Lievendag's WeBlog

Stormachtig

2012-01-23T22:25:00.000+01:00

Je raakt eraan gewend, aan wind tegen op de fiets, aan deuren die je vast moet houden, aan ramen die je niet zomaar een beetje open kunt zetten. Aan de harde wind in onze provincie. Als het in de rest van het land een beetje waait, staat hier een stevige wind en als er elders windkracht 4 wordt gemeten, dan gaat het hier al gauw richting 5 of 6. Lekker uitwaaien is hier een dagelijks genoegen.

Groot voordeel van zoveel wind is dat het minder regent. Het waait over, en snel ook.

Zondag waren wij weer eens op verkenningstocht langs de Zeeuwse kust. Na Dishoek en Domburg was nu Valkenisse aan de beurt. Daar parkeerden we onderaan de - hoge - duinen en liepen redelijk uit de wind achter die duinen op zoek naar een trap omhoog om erover te kunnen. Toen we het pad naar boven op waren gelopen en boven aan de trap stonden die ons naar het strand voerde, kregen we de volle (wind)laag over ons heen. Ooit stond ik boven op de top van de Puy de Dôme en dacht dat de lenzen uit mijn ogen waaiden, maar nu was het maar goed dat ik geen lenzen meer draag. Een bril kun je in ieder geval nog vasthouden. Ik kwam bijna handen tekort, want om met die wind in je zij over zo'n smalle trap naar beneden te lopen is niet gemakkelijk, de trapleuning was hard nodig!

Op het strand besloten we tegen de wind in te gaan lopen, richting Zoutelande. Dat viel niet echt mee en het werd ook nog vloed, daarom konden we niet over de harde, natte strook zand lopen en moesten we uitwijken naar het zachte, moeilijk te belopen stuk strand. Zo ploeterden wij voort en beleefden veel plezier aan de hond die door het dolle heen met de aanrollende golven aan het spelen was als er niet toevallig een andere hond in de buurt was. Voor haar is het strand helemaal het einde.

Toen we Zoutelande bijna bereikt hadden, zijn we omgedraaid en waaiden fluitend terug naar Valkenisse. Bij strandpaviljoen De Zeeuwse Rivièra hebben we geluncht en zijn daarna over Vlissingen weer naar huis gereden. Wat ons daarbij vooral opviel, was dat we blij waren dat we in Middelburg wonen en niet in Vlissingen.

Vandaag hadden we een afscheidsfeestje van Roosevelt Academy. De Dean gaat met emeritaat. Voor ons de eerste keer dat er een academische gebeurtenis plaatsvond. Meer hierover op Halte Middelburg

De eerste Zeeuwse weken

2012-01-15T00:32:00.000+01:00

Het is gelukt, ik woon in het centrum van een leuke stad! Na enkele jaren hopen dat ons huis verkocht zou worden, zodat we midden in Den Bosch konden gaan wonen, is uiteindelijk alles anders gegaan. Gelukkig niet minder leuk.

Na een paar weken Middelburg is het me al duidelijk dat het een goede beslissing was om te 'emigreren' naar Zeeland. Dat woord gebruik ik niet voor niks, het voelt nog steeds alsof we op vakantie zijn. Alhoewel we veel vertrouwde dingen om ons heen hebben, zowel binnenshuis als buiten, en er gewoon overal Nederlands gesproken wordt, lijkt het soms echt of we in het buitenland zijn. Dat zal over een tijdje wel wegebben, maar voorlopig genieten we gewoon van dat vrije gevoel.

Tot nu toe zijn we vooral bezig geweest met het gezellig maken van ons appartement en het kennismaken met Roosevelt Academy en zijn medewerkers. Ons eerste feestje hebben we er ook al opzitten en we zijn al een paar keer uit wezen eten. We hebben nog veel meer restaurants te gaan. De academische boekhandel De Drvkkery hebben we al ontdekt, behalve heel veel boeken en tijdschriften hebben ze er ook een leuke brasserie waar je kunt lunchen en vandaag was er live muziek: Fragile, een 9-koppige band inclusief strijkkwartet die akoestische popsongs speelt. Heel bijzonder.

En dan is daar de zee! Op zondagochtend naar het strand, lekker uitwaaien, flink doorstappen en lunchen bij een van de vele strandpaviljoens. Vorige week waren we in Dishoek, dit weekend 'doen' we Domburg. Ook kustplaatsen zijn er nog genoeg om voorlopig de vrije zondagen mee vol te krijgen.

Het leven is goed in het Brabantse land, maar in Zeeland is het zeker niet slechter.

Onze eerste indrukken zijn natuurlijk vastgelegd op de digitale snelweg:

=======
Voor de lezers van Station Mill: dat blog gaat voortaan verder onder de naam Halte Middelburg. Alle oude blogs over Mill en omstreken zijn er wel bewaard gebleven, de URL is echter veranderd.
Gebruik voortaan http://haltemiddelburg.blogspot.com

Deze week op Halte Middelburg: Station Middelburg

Cannabis Sativa Neerkandia

2011-11-19T18:20:00.001+01:00

Gisteravond waren we voor de tweede keer deze week in het Cultuurcentrum Martien van Doorne in Deurne. Nou heeft in Deurne mijn wieg gestaan, ben ik er opgegroeid en ging ik er voor de eerste keer uit, maar dat was nooit in het CC MvD. Dat was er toen nog niet. Toch kun je spreken van een bepaalde mate van jeugdsentiment als je het over het optreden van gisteravond hebt!

Op het podium - of eigenlijk voor de zaal, want net zoals in veel moderne theaters is er geen podium in het CC MvD - stond de al sinds 1967 bestaande formatie CCC Inc. Toen ze begonnen, was ik 14 en kende ze nog niet. Maar een paar jaar later, toen ze in 1970 naar Neerkant kwamen en daar een commune vormden, heb ik ze diverse keren zien spelen en genoten van hun muziek. Als ze niet in Paradiso of de Melkweg stonden, traden ze veel op in de buurt van Deurne.

De boerderij in Neerkant

In 1974 stopten ze met CCC Inc., maar niet met muziek maken. Er volgden nog een aantal bands van de 'CCC-familie' zoals de Slumberlandband (Joost Belinfante met anderen), de Rumbones (Ernst Jansz met anderen) en later natuurlijk Doe Maar met Ernst Jansz en Henny Vrienten.

Maar CCC Inc. hield niet echt op te bestaan, de oorspronkelijke bandleden Joost Belinfante, Jaap van Beusekom, Ernst Jansz, Jan Kloos en Huib Schreurs kwamen regelmatig bij elkaar om muziek te maken en gaven sporadisch optredens die de oude sfeer weer terugbrachten. In 1998 overleed Jan Kloos en werd er o.a. met de bandleden van Doe Maar een speciale CD opgenomen met werk van na 1985. Dat album kreeg de naam Jan.

De band in de oude samenstelling is niet meer mogelijk, maar in gitarist Jan Hendriks hebben ze een uitstekende vervanger gevonden.

CCC Inc. blijft muziek maken, in 2004 en 2006 gaan ze op toernee naar Indonesië. In 2007 brengen ze ter gelegenheid van hun 40-jarig bestaan een CD/DVD-box uit met verzameld werk, waarna ze in 2008 beginnen met een nieuwe serie optredens. En elke keer is het weer een feest om daarbij te zijn.

Vorige keer dat wij erbij waren, was in De Pul in Uden. Dat was leuk. Zo leuk, dat we nog een keer wilden. Maar wij willen zo veel en toen ze vorig jaar in Deurne optraden, waren wij niet in het land. Gelukkig konden we in de herhaling toch van de partij zijn en hebben we gisteravond heerlijk mee zitten zingen (niet te hard, want dat zou het maar verpesten voor de rest) met alle bekende, oude nummers. Ze begonnen met Little Maggie (klik hier), maar ook het nummer Black Girl (luister) bracht oude herinneringen naar boven! Bekende melodiën volgden elkaar op en tussendoor werden we vermaakt door de mooie verhalen van Joost Belinfante. Prachtig zoals hij 'biologie-college' geeft over de Nederwiet, wiedewiedewiet... Joost zong als eerste toegift trouwens nog een mooi nieuw nummer over de groep babyboomers, waartoe hij zelf natuurlijk ook behoort. Vooral de tekst is treffend, maar ja daar kan je niks aan doen... ;-)

Het allerlaatste nummer was 'Whiskey' met prachtige samenzang van Ernst Jansz, Joost Belinfante en Huib Schreurs.

En die eerste keer dan deze week in het CC MvD in Deurne? Dat was ook een heel mooi optreden van een band uit de buurt: Rowwen Hèze uit De Peel. Ze gaven de tweede try-out voordat ze met hun vernieuwde theatertoer Koper het land ingaan. Die show wordt vast weer een succes, want ook op die avond hebben wij enorm zitten genieten. Op donderdag van een band uit America en op vrijdag van de muzikanten uit Neerkant, allebei dorpen in De Peel. De streek waar ik geboren ben.

Deze week op StationMill: Internetveiling

Onder de Californische zon

2011-10-23T22:54:00.000+02:00

De laatste paar weken staan bij ons vooral in het teken van Zeeland, met de nadruk op Middelburg. De verhuizing daarheen hangt als een zware, maar niet onaangename, wolk boven ons. Hoe vaak wij de vraag: "Gaan jullie dan naar Middelburg verhuizen?" de laatste tijd gehoord hebben, weet ik niet meer. Maar met elk bevestigend antwoord wordt het wel meer werkelijkheid. Wij gaan verhuizen, het hoe en wanneer moet binnen korte tijd nog vastere vormen gaan aannemen.

Intussen gaan er ook allerlei andere dingen gewoon door. De afgelopen week was een mooi voorbeeld van hoe het bij ons kan gaan.

Vorige week zaterdag vierden wij met familie en vrienden onze jaarlijkse spannende avond, dit keer dus echt voor de laatste keer in Mill! De avond stond in het teken van de Zeven Hoofdzonden, maar had een Zeeuwse oplossing. Want ook wij zijn er iedere dag mee bezig, en waar het hart van vol is....

Op maandag moesten we 's middags al naar Utrecht om de oratie bij te wonen van een kersverse hoogleraar longziekten van het Antoniusziekenhuis, is een van de werkplekken van mijn echtgenoot. In de statige Utrechtse aula aan het Domplein kwamen wij veel bekenden tegen die ons steevast allemaal begroetten met een opmerking over onze op handen zijnde verhuizing. De felicitaties waren niet van de lucht, ook al draaide het feest niet om ons. Tijdens het diner 's avonds kregen wij een plaats toegewezen op het podium van de aula, als dat geen bijzondere bijkomstigheid is, weet ik het niet meer! Over een klein jaar staat mijn echtgenoot op datzelfde podium immers zíjn oratie te houden. Als hoogleraar aan de Roosevelt Academy word je namelijk benoemd door de Universiteit van Utrecht.

Op donderdag was de jaarlijkse Darmendag in Wageningen. Mijn echtgenoot zit ieder jaar in het organiserend comité en ikzelf doe al jaren de registratie en organisatie achter de schermen. Het was een vol programma met 2 keynote sprekers, 10 mondelinge presentaties van jonge wetenschappers en daarna nog eens 35 posters die bekeken en besproken moesten worden. Ons streven was echter om zo snel mogelijk na 5 uur in de auto te zitten, want voor diezelfde avond hadden wij kaarten voor Mark Knopfler en Bob Dylan in Ahoy. We waren op tijd weg en ondanks het drukke verkeer waren wij vlot in Rotterdam. Vanaf de afslag naar Ahoy was het echter vooral stilstaan en uiteindelijk kwamen we pas 3 kwartier na aanvang binnen en konden nog net 3 nummers van Mark Knopfler horen. Mijn favoriet: 'Sailing to Philadelphia' was nèt geweest volgens onze vrienden die wel op tijd aanwezig waren.

Het optreden van Bob Dylan was ongeveer wat we ervan verwacht hadden. De oude meester is muzikaal nog prima in vorm, maar zijn stem werkt niet meer echt mee. Toch was hij aardig op dreef, maakte zelfs af en toe een danspasje en wisselde orgel, gitaar en zang af met mondharmonica. Vooral in dat laatste instrument hoorde je de oude Dylan terug! De communicatie met zijn publiek was minimaal, maar dat is nooit anders geweest.

Op vrijdagavond reden we alweer naar Hotel Van der Valk in Hoofddorp, omdat we zaterdagochtend vroeg op Schiphol moesten zijn. En nu zit ik dus in Berkeley onder de Californische zon dit stukje te typen. Mijn echtgenoot is uitgenodigd voor de 9e jaarlijkse ISAPP meeting en ook ik was van harte welkom. Drie dagen kennisuitwisseling over pre- en probiotica met internationale grootheden op dat gebied. Daarna plakken wij er nog drie dagen San Francisco achteraan om even bij te komen. Heerlijk de toerist uithangen op Fisherman's Wharf, een ritje met de Cable Car maken en we zijn van plan om langs de kust naar Monterey te rijden. Langs Pebble Beach, om zeehonden te spotten, naar Carmel. Aan afwisseling bij ons geen gebrek, deze week niet en waarschijnlijk de komende weken ook niet.

Stroomversnelling

2011-10-07T22:54:00.001+02:00

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: wij gaan over een paar maanden verhuizen. Nou zijn we dat al een paar jaar van plan en we hadden al die tijd een redelijk beeld van onze nieuwe woonplek. Er was echter een vervelend probleem dat ervoor zorgde dat er van een verhuizing maar steeds niks kwam. Dat probleem ondervinden wij niet alleen, je hoort er dagelijks over op radio en tv. Er waart een kredietcrisis door Nederland en met name de woningmarkt ondervindt daar veel hinder van.

Op het moment dat wij ons huis te koop zetten, was er nog niet echt iets aan de hand in financieel Nederland. De eerste maanden kwamen er dan ook regelmatig kijkers en alles leek er goed uit te zien. Maar na een paar maanden kwam daar opeens een eind aan, er kwamen geen kijkers en dus ook geen kopers meer en de vooruitzichten werden er niet beter op.

Stiekem bleven wij toch hopen dat het goed zou komen en daarom lonkten wij af en toe naar de prachtige panden in het centrum van Den Bosch. Keus genoeg daar en wij zochten vaak de gezelligheid van de Brabantse hoofdstad op met de gedachte dat dat onze toekomstige woonplaats was.

Zo hebben wij de afgelopen 3 jaar met onze woonwens geleefd, maar intussen gingen de dagelijkse dingen natuurlijk gewoon door. In ons leven is het nooit saai en wij schrikken niet gauw van nieuwe ontwikkelingen die op ons pad komen. Mijn echtgenoot wilde nog één keer graag van baan veranderen en ook dat was iets wat al een paar jaar 'sluimerde'.

Aan de ene kant oriënteerden wij ons op het wonen in 's-Hertogenbosch, maar aan de andere kant doemden er hele andere mogelijkheden op. Intussen wonen wij nog steeds in ons prachtige huis in Mill dat al ruim 3 jaar te koop staat. Een complexe situatie, die een paar weken geleden opeens in een stroomversnelling kwam. Een uitnodiging, een sollicitatie en uiteindelijk een contract!

De uitkomst van dit alles is dat we in januari 2012 gaan verhuizen naar het centrum van Middelburg. De komende jaren zullen wij daar gaan wonen en werken. Nog één keer ergens helemaal opnieuw beginnen, op ons 9^de adres en in onze 6^de woonplaats sinds we samen wonen. Wij hebben er zin in!

En nu maar hopen dat ons huidige pand in Mill snel verkocht wordt! Zie hiervoor onze plannen op Station Mill.

Schoolvoorbeeld van fout gedrag

2011-09-26T15:32:00.001+02:00

Watersteekspel op de Hofvijver, Hollandse School, ca. 1615, paneel, 61,0 X 96,2 cm
Haags Historisch Museum, Den Haag

Er is al teveel aandacht aan besteed en toch neem ik de moeite om daar nog iets aan toe te voegen. Als ervaren juf moet me iets van het hart. Opgeleid in het begin van de jaren '70, een tijd dat de antiautoritaire opvoeding hoogtij vierde, kwam ik er als piepjonge juf al snel achter dat regels en structuur onontbeerlijk zijn voor een goed opvoedingsklimaat in de klas. Kinderen zoeken hun grenzen op en als er niemand is die die aangeeft, wordt de wereld heel onbegrijpelijk en onduidelijk voor hen. Duidelijke grenzen zorgen voor rust, er hoeft niet onderhandeld te worden over hoe ver je kunt gaan. Over de manier waarop die grenzen moeten worden aangegeven valt te discussiëren, maar niet door de kinderen. Dit alles schoot door mijn hoofd toen ik vorige week de Algemene Beschouwingen in de Tweede Kamer volgde.

De Tweede Kamer is te vergelijken met een hele grote schoolklas waarin behalve lieve kinderen ook aandachttrekkers, pestkoppen en meelopers zitten. De sfeer in de klas is erg afhankelijk van het gezag van de juf. Toegegeven, voor een klas met zoveel 'kleuters' kan alleen een superjuf met veel ervaring goed functioneren. Maar gelukkig heeft de juf de beschikking over een pestprotocol en een reglement van orde. Die hulpbronnen kan ze gebruiken als haar gezonde verstand haar niet genoeg mogelijkheden geeft om in te grijpen als de kinderen elkaar in de haren vliegen.

Stel, je begint op woensdagochtend met een leeskring waarvoor een van de leerlingen zijn best heeft gedaan om die goed voor te bereiden. De volgorde van leeskringen is door de juf ingeroosterd en de leerling die aan de beurt is, zit al klaar om te beginnen. Opeens staat de grootste vijand van die leerling op om al bij voorbaat zijn beurt te verpesten door te zeggen dat het beter zou zijn als een ander kind de leeskring zou doen. De klas zit gniffelend te wachten hoe de juf zal reageren, want al die kinderen kennen elkaar precies en snappen meteen de bedoeling van dit 'incident'. Laat de juf dit gebeuren? Dat lijkt me geen goed begin van de dag. Sterker nog, dat lijkt me funest voor de sfeer in de groep. Zo ga je niet met elkaar om en in dit geval is de juf degene die over moet gaan tot de orde van de dag zonder de aandachttrekker kans te geven deze orde te verstoren.

Fout gedrag in de kiem smoren is beter dan het punt van discussie te laten worden. Ook in de Tweede Kamer zou deze regel moeten gelden. Elkaar zelfbedachte scheldnamen geven, zou meteen afgekapt moeten worden. Kinderen laat je sorry zeggen of elkaar een hand geven als ze te ver gaan in hun taalgebruik, tijdens de Algemene Beschouwingen in de Tweede Kamer moet dat volwassener aangepakt worden. Maar dan moet er op zijn minst iemand zijn die erop toeziet dat de leden zich ook volwassen gedragen! Vrijheid van meningsuiting wil niet zeggen dat je alles maar tegen elkaar kunt zeggen, er gelden toch ook nog regels van fatsoen. De grenzen van die fatsoensregels worden bepaald door de juf voor de klas, maar dan moet ze die wel aangeven als ze dreigen te worden overschreden. Een juf die zich verschuilt achter de regels waar zij zich zelf aan moet houden, heeft niet helemaal begrepen wat haar taak precies is. Juffen, meesters en Kamervoorzitters: neem uw verantwoordelijkheid en stel duidelijk uw grenzen!

Under construction

2011-09-09T17:53:00.000+02:00

Al weken hebben wij werklui over de vloer. In ieder geval 's ochtends voor de koffie en 's middags voor de thee. De rest van de dag doen ze hun werk aan de buitenkant van ons huis. Dat knapt er zienderogen van op. Ons pand is zogezegd 'under construction'.

Eigenlijk gebruiken we deze term vooral voor websites die er 'nog niet' zijn en waarvan je denkt dat eraan gewerkt wordt. Nou heb ik al heel vaak gemerkt dat websites die deze term op hun homepage hebben staan, eeuwig under construction lijken te zijn. Of in ieder geval heel lang.

Dat gaat met ons huis niet gebeuren, eind volgende week moet al het timmer- en schilderwerk klaar zijn. Dan is alles weer fris van kleur en zijn de daklijsten vernieuwd. Voor de plannen met de voortuin kun je op Station Mill regelmatig het laatste nieuws lezen.

Twee weken geleden hadden we voor de 12^e keer potluck, waarvan de 6^e keer in Mill. Net zoals iedereen deze 'zomer' waren we blij met iedere zonnestraal die ons gegund werd. Het waren er niet zo veel, maar het viel alles bij elkaar nog wel mee met het weer. Op een paar buien na bleef het droog en in de tent hadden we er geen last van. Zo konden we ons toeleggen op het wezen van de potluck: genieten van elkaar en van het lekkere eten dat iedereen weer had meegebracht. En van de muziekquiz natuurlijk!

Als niet-ondernemer ben ik de laatste weken druk bezig geweest met hetzelfde als waarmee ik als eigenaar van mijn eigen bedrijf bezig was. Over ruim een maand is het weer Darmendag en daarvoor moet altijd het nodige gebeuren. Dat doe ik nu al enkele jaren en daardoor wordt het steeds gemakkelijker. Vorig jaar was de bijeenkomst in België - in Gent - en werd er door de mensen daar heel veel werk van gemaakt. Dit jaar is het weer in Wageningen, maar we hopen dat het 'internationale karakter' van vorig jaar niet verloren gaat. Het programma van de dag is ook nog under construction, maar moet eind volgende week definitief kunnen zijn.

Morgen gaan we met een grote groep naar een uniek concert. In De Mariapeel zal Rowwen Hèze daar in alle stilte optreden. Wij krijgen als publiek een koptelefoon op en kunnen dan genieten van De Peel met bijbehorende muziek. waar kun je beter luisteren naar 'De Peel in Brand' dan op de plek zelf? Misschien zit het weer morgen zelfs wel mee en kunnen we genieten van een rode, ondergaande zon net voordat het concert begint. Op 10 september zal volgens de tabellen de zon in De Peel om ongeveer 20.05 uur ondergaan. Dat moet toch nog een kwartier rood aan de horizon op kunnen leveren, zodat Rowwen Hèze wat mij betreft kan beginnen met een van mijn lievelingsnummers 'De Peel in Brand'! En als het weer niet meezit, kan ik moeiteloos uit mijn geheugen putten. Ik herinner me als de dag van gisteren hoe ik me als kind verwonderde over die prachtige rode luchten in De Peel. Om nooit te vergeten.

Een bedrijf meer en/of minder

2011-08-25T13:08:00.001+02:00

Deze week is er na 7 jaar een einde gekomen aan Tekst-Etcetera, mijn bedrijf waarvoor ik me altijd met veel plezier heb ingezet. Als eenmanszaak of zzp-er, het verschil is me na al die jaren nog steeds niet duidelijk, ben je dag en nacht met je eigen zaak bezig. Van het werven van klanten tot het afleveren van een mooi product en alles wat daar tussen zit, doe je zelf. Dat betekent dat er ook heel veel minder leuke kanten zitten aan het hebben van een eigen bedrijf, de minst leuke vind ik persoonlijk de constant te verwerken stroom administratie en het abonnement op de 'blauwe envelop' dat je vanaf dag één lijkt te hebben.

Het schrijven van teksten is nog steeds een 'leuke hobby' waarvan ik mijn beroep heb gemaakt en het bouwen van een website blijft een spannende bezigheid voor mij. Hoe leuk is het als je na eindeloos gepuzzel een goed werkende site kunt afleveren met slimme snufjes die er aan de 'voorkant' heel simpel uitzien. Zelf houd ik helemaal niet van websites met schreeuwende banners en allerlei toeters en bellen, hoe eenvoudiger hoe beter. De kwaliteit zit hem in de gebruiksvriendelijkheid van zo'n website. Hoe gemakkelijk vind je er de weg, hoeveel klikken heb je nodig om de juiste informatie te onthullen? Dat zorgt ervoor dat het ontwikkelen van websites nooit verveelt.

Nu denk ik de goede combinatie gevonden te hebben tussen 'werk' en 'hobby' door gewoon door te gaan met wat ik altijd deed, maar dan niet meer als zelfstandige onderneming.

Sinds begin dit jaar is er op ons adres namelijk nog een ander bedrijf gevestigd, mijn echtgenoot heeft zich als eenmanszaak (of zzp-er) ook ingeschreven bij de Kamer van Koophandel met zijn Rijkers Biomedical Consultancy. Wij realiseerden ons toen niet dat het hebben van 2 bedrijven onder een dak, waarvan het ene bedrijf regelmatig wel eens wat voor het andere doet, zoveel extra administratie betekende. Van Tekst-Etcetera, inmiddels gespecialiseerd in teksten en websites over immunologie, ging zo de 'lol' wel een beetje af. Wat een opluchting om er gewoon een punt achter te zetten en de websites en teksten die niks met Rijkers Biomedical Consultancy te maken hebben, weer als hobby te beschouwen.

Dat gevoel, gecombineerd met alle reizen die we maken, zorgden ervoor dat het zelfstandig blijven bestaan van Tekst-Etcetera geen haalbare kaart meer was.

De website www.tekst-etcetera.nl is inmiddels afgesloten, bezoekers worden nu automatisch doorgeleid naar www.webvoorbeeld.nl. Deze site, die als ondertitel heeft 'Websites & Text @ Riky's', wordt snel aangepast en hierop zal dan af en toe nieuws verschijnen over waar ik mee bezig ben.

Deze week op Station Mill: Schilders in weer en wind

Klappertanden en elastieken kous

2011-08-16T00:20:00.001+02:00

Vroeg of laat komt de dag dat je aan jezelf moet toegeven dat de leeftijd gaat tellen. Niet omdat je je oud voelt en niet omdat je opeens schrikt als je in de spiegel kijkt. Oud word je iedere dag een beetje meer, maar in je hart blijf je altijd dat meisje dat nog niet weet wat ze wil worden als ze later groot is. Aan je spiegelbeeld ben je al lang gewend, ook al denk je soms wel dat je naar je moeder kijkt. Maar als je naar de huisarts gaat omdat je linkerbeen niet meer dun wil worden en het lopen pijn gaat doen, dan schrik je toch als het woord 'steunkous' valt. Dat is iets voor oude vrouwen die hulp nodig hebben van de thuiszorg bij het aan- en uittrekken van zo'n onhandelbaar stuk elastiek. En als je meer geluk hebt, komt Steve bij je wonen om je te helpen! Voor mij geen thuiszorg en ook geen Steve, ik kan gelukkig zelf mijn steunkous nog prima aan- en uittrekken. Ook al moet ik zeggen dat dat veel kracht kost en teveel tijd als je 's ochtends haast hebt!

Nou vragen jullie je natuurlijk af hoe het zo gekomen is? Nou, dat is niet zo simpel uit te leggen. De oorsprong van het oedeem in mijn linkerbeen is nauwelijk meer te achterhalen. Het is lang geleden ontstaan en aanvankelijk had ik er alleen maar last van als het warm was en ik met blote voeten in open schoenen of slippers liep. Het deed ook nooit pijn en ik kon er gewoon alles mee. Het was soms wat lastig, ik kon niet alle leuke schoenen aan die ik zou willen, maar verder heb ik er jaren geen last van gehad.

Tot de laatste vakantie! Mijn been en het gebied rond mijn linkerenkel bleef dik en het deed ook veel pijn bij het lopen. Zo erg zelfs, dat ik zonder pijnstillers te slikken nog nauwelijk vooruit kwam. Op de eerste dag dat we weer thuis waren, ben ik dus naar de huisarts gegaan en die heeft mijn been bekeken, erin geknepen, met een felle lamp ieder plekje onderzocht, mijn voet in alle standen gedraaid en eigenlijk niks geks gevonden. Behalve dan dat het veel dikker was dan mijn rechterbeen en hij stelde de diagnose: oedeem als gevolg van veneuze insufficiëntie.

In gewoon Nederlands betekent dat, dat mijn aderen veel moeite hebben met het terugpompen van mijn bloed vanuit mijn linkervoet.

Waarschijnlijk is er wel ooit een blessure geweest waardoor vocht in de enkel is ontstaan, maar die blessure is nooit helemaal overgegaan. Het gekke is dat ik jaren geleden de enkelbanden in mijn rechtervoet heb gescheurd en dat dat heel mooi genezen is. Het zou kunnen dat toen de blessure links is ontstaan, maar zekerheid hierover is er niet.

Veneuze insufficiëntie dus, volgens mijn huisarts een kwaal waar ik niet meer van afkom. Hij verwees mij naar een praktijk voor podotherapie om een steunkous aan te laten meten.

Zo kwam ik terecht bij een orthopediste van Livit die me hetzelfde verhaal vertelde: de steunkous moet iedere dag aan en ik kom er nooit meer vanaf. Leuk, dat zullen we nog wel eens zien!

Feit is dat het wel helpt. Sinds 4 dagen doe ik iedere dag braaf mijn 'elastieken kous' aan en de pijn wordt met de dag minder. Mijn been is nog niet mooi slank, maar wel veel dunner. Minder vocht dus, de kous doet zijn werk.

Mooi is het niet, een steunkous in huidskleur lijkt in de verste verte niet op huid. Niet op mijn huid of op welke huid dan ook. Mijn moeder zei vroeger altijd: "Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden", maar ik wil geen pijn meer lijden en neem de lelijke kous dus voor lief.

Mijn echtgenoot lijkt nu ook het advies van mijn moeder op te volgen! Hij heeft sinds vorige week bijna geen eigen tanden meer, maar is wel een stuk 'mooier' geworden door zijn gebitsprothese. De eerste dagen had hij er veel last van, maar het gaat nu al beter. Hij kan weer volop lachen.

Zo aan het einde van dit stukje kan ik niet anders concluderen dan dat wij zomaar ineens een echtpaar 'op leeftijd' zijn geworden: zij met haar 'elastieken kous' en hij met zijn 'klappertanden'! Voor de rest blijven we gewoon lachen en de dingen doen die we leuk vinden! Komend weekend samen naar Antwerpen om het mooie nieuwe Museum Aan de Stroom (MAS) te bezoeken, in september naar een stilteconcert van Rowwen Hèze in De Peel, in oktober naar een optreden van Bob Dylan met Marc Knopfler in Ahoy, reizen naar de USA en Brazilië in het verschiet. Wij gaan gewoon door, oud of niet!

Er was eens...

2011-07-28T18:19:00.001+02:00

Alweer een autoverhaal en ik hoop dat dat voorlopig ook het laatste is. Sinds de aanschaf van de Modus begin juni heb ik met tussenpozen alleen maar last gehad van die auto.

Met die tussenpozen bedoel ik natuurlijk ons verblijf in Bangladesh, waarover ik vorige keer al schreef, en onze heerlijke vakantie waarover in het tweede gedeelte van dit blogje meer.

Maar eerst het gelukkige einde van een waardeloos sprookje. Het begon zo...

Er was eens een gelukkige Twingo rijdster die op een dag betrokken raakte bij een ongeval op de A59. Haar auto raakte daarbij total loss en ze zag zich genoodzaakt een andere aan te schaffen. Ze dacht haar droomauto gevonden te hebben bij autobedrijf Nap in Breugel en was blij met de aanschaf van een mooie blauwe Renault Modus. Jammer genoeg ontdekte ze te laat dat het elektrische schuifdak niet werkte en sprak met de verkoper af dat ze de auto daar zou laten maken. Dat was een grote vergissing! De Modus werd niet gemaakt en was ook niet op de afgesproken tijd beschikbaar. De auto was zelfs helemaal niet aanwezig op het terrein van autoverkoper Nap. Hoe de auto uiteindelijk terug in Mill kwam, kun je lezen in de blog hieronder. De gelukkige Twingo rijdster bracht daarna haar Modus naar een officiële Renault garage: Bochane in Boxmeer. Daar werd ze geduldig aangehoord en de auto werd gediagnostiseerd.

Het autosprookje wordt steeds vervelender, want behalve een niet werkend dak bleek de auto toen ook verschillende mankementen aan het elektronische systeem te hebben. Zo erg zelfs dat er een nieuwe kabelboom onder zou moeten. Na nog meer onderzoek van de Renault dealer werd er geconstateerd dat de auto schade had gehad en overgespoten was. Het probleem werd groter en groter en de voorheen zo gelukkige Twingo rijdster besloot om het sprookje te vergeten, haar verlies te nemen en de Modus in te ruilen voor een andere auto. Inmiddels reed ze al meer dan een week in een leenauto, een Fiat Panda, en die vond ze niet onaardig. Het was dan ook fijn dat er bij de dealer een goede occasion stond van dat merk en type. Die wordt nu klaargemaakt en kan volgende week opgehaald worden. De Renault dealer ontfermt zich over de Modus en de Twingo rijdster wordt dan een gelukkige Panda eigenaar. Ik hoop tenminste dat ik hier over een tijdje kan zeggen... en ze reden nog lang en gelukkig!

Vakantie! De eerste twee weken van juli waren wij, zoals we dat gewend zijn, weer in Frankrijk. We begonnen in de buurt van de Grand Départ (de start van de Tour de France) en hadden de eerste week een heerlijk huis in Saint André Treize Voies. Of er werkelijk ook maar 13 wegen zijn in dat dorp hebben we niet onderzocht, maar gezien de grootte van het plaatsje lijkt 13 me al erg veel. In het nabijgelegen Boulogne zijn we naar de ploegentijdrit geweest. We zaten in een droge sloot, heerlijk op onze meegebrachte stoelen, het was prima weer en we hadden een bijzonder uitzicht over de weg. De 'jongens' zijn ook nog naar de volgende etappe wezen kijken, met de fiets, maar de 'meisjes' vonden het wel zo heerlijk om met een boek in de zon thuis te blijven. Nadat het wielercircus verder Frankrijk introk, hebben wij nog een paar dagen met bijna de hele familie vakantie gevierd. Op vrijdag vertrokken de kinderen vanuit Nantes met de trein naar huis en zijn wij naar Toulouse gereden. Dat vonden we ver genoeg voor één dag. Op zaterdag zijn we doorgereden naar de Provence, we hadden voor de laatste week een huis gehuurd in l'Isle sur la Sorgue. Een leuk stadje dichtbij Avignon, zodat we ook nog een dag naar het festival daar konden gaan. De eigenaar van het huis bleek een wielerliefhebber te zijn en was lid van een plaatselijke fietsclub. Die bestond uit 5 gepensioneerde leden en de vraag was of mijn echtgenoot ook een keer meer wilde gaan fietsen. Dat wilde hij wel. Op maandag vertrokken de heren al vroeg en de afspraak was dat de vrouw van de eigenaar en ik ze in Bonnieux zouden treffen voor de lunch. Dat was mooi geregeld en we hebben een bijzonder aangename lunch gehad in fijn gezelschap in een mooie omgeving. De rest van de week is de fiets alleen gebruikt om naar de bakker te gaan en om bij de Bar Tabac een Equippe te kopen voor de nieuwste berichten en de mooie foto's van de Tour. Want ook in die 2^e week speelde die nog een belangrijke rol in onze vakantie.

Eenmaal thuis werden wij al snel weer opgeslokt door werk en andere bezigheden. De autoperikelen namen behoorlijk wat tijd in beslag. Maar er waren ook aangename verrassingen. Tijdens de eerste 2 weken van de Tour wonnen wij als gezin 4 keer de dagprijs in het Julianatourspel dat ieder jaar enthousiast gespeeld wordt in Mill. De waardebonnen voor deze prijzen werden ons nog op dezelfde avond dat we van vakantie terugkwamen persoonlijk overhandigd! Dat betekende voor ons 2 slagroomtaarten en 2 boeketten bloemen. Beschikbaar gesteld door de plaatselijke middenstand. De winnaar van de meeste dagprijzen is onze middelste zoon. Hij kwam dan ook zaterdagavond met zijn vriendin een stukje van 'zijn' taart proeven. Hij vond hem heerlijk!

Luxeproblemen

2011-06-22T17:43:00.005+02:00

Goodbeye Bangladesh!

We zijn weer thuis van onze trip naar Bangladesh. Slechts 11 uur zuivere vliegtijd verwijderd van hier, lijkt het of we uit een andere wereld terug zijn gekomen. De armoede daar en de blijmoedigheid waarmee die wordt ondergaan, maken ons voor de zoveelste keer weer eens heel nederig. De problemen die wij hier hebben, zijn daarbij vergeleken altijd luxeproblemen.

En toch... voordat je het weet, word je opgeslokt door de waan van de dag!
Op maandagochtend zou ik mijn auto ophalen, die bij de verkoper in Breugel stond omdat er nog een trekhaak onder gemonteerd moest worden en ze zouden meteen naar het elektrisch dak kijken dat niet bleek te werken bij aflevering van de auto. Dat was goed afgesproken - maandagochtend rond 10 uur - en ik had daarom voor een 'lift' gezorgd om me erheen te brengen. Esther moest daarvoor speciaal uit Cuijk komen en ik was erg blij dat ze dat voor me wilde doen.
In Breugel (van Son en Breugel) aangekomen, was het verdacht stil bij Autobedrijf Nap. Er was licht aan, maar de deur was op slot. Ook bij het woonhuis reageerde er niemand toen ik aanbelde. Esther was inmiddels weer naar huis en daar stond ik in mijn T-shirt terwijl het ook nog eens begon te regenen. Toen ik opnieuw achterom liep, zag ik toch iemand bij een auto aan het werk. Dat bleek de zoon van Dick Nap te zijn, maar die wist van niks toen ik hem vertelde dat ik een afspraak met zijn vader had. Hij vertelde dat mijn Modus daar helemaal niet stond, maar bij 'een' Renault dealer was in verband met problemen met het dak. Op mijn vraag welke Renault dealer en waarom ik dat niet wist, kreeg ik alleen maar ontwijkende antwoorden. Hij ging zijn vader bellen.
Die bleek in Limburg te zijn en beweerde dat ik zou bellen voordat ik de auto op zou komen halen. Niet waar! Toen ik de auto wegbracht op de dag dat wij naar Bangladesh vertrokken, heb ik op zijn opmerking dat ik moest bellen als we geland waren, gezegd dat dat niet nodig was. Er was al een afspraak voor maandag en die kon gewoon doorgaan. Op zondagavond bellen vanuit Düsseldorff leek me toen vrij zinloos. Maar nu stond ik dus in Breugel zonder mijn auto en zonder vervoer terug. De zoon zat er duidelijk mee in zijn maag en vroeg of ik misschien zelf zijn vader wilde bellen. Ja graag.
Ik kreeg een verontwaardigde Dick Nap aan de lijn die ontkende dat we een afspraak hadden. Op mijn vraag wanneer de auto klaar zou zijn, kreeg ik keer op keer het ontwijkende antwoord dat hij zijn uiterste best deed. En ik viel helemaal van mijn stoel toen ik hoorde dat de Modus in Geldermalsen stond. Daar was dus iemand die misschien het dak kon maken... Uiteindelijk ontaardde het gesprek in een onaangename sfeer, ik bleef de vraag stellen wannéér de auto klaar zou zijn en hij bleef maar zijn uiterste best doen. Op mijn dwingende vraag of dat dan vandáág, mórgen of overmorgen zou zijn, klonk opeens het antwoord: "Ik breng de auto vandaag nog terug!".
De telefoonlijn is ongetwijfeld witheet geweest van de woede aan beide kanten. Van de zoon kreeg ik zolang zijn eigen auto mee en die zou zijn vader dan later op de dag om komen ruilen. Zo kon ik in ieder geval de hond op gaan halen die nog steeds in het pension was waar ik voor 11 uur zou zijn. Het scheelde niet veel en Muis was zoals altijd helemaal hoteldebotel toen ze me zag, voor haar maakt het niet uit hoe laat het is!
Om een uur of 3 kwam Dick Nap voorrijden met mijn auto boven op een oprijwagen, ik zag dat de trekhaak eronder zat maar of er verder nog iets gebeurd was, kwam ik niet te weten. Hij belde aan en wilde duidelijk niet met me praten. Alleen het hoognodige, we hebben de sleutels omgeruild en ik heb gezegd dat zijn auto bij ons op de oprit stond. Zelden iemand zo boos gezien!
Natuurlijk heb ik meteen geprobeerd of het dak het nu doet. Nee dus. Het zit nog steeds dicht, alhoewel het lijkt alsof het ergens lucht aantrekt als ik wat harder rijd. Helemaal gesloten is het dus niet meer en dat was wel zo. Bovendien is mijn boardcomputer nu in de war, één van de functies blijft zeggen dat er geen waarde vastgesteld is. Mijn achterklep ging niet meer open, maar dat heb ik inmiddels zelf kunnen herstellen door de centrale vergrendeling aan en weer uit te zetten. En wat heel vervelend was: de radio was dood omdat de stroom er blijkbaar af was geweest en nou moest er een code ingevuld worden. Na lang zoeken, heb ik die gelukkig gevonden anders had ik dat via een officiële dealer moeten doen. Ik heb trouwens nu zelf een afspraak gemaakt met een Renault dealer. Niet die in Geldermalsen, want die is er volgens de website van Renault helemaal geen in die plaats, maar gewoon in Boxmeer. Ik hoop dat ze mijn dak aan de praat krijgen en mijn boardcomputer weer in orde. De rekening daarvan sturen we natuurlijk naar Autobedrijf Dick Nap. Volgens de advertentie zou er ook nog een parkeersensor in mijn auto moeten zitten, maar die heb ik nergens gevonden omdat die er gewoon NIET in zit. Dick Nap maakt veel cliché's over autoverkopers waar en helaas ben ik er gedeeltelijk ingetrapt. Er is één ding waar niks op aan te merken valt: de auto rijdt súper en dat is ook erg belangrijk.

Dat was míjn auto, maar ook mijn echtgenoot stond gisteren voor een niet zo aangename verrassing. Hij moest 's ochtends om 10 uur in Brussel spreken en woonde daar de rest van de dag een congres bij over gezondheidsclaims op voedingsproducten. Door enorme drukte op de Ring in Antwerpen was hij erg laat en heeft zijn auto in de buurt van het hotel waar de meeting was geparkeerd. Omdat de vorige spreker nogal uitliep - of misschien ook te laat begonnen was - viel het niet op dat hij pas na 10 uur binnenkwam en kon hij meteen aan zijn praatje beginnen. Hij heeft daar een heleboel informatie opgedaan over bijvoorbeeld de vermelding van dagelijkse aanbevolen hoeveelheden op de 'fop and bop' ('front of package' en 'back of package') van een verpakking. In het kader van onze actie voor betere regelgeving over health claims heel zinvol!
Na een lange dag kwam hij terug in de parkeergarage en wilde graag naar huis, maar de auto maakte totaal geen contact. Een duidelijk lege accu was het gevolg van de grote haast waarmee hij die ochtend arriveerde en zijn lichten vergat uit te doen. In zo'n geval belt mijn echtgenoot mij, want ik weet waar de ANWB pasjes zijn en welk nummer je dan moet bellen. Nadat ik dat aan hem doorgegeven had en dacht dat het daarmee wel opgelost zou zijn, werd ik door een nu boze echtgenoot opnieuw gebeld. De ANWB was begonnen met de melding aan te nemen, maar toen bleek dat mijn echtgenoot niet als toerist in België was, maar er de hele dag voor zijn werk was geweest, konden ze hem niet helpen. Ze wilden nog net het nummer van een Belgische pechhulporganisatie geven en wisten te vertellen dat die hulp € 135 zou kosten. Veel keus heb je dan niet, maar je denkt ondertussen wel dat je voortaan wel oplet wat je zegt als je weer eens met pech in het buitenland staat. De ANWB zal ons niet meer betrappen op werken in België of ander buitenland. Op de vraag wat de reden van ons bezoek aldaar is, moeten we misschien in het vervolg liegen dat we er als toerist zijn. Dan zorgt de ANWB namelijk wel voor hulp, komt dezelfde man van de Belgische pechhulp en kost het niks omdat je lid bent. De Brusselse Wegenwacht vond het net zo vervelend als mijn echtgenoot, maar kon niet veel anders dan de rekening presenteren want de ANWB zou die in dit geval zeker niet betalen.

Deze week op Station Mill: Voortuin met heg!

Morgen naar Dhaka Bangladesh

2011-06-10T23:27:00.001+02:00

Nog net voordat we naar Bangladesh vertrekken even tijd gevonden om een kort bericht te schrijven. Het waren me de weken wel. Het verhaal van de aanrijding had natuurlijk een flinke nasleep, er moesten allerlei zaken afgehandeld worden met de verzekering en het schadebedrijf. De uitkomst was dat mijn Twingo total loss verklaard werd en dat ik op zoek moest naar een andere auto.

Daar ben ik heel goed in geslaagd, ik rijd nu in een mooie Renault Modus in mijn 'eigen' kleur blauw!

Het is veel meer auto dan een Twingo, dat was wel even wennen. Er staan inmiddels al honderden kilometers van mezelf op de teller en ik ben er helemaal blij mee. Deze week kwam een lieve vriendin logeren en we hebben er heerlijk in rond gereden!

Morgen breng ik de auto even terug naar de garage om er een trekhaak onder te laten zetten. Dat kan prima, want we zijn de hele volgende week in Bangladesh. Hierover zal ik op mijn reislog meer vertellen. Als je ons dus wilt vergezellen op deze reis, ga dan naar http://lievendag.punt.nl en lees er daar meer over!

Boem!

2011-05-26T23:51:00.005+02:00

Het is weer tijd voor een blog en ik begin maar meteen met het heftigste nieuws van de laatste tijd. Boem. Ik reed op een volle snelweg naar huis na een bezoek aan Nieuwegein. Ik had de drukte op de A2 net achter me en begon aan het laatste stuk: eerst de A59 en dan nog even provinciale weg en ik zou thuis zijn. Maar nog maar net op de A59 moest ik hevig in de remmen om een aanrijding van 3 auto's voor me te vermijden. Dat lukte, maar terwijl ik daarmee nog bezig was, zag ik dat de auto achter mij zeker niet op tijd zou remmen. Dat is een raar gevoel, je ziet in je achteruitkijkspiegel een rood monster met behoorlijke snelheid op je afkomen en je kunt niks doen. 'Remmen, godverdomme remmen', dat is het enige wat je kunt roepen, maar niemand die je hoort. Mijn vloeken werd dan ook overstemd door de klap van de auto die achter op me reed en net toen ik van de schrik bekomen was, werd ik opnieuw geraakt omdat de auto daarachter blijkbaar ook niet meer op tijd kon remmen en de botsing nog eens dunnetjes overdeed. Daar sta je dan, volkomen stil op de linkerbaan van de snelweg, met flinke schade en bibberende knieën. De hond en ik trilden om het hardst, maar gelukkig kwamen we ongeschonden de auto uit. Consternatie alom, veel schade en ontredderde mensen. Wonder boven wonder waren er geen gewonden!

Het circus dat na zo'n aanrijding op gang komt, is fantastisch. Iemand belt 112 (ik was het niet, want ik was nog in gevecht met mijn Bluetooth oortje dat door de botsing uit mijn oor was gevallen en dat ik eerst moest zien te vinden en uit moest zetten voordat mijn telefoon weer 'hand held' bruikbaar was), er verschijnt politie en er komen bergingswagens. De weg wordt afgezet, de kijkersfile groeit, het glas wordt weggeveegd en de politie neemt van iedereen de gegevens op. Mijn auto werd naar Den Bosch gebracht en voor Muis, de hond, en mij was er plaats in de cabine. Onderweg heb ik de verzekering gebeld en de chauffeur hielp me met het op correcte wijze doorgeven van alle gegevens (exacte tijd van de melding 16.04 uur, exacte plaats van de aanrijding hectometerpaaltje 142.7, aantal betrokken auto's 7 enz.). Op het kantoor van Logicx (het bergingsbedrijf) was er lekker sterke koffie en hebben we papieren ingevuld. De bestuurster van de auto achter me was er inmiddels ook en omdat ik enkel schade achter aan mijn auto had, hoefde ik alleen samen met haar een formulier in te vullen. Inmiddels was ik me af gaan vragen hoe ik nu zonder auto in Mill moest komen, maar ook daar was al aan gedacht. Er was een taxi voor me gebeld en ik werd keurig thuis afgeleverd door een heel aardige chauffeur. Het was me de belevenis wel!

Dit gebeurde allemaal op dinsdag en op woensdag is mijn auto naar een schadebedrijf in Cuijk gebracht. Toen die daar gearriveerd was, werd ik gebeld en kon ik een leenauto op komen halen waarvan ik gedurende de reparatieperiode gratis gebruik mag maken. Een VW Polo, 5-deurs, automaat. Wel even wennen, maar hij rijdt lekker en ik ben weer mobiel. Vandaag zou ik gebeld worden over de schade aan mijn auto, maar ik heb nog niks gehoord. Dat wordt afwachten, mijn grote angst is dat het schadebedrag boven de dagwaarde uitstijgt. Want ook al is de auto all risk verzekerd, dan wordt het toch een financiële strop voor me.

Eigenlijk had ik in deze blog willen vertellen over vrijdag de 13^e, toen wij een boottocht maakten over de Amstel van Amsterdam naar Ouderkerk aan de Amstel en daarna overnachtten in Hotel Krasnapolsky Amsterdam. Dat was in het kader van een ontmoeting met een Russische delegatie van Key Opinion Leaders op het gebied van probiotica. Het was een leuke avond met soms moeizame conversatie - Russen die Engels spreken zijn niet altijd even gemakkelijk te verstaan - maar ook heel grappige momenten. Het was ook een nuttige ontmoeting die mogelijkheden heeft geopend voor samenwerking met Russische wetenschappers.

Ook had ik willen vertellen over ons bezoek aan Kopenhagen, waar we 3 dagen waren. De eerste 2 dagen regende het voortdurend en waren we noodgedwongen veel binnen. Pretpark Tivoli hebben we alleen gezien toen we er 's avond een diner hadden in het Hans Christian Andersen Slottet en verder hebben we een kort bezoek gebracht aan het Danish Design Center. (Nu weten we ook dat de wipkip Deens design is ;-)

De derde dag was droog en dat kwam heel goed uit omdat we op onze laatste dag naar het Louisiana museum in Humlebæk wilden. Behalve een bijzondere expositie over iPad kunst (David Hockney: Me draw on my iPad) hadden we het geluk dat we nog net de laatste week van een grote Picasso tentoonstelling meemaakten. Op woensdagavond 18 mei vlogen we weer naar huis.

Gips en Gaudi

2011-05-09T23:38:00.003+02:00

David

De laatste weken van april was een periode van afscheid nemen. We gingen naar Wageningen om een oud collega de hand te schudden en hem een fijne tijd toe te wensen na al het harde werken. We ontmoetten er een hoop bekenden van lang en minder lang geleden, de receptie had veel weg van een reünie. Helaas konden we niet blijven, want dezelfde ochtend waren we al bij een promotie in Utrecht en die avond werden we in Haarlem verwacht voor het grote feest van de jonge doctor. Een bijzondere Witte Donderdag waarop we laat thuis waren na een dag vol indrukkken.

Op Goede Vrijdag gaat de mannelijke helft van ons gezin traditiegetrouw fietsen in Zuid-Limburg, waarna we 's avonds met het hele gezin in Den Bosch gaan eten.

Zo deden we dat ook dit jaar en omdat we enkele jaren geleden zo leuk gezeten hadden bij De 5 Kamers, wilde ik daar weer een tafel reserveren. Helaas bleek het restaurant al een tijdje failliet te zijn. Maar in Den Bosch is een alternatief snel gevonden en we hadden een gezellige avond bij Ome Bernard aan de Verwersstraat. Ter plekke besloten mijn echtgenoot en ik dat we de dag daarop wel weer eens bij De Negenmannen wilden eten, het restaurant waar we tot dan toe het liefst heengingen. We genoten er van ons verrassingsmenu op Paaszaterdag, het was er erg rustig en we werden persoonlijk uitgeleide gedaan na afloop. We vonden dat heel leuk, maar zochten er toen nog niks achter. De volgende dag las ik echter op Twitter dat het de laatste avond van De Negenmannen was geweest:

En op mijn Tweet kreeg ik prompt antwoord:

Tja, tot zover dus voor ons De Negenmannen, een afscheid waar we niet blij mee zijn!

De laatste donderdag van april vertrokken we met 4 cursisten van de wekelijkse boetseerclub en docent Jos Willems naar Brussel. Als afsluiting van het seizoen - en gezien de ontwikkelingen bij Kunstencentrum De Meander misschien wel voorgoed - gingen we een kijkje nemen in de Afgietselwerkplaats van het Museum voor Kunst en Geschiedenis (voor een eerdere mislukte poging zie Boekenweek en Brussel). Het ging alle verwachtingen te boven, bijzonder indrukwekkend om daar tussen (soms meer dan) levensgrote beelden, zoals bijvoorbeeld David en Hercules, rond te lopen. Van een van de vrijwilligsters die er werkten, kregen we een rondleiding en een vaste medewerker gaf ons uitleg over de voordelen van gelatinemallen boven de moderne siliconenvariant. Dat het maken van afgietsels een bijzonder ambacht is, hadden we intussen wel gezien!

Begin mei was het tijd voor een paar heerlijke dagen Barcelona. We boften met het weer, het leek wel zomer, en we hebben heerlijk de toerist uitgehangen! Op donderdag kwamen we aan het eind van de middag aan, nog tijd genoeg om de Sagrada Familia te bezoeken. De laatste keer dat we er waren, was die nog lang niet klaar, maar nu was dat een heel ander verhaal. Het was een echte basiliek geworden, in november 2010 ingezegend door de paus, en niet meer de bouwplaats die we een paar jaar geleden bezochten. Toch is deze kerk, waarvan de eerste steen al in 1882 gelegd is, nog steeds niet af. Maar wat er nu staat, is práchtig. Vol licht en met een ongelooflijk indrukwekkende constructie is het een Gaudiaans wonder waarin je vol verbazing uren kunt rondlopen! Dat deden wij dan ook met heel veel foto's als resultaat. Tegen sluitingstijd zijn we met de metro naar Barceloneta gegaan en hebben daar in een van de vele visrestaurants heerlijk gegeten.

De volgende dag begonnen we met een ontbijt op de Rambla om vervolgens in de Barri Gòtic (het centrum van de oude stad) rond te wandelen. Na een bezoek aan de Mercat de la Santa Caterina (overdekte markthal met een bijzonder dak) zijn we naar de Passeig de Grácia gewandeld en hebben daar op een terras geluncht, met tapas natuurlijk.

's Middags zijn we met de bus naar Park Guell gegaan, een geweldige plek om te zitten - en mensen te kijken - als het mooi weer is. En dat was het! Omdat we daarna nog steeds niet genoeg hadden van Gaudi zijn we op de terugweg bij Casa Milá (La Pedrera) uitgestapt en hebben dat bijzondere gebouw nog eens goed bekeken. We sloten de dag af met een drankje op een terras aan de Passeig Grácia en aten tenslotte bij Divinus aan diezelfde mooie avenue.

De laatste ochtend waren we heel vroeg op om te gaan ontbijten in La Boqueria (voluit: Mercat de Sant Josep de la Boqueria, de grootste overdekte versmarkt van Spanje). De marktlui waren nog volop bezig met het opbouwen van hun kramen en het uitstallen van de verse producten, maar eten konden we er al goed! Patatas, tortillas, jamon iberia, zumo de naranja, heerlijk!

Hieronder mijn Barcelona album met meer dan 100 foto's van een fantastisch weekend:

Barcelona-mei_2011

Deze week op Station Mill: Er komt een voortuin!

Weken vol afwisseling

2011-04-17T00:26:00.002+02:00

Waar zal ik eens beginnen. Er is weer genoeg te vertellen sinds mijn laatste blog.

Het eerste weekend van april was er een van grote tegenstellingen. Op zaterdag waren wij getuige van het eerste optreden van Keezle (in 't Pandje in Deurne), een rock-coverband die naast muziek van Led Zeppelin en AC/DC ook gevoeliger nummers als You make me feel my love van Adele ten gehore brengt. Helemaal vooraan, met mijn linkeroor ongeveer in een geluidsbox, kwam het volop binnen.

Van de filmpjes die ik op mijn iPhone had opgenomen, is alleen het nummer van Adele met geluid, de rest was waarschijnlijk gewoon te hard! Mijn linkeroor 'deed' het ook pas de volgende dag weer echt goed.

Toen zaten we bij een heel ander concert. In de aula van de universiteit van Utrecht luisterden we op zondagmiddag naar een gevarieerd orgelconcert ter gelegenheid van het 40-jarig samenwonen feest van goede vrienden. Behalve van het orgelspel door Peter Verhoogt, genoten we ook van zang van alt Hetty Gehring. Op het programma stonden werken van Hándel, Dvorák en Bellini. Een groter contrast met de avond daarvoor is nauwelijks denkbaar!

Na afloop bleven we in Utrecht om met de kinderen te gaan eten bij Deeg. Een leuk restaurant aan de Lange Nieuwstraat waar verantwoord, biologisch voedsel wordt geserveerd. En het is nog erg lekker ook!

We maakten die avond ook voor het eerst kennis met de vriendin van middelste zoon, naar wederzijds genoegen bleek al gauw. Het komt niet zo vaak voor dat we echt met het hele gezin compleet zijn, maar voor deze gelegenheid was dat gelukkig wel gelukt. Jongste was 26 geworden en dat moest gevierd worden!

De eerste maandag van april reed ik samen met een vriendin naar Frankrijk. In een kasteel in Savigny (in de Haute-Marne, vlakbij Langres) wachtte de rest van de schilderclub, zij waren al een dag eerder vertrokken. Wij vertrokken 's ochtends op tijd en waren rond lunchtijd midden in de Belgische Ardennen, We besloten daarom van de snelweg af te gaan en te stoppen in La Roche en Ardenne, de plaats waar wij ieder jaar familieweekend 'vieren'. Het huis stond er prachtig bij, leuk om het ook eens halverwege het jaar te zien, precies tussen 2 familieweekenden in.

We vervolgden onze weg binnendoor via St. Hubert (bijna alsof ik dicht bij huis was ;-) richting Bastogne en gingen daar de snelweg weer op. Onze benzinemeter stond erg laag en op een gegeven moment ging het rode lampje aan. Geen tankstation te zien natuurlijk, pas in Luxemburg zagen we het eerste. De laatste 10 kilometer kregen we het toch wel een beetje benauwd, maar bedachten dat de afstand in ieder geval te lopen was als dat nodig zou zijn. Als beloning tankten we heel goedkoop ons autootje weer vol! Om een uur of half 7 arriveerden we op Le Bocage, Rue du Château in Savigny, dankzij de TomTom in één keer gevonden.

De schilderweek was een aparte ervaring voor me, in het gezelschap van alleen maar vrouwen een hele week creatief bezig zijn. We hadden prachtig weer overdag. De avonden waren nog wel koud, maar in het jachtslot waar wij gehuisvest waren, zaten we lekker warm. Er werd voor ons gekookt en we hoefden nergens voor te zorgen. Alleen maar schilderen en veel discussies over 'belangrijke zaken van het leven'. Soms ging het er heel heftig aan toe, maar ik bewaar er goede herinneringen aan.

Op vrijdag vertrokken mijn vriendin en ik weer, de auto volgeladen met beschilderde doeken, bagage en hond. Ook nu lunchten we weer in de Ardennen, deze keer in Vielsalm, zelfde afslag als op de heenweg, maar dan ten oosten van de snelweg.

Eenmaal thuis was ik de eerste tijd een beetje kwijt welke dag het was. Het duurde even voordat ik weer 'geland' was in mijn gewone bestaan. Gelukkig hadden we die zondagmiddag iets leuks gepland. In Geleen waren wij in De Biesenhof te gast in Herberg De Troost. Een bijzondere ervaring als je van goede muziek en gezelligheid houdt.

En toen was het weer maandag en moest er gewoon gewerkt worden. Ik was bijna vergeten dat we nog steeds druk bezig waren met onze campagne om de regelgeving voor health claims op probiotica als voedingssupplementen te veranderen. Ook al had ik in mijn week Frankrijk af en toe 'stiekem' moeten werken (gelukkig was er internet in het jachtslot), voor mijn gevoel was ik er helemaal uit. Maar aan het einde van de week was de definitieve brief aan Barroso klaar, net als de brief voor minister Schippers en de mail aan 19 wetenschappers in andere landen van de Europese Unie die onze Engelse voorbeeldbrief in hun eigen taal moeten vertalen en aan hun minister moeten sturen, tegelijk met de gezamenlijke brief aan Barroso. Een hele organisatie, maar de brieven zijn gepost en nu wachten we af of we ook echt uitgenodigd worden voor overleg!

Deze week op Station Mill: Nieuwe (huis)plannen

Boekenweek en Brussel

2011-03-27T21:11:00.002+02:00

Temidden van belastingpapieren en ander werk op mijn bureau moet ik maar weer eens aan mijn blog beginnen. Het is prachtig weer buiten, maar daar heb ik vanmiddag al volop van genoten. We zijn met de hond een flink stuk wezen lopen, door het bos en langs het water. Als je in Mill woont, ben je in 5 minuten het dorp uit en loop je zo de natuur in. Mijn echtgenoot had er al een prestatieloop van 10 km in Venlo opzitten, maar voelde zich nog fit genoeg voor deze wandeling. Het was heerlijk.

Maar de plicht riep, de belasting wil aan het einde van de week van ons allebei een aangifte binnen hebben. En voor het eerst moeten we naast de inkomstenbelasting over afgelopen jaar ook allebei de aangifte omzetbelasting over het eerste kwartaal van 2011 indienen. Sinds enkele weken ben ik niet meer de enige zelfstandige ondernemer op dit adres, de papierwinkel wordt er bepaald niet minder van.

Mijn belofte om iedere 10 dagen voor een nieuwe bijdrage op dit blog te zorgen, was te hoog gegrepen. Dat werden er deze keer bijna 20, maar het leken er veel minder. De tijd was goed gevuld met een mooie afwisseling van werk en plezier.

Op 11 maart, net voor de start van de Boekenweek woonden wij weer de literaire manifestatie in Den Bosch bij. Net als vorig jaar was deze avond georganiseerd door de stichting De Brabantse Lezer (m/v), een samenwerking van Boekhandel Selexyz Adr. Heinen, Theater aan de Parade en de Bieb. Het gehalte aan middelbare dames bibliothecaressen was dan ook erg hoog, maar hoog boven in de loge hadden we daar weinig last van. We hadden een prachtig uitzicht op de gasten van de avond:

De Vlaming Bart Moeyaart, hij schrijft zowel voor kinderen als volwassenen en las gedeeltes uit eigen werk voor.
Dichter des Vaderlands Ramsey Nasr, die o.a. zijn gedicht 'Mijn nieuwe vaderland' (over het kabinet Rutte, de volledige tekst staat onder deze blog) voordroeg
Annejet van der Zijl die op dit moment vooral bekend is door verfilming van haar boek Sonny Boy, maar ook de biografie Bernard heeft geschreven. Uit haar eerste boek 'Jagtlust' - waarin Remco Campert voorkomt en dat op dit moment door Maria Goos bewerkt wordt tot scenario voor een nieuwe speelfilm - las ze gedeeltes voor.
En de hoofdgast van de avond: Remco Campert! Een klein mannetje, maar een groot schrijver. Hij las gedeeltes voor uit zijn bekende boek 'Het leven is vurrukkulluk' (1961) en een aantal van zijn columns, waarin hij - zoals hij zelf zegt - graag afdwaalt.

De avond werd aan elkaar gepraat door Rick de Leeuw, die ook gedeeltelijk verantwoordelijk was voor de keuze van de gasten. Bedankt Rick!

Vorig weekend waren we in Brussel. In het kader van 'ons' project over gezondheidsclaims met betrekking tot probiotica hadden we daar op vrijdagmiddag een afspraak met iemand van ERNA (op de website www.erna.org:The European Responsible Nutrition Alliance (ERNA) was formed to work towards a common European approach to food supplements that reflects the interests of both the consumers and the industry.)
En omdat we daar toen toch waren, zijn we de rest van het weekend in deze stad gebleven. Het plan was om op zaterdagmiddag naar de gipswerkplaats van de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis in het Jubelpark te gaan (afgietselwerkplaats noemen ze dat in België), maar die was helaas op zaterdag en zondag gesloten.

Deze afgietselwerkplaats bezit een verzameling van bijna vierduizend gietvormen die volgens oude methoden worden gebruikt. De gietvormen, soms meer dan honderd jaar oud, zijn gemaakt op authentieke stukken uit de hele wereld. Ze bieden een overzicht van de kunst, van de prehistorie tot de 18de eeuw. Kleine afgietsels kunnen ter plaatse gekocht worden, maar men kan ook hoofden, bustes, beelden, reliëfs enz. kiezen en bestellen in de werkplaats.(bron: www.kmkg-mrah.be).

We zijn nog wel in het museum zelf geweest, maar niet te lang omdat het zulk prachtig weer was. Met de metro waren we snel weer terug in het centrum waar een heleboel terrassen in de zon op ons wachtten. 's Ochtends hadden we al onze gebruikelijke Belgische boodschappen gedaan. Bij ieder bezoek aan onze zuiderburen slaan wij een voorraad chocolade (veel variaties van Côte d'Or), speciale koekjes (van Jules De Strooper) en hele lekkere kersenjam in. Bij herenkledingzaak Celio is mijn echtgenoot vaste klant en in een stad als Brussel is natuurlijk ook een Nespresso boetiek waar de cupjes 'offline' verkocht worden.

Aan het einde van de zondagochtend vertrokken we weer richting Nederland, met een omweg over Lier waar we - heerlijk buiten - geluncht hebben.

Dit weekend was het weer Openhuizendag van de NVM, maar daar valt wat ons betreft niet veel over te vertellen. Er kwamen helemaal géén belangstellenden en dat is bijzonder frustrerend als je van 11 tot 3 zit te wachten op bezoek. Volgens de makelaar waren wij geen uitozndering en later hoorde ik ook op de radio dat er bij een kwart van de deelnemende huizen helemaal niemand op was komen dagen. Wij zijn wel klaar met het verschijnsel 'Openhuizendag', maar hopen natuurlijk wel dat ons huis ooit verkocht wordt. We wachten - nog steeds - af.

Mijn nieuwe vaderland (Ramsey Nasr)

Wie neerlands bloed in d’aders vloeit
van vreemde smetten vrij
wiens hart voor volk en orde gloeit
verhef uw zang als wij.
Vandaag zien wij weer één van zin
de vlaggen afgestoft.
Vandaag zet ik mijn feestlied in
voor vaderland en schoft.

Ik eer de leiders van mijn land.
Hun vlekkeloos parcours
leert mij wat macht vóór al verlangt:
’t geweten van een hoer.
Ik eer mijn leiders hemelhoog
en ’t hoogst zit een fascist
die u en mij zolang gedoogt –
zolang als hij beslist.

Beschermt gij, leiders, onze grond
waar vreemde adem gaat
gij die zo rein zijt, kerngezond
en zuiver op de graat.
Wij smeken om een harde hand
in aangewreven haat.
Behoud voor 't lieve vaderland
de blanke natiestaat.

Braakt uit, gij vrienden, vrij van zin
uw krop, uw kreet, uw gal.
Niets is taboe en niets te min
uw bagger minst van al.
Verneder dus wat u niet zint
sla stuk wat niet bevalt
laat zien hoe u dit land bemint
omhels het op zijn smalst.

Hoe klopt ons hart, hoe zwelt ons bloed
bij 't rijzen van dees’ toon.
Klonk ooit een zuiverder gemoed
een leger hart zo schoon?
Waar hoorde men die koekoekszang
voor volk en vaderland?
Dat was toen in het landsbelang
een heel volk werd verbrand.

Dood nu wat afwijkt van uw bloed
en van uw onderbuik.
Bewaar het niet, verdelg het goed
zodat dit land ontluikt.
Wie hier nog onze mildheid zoekt:
los op in brandend veen.
Waar elk verschil werd opgedoekt
zijn staat en burger één.

Wie neerlands bloed in d’aders vloeit
van vreemde smetten vrij
die fabel staat weer eens in bloei
in dwazen zoals wij.
Veel liever word ik door een volk
van hunnen aangerand
dan mee te gaan in deze kolk
van schoft en vaderland.

Deze week op Station Mill: Open Huis, maar de deur bleef dicht

Rust

2011-03-09T23:59:00.003+01:00

Jan De Smet van De Nieuwe Snaar

De rust is weergekeerd in Mill. Met een knetterend vuurwerk werd gisteravond Carnaval afgesloten. Of dat ook een officiele afsluiting was, weet ik niet. Gisteravond om een uur of half 1 werden er een stuk of 10 siervuurpijlen de lucht in geschoten, vanochtend lagen de lege verpakkingen nog op de stoep. Daarna was het in ieder geval heel stil na een avond met veel onrust in de straat.

Het waren 3 vrolijke, kleurrijke dagen in Mill en daar was de zon voor een groot gedeelte mede verantwoordelijk voor. Zondag genoten we meer dan een uur van het mooie weer terwijl we naar de voorbijtrekkende Millse optocht keken.

De dag daarvoor was het nog gemeen koud. We waren toen in Den Bosch - neem me niet kwalijk, ik moet zeggen in Oeteldonk - dat met z'n rode, witte en gele carnavalskleuren er alles aan deed om ons een lentegevoel te bezorgen. Maar de wind was snijdend en de zon liet zich niet zien, we waren dan ook blij dat we naar binnen konden. Ons doel was het Noordbrabants Museum waar op dit moment een leuke expositie is met een kleine collectie met werken van Vlaamse modernisten, 'Vlaamse Vedetten' genaamd. Er hangen in totaal 50 doeken, onder meer van James Ensor, Constant Permeke, Jean Brusselmans, Rik Wouters en Gustave De Smet.

Behalve alle schilderijen stond er ook een meer dan levensgroot beeld van Rik Wouters, een portret dat hij van zijn vrouw maakte. Als ik van die hele grote beelden zie, besef ik altijd hoeveel ik nog moet leren op de cursus modelboetseren. Van mijn laatst voltooide beeld(je) heb ik een kleine slideshow gemaakt, het is naar mijn idee best aardig gelukt. Maar met een grootte van pakweg 20 cm niet te vergelijken met zo'n kolossaal beeldals dat van Wouters. Ik houd het voorlopig toch maar bij het kleine, dat is al moeilijk genoeg!

Een week eerder waren we ook in Den Bosch voor een avond met Jan De Smet. Alweer een Vlaming, hij vormt samen met broer Kris, Geert Vermeulen en Walter Poppeliers De Nieuwe Snaar. Deze avond kwam hij alleen, slechts vergezeld van zijn instrumenten (gitaren, banjo, accordeon), om een avond te vullen 'zonder programma'. Erg leuk om deze rasmuzikant solo bezig te zien - en te horen. Er kwamen een aantal bekende nummers voorbij, maar ook veel onbekend werk. De belangrijkste mededeling deed hij echter aan het einde van de avond: De Nieuwe Snaar zal nog één keer met een show op de planken komen en houdt daarna op te bestaan. In 2012 zal de premiére zijn in België en in 2013 komen ze met de voorstelling naar Nederland. Wij hebben ter plekke besloten om deze laatste show in ieder geval óók in België te gaan zien, bijvoorbeeld in Gent. We houden de website in de gaten!

Aan het einde van deze maand is er weer een landelijke openhuizen dag van de NVM. Eigenlijk hadden wij totaal geen zin om daar nog eens aan mee te doen, maar deze kans - hoe klein die ook zal zijn - willen we ook niet laten liggen. Voor de zoveelste keer zullen wij dus weer klaar zitten op 26 maart, het huis opgeruimd en met een verwachtingsvol hart wachtend op eventuele kijkers.

Voor iedereen die ons graag wil helpen met de verkoop van ons huis: KLIK HIER en verspreid de boodschap! Dank!

Deze week op IMMUUN: Gelukkig maar
Deze week op Station Mill: Carnaval voor de deur

Verjaardagen en tradities

2011-02-23T22:08:00.003+01:00

Er was eens een tijd dat het me lukte om iedere week een verse blog te schrijven. Ik weet niet waar ik de tijd vandaan haalde. Wat ik wel weet, is dat me dat nu niet meer lukt. In 2011 zit ik meer in de buurt van eens in de 10 dagen: 9 januari - 21 januari - 2 februari - 13 februari en vandaag 23 februari. Ik zal proberen dat ritme in ieder geval vol te houden.

In de afgelopen 10 dagen is ook weer meer gebeurd dan er eigenlijk in past.

Het begon met een etentje bij ons thuis in Mill voor een bijna-promovendus met zijn vrouw en deze periode werd afgesloten met zijn promotie in Utrecht en een heerlijk diner voor veel meer mensen dan 4 in Restaurant Hemingway aan het Janskerkhof.

Daartussenin was er plezier en verdriet, er waren verjaardagen te vieren en ik woonde een crematie bij. Voor werk reisde ik naar Amsterdam en thuis achter de computer volgde ik een webinar over de commerciële mogelijkheden van Facebook. We hadden onze traditionele rikavond (voor de 2^de keer dit jaar en volgend jaar weer, dat heet toch traditie?!) met lieve vrienden en we proefden wijn en leerden die systematisch te beoordelen. En niet onbelangrijk: mijn pogingen om een hulp in de huishouding te vinden, werden eindelijk beloond! Maar laat ik bij het begin beginnen.

Op zondag 13 februari verwelkomden wij Marcel en Annet ter ere van de op handen zijnde promotie van Marcel. Hoe ouder wij worden, hoe meer wij van tradities houden en het uitnodigen van een promovendus vlak voor zijn promotie is een hele dierbare. Tijdens een gezellig samenzijn genieten wij van een lekkere maaltijd en proberen de zenuwen voor de grote dag wat in te dammen. Dat zoiets hogelijk gewaardeerd wordt, horen wij altijd weer via de familie terug op de promotiedag zelf. We hopen nog lang en vaak toekomstige promovendi uit te kunnen nodigen!

Op maandag volgde ik één van de webinars van Eduvision. Deze keer ging het om een live online 'college' over Facebook, maar ook webinars over Joomla en Website-optimalisatie heb ik al eens gevolgd. Via de webcam en chatbox heb je direct contact met de docent en andere deelnemers. Het is heel onderhoudend en vaak geeft zo'n middag je die extra kennis om er meer mee te kunnen doen.

Dinsdag 15 februari was gereserveerd voor een dubbele afspraak bij hetzelfde bedrijf in Amsterdam-Noord. Dat betekent vanuit Mill dat je wel even onderweg bent. Met auto, trein en boot deed ik er ongeveer 2½ uur over, maar het was mooi weer en vooral het laatste stuk op het 'pontje' (over het IJ) zorgde voor een echt lentegevoel. Na de afspraken, die voor veel duidelijkheid zorgden, heb ik mezelf even de tijd gegund om naar De Bijenkorf te lopen om onze voorraad Nespresso-cupjes nu eens niet online, maar 'in-het-echt' aan te vullen. Alles bij elkaar was ik na 8 uren weer thuis, daar trof ik een ongelooflijk blije hond aan!

De woensdag had ik gereserveerd voor het ontvangen van potentiële hulpen in de huishouding. Na diverse eerdere pogingen had ik dit keer meer geluk en kreeg ik zelfs 5 goede reacties op mijn advertentie. Omdat ik het serieus aan wilde pakken, had ik bedacht dat ik ze allemaal een aantal vragen wilde stellen tijdens een soort sollicitatiegesprekje. Dat pakte heel goed uit en van de 2 meest geschikte kandidaten heb ik de beste uiteindelijk gekozen. Het kostte me even een dag, maar ik hield er een heel tevreden gevoel én een prima hulp aan over. Vandaag, precies een week na onze eerste kennismaking, is ze begonnen en het hele huis is schoon! Dat scheelt me voortaan iedere week de ergernis dat het er weer niet van gekomen is om het zelf voor elkaar te krijgen.

Op donderdagochtend ging ik zoals iedere week naar mijn boetseercursus. De laatste les met model Katrien, maar mijn torso van haar is nog niet af. Gelukkig hebben we de foto's nog en kan ik het volgende keer toch afwerken. Ik moest deze keer ook wat eerder opruimen omdat ik 's middags op tijd in Eindhoven wilde zijn voor een crematie. De moeder van een dierbare vriendin was overleden en om 2 uur was het afscheid in Crematorium Rijtackers. Het was een mooie, stemmige bijeenkomst met ontroerende verhalen over moeder en oma. Na afloop was er gelegenheid om elkaar te ontmoeten en zoals op zoveel uitvaarten zag ik ook hier een soort familiereünie ontstaan. Dat hoort er bij.

Vrijdag vierde ik met ongeveer 40 vrouwen de verjaardag van een andere vriendin. Ze werd 60 en was al de 2^de in mijn vriend(inn)enkring die dat met alleen maar vrouwen wilde vieren. Heel bijzonder was dat we het feest begonnen met een voorproefje van een expositie (www.soos-brasil.nl) waar ook werk (keramiek) stond van jarige vriendin. Na koffie met lekkers en het genieten van het keramiek, de schilderijen en sieraden gingen we naar Da Angelo in Molenhoek om van een heerlijk diner, onderhoudende toespraken en prachtige - live - muziek te genieten.

Naar zaterdagavond hadden wij al lang uitgekeken. Eens per jaar gaan wij ongeveer 40 jaar terug in de tijd om met vrienden te rikken en 'plaatjes' te draaien uit de jaren 70. Net zoals wij de traditie opgepakt hebben om eens per jaar samen te komen tijdens de potluck, heeft een ander vriendenpaar deze kaartavond in het leven geroepen. Het blijkt een gouden greep te zijn geweest! We beginnen zo'n avond door samen te eten en daarna worden er viertallen gevormd en wordt er min of meer fanatiek gerikt. En alhoewel dat vroeger absoluut niet mocht tijdens het kaarten, kletsen we tussendoor dat het een lieve lust is. Kortom, alsof we nooit ouder zijn geworden!

Op zondag was het alweer feest: mijn jongste zwager werd 50 jaar en dat vierde hij door zijn familie en vrienden uit te nodigen voor een wijnproeverij. In een zaaltje boven Café Faber in Nijmegen kregen wij de eerste beginselen van het wijnproeven te horen en mochten ook zelf 'aan de drank'. Twee witte wijnen (een Franse Chablis en een Chileense Cabernet) en twee rode wijnen (allebei Frans: Bourgogne en Bordeaux) werden beoordeeld op geur, kleur en smaak. Het werd een leuke middag.

Na afloop hebben we nog tapas gegeten bij De Ontmoeting, ook in Nijmegen. Een leuk restaurant met lekkere gerechtjes.

Als laatste wil ik nog vermelden dat drs. Veltkamp (promovendus Marcel die 10 dagen geleden bij ons kwam eten) gisteren zijn proefschrift met verve verdedigd heeft en zich volgens een oude traditie voortaan dr. Veltkamp mag noemen!

Deze week op IMMUUN: Afweer, weerstand en het immuunsysteem
Deze week op Station Mill: Afspraak is afspraak bij KPN?

Van Koningstheater via Perron 3 naar Hotel Wilhelmina

2011-02-13T22:57:00.001+01:00

Leon Giesen tijdens een eerder optreden

Omdat een week maar 7 dagen telt, is het af en toe bijna onmogelijk om op deze weblog alles bij te houden. Daarom begin ik vandaag bij 9 dagen geleden: zaterdag 5 februari. Wij waren toen in Het Koningstheater voor de voorstelling 'Man en Fiets' van Wilfried de Jong. Als je die nog niet gezien hebt, moet je zeker gaan kijken. Tot en met maart nog in verschillende theaters. Leuk voor wielerfanaten, maar ook voor mensen die gewoon van mooi theater houden. In woord en beeld, met af en toe een liedje en begeleid door zijn band Ocobar zet Wilfried de Jong een programma op de planken dat klinkt als een klok. Dat fietsen zijn passie is, wordt al heel snel duidelijk. Zijn cadeau aan zichzelf voor zijn 50^ste verjaardag was de beklimming van de Mont Ventoux. Wij kregen daar de door zijn zoontje gefilmde beelden van te zien. Of zijn verhaal over De Ronde van Vlaanderen, begeleid door de meest treurige beelden van kasseien en troosteloze landschappen die je je maar voor kunt stellen.
Aan het einde van de voorstelling klimt hij daadwerkelijk op de fiets om levensecht 'af te zien' voor de laatste meters naar de top van de Mont Ventoux! Dan is het niet meer duidelijk of de grootste passie van De Jong fietsen of theatermaken is!

Op donderdag waren we in Rosmalen in Perron 3 voor Gerard van Maasakkers. Op de eerste rij zaten wij ons te verheugen op een leuke avond. Maar om eerlijk te zijn, hebben wij wel eens betere optredens van deze Brabander meegemaakt. Het geluid was voor de pauze niet goed, maar wat erger was dat het enthousiasme bij Van Maasakkers ontbrak. Het leek of hij zijn draai niet kon vinden, hij speelde erg routineus en de verrassing bleef uit. Aan muzikaliteit ontbreekt het nooit bij Van Maasakkers en zijn gitarist Harry Hendriks, gelukkig was dat in Rosmalen ook zo. Maar alles bij elkaar viel de avond ons lichtelijk tegen.

Zaterdag daarentegen beleefden wij een bijzondere avond in Hotel Wilhelmina in Venlo.

Enige tijd geleden ontving ik een e-mail van Leon Giesen die begon met de volgende tekst:

"Ik wil jullie voorstellen aan een nieuw plan:

Het Ondergrondse Netwerk, ofwel Mondo Grondo!

Het is al veel langer een droom van mij om op allerlei plaatsen te kunnen
spelen, onafhankelijk van bestaande structuren en buiten de gebaande
paden. Gewoon voor wie het graag wil zien en horen, écht en tussen de
mensen, zoals Mondo Leone bedoeld is.
En de tijd is rijp voor een eerste stap..."

Omdat wij altijd in zijn voor iets nieuws, hoefden wij niet lang te aarzelen en stuurden een mail naar Mondo Leone, de club van Leon waar wij lid van zijn, om ons aan te melden voor Mondo Grondo.

Daar hebben wij geen spijt van gehad. Zaterdag waren wij getuige van dit experiment en wij hebben ontzettend genoten. Leon Giesen, zanger en schrijver die ook ooit documentairemaker was, heeft het talent om bijzondere dingen op te merken in zijn omgeving. Ook ver daarbuiten trouwens.

Hij ging naar Sydney om de 'Free Hugger' te ontmoeten, hij reisde naar de Verenigde Staten om zich te verdiepen in de meertonige treinhoorns en hij probeerde uit te zoeken wie de Utrechtse 'Kabouteraar' is. Natuurlijk had hij overal filmbeelden van gemaakt en die werden door hem op gitaar en met zang begeleid. Daarbij ging hij de confrontatie met het publiek absoluut niet uit de weg, aan interactie was geen gebrek.

Aan de vooravond van zijn nieuwe toernee (die vanavond begon in De Kleine Komedie in Amsterdam) hadden wij de primeur in een klein zaaltje in Venlo. We hadden het niet willen missen!

Deze week op Station Mill: InternetPlusBellen

Volle dagen

2011-02-02T00:06:00.003+01:00

Mijn vorige blog schreef ik in Miami, maar dat lijkt al weer lang geleden. Na de 'lastige' aankomst in de USA en gelukkig een rustige aankomst op donderdagavond in Miami Beach, volgden een paar zomerse dagen. Overdag was gereserveerd voor werk, maar ook daar in dat verre land begon voor ons het weekend op vrijdagavond. Na een zonnige dag die eindigde met flinke onweersbuien, was het 's avonds weer zodanig opgeklaard dat we tevoet naar Delano's togen voor het daar afgesproken diner. Vanwege een verkeerde vermelding in het programmaboekje leek het niet zo ver te zijn. We begonnen bij 2^nd Street en diegenen die de routebeschrijving bij zich hadden, waren in de veronderstelling dat ons eindpunt bij 7^th lag. Maar omdat ik 's middags het restaurant al had gegoogeld* was ik wijzer en had me voorbereid op een langere wandeling. Ik vond restaurant 'Blue Door Fish at Delano' aan 1685 Collins Avenue, 9 blokken verder dus! We zaten met veel mensen aan tafel (14) en aten heerlijke dingen met veel vis en dronken er Franse wijn bij. Dat laatste was vooral te danken aan de Fransozen aan tafel.
De volgende ochtend konden we uitslapen, maar mijn echtgenoot ging liever hardlopen over het strand. Al met al zaten we toch nog redelijk vroeg aan het ontbijt en troffen daar nog een aantal bekenden die dezelfde dag weer terugvlogen.
Wij zijn Miami Beach gaan verkennen waaronder het beroemde Art Deco District. Voor ons een heerlijke zomerdag in januari met een buitenlunch in de zon en af en toe pauze op een terras. Alhoewel wij het heerlijk weer vonden, was het geen echt strandweer. Daarvoor was de temperatuur net te laag en waaide het te koud. Zaterdagavond hebben we Cubaans gegeten, een flink contrast met het diner van de avond daarvoor! Zondagmiddag half 2 vertrok ons vliegtuig weer, dit keer hadden we een overstap op Atlanta. Om kwart over 8 op maandagochtend landden we op Schiphol en toen gebeurde er na een rustige reis toch nog iets heel geks! Tijdens het bij elkaar zoeken van mijn spullen miste ik mijn paspoort. Hoe ik ook zocht en waar ik ook keek, het was gewoon spoorloos! We hebben samen met het cabinepersoneel en de opgetrommelde security alles op zijn kop gezet in het vliegtuig. Stoelen werden uit elkaar gehaald en mijn tas binnenstenbuiten gekeerd. Niks. Met de belofte dat de schoonmaakploeg verder zou zoeken, hebben we het vliegtuig verlaten. Later, op weg naar de marechaussee, toen we ons meldden bij de transfer desk om te vragen of het daar soms al was afgegeven, kwam het 'tevoorschijn' uit de binnenzak van mijn echtgenoot. We snappen nog steeds niet hoe het daarin terechtgekomen is, tijdens onze reizen bewaren we altijd ieder onze eigen reispapieren. Na zo'n vliegreis ben je ook niet meer helemaal helder, het zal dus wel altijd een raadsel blijven ;-)

Maandag begon voor ons weer een gewone werkweek. Mijn echtgenoot stapte in Utrecht uit de trein om naar het UMCU te gaan en ik reed verder via Den Bosch naar Oss waar mijn auto stond. Ik ben meteen doorgereden naar Landhorst om de hond op te halen en daarna snel naar huis.
Hond in bad, post uitzoeken en achter de pc aan het werk. Alsof we nooit waren weggeweest.
Op dinsdag volgde ik voor de tweede keer in korte tijd een webinar, een live online cursus, over 'Kijk eens kritisch naar uw website'. Tijdens deze cursus wordt ingegaan op de gebruiksvriendelijkheid en vindbaarheid van websites. Heel interessant en leuk dat het via webcam en chat gegeven wordt, je hoeft tegenwoordig nergens meer de deur voor uit ;-)
Na een paar dagen alleen thuis hard aan het werk was ik blij dat ik op donderdag weer kon gaan boetseren. Een echte cursus met echte mensen en heerlijke klei om mee bezig te zijn. De andere cursisten waren vorige week, toen ik op weg was naar Miami, al begonnen met het liggend naakt waarvoor een model aanwezig was. Ik had dus wat in te halen, maar had gelukkig al heel snel de juiste vorm te pakken. Niks leuker dan een beeld dat je onder je handen ziet groeien, vooral als je voelt dat het gaat lukken om de juiste lijnen erin te krijgen!

Donderdagavond waren we in Perron 3 in Rosmalen, waar Jan Rot met band (An & Jan met Marjolein Meijers, Jan Rot en Jan van der Meij) vertalingen van Beatles en Stones nummers ten gehore bracht. De voorstelling was in de vorm van een soort 'wedstrijd' gegoten, Beatles versus Stones met quiz- en beoordelingsvragen. De avond eindigde met een 8-8 gelijkspel. Maar eigenlijk deed de hele puntentelling er niet toe, het was gewoon een ontzettend leuke avond met heel goed vertaalde teksten en mooie muziek. Jan Rot, behalve een begenadigd muzikant ook een groot woordkunstenaar!

Afgelopen weekend hadden we eindelijk weer eens tijd om te gaan lunchen in Den Bosch. Dat combineerden we met lekker rondsnuffelen in de beste boekhandel daar en nog wat andere boodschappen die we in de stad wilden doen. Een nieuw horloge voor mijn echtgenoot. Voor 2 jarige broers kochten we bij wijze van uitzondering dezelfde cadeaus: de Dylan-vertalingen van Ernst Jansz, boek met cd. Het is leuk om iets te geven wat je zelf ook erg mooi vindt!
Zondag waren we als familie bij elkaar, middelste zoon was de 115 km helemaal komen fietsen! Ieder zijn hobby, vooral met zulk koud weer vind ik het wel heel bijzonder.

En alweer is er een nieuwe werkweek begonnen. Een rustige deze keer hoop ik.

*De vervoeging van googelen (volgens het Groene Boekje als enige juist):

ik googel - ik googelde
jij googelt - jij googelde
hij/zij googelt - hij/zij googelde
wij googelen - wij googelden
jullie googelen - jullie googelden
zij googelen - zij googelden
ik heb gegoogeld
gebiedende wijs: googel!

Deze week op Station Mill: Primeur in Mill

Welcome to America

2011-01-21T17:41:00.004+01:00

Waarom had ik óóit bedacht dat we via New York naar Miami zouden vliegen? Toen we daar in een enorme rij stonden, vond ik het in ieder geval absoluut geen geweldig idee meer. Zelfs na eerdere ervaringen met lange rijen op dit vliegveld was ik even vergeten dat het geen lolletje is om via JFK de Verenigde Staten binnen te komen.

Gisterochtend, donderdag 20 januari, vertrokken wij al vroeg richting Schiphol om naar Miami te gaan. Een rechtstreekse vlucht zat er niet in, daar begint de KLM in maart pas mee. Pech voor ons. Omdat wij meestal voor Düsseldorf kiezen, was het ons even ontgaan dat het omslachtig is om via Schiphol naar Miami te vliegen. In verband met verplichtingen maandag konden we het helaas niet anders regelen dan om het zo te doen. Dat betekende dus dat we een overstap moesten maken.

Het eerste gedeelte van de reis, de vlucht van Amsterdam naar New York verliep prima. Alhoewel het vliegtuig echt helemaal volgeboekt was, probeerde de stewardess toch nog een betere plaats voor ons te regelen. Ze dacht gezien te hebben dat er achter in het toestel nog 2 lege rijen waren en zou even informeren bij haar collega die daar dienst deed. Ze had echter niet goed gekeken, want er bleken daar wel passagiers te zijn, die lagen te slapen. Jammer, maar het was wel heel lief bedoeld.

Het viel ons ook op dat de stewardessen erg vriendelijk en behulpzaam waren, dat hebben we wel eens anders meegemaakt bij de KLM. Misschien hebben ze hun beleid hierop veranderd of wellicht lag het gewoon aan de personen waar we mee te maken hadden. In ieder geval waren ze erg attent en we werden om de haverklap van eten en drinken voorzien.

Toen we bijna de oceaan overgestoken waren, werd er iemand onwel in het vliegtuig. Een paar rijen voor ons ontstond opeens flinke consternatie en het cabinepersoneel ging snel tot daden over. De man werd uit zijn stoel getild en op de grond gelegd en onmiddellijk werd er omgeroepen of er een arts aan boord was. Toen er zich niet direct iemand meldde, werd er gevraagd of er verpleegkundigen waren die konden helpen. Uiteindelijk was er toch een arts en er kwamen ook enkele verpleegkundigen naar voren. De man werd aangesloten op een apparaat voor wat simpele onderzoekjes en daar kwam gelukkig niks vervelends uit. Maar intussen lag hij daar nog steeds op de grond en had weinig te missen. Volgens de purser gebeurde het regelmatig op deze vlucht dat mensen onwel werden, flauwvielen en even wegzakten. Gelukkig kwam 'de patiënt' na een poosje weer bij en werd hij op de been gehesen om - met steun - wat rond te wandelen. Langzaam kwam er weer wat kleur op zijn wangen en omdat we hem de rest van de reis niet meer gezien hebben, denk ik dat hij een plekje in de business class heeft gekregen.

Ondanks dit incident arriveerden wij op tijd op JFK en wij dachten daar tijd genoeg te hebben om de aansluiting naar Miami te halen. Ons vliegtuig zou om 18.35 uur (voor ons idee dus om 5 over half 1 's nachts) vertrekken en we waren al om 16.10 geland. Toen we echter bij de douane kwamen, wisten we het weer! Lange, lange rijen gingen ons voor. Gesplitst in 'visitors' en 'residents', maar zo te zien maakte het geen enkel verschil wat de wachttijd betrof. Halverwege de wachtrij zagen we het al half 6 worden en begonnen we te vrezen voor onze aansluiting. Ongeveer een kwartier later zagen we een beambte langs de rij lopen die vroeg wie er informatie nodig had. Wij hebben toen meteen gezegd dat we bang waren onze vlucht naar Miami te missen en mochten toen direct door naar de kortere rij voor een van de 15 hokjes voor visitors. Ook daar duurde het nog zeker een kwartier voordat we aan de beurt waren. Na onze handafdrukken, digitale foto, het nakijken van onze esta's in de computer en een flinke stempel konden we door. Gelukkig hadden we alleen handbagage en hoefden we geen koffers op te halen om opnieuw in te checken (is normaal bij een aansluitende vlucht als je de USA binnenkomt), maar we moesten wel langs nog een loketje om ons douaneformulier weer af te geven voordat we met de air train naar de andere terminal konden. Daar stond weer een lange rij, maar ook een korte met allemaal dames in boerka en héél veel bagage. Toch zijn we naar die korte rij gelopen en daar mochten we voor toen we riepen dat we onze aansluiting dreigden te missen. De air train was er vlot en wij liepen opgelucht terminal 2 in. Tot we daar de rij voor security zagen. Help, ons hele reisschema dreigde alsnog te mislukken. Na enig rondkijken, zagen we weer iemand waar we ons verhaal deden en we mochten alweer voorschieten. Schoenen uit, jas uit, telefoon en laptop uit de tas, toiletspullen apart aanbieden en dan maar hopen dat je niet piept. Er was nog precies een kwartier over toen we bij Gate F9 aankwamen en daar bleek ons toestel minstens een half uur vertraging te hebben. Zucht. Op dat moment ontdekten we ook nog dat mijn echtgenoot zijn horloge kwijt was, maar er was nu alle tijd om terug te lopen naar security om te kijken of het daar was blijven liggen. Niks. Of hij is het ergens anders kwijtgeraakt, maar waar dan, of iemand anders loopt er nu mee rond. Mijn echtgenoot zal een nieuw moeten kopen in ieder geval.

Bij de gate stond al dat het vliegtuig naar Miami overboekt was en inderdaad was dat het geval. Hier ook weer lange rijen mensen die alsnog hoopten op een plaatsbewijs, gelukkig hadden wij daar geen last van.

Eenmaal in het vliegtuig bleek dat er geen plaats meer was voor de trolley van mijn echtgenoot, die moest ingecheckt worden als boardbagage. Dat kon er ook nog wel bij, dan zouden we alsnog naar de bagageband moeten bij aankomst.

Uiteindelijk mocht ons toestel pas om 8 uur (voor ons gevoel dus 2 uur 's nachts) vertrekken, dat was te wijten aan de lange rij vliegtuigen voor ons op de startbaan waar we op moesten wachten. Na ruim 2 en een half uur landden we op Miami International Airport. De bagage was er gelukkig snel en een taxi was zo geregeld. Maar het was inmiddels wel bijna middernacht voordat we in bed lagen, op die tijd zou mijn echtgenoot normaal opstaan voor zijn gewone werkdag in Nederland.

Vanochtend bleek dat we in een mooi hotel zitten met een balkon met uitzicht op de oceaan. Vandaag moet hier gewerkt worden (de lijst op www.gut-health.eu wordt steeds langer), mijn echtgenoot heeft een belangrijke meeting en ik heb een aantal sites bijgewerkt. Gelukkig bleef er voor de lunch nog even tijd over om deze blog te plaatsen. Groeten uit een zonnig Miami Beach!

Mag het nog? Een gelukkig Nieuwjaar!

2011-01-09T21:46:00.004+01:00

Gent by night (Kraanlei) ©RikyLievendag

Een beetje laat, maar niet minder gemeend: voor alle lezers van dit blog wens ik dat 2011 hét jaar wordt waarin je je doelen bereikt en waarin veel van je wensen uitkomen. Niet allemaal hoop ik, want een mens is het gelukkigst als er nog iets te wensen overblijft.

Ons nieuwe jaar is in ieder geval heel goed begonnen. We waren in Gent en vierden de jaarwisseling in Restaurant 't Paradijs van Warenaar aan het Veerleplein in deze 'plezante' stad. Behalve Vlamingen bevonden zich ook Engelsen, Spanjaarden en andere Nederlanders in ons gezelschap en samen genoten we van een uitstekend diner en mooie wijnen. Naarmate de avond vorderde werd de sfeer losser en tegen 12 uur werd het pas compleet met toetertjes, feesthoedjes, slingers, ballonnen en natuurlijk om 12 uur champagne en vuurwerk. Ieder jaar vieren wij Oud en Nieuw in een andere stad met andere gewoontes, maar deze keer was wel heel bijzonder! Na veel zoenen, vuurwerk en champagne werd het diner binnen weer voortgezet met het nagerecht en koffie en keerden wij pas lang na middernacht terug naar Hotel Belfort tegenover het statige stadhuis van Gent. In de straten was het feest overal nog in volle gang.

Op zondag 2 januari reden wij pas weer terug naar Nederland om aan de eerste werkweek van het nieuwe jaar te beginnen. Dat was meteen een hele pittige, want samen met mijn echtgenoot was ik net voor Kerstmis begonnen aan een nieuw project. Hierin roepen wij wetenschappers uit heel Europa op zich te verenigen om stelling te nemen tegen het beleid van EFSA, een Europese autoriteit die over gezondheidsclaims gaat (zie www.gut-health.eu).

Gelukkig was er ook nog tijd over voor een geweldig optreden van Raymond van het Groenewoud in Het Koningstheater in Den Bosch. Op woensdagavond zat de zaal stampvol en wij waren zo gelukkig om weer helemaal vooraan te kunnen zitten. Op rij 0, de 2 middelste stoelen, het wordt al bijna onze vaste plek daar. Van het Groenewoud bracht met zijn voorstelling 'Overzicht' veel bekende nummers, maar begon met een nieuw lied over de vergankelijkheid van het bestaan. Heel toepasselijk voor hem, omdat hij nog steeds herstellende is van een langdurige ziekte. Een restverschijnsel daarvan is dat hij met zijn rechteroog afgeplakt op het podium verscheen.

In diezelfde week op vrijdag vertrokken wij alweer naar Parijs, maar de laptops gingen mee om ook daar door te kunnen werken. Dat is helemaal niet erg, want tussen de bedrijven door hebben wij weer een heleboel Parijs 'opgesnoven'. We gingen speciaal voor de overzichtstentoonstelling van Monet die nog tot 24 januari 2011 in het Grand Palais te zien is. Omdat het niet meer mogelijk was om via internet toegangskaarten te bemachtigen, wisten we al vantevoren dat we in een lange rij zouden belanden. En dat klopte, maar daarover later meer.

Wij gingen op vrijdagochtend met de auto naar Antwerpen nadat we eerst de hond naar het pension in Landhorst gebracht hadden. Een geweldig adres voor Muis, dat moet maar eens gezegd! Bij Thijs en Ria Barten van Dierenpension De Horst is het een paradijs voor honden en wij maken graag (en noodgedwongen vaak) gebruik van deze opvangmogelijkheid.

In Antwerpen maakten wij nog een tussenstop bij Winkelcentrum Wommelgem waar we bij de GB vast wat inkopen gedaan hebben voor later in de week en daarna zijn we doorgereden naar het Centraal Station. Daar stapten wij om half 3 in de Thalys en om half 5 waren we op Gare du Nord in Parijs. Een comfortabele en snelle manier van reizen!

In Parijs moesten we nog een stukje met de Metro, maar om kwart over 5 liepen wij de lobby van Hotel Les Jardins d'Eiffel binnen. Nadat we onze bagage naar de kamer gebracht en ons daar geïnstalleerd hadden, zijn we naar het Grand Palais gelopen om te kijken hoe lang de rij voor Monet zou zijn. Dat viel tegen, het zou 2½ uur duren voordat we binnen mochten. Omdat het inmiddels half 7 was geweest, vonden we dat niet zo'n heel goed idee en besloten om op zaterdagochtend een uur voordat het museum open zou gaan in de rij te gaan staan. Na die beslissing zijn we met de metro naar Centre Pompidou gegaan waar deze maand ook een belangrijke overzichtstentoonstelling is, namelijk van Piet Mondriaan en De Stijl. Gelukkig was het daar veel minder druk en hoefden we maar zo'n 20 minuten in de rij voordat we kaartjes hadden. Met de roltrap gingen we naar de 6^de verdieping terwijl we genoten van het uitzicht over Parijs bij avond: met recht de 'lichtstad'!

Behalve van Mondriaan, hing er ook veel werk van Theo van Doesburg en werd er volop aandacht besteed aan de samenwerking met Gerrit Rietveld. Heel apart om typisch Mondriaanwerk (volgens de regels van Mondriaan mag zijn werk niet symmetrisch, maar moet het wel evenwichtig zijn) en 'De Stoel' van Rietveld hier in Parijs te zien. (Wist je trouwens dat je vroeger de meubels van Rietveld 'gewoon' bij V&D in Utrecht kon bestellen? Zijn beroemde stoel kostte toen in een eenvoudige uitvoering 15 gulden en een 'fijnere' uitvoering 22 gulden 50!)

Helemaal vol van de indrukken van deze mooie expositie zijn we Centre Pompidou uitgelopen en in de Marais gaan eten. Gewoon in een eenvoudige Parijse eetgelegenheid, niet duur en erg lekker.

Een héle lange wachtrij

Op zondagochtend stonden we al heel vroeg op. Mijn echtgenoot ging eerst een rondje hardlopen en daarna zijn we weer richting het Grand Palais gelopen. Onderweg hebben we ontbeten, maar al om kwart voor 9 stonden we in de rij voor het museum. Meer dan een uur voor openingstijd, we hoopten zo in ieder geval voor 11 uur binnen te zijn. Alhoewel de rij al behoorlijk lang was toen we aansloten, is het ons gelukt om vóór 11 uur het eerste schilderij van Monet te bewonderen. Het viel niet mee om alles goed te zien, het was enorm druk en af en toe moest je je echt tussen de mensen door wringen om een blik op een schilderij te kunnen werpen. Maar we hebben ze alle 200 gezien en er echt van genoten. Claude Monet was een productief schilder, hij schilderde vaak van hetzelfde onderwerp verschillende versies en was één van de weinige schilders uit die tijd (eind 19^de, begin 20^ste eeuw) die ook veel van zijn werken verkocht.

Meer dan 200 werken zijn er bij elkaar gebracht in het Grand Palais, uit ongeveer 60 musea over de hele wereld. Een schilderij dat wij al eens in Philadelphia zagen, hing hier gezellig naast een werk dat in bruikleen was van het Haags Gemeentenuseum. Heel bijzonder!

Na onze 'Monet-expeditie' wilden we van een late lunch genieten bij Le Bonaparte op St. Germain des Prés (een vast adres van ons in Parijs), maar toen wij daar aankwamen bleek het vanwege een verbouwing gesloten te zijn tot de lente van 2011. De lunch bij Café de Flore was ook lekker.

Bij ons volgende bezoek aan Parijs kunnen wij wellicht genieten van een vernieuwde Le Bonaparte!

Deze week op Station Mill: Een nieuw jaar, nieuwe kansen!

Een vrolijke witte kerst!

2010-12-25T11:49:00.000+01:00

Kerstmis 2010, een echte witte kerst! Het is jaren geleden dat er zoveel sneeuw lag tijdens de feestdagen. De voorbereidingen verliepen dit jaar wat moeizamer door gladheid op de weg en de aanhoudende kou. Als echt zomermens voel ik me dan ook een beetje ontheemd de laatste tijd. Gelukkig kan ik sinds deze week beginnen met aftellen, de dagen worden gelukkig alweer langer.

Maar ondanks de winterse omstandigheden, die voor veel mensen juist ook een heleboel plezier betekenen, wil ik alle lezers van mijn blogs een hele fijne kerst en een gelukkig nieuwjaar wensen.

Tot volgend jaar!

Donkere dagen voor Kerstmis...

2010-12-19T13:17:00.001+01:00

Adriaan Jacobs 1929-2010

Hoe komt het toch dat er zo aan het einde van het jaar, vlak voor Kerstmis, zoveel mensen doodgaan? Ook wij maakten het dit jaar mee. Twee weken geleden overleed een collega van mijn echtgenoot, een verdrietig verhaal van een hard werkende man die zijn pensioen niet gehaald heeft. Vorige week was de begrafenis in Zeist.

Gisteren hebben we afscheid genomen van mijn oom Adriaan.

Het was een indrukwekkende uitvaart voor een bijzonder mens. Zijn 4 kinderen en 10 kleinkinderen vertelden met liefde over hun vader en opa. Er werden herinneringen opgehaald en we hoorden verhalen over de vertrouwde oom, maar ook leerden we onverwachte kanten van hem kennen!

In november werd hij 81 en was nog volop betrokken bij alles en iedereen. Een levenslustige man die op zijn 75^ste verjaardag zijn eerste (en laatste) parachutesprong maakte en zijn 80^ste geboortedag hoog in de lucht achter de stuurknuppel van een vliegtuigje vierde! Niks was hem te gek, alles wilde hij meemaken.

Ik ken hem als een gemoedelijke oom die graag even koffie kwam drinken - het liefst liet hij zijn koffie eerst flink koud worden - en even de tijd nam voor een praatje. Tijd had hij eigenlijk nooit, want als eigenaar van een elektronicazaak had hij het altijd druk. Ook na zijn pensioen bleef hij onverminderd bezig, zat in de paardensport en bracht veel tijd achter de computer door. Hij maakte zich verdienstelijk voor het seniorenweb en verdiende daar een koninklijke onderscheiding voor.

De afscheidsdienst werd gevierd in de parochie waar hij met zijn gezin jaren gewoond heeft, in een mooie gerestaureerde - maar steenkoude - kerk. Na afloop van de plechtigheid was er een korte ceremonie in het crematorium in Helmond. Daartussenin was er kort de gelegenheid om met de familie te praten. Na de beide plechtigheden verzamelden familie en vrienden zich voor de traditionele koffietafel na afloop bij Zaal Thijssen in Vlierden. Zoals het hoort na een uitvaart, werd het daar pas gezellig. Familie die elkaar lang niet gezien had, en helaas elkaar tegenwoordig vooral treft tijdens begrafenissen, kon uitgebreid met elkaar bijpraten. Er werden veel (familie)herinneringen opgehaald en gelukkig werd er op zijn tijd ook af en toe gelachen. Zo zou oom Adriaan het gewild hebben!

December

2010-12-07T18:04:00.008+01:00

Kerstkaart Oude Gracht Utrecht: www.kaartje2go.nl©

We zijn aan het laatste taartpuntje van 2010 begonnen. Het jaar zit er bijna op. Ik kan niet zeggen dat het een rustig jaar was, maar ik werd evenmin geplaagd door overmatige drukte. Vooral veel leuke dingen passeerden mijn Twitter-tijdlijn, maar misschien vermeld ik de mindere dingen niet zo gemakkelijk. Zo aan het einde van het jaar is een mens geneigd tot nadenken over wat er is gebeurd, in mijn geval vooral vanwege de praktische invulling van onze jaarlijkse nieuwsbrief. Nu die de deur uit is, kan ik me weer bezighouden met wat er komen gaat. Prettige vooruitzichten zijn er zeker.

In januari een weekend Miami, we zijn er 3 dagen en er hoeft maar 1 dag gewerkt te worden. Echt weekend dus, hopelijk genieten we dan van de gemiddelde januari-temperatuur voor Miami van 20°C! Maar ook het weekend Parijs dat we nog snel geboekt hebben voordat de overzichtstentoonstelling van Claude Monet in het Grand Palais is afgelopen (tot 24 januari), is een mooi vooruitzicht.

Vorige week werd ik uitgenodigd voor een schilderweekend in april in Normandië, bijzonderheden volgen nog, maar de datum staat al vast. Heerlijk om naar uit te zien. In diezelfde maand staat er ook al een reis(je) naar San Francisco gepland, geweldig perspectief om over de winter heen te kunnen kijken!

En dan natuurlijk de zomervakantie die al geboekt is. Aan het begin van een lange, strenge winter zijn dat de strohalmen waar ik me aan vast houd.

Maar behalve vooruitkijken, zijn er de afgelopen weken ook mooie dingen geweest om bij stil te staan. Zo woonden wij een bijzondere promotie bij. De promovendus - Dodi - heeft enkele jaren als PhD student in Utrecht op het Eijkmaninstituut gewerkt en daarna zijn onderzoek afgemaakt op een afdeling van dat instituut in Jakarta. Hij woont nu in Bogor op Java en werkt in Jakarta, maar voor zijn promotie kwam hij terug naar Utrecht. Samen met zijn vrouw - Teti - die nog nooit eerder in Nederland was. Van de ruim 30°C daar naar de vroege, koude winter hier. Een hele overgang, alhoewel het 'wonder' sneeuw veel goedmaakte voor Teti.

Normaal gesproken vragen wij de promovendus altijd de zaterdag voor de promotie bij ons voor een etentje, maar in dit geval zijn wij maar naar Utrecht gegaan om ergens te gaan eten met het stel. Om in weersomstandigheden die niet bij onze spoorwegen passen 2 Indonesische gasten richting Mill te laten komen, is vragen om moeilijkheden. Dat hebben we dan ook maar niet gedaan. Die zaterdag hebben we samen met hen gezellig - en erg lekker - gegeten bij Asian Tower in Nieuwegein. Dinsdag 30 november, alweer een ijskoude dag, was de promotie. Die verliep voorspoedig, evenals de receptie na afloop, de rondvaart op Utrechtse grachten en de lunch bij de 'beste-Chinees-van-Utrecht': Het Paradijs aan het Vredenburg. Gisteren zijn Dodi en Teti weer naar het warme Indonesië vertrokken.

Eind november waren we ook nog in Het Koningstheater voor een extra voorstelling van Jan Jaap van der Wal. Speciaal voor die avond schreef hij een 'geen programma' - zoals hij het zelf noemde - maar kwam met een EENMALIGE gelegenheidsvoorstelling: een solo van zo'n vijf kwartier nieuw materiaal. Een bijzondere avond, heel ontspannen maar intussen was de conference wel doorspekt met scherpe analyses ;-)

Gisteren waren we alweer in Het Koningstheater voor de try-out van de Nieuwjaarsconference 'Het Verlossende Woord' van Freek de Jonge. We zaten op rij 0 (dat is in dit theater de eerste rij) precies in het midden. Beter kon niet, ook al is het altijd spannend om bij Freek vooraan te gaan zitten. Er werd ons ook succes gewenst door het deurmeisje toen we de zaal inliepen, maar er was echt niks om bang voor te zijn. We hebben genoten van een ouderwets goede voorstelling, natuurlijk moet er aan zo'n try-out nog geschaafd worden voordat er definitief een goede show staat, maar die gaat er zeker komen! We waren er met gemengde gevoelens naartoe gegaan, omdat we Freek de laatste tijd vaak als een oude mopperkont op TV zien. Maar we werden getrakteerd op een heldere verhandeling zonder cynisme of negativiteit, met humor werden ons een aantal keuzes voorgelegd om over na te denken.

Keuzes tussen cultuur en zorg (Freek: 'tussen een rollator of een schilderij'). Tussen migratiestop en multiculturele samenleving. Zoals het Freek betaamt, sprak hij met veel emotie en overtuiging 'Het Verlossende Woord'.

En natuurlijk vierden we dit weekend, net als veel andere Nederlanders, Sinterklaas. Met een auto vol surprises en mooi ingepakte cadeautjes reden we naar Utrecht. Bij middelste zoon vierden wij 'pakjesmiddag', zodat jongste zoon en vriendin 's avonds verder konden uitpakken bij hun andere familie. Er waren mooie gedichten, rake verzen en veel te veel cadeaus. Zoals ieder jaar was er tot op het laatste moment gewerkt aan de pakjes, het resultaat mocht er zijn! Sinterklaas moet blijven, in ieder geval in ons gezin!

Deze week op Station Mill: Centrumlast

Van alles wat...

2010-11-20T23:52:00.002+01:00

Voor een concert van Gerard van Maasakkers hoefden wij vanavond niet ver weg! Een paar weken geleden zagen we dat hij in het Wapen van Wanroij op zou treden, samen met de plaatselijke Muziekvereniging St. Jan en vandaag was het zover. Om ons 'avondje uit' compleet te maken, zijn we voorafgaande aan het concert bij Ho-Wah in Wanroij gaan eten. De rijsttafel voor 2 personen was bijzonder lekker, maar ook teveel voor ons beiden. Het is bij Chinese restaurants nog steeds niet doorgedrongen dat het ook best wat minder mag zijn als het lekker is!

In het Wapen van Wanroij was het al behoorlijk druk toen wij daar binnenkwamen, maar we konden toch zonder problemen op de eerste rij plaatsnemen. We zaten zo ongeveer oog in oog met Gerard en zijn Vaste Mannen. Rechts van hem zat de voltallige harmonie, het podium was daarmee ontzéttend vol.

De avond begon met een medley van Van Maasakkernummers door St. Jan waarna Van Maasakkers zelf met 'n Handvol Vrienden' de voorstelling begon.

Verder speelde hij 'Liedje van altijd', 'Fanfare van honger en dorst', 'Janus Dekkers', 'Gij en ik', 'Water en lucht', 'Jehan' (met een geweldige bugelsolo van Frank Mertens) en 'Hier heur ik thuis' voor de pauze. De harmonie speelde halverwege een intermezzo: 'Lilo and Stitch'.

Na de pauze begon St. Jan weer met 'Chicago' waarna Van Maasakkers verderging met 't Kumt zoals 't kumt', 'Benny', 'Salve Regina', 'Wie', '19 in 68', 'As ge ooit', 'D'n boom', 'De lucht zit nog vol dagen' met als toegift tenslotte 'Hé goade mee'. Halverwege was er een fantastische solo van Selten van St. Jan met 'My first love'.

Op de dag van Nederland schreeuwt om cultuur beleefden wij een heel culturele avond, echt grote kunst!

Tokaj wijn in kelder

Verder hebben wij sinds onze reis naar Košice weer van alles ondernomen. Om te beginnen nog in Slowakije natuurlijk, de laatste avond daar hadden wij een wijnproeverij in het Tokaj wijngebied. Ongeveer een uur rijden vanaf het hotel in Košice, maar helaas was het al zo donker dat we helemaal niks hebben kunnen zien van het landschap.

De proeverij was in een eeuwenoude kelder waar de vaten lagen waarin de beroemde Tokaj wijn moet rijpen. Het is vooral heel zoete wijn, voor liefhebbers van een droge wijn soms iets teveel van het goede. In totaal proefden we 6 wijnen, allemaal wit (alle Tokaj wijn moét wit zijn) en van de Furmint en de Lipovina druif. De Tokaj is de enige wijn ter wereld, die niet liggend bewaard wordt maar rechtop.

Na de proeverij was er nog een buffet met stevige Slowaakse kost en veel tijd om met andere congresgangers te praten, daarna werden we weer met de bus naar het hotel gebracht.

De volgende dag, op donderdag was mijn echtgenoot aan de beurt om de ochtendsessie voor te zitten en was hij de eerste Keynote Speaker. Voor mij reden om die sessie bij te wonen als zijn 'coach'. Na de ochtendsessies was het tijd voor een snelle lunch en daarna werden we naar het vliegveld gebracht met de congresbus. In Košice was het voor de verandering nu eens prachtig weer, maar we hadden al gehoord dat het in West Europa nogal stormachtig was. Onze vlucht verliep heel rustig, ook de overstap in Wenen, maar de landing in Düsseldorf was op zijn zachtst gezegd stormachtig.

Achteraf hoorden we dat medecongresgangers die naar Amsterdam zouden vliegen dat via Düsseldorf hebben moeten doen, omdat vanwege de storm aanvankelijk niet in Amsterdam geland kon worden!

Op vrijdag waren wij weer thuis en de rest van de week was hard nodig om allerlei achterstallige zaken af te werken, zodat we op maandag weer aan een verse week konden beginnen.

Die begon goed met op de maandagavond een leuk concert in het Muziekgebouw Frits Philips in Eindhoven, waar we van een optreden van Afrocubism genoten. Een gelegenheidsformatie van 6 Afrikanen (Mali) en 7 Cubanen die een verfrissende invulling gaven aan het begrip 'Buena-Vista-Social-Club-muziek'.

Op dinsdag was de mist neergestreken in de lage landen!

Mijn echtgenoot vloog op die dag op en neer naar Wenen (heen ging prima, maar hij was pas om kwart voor 3 's nachts thuis omdat er geen rechtstreekse treinen meer van Schiphol naar Den Bosch reden en de NS hem vanaf Utrecht behoorlijk in de steek liet) en ikzelf had een afspraak met mijn tandarts in Nieuwegein. Om er zeker van te zijn dat ik op tijd zou komen, ging ik anderhalf uur vantevoren op weg. Maar helaas, ik moest onderweg in de file toch weer bellen dat ik wat later zou komen! In eerste instantie begreep mijn tandarts mijn verhaal over mist niet zo erg, maar toen ik in een zonovergoten Nieuwegein arriveerde snapte ik dat wel! De mist verdween als sneeuw voor de zon vlak voor de Lekbrug bij Vianen en Nieuwegein had inderdaad nergens last van.

Dat was wel anders toen ik 's middags (na een lekkere lunch bij een lieve vriendin) weer naar huis moest. De mist was de rivier overgestoken en naarmate ik verder naar het zuiden reed, werd het alleen maar erger. Op de snelweg viel het nog wel mee omdat iedereen heel 'fatsoenlijk' reed, maar eenmaal op de provinciale weg en later op de binnenwegen naar Mill was het zicht af en toe bijn NUL! Gelukkig ben ik zonder brokken - maar met een stijve nek van de inspanning - thuisgekomen.

Woensdag kwam de tuinman voor de laatste keer dit seizoen, het was tijd om de tuin winterklaar te maken. Wij hopen van harte dat we aan het begin van het nieuwe tuinseizoen ons huis (bijna) verkocht hebben en we zullen met plezier onze tuinman aan eventuele kopers aanbevelen. Mocht er nog steeds geen vooruitgang in de verkoop zitten tegen die tijd, dan zien we onze tuinman graag weer komen!

Donderdag was het tijd om te boetseren. Met slechts 3 leerlingen had onze docent alle tijd voor ons. Heel fijn om zoveel aandacht te krijgen, maar wij vrezen voor het voortbestaan van de cursus. Zeker in deze moeilijk tijden voor de cultuur. Vandaag zijn wij in Den Bosch wezen 'schreeuwen' om cultuur. Wij weten natuurlijk niet of het werkt, maar het is goed om het gevoel te hebben dat je er in ieder geval iets aan gedaan hebt om het tij te keren.

Volgende week is er geen cursus omdat er dan een belangrijk overleg is tussen Kunstencentrum De Meander en de docenten in verband met eventuele reorganisaties. Dat zou wel eens het begin van het einde kunnen zijn van de cursus Portret- en Modelboetseren. Wij hebben ons al bezonnen op andere mogelijkheden, bijvoorbeeld voortzetting van de cursus bij iemand thuis of met z'n allen naar De Muzerije in Den Bosch waar onze docent ook les geeft. We zullen zien hoe het afloopt...

En verder wil ik nog melden dat we onze vakantie in Frankrijk in 2011 helemaal veilig hebben gesteld. Over het eerste huis heb ik enkele weken geleden al iets gemeld, dat gaat om een groot huis in de Vendée dat we van een Engelsman huren en waarover ik al veel met de eigenaar gecorresponderd heb. Dat is gemakkelijk, in het Engels, en een leuke voorbereiding voor de vakantie.

Appartement in l'Isle sur la Sorgue

Het andere huis, voor de tweede week Frankrijk alleen voor mijn echtgenoot en mijzelf, is in de Provence: een leuk klein appartement met privétuin en zwembad in l'Isle sur la Sorgue. De eigenaresse daarvan spreekt enkel Frans en derhalve heb ik voor dit huis alles in het Frans moeten regelen. Langzaamaan ontstond zo een leuke mailwisseling en wat het Frans betreft, is dat een goede voorbereiding op de vakantie.

Nu de beide huizen vastliggen, geeft me dat een rustig gevoel en kom ik met het vooruitzicht op een fijne zomer de winter wel door!

Deze week op Station Mill: Over onze culturele toekomst

Terug in Košice

2010-11-09T16:36:00.001+01:00

Donkere lucht in Košice, maar gelukkig wel droog

Enkele maanden geleden, om precies te zijn in juni, waren we voor de eerste keer in Košice in Slowakije (lees lievendag.punt.nl). Het was toen afwisselend prachtig weer en veel regen, maar in ieder geval niet koud en het was er lang licht. Nu, in november, wordt het om 4 uur al donker (zonsopgang: 6:34 uur, zonsondergang: 16:03 uur) en is het er grijs en nat, alhoewel vanochtend toch even de zon scheen. We zitten hier wel duidelijk op de andere grens van de CET-tijdzone dan in Nederland (zonsopgang: 7:51 uur, zonsondergang: 16:57 uur).

Op maandagochtend stonden we om kwart over 6 op en om kwart over 7 zaten we in de auto op weg naar Düssseldorf. Ons vliegtuig zou om 10.10 vertrekken, we waren al ingecheckt en we hadden een parkeerplaats gereserveerd. Wij dachten daarom tijd genoeg te hebben. Helaas was het onverklaarbaar druk op de Duitse snelweg 57, vanaf Dortmund tot voorbij Krefeld stonden we in de file. Heel langzaam ging het vooruit en we parkeerden niet eerder dan 10 over 9 onze auto op Parkplatz 25. Vandaar is het nog zo'n 10 minuten lopen naar de terminal en we moesten nog wel onze koffers droppen. Bij 'onze' desk stond een enorme rij en ook al gaat alleen bagage inleveren redelijk snel, we waren toch bang dat we de boarding-tijd van 10 over half 10 niet meer zouden halen. Heel brutaal zijn we daarom langs de rij gelopen en hebben vooraan 'ingevoegd', dat gaf geen enkel probleem. Ik weet niet of dat op een Nederlands vliegveld zo gemakkelijk gegaan zou zijn.

Vanwege onze late aankomsttijd konden we na het afleveren van de bagage overal meteen aansluiten en was er nauwelijks nog wachttijd over. Dat is dan meteen het grote voordeel van (bijna) te laat komen, want wachten op vliegvelden doen we de laatste jaren al genoeg.

In Wenen hadden we een transfer voor het vliegveld naar Košice en moesten we opnieuw door de security. Bij die poortjes weet je het maar nooit, in Düsseldorf piepte ik en moest gefouilleerd worden, maar in Wenen kon ik zo doorlopen. Mijn tas en jas moesten daar echter opnieuw door het apparaat, ze konden blijkbaar iets niet goed zien. Toen ik mijn spullen weer allemaal bij elkaar gegrabbeld had, miste ik opeens mijn paspoort. Mijn hele tas heb ik uiteindelijk leeggeschud (en iedere vrouw weet dat daar véél meer uitkomt dan je er ooit ingestopt hebt...), maar mijn paspoort bleef onvindbaar. Ik heb me toen gemeld bij het security-kantoortje, ik wist namelijk zeker dat ik mijn paspoort nog had toen ik mijn boardingpass liet zien bij het binnenkomen van de hal naar de gates. Daar had ik inderdaad gelijk in, mijn paspoort was uit de bak gevallen toen die voor de tweede keer door het scan-apparaat moest. Hoe dat mogelijk was? Niemand kon me daar antwoord op geven, maar ik was blij dat ik het meteen ontdekt had en niet pas op het moment dat ik mijn pas weer nodig had. Bijvoorbeeld bij het inchecken donderdag als we naar huis vliegen. Nu is het gewoon goed afgelopen, gelukkig.

Na een korte vlucht van 50 minuten landden we al voor de geplande tijd op het vliegveld van Košice. De congresbus (GME2010) stond al voor ons klaar, we kwamen met 6 personen tegelijk aan en moesten allemaal naar hetzelfde hotel: DoubleTree Hilton. In dat hotel is ook het congres, sommige deelnemers komen waarschijnlijk dan ook niet verder dan hun hotelkamer en de congreszaal.

Wij zijn maandagavond, ondanks het slechte weer, toch nog de stad ingewandeld. We hadden op internet gezien dat er in de House of Art een vernissage was van de expositie van Dušhan Scholtz. Wij hadden verwacht dat het om iets feestelijks ging, maar er was een handjevol mensen en de schilderijen spraken ons absoluut niet aan. We zijn er nog geen half uur gebleven, ook al waren we eigenlijk van plan geweest om ook nog het concert (Contemporary Songs) bij te wonen. In plaats daarvan zijn we de stad weer ingelopen en hebben bij Karczma Mlyn aan de Hlavná van een stevige Slowaakse maaltijd genoten. Daarbij dronken we een Cabernet Moravia, een lekkere Tsjechische wijn.

Vandaag zat ik tijdens de lunch naast een Tsjechische en heb aan haar gevraagd waarom Tsjechië en Slowakije eigenlijk van elkaar gescheiden zijn en of er echt veel verschil is. Zij vertelde me dat het puur om een politieke kwestie ging, maar dat de bevolking niet zoveel onderscheid maakt. Ook de taal van beide landen is vrijwel hetzelfde, ze verstaan elkaar probleemloos. Te vergelijken met het Vlaams en het Nederlands. Het was een interessante tafelgenote die me vertelde over de tijd dat Tsjechoslowakije nog onder communistisch bewind stond en hoe moeilijk het toen was om internationaal wat te betekenen in de wetenschap. Ze had zelfs nog een paar maanden in Nederland gewoond, net na de val van het communisme toen er weer gereisd mocht worden. Ze werkte daar met iemand samen die niet onbekend is bij mijn echtgenoot, de wereld blijkt altijd kleiner te zijn dan je denkt als je met mensen in het buitenland praat!

Het congres duurt nog tot donderdagavond, maar wij vliegen donderdagmiddag alweer terug. Woensdagavond staat er nog een wijnproeverij op het programma, gevolgd door het officiële congresdiner.

Vanavond is er een netwerkborrel voor de sprekers, maar waar ik gelukkig ook voor uitgenodigd ben. Zo meteen maar even mijn kaartjes opzoeken, je weet maar nooit hoe gesprekken lopen. Ik ben hier tenslotte niet voor niks..

Gehackt - Hacked - Gekraakt....

2010-10-31T18:00:00.003+01:00

Het was een week met veel 'gedoe', vooral veroorzaakt door een hardnekkige hacker uit Saudi Arabië. Of eigenlijk begon het al in de week daarvoor.

Op donderdagochtend ontdekte ik, voordat ik naar de cursus boetseren wilde gaan, dat er een website van me gehackt was. In plaats van mijn www.webvoorbeeld.nl kreeg ik een pagina met bloederige taferelen en veel Arabisch schrift te zien. In het Engels stond er ten overvloede nog 'Hacked' boven, voor het geval dat ik dat niet begrepen zou hebben. Door het terugzetten van mijn eigen index pagina dacht ik van het probleem verlost te zijn, maar zo simpel was het niet.

In de dagen daaropvolgend werd er steeds opnieuw een website van me gehackt, behalve webvoorbeeld.nl waren ook andere sites aan de beurt. In totaal ging het om 9 domeinen en subdomeinen die allemaal op dezelfde server ondergebracht zijn. Na eindeloos zoeken op Google naar een afdoende remedie en een hulpvraag aan de provider, was ik woensdag eindelijk in staat om een definitief (tenminste dat hoop ik) einde te maken aan de ongevraagde bezoeken van de hackers uit Saudie Arabië. Via de statistiekenpagina had ik al gezien dat het steeds om 2 dezelfde IP-adressen ging en behalve afdoende beveiliging op de server heb ik ook nog een bestandje aan iedere site toegevoegd waarmee die adressen de toegang tot mijn sites geweigerd wordt. En nu maar hopen dat ik dit op de juiste manier opgelost heb, want er hebben heel wat uren (zoek)werk in gezeten voordat ik het voor elkaar had.

Waarom mijn sites gehackt waren, is me een raadsel. Voor zover ik weet, staat er nergens (moslim)beledigende tekst op of aanstootgevende afbeeldingen. Ik ben ook geen aanhanger van Wilders, dus ik denk dat het gewoon toeval was en dat ik een keer aan de beurt was of zo.

Volgens mijn provider worden er dagelijks honderden sites gekraakt, mét en zonder diepere bedoelingen. Ooit was er een tijd dat ik een heel klein beetje kennis had van het Arabische schrift, maar dat is inmiddels zover weggezakt dat ik uit de tekst op de gehackte pagina's niks meer kon opmaken. Maar heel veel fantasie is er niet voor nodig om te bedenken wat er gestaan kan hebben...

Gelukkig was er behalve hackers-ellende ook veel leuks te doen de afgelopen periode. Zoals ik op deze plek al een aantal keren heb verteld, hadden wij op 23 oktober weer onze jaarlijkse 'spannende avond' in Mill. Dit jaar stond in het teken van de verkoop van ons huis, de deelnemers kregen de opdracht om een taxatierapport op te maken door 'alle lijken uit de kast' te halen. Zoals ieder jaar was er geen enkele groep die alles foutloos op kon lossen, maar de pret was er niet minder om.

Op zondag troffen we een aantal van onze vrienden in Apeldoorn bij een 'tweede-kans-house-warming', voor diegenen die de eerste keer niet konden. Maar wij vonden het zo leuk, dat we zowel de eerste als de tweede keer zijn geweest.

Omdat het herfstvakantie was, ging deze week de cursus boetseren op donderdag niet door. Maar gelukkig had ik al eerder afgesproken dat ik samen met een goede vriendin op vrijdag een workshop boetseren zou doen bij Marleen van de Steeg-van Kemenade in Oploo. Behalve een kundig keramiste is (mijn achternichtje) Marleen een hartelijke, gastvrije vrouw en het werd dan ook een hele fijne, productieve dag. Tot laat in de middag zijn we bezig geweest met onze werkstukken die we over een paar weken op kunnen halen. (lees ook: Het gordijn van tante Miet)

We hadden er nog veel langer willen blijven, maar om half 8 's avonds moest ik alweer in Amsterdam zijn. Daar hadden mijn echtgenoot en ik afgesproken met een relatie uit Oostenrijk om te gaan eten bij een echt Indonesisch restaurant op de Rozengracht (Long Pura). Gelukkig kon ik het eerste stuk — naar Nieuwegein — meerijden met mijn vriendin en daarna zijn mijn echtgenoot en ik samen naar Amsterdam gereden. Wij parkeren dan altijd bij de Amsterdam Arena en gaan verder met de metro naar de stad. Om klokslag half 8 stonden we in de lobby van Die Port van Cleve op de hoek van de Dam en de Nieuwezijds Voorburgwal, waar Anita Frauwallner logeerde. Van daaruit was het gemakkelijk lopen naar de Rozengracht.

Het eten bij Long Pura was heerlijk, de ontvangst geweldig. Met een orchidee achter ons oor (naar oud Balinees gebruik: rechts als je een relatie hebt, links als je single bent...) zaten wij te genieten van de talrijke schaaltjes met Indische lekkernijen.

Op zaterdag was het alweer raak: die avond hadden we bij De Negenmannen in Boxtel een tafel gereserveerd om alsnog de verjaardag van een (andere) goede vriendin te vieren. Daags na de jaarlijkse wildavond van dit restaurant, hebben wij ons laten verrassen door een door de chef-kok samengesteld 4-gangenmenu. Het hoofdgerecht was een prachtige hertenrugfilet met een jus van jeneverbessen, zo genoten wij na de speciale wildavond toch nog van dit seizoensgerecht. Ook het wijnarrangement was voor ons een aangename verrassing en zoals gewoonlijk was alles keurig verzorgd en het eten voortreffelijk. Over dit restaurant heb ik al eens eerder geschreven, het is een echte aanrader voor mensen die van lang en goed tafelen in stijl houden. Geen restaurant om even snel iets naar binnen te werken, je moet er wel de tijd voor nemen. (lees ook: De Negenmannen)

Verder heb ik deze week ook eindelijk een huis gevonden dat geschikt is om te huren voor onze 'Tour-de-France-vakantie' die wij traditiegetrouw ieder jaar dichtbij de plaats van De Proloog doorbrengen. Het bleek erg ingewikkeld te zijn om in de Vendée een huis met voldoende slaapkamers te vinden waar ook nog eens een hond welkom is. Maar het is gelukt: een prachtig huis met 4 slaapkamers, een zwembad, gratis fietsen te leen, internet en een vriendelijke eigenaar (dat kan ik opmaken uit de mailwisseling die al ontstaan is...). Wij kunnen ons niks beters wensen dan de gîte aan L'Andoussiere in Saint-André-Treize-Voies.

En vandaag? Vandaag is het hier echt rustdag. Met een uur extra genieten wij van een lange, luie zondag.

Deze week op Station Mill: Littekens

Ons theaterseizoen is weer begonnen

2010-10-20T00:53:00.000+02:00

Vanavond zijn we voor het eerst dit seizoen weer naar het theater geweest. Theo Maassen kwam naar Het Koningstheater om zijn nieuwe programma 'Met Alle Respect' uit te proberen. Zijn vorige show 'Zonder Pardon' zagen wij in Utrecht in een bomvolle grote schouwburg temidden van veel enthousiaste fans. Wij genoten daar met volle teugen, maar een voorstelling in het knusse Koningstheater waar wij op rij 9 bijna op de achterste rij zaten, is zoveel leuker.

Maassen begon met zijn excuses te maken voor zijn optreden in DWDD, althans zo leek het. Maar uiteindelijk was dat natuurlijk de eerste van de vele grappen die nog zouden volgen. Excuses maakte hij zeker, maar niet in de richting van La Paay. Gelukkig maar, want dat zou ook niet bij hem passen. Alles voor de show, zo ook de minder mooie dingen die hij over zijn vriendin vertelt. Eigenlijk vind ik dat hij beter met iets originelers kan komen, want dat gehakketak op zijn vriendin en het gezeur over zijn kind kennen we nou wel. Gelukkig was hij ook regelmatig heel scherp. Hij schuwde de actualiteit zeker niet, zowel Wilders als de katholieke kerk kregen ervan langs. Zijn grootste zorg - dat de wereldbevolking steeds dommer wordt - liep net als bij de vorige show weer als een rode draad door de voorstelling.

Maar ook zijn regelmatige overpeinzingen over zichzelf, waarbij hij er niet voor terugdeinst een minder beeld van de persoon Theo Maassen neer te zetten, gaven de voorstelling een bijzonder karakter. Zijn moeite met zijn leeftijd (43, een schoenmaat) deed hij af met de probleemjaren 40-45, waarna hij zijn puberteit vergeleek met de Eerste Wereldoorlog. Getalsmatig erg mooi gevonden!

Na 5 kwartier rondde Maassen af, deze keer met een echt overtuigend einde.

Afgelopen weekend waren wij nog een keer in Stuttgart. Mijn echtgenoot moest een lezing geven voor die Deutsche Gesellschaft für Mukosale Immunologie und Mikrobiom (DGMIM) in Schloß Hohenheim bij Stuttgart. De avond daarvoor waren wij bij het afscheidsdiner van een bevriende collega in Lage Vuursche in restaurant Boschoord. Inderdaad midden in het bos en door de stromende regen van vrijdagavond ook midden in de modder... De ontvangst was buiten - gelukkig onder een afdak - met champagne.

We begonnen het diner met pompoensoep waarna de eerste toespraak van de avond plaatsvond. Na de 2^de gang: gedroogde rundermuis met rucola, parmezaan en nog wat, volgde een (lange) toespraak van de echtgenote van de afscheidnemende collega en omdat het toen inmiddels bijna half 11 was, zijn mijn echtgenoot en ik vertrokken om nog een beetje op tijd thuis te kunnen zijn en wat slaap te pakken. Om ongeveer 12 uur lagen we erin en om 5 uur ging de wekker alweer.

Wij waren fijn op tijd in Düsseldorf, helaas was het vliegtuig te laat. Een leeg vliegtuig dat met vertraging uit Dresden aan kwam vliegen, dat leek ons een geval van 'de piloot heeft zich verslapen'...

Met uiteindelijk 3 kwartier vertraging vertrokken we uit Düsseldorf en landden 50 minuten later in Stuttgart. Met de taxi kwamen we nog net voor 10 uur aan op de plaats van bestemming, een uur na aanvang. Nou was mijn echtgenoot niet als eerste aan de beurt, maar het is wel vervelend om tijdens een lezing binnen te moeten sluipen en vrijwel meteen daarna 'aan de bak' te moeten.

Om een uur of 2 was de conferentie afgelopen en zijn wij naar het ons bekende hotel gelopen waar we ook vorige keer in Stuttgart overnachtten. Nadat we onze bagage daar hadden achtergelaten, zijn we met de Ubahn naar het centrum van Stuttgart gereden. Eenmaal daar, kwamen wij midden in een enorme demonstratie tegen de sloop van het oude station (Hauptbahnhof) terecht. Wij waren op weg naar het Kunstmuseum en moesten ons letterlijk door de menigte wringen om daar naar binnen te kunnen. Dat lukte uiteindelijk redelijk gemakkelijk zodat wij de speciale expositie 'Eat Art' konden bezoeken. Een tentoonstelling over alles wat met eten te maken heeft, soms zelfs objecten gemaakt van voedingswaren. Bijvoorbeeld een reusachtige marsepeinen duim of een engelachtige figuur van margarine (in een glazen koelkastje). Maar ook een complete keuken die bij aanvang van de expositie helemaal ingericht was, maar die nu bijna leeg was doordat de keuken op een beweegbare, electrische soort schommel stond en flink heen en weer geschud werd. De inhoud van de kastjes lag inmiddels voor de keuken op de grond. Performance van een keuken, bijzonder. Ook de chocoladekamer was een speciaal object, alle muren waren bekleed met pure chocolade...

Uiteindelijk belandden wij weer op de bovenste verdieping van het Kunstmuseum vanwaar we een prima uitzicht hadden over de demonstratie. De koffie met koek vormden een bijzonder extra kunststukje!

Opeens is het oktober...

2010-10-14T00:37:00.002+02:00

En opeens is het half oktober. Hoogste tijd om weer eens te bloggen. Er was genoeg om over te schrijven, maar de tijd was zeer beperkt. Mijn vorige bijdrage stopte ongeveer op het moment dat we naar Milaan vertrokken, dat lijkt al weer heel lang geleden. Voor een korte conferentie waren wij 2 dagen in die prachtige stad. We begonnen er op de laatste maandagavond van september met een etentje in een echte Italiaanse trattoria. Samen met Giorgio en Giorgio - die behalve in voornaam totaal niet op elkaar leken - aten wij er authentieke Italiaanse gerechten uit de regio. Mijn echtgenoot en ik lieten ons graag adviseren wat we van de menukaart moesten kiezen en uiteindelijk stonden er heel veel verschillende lekkernijen op tafel. Ik twitterde toen al "Mostarda di Cremona, Calamaretti nero, Gorgonzola, Fiori di Zucca, eten in Milano is één groot feest..." en dat was het zeker.

Op dinsdag was de conferentie over koemelkallergie in een goed beveiligd militair complex (Salone Radetzky in Palazzo Cusani) in de Via Brera. Mijn echtgenoot was gevraagd om een lezing te geven over allergie en probiotica. Hij was de enige spreker die zijn presentatie in het Engels hield, dat betekent dat wij de rest van de verhalen niet of nauwelijks konden volgen. We hebben ook maar één sessie bijgewoond en mochten daarna vertrekken. We hadden nog ongeveer 3 uur die we vrij in Milaan konden doorbrengen. We moesten ons dus beperken tot enkele hoogtepunten en kozen ervoor om vanuit de Via Brera naar het Scala te lopen. Dat was niet ver, maar helaas was het theater gesloten en ook het museum daarnaast was niet open. Vanuit de Piazza de la Scala liepen we zo naar de prachtige winkelgalerij Vittorio Emanuele II. Voor mensen die van de laatste mode houden een waar paradijs, wij waren meer geïnteresseerd in de architectuur dan in de modezaken. Toen we weer buitenkwamen, stonden we opeens op het enorme plein voor de Duomo. Groot en indrukwekkend beheerst die het hele piazza. We hebben geluncht op een terras tegenover dit geweldige bouwwerk en op aanraden van de Giorgio's zijn we daarna nog even in een aantal delicatessenzaakjes wezen kijken. Toen het tijd was om terug te gaan naar het hotel, hebben we nog een lekkere gelati gegeten. Dat moet natuurlijk in Italië.

Op dinsdagavond waren we thuis, op woensdag begon voor ons de week in Nederland. Dat zorgde ervoor dat we de rest van de week een beetje achter onszelf aanliepen. Het wilde maar niet lukken om in een gewoon werkritme te komen. Gelukkig waren het maar een paar dagen en na een rustig weekend konden we op een normale maandag aan de week beginnen.

Omdat de tijd nu toch echt begon te dringen, moesten we ons ook serieus bezig gaan houden met onze jaarlijkse spannende avond. Dit jaar hebben we zelfs een week 'uitstel' en gaan we pas op zaterdag de 23^ste met een select gezelschap 'speuren' naar een geënsceneerde misdaad. Een jaarlijkse traditie waar we weer erg veel zin in hebben, maar de voorbereidingen moeten secuur gebeuren. Vanaf begin oktober tot de avond zelf zijn wij er iedere dag wel mee bezig. Alles moet kloppen en dat kost veel denkwerk en heel veel tijd. Maar het wordt weer heel leuk, meer kan ik er (nog) niet over zeggen.

Deze week is alweer bijna om, terwijl de meeste activiteiten nog voor ons liggen. Vandaag vierden wij de verjaardag van mijn echtgenoot op bescheiden wijze, maar vrijdag hebben we de hele dag feest vanwege een afscheid van een bevriend collega. Eerst 's middags in Utrecht een minisymposium over de samenwerking van de academie met het bedrijfsleven, daarna receptie en 's avonds gaan we eten in Lage Vuursche. Het zal wel niet heel vroeg worden voordat we thuis zijn in Mill en de volgende ochtend vliegen we alweer om 8 uur vanaf Düsseldorf naar Stuttgart. Dat betekent weinig of geen slaap, zaterdagochtend om half 6 moeten we in de auto zitten. Het zal geen rustig weekend worden, tenminste als we niet ergens in slaap vallen...

Deze week op Station Mill: Opgeruimd staat netjes

De tijd vliegt en wij zijn onze eigen piloot...

2010-09-26T22:30:00.006+02:00

Het is meer dan twee weken geleden sinds mijn laatste bijdrage aan dit blog. Ik zat toen in Stuttgart op mijn kamer in Tagungszentrum Hohenheim. Na thuiskomst op zondagavond lag er een 'normale' werkweek voor ons met aan het einde alweer een weekend weg. Het derde weekend van september is traditioneel ons familieweekend en dit jaar gingen we voor de tweede keer naar een geweldig huis in La Roche en Ardenne. We hadden een paar gezellige dagen die wij ongedwongen met het grootste gedeelte van de familie doorbrachten. Met de gebruikelijke barbecue en Belgische biertjes, een fikse wandeling en ongelooflijk mooi weer werd het weekend weer onvergetelijk. En een nieuwe traditie lijkt geboren: volgend jaar gaan we opnieuw naar Villa Constantia in La Roche. Er is al geboekt voor het derde weekend van september 2011!

Daar moeten we nog bijna een jaar op wachten en intussen gaan we gewoon verder met wat er op ons pad komt. Dat zijn vaak hele leuke dingen, zoals bijvoorbeeld deze week een High Tea in Den Bosch. Voordat ik daar met mijn vriendin naartoe ging, bezochten we eerst De Muzerije in die stad. De Muzerije noemt zichzelf 'Huis voor de amateurkunst' en de hoofdvestiging is aan de Hinthamerstraat in de Brabantse hoofdstad. Na een intensieve verbouwing is dit monumentale pand onlangs heropend en het is verrassend wat er achter de statige gevel schuilgaat. Behalve de voormalige muziekschool aan de Hinthamerstraat zijn er diverse panden geïntegreerd in het gebouw. In de enorme hal - die meer wegheeft van een atrium - zijn de oude panden op een prachtige manier met elkaar verbonden door middel van veel glas en moderne materialen.
De reden voor ons bezoek was het kunstwerk dat door de Bossche kunstenaar Jos Willems speciaal voor dit gebouw ontwikkeld is. Het is een prachtige hoogstam-boom die er helemaal thuis lijkt te horen.
Jos Willems is mijn docent portret- en modelboetseren, de cursus die ik al een aantal jaren met plezier volg en die deze week weer begonnen is na de zomervakantie. Mijn 'kunsten' blijven nog beperkt tot eenvoudige beeldjes, daar heb ik mijn handen al vol aan.

Behalve een blij weerzien met mijn medecursisten boetseren, was er deze week ook een ontmoeting met iemand die ik misschien al wel 30 jaar niet meer gezien had. Dat was best spannend, want in zo'n lange periode veranderen mensen en situaties natuurlijk nogal. Maar al meteen bij binnenkomst in haar huis was het duidelijk, tussen ons was het als vanouds. Net als vroeger presteerden we het om 70 minuten in een uur te kletsen en dat een hele middag lang! Het is fijn om te merken dat oude vriendschappen blijven bestaan, ook al zijn er jaren overheen gegaan zonder contact!

En toen was het weer weekend en eindelijk waren we gewoon een keer thuis! Dat kwam heel goed uit, want er lagen nogal wat achterstallige klussen te wachten. Zo werd het de hoogste tijd dat we aan onze jaarlijkse 'spannende-avond-in-oktober' werkten, de eerste uitnodigingen daarvoor zijn nu de deur uit. De komende weken moet het programma voor deze avond vaste vorm krijgen, ideeën zijn er volop. Maar zoals met veel ideeën het geval is, zullen er hier ook weer afvallen omdat ze niet uitvoerbaar zijn. Daar gaan we eens stevig over nadenken de komende dagen. Maar dat doen we pas als we terug zijn uit Milaan, want daar zijn we eerst te gast op het Symposium 'DRACMA: un nuovo modo di affrontare il bambino con APLV'.

Deze week op Station Mill: Na de kermis

Düsseldorf - Kiev - Praag - Stuttgart

2010-09-11T11:11:00.006+02:00

Vrijdag, 10 september.
De eerste helft van de week begon heel rustig. Tenminste als dat een goede term is voor ons leven van alledag. Als de week maar 3 werkdagen telt voordat je weer vertrekt, kun je nauwelijks van rust spreken. Net thuis van Gent, bracht ik de hond donderdagochtend alweer naar haar logeeradres. 's Middags reden wij richting Düsseldorf om daar het vliegtuig naar Kiev te nemen. Na alle drukke vluchten van de afgelopen tijden, was dit een soort droomervaring. Het begon al bij de incheckbalie. Ik had vooraf thuis geprobeerd om online in te checken, maar met Aerosvit Airlines (Oekraïne) kon dat alleen maar als je vertrok uit Kiev. Wij wilden er juist héén, dus dachten we dat we in een lange rij aan zouden moeten sluiten op de luchthaven. Maar eenmaal bij loket 245 aangekomen, stond daar helemaal niemand! IRL (In Real Life) inchecken ging hier werkelijk sneller dan Online. Bij de volgende hobbel, de douane, konden we bijna doorlopen en bij de security check werden we via de business class geleid en hadden we geen last van oponthoud. Eenmaal aangekomen bij gate C36 zat er een handjevol mensen te wachten en precies op tijd begon het boarden. Uiteindelijk zaten we met 25 mensen in het vliegtuig naar Kiev, wat een rust! Alsof je met een privétoestel vloog, alleen als je goed keek, zag je zo hier en daar wat mensen zitten.
Bij aankomst hadden we onze bagage snel te pakken - hoe kan het ook anders als je uit een vliegtuig komt met zo weinig passagiers. We werden opgewacht door de productmanager van Ecologic® Panda Lactomun® en stapten bij haar in de auto voor de rit van bijna een uur naar het hotel (Premier Palace Hotel). De vorige keer in Kiev zaten we in het President, een zeer luxe hotel met de gebruikelijke Oekraïense postituees in de lobby. Dit hotel is nog veel luxer (5*, overdadig is het goede woord) en heeft daarom waarschijnlijk ook stijlvollere 'dames van plezier'. Dat schijnt er hier nou eenmaal bij te horen, zelfs in dit chique hotel kun je een kamer voor 2 uur boeken en als je een kamer voor één persoon hebt geboekt mag je één invité meenemen naar de viplounge... Voor ons blijft het toch wat ongemakkelijk.
Pas om 10 uur 's avonds plaatselijke tijd (een uur later dan Nederland) zaten we aan het diner. Wij dachten daar andere bekenden te treffen, maar er bleek alleen gedekt te zijn voor de productmanager en onszelf. De rest van het gezelschap, zoals de ons bekende Dmytro, ontmoeten we zo meteen tijdens de conferentie.
Het diner verliep nogal rommelig, vooral door de taalbarrière waar we last van hadden. Het slechte Engels van de Oekraïense en onze totale onbekendheid met haar taal, zorgden nogal eens voor complete spraakverwarring. Uiteindelijk hebben we het bij korte gesprekjes in standaard-Engels gehouden.
Vanochtend zaten we alweer vroeg aan het ontbijt - een buffet met alles erop en eraan. Mijn echtgenoot is nu aan het overleggen met Dmytro die zo meteen zijn presentatie simultaan gaat vertalen in het Oekraïens en ik voeg me over enkele minuten bij hen om te gaan luisteren naar die presentatie.
Vanmiddag na de lunch vliegen we via Praag naar Stuttgart, daar hoor je later meer van.

Zaterdag 11 september.
De presentatie verliep prima, alhoewel het altijd moeilijk blijft als het publiek geen Engels verstaat en dus ook geen rechtstreekse vragen kan stellen na afloop. De meeting begon met het uitreiken van een diploma aan een van de aanwezigen, uiteraard verstonden wij daar helemaal niks van, maar we begrepen wel dat het heel belangrijk was.
Na afloop van de lezing van mijn echtgenoot werden we onmiddellijk de zaal uitgeloodst en in het zaaltje ernaast opgevangen door de product manager die als dank een pop in traditionele Oekraïense klederdracht aanbood. Die kan dan mooi op ons tafeltje met curiositeiten uit de hele wereld die we in de loop der tijd verzameld hebben. Het tafeltje zelf is van origineel Indonesisch houtsnijwerk en al heel oud, maar dat terzijde.
Na deze ceremonie moesten we meteen de auto in om door de verkeerschaos die er blijkbaar altijd is in Kiev, naar het vliegveld te rijden. Deze keer werden we vergezeld door een van de 6 rayon managers met haar assistent die na de directeur Dmytro Gavrylenko, waarschijnlijk de best Engels sprekende employé van Biotop/Biopharma is. Maar zelfs dan is het nog moeilijk communiceren met Oekraïners. Met ons vieren in een kleine Skoda gepropt trotseerden we het verkeer, waarbij moet worden gezegd dat de regiomanager haar voet flink op het gaspedaal hield. Ook een bijna-aanrijding ('help, dit is niet de plek waar ik wil eindigen...') bracht daar geen verandering in. Wij dachten dat we nog ergens zouden lunchen, maar begonnen daar onderweg naar het vliegveld steeds harder aan te twijfelen. En dan blijkt hoe origineel de Oekraïners zijn: op het vliegveld Boryspil ergens in een zaaltje boven - we zouden het zelf nooit hebben gevonden - vind je een traditioneel restaurant. Eenmaal daarbinnen lijkt het net alsof je ergens in een klein dorp op het platteland terecht bent gekomen. Alle gerechten zijn traditioneel, de bediening en de aankleding van het restaurant eveneens.
We hebben er weer echte borsch gegeten met vereniki. De wodka hebben we dit keer afgeslagen, want later op de dag wachtte ons nog een uitgebreid diner in Stuttgart. (Lees ook Den Bosch - Kiev - Mill - Den Bosch)

Na de lunch dachten wij tijd genoeg te hebben voor het inchecken enzovoort, maar de rijen bij de balie waren verschrikkelijk. Ongeveer het tegenovergestelde van wat we op de heenreis hadden meegemaakt. We hebben het allemaal net gered, vooral ook omdat het vliegtuig met ongeveer een half uur vertraging vertrok. Dat had nogal wat effect op onze aansluiting in Praag, waar we moesten overstappen. Boarding tijd daar was 17.00 uur en na eindeloze rijen bij de douane en security was het 17.15 uur voordat we bij de gate aankwamen. Daar stonden ze ons al op te wachten, we waren de laatsten. Alle andere passagiers zaten al in het vliegtuig en wij werden er alsnog met een speciale bus naartoe gebracht. Omdat economy class vol was, werden onze tickets omgeruild voor business class. Het werd een kwestie van instappen, vastgespen en vliegen. Die vlucht verliep verder prima met wijn in een echt glas en echt bestek in plaats van het eeuwige plastic. En het belangrijkste was, we hadden onze aansluiting gewoon WEL gehaald!

In Stuttgart hebben we ons door een taxi direct naar het restaurant laten brengen in de Fortstraße: Weinstube Viertelesschlotzer. Een Vierteles is Duits voor een kwart en Schlotzer is een speciaal wijnproefglas (schlotzen betekent zoiets als slurpen). De eigenaar van het restaurant was een aardige man die me dat allemaal graag wilde uitleggen. Zo aten we er ook originele Maultaschen (andere Duitsers bij ons aan tafel garandeerden ons dat die echt alleen rond Stuttgart gegeten worden), waarvan de bijnaam hier Herrgotlbscheißerle is (ik kreeg tijdens het eten een briefje toegeschoven met daarop de juiste spelling ;-)). Dat betekent zoiets als dat je God voor de gek houdt, omdat Maultaschen verhullen wat er in zit. De naam komt uit de tijd dat er tijdens vastenperiodes geen vlees gegeten mocht worden. Het zijn een soort gevulde deegbuideltjes en behalve met vlees, worden ze ook gevuld met groenten, kruiden en zelfs zoetigheid. Ons dessert waren namelijk ook Maultaschen, met daarin chocolade en vruchtenmoes.
Na een heel gezellige avond met alle deelnemers aan de Hohenheim Consensus Conference - de reden dat we hier zijn - gingen we per taxi naar ons 'hotel'. Dat is ook de plaats waar de conferentie gehouden wordt. Het is een soort modern klooster: het Tagungszentrum Hohenheim der Akademie der Diözese Rottenburg-Stuttgart. Het vormt een enorme tegenstelling met het hotel in Kiev waar we de vorige nacht hebben doorgebracht. Maar dat maakt onze reizen juist zo leuk, wij komen op de gekste plaatsen en proberen alles op zijn eigen waarde te schatten.
Op dit moment zjn de deelnemers in overleg, het is strikt geheim en ik mag er dan ook niet bij zijn. Maar er wordt goed voor me gezorgd, ik heb al een plattegrond van Stuttgart en genoeg metrokaartjes voor als ik vanmiddag naar de stad wil. Er is me ook al verteld wat de moeite waard is om te gaan zien.
Maar eerst heb ik nog een aantal mails te beantwoorden en de laatste registraties voor de darmendag te verwerken. Daarna voeg ik me bij het gezelschap voor de lunch en dan zal ik eens gaan kijken hoe leuk het in Stuttgart is!

Deze week op Station Mill: Groeten uit Stuttgart

Plezant Vlaams

2010-09-07T21:47:00.004+02:00

Op deze dinsdagavond is het de hoogste tijd om te vertellen over ons weekend in Gent. Wij zaten zaterdag in Het Groot Vleeshuis te lunchen toen een echte Gentse ons toevertrouwde hoe 'plezant' haar stad is.
Dat deed me denken aan een lezing die ik alweer heel wat jaren geleden bijwoonde. Het was tijdens een nieuwjaarsreceptie dat de in Nederland wonende Vlaming Guido Thys mij - en waarschijnlijk alle andere aanwezigen in de zaal - liet nadenken over het te pas en te onpas gebruiken van het nikszeggende Nederlandse woord 'leuk'. Zijn alternatieve Vlaamse 'plezant' kan inderdaad met veel meer plezier uitgesproken worden. Het verwoordt beter een fijn gevoel.
En plezant was het in Gent, niet in het minst omdat het ook nog eens prachtig weer was. Een zeldzaamheid de laatste weken, maar wij boften er maar mee.

Wij gingen vrijdagochtend op tijd weg om voor de lunch in Gent te zijn. Daar hadden we een afspraak op de Coupure Links, maar door mijn toedoen besloten we eerst ergens een echte Vlaamse friet te gaan eten en daarna nog de auto bij ons hotel te parkeren. Ik had gezien dat de afstand Koningin Astridlaan - Coupure Links zo'n 20 minuten lopen was en er was nog voldoende tijd voordat het half 2 was. Tenminste dat dacht ik omdat ik niet goed naar het huisnummer gekeken had. Na 15 minuten stevig doorstappen, waren wij namelijk op de Coupure Links nummer 1 aangekomen, maar we moesten op nummer 653 zijn...
Ongeveer 5 minuten te laat arriveerden wij op de Campus van de Universiteit Gent op nummer 653. Dat het er helemaal niet meer toe deed hoeveel minuten wij te laat waren gekomen, bleek toen we eenmaal binnen waren. Bij de receptie wisten ze niet waar de bijeenkomst was, maar konden ze ons wel vertellen waar de kamer en het bewuste lab was van de persoon die we zochten. Eenmaal daar aangekomen op de 2^de verdieping bleek de kamer op slot en op het labo (Vlaams voor lab ;-) stuurden ze ons naar het secretariaat een verdieping lager. Helaas was die aanwijzing fout, op de bewuste kamer vonden wij niemand die iets met dat secretariaat te maken had. Wel kregen we een nieuwe tip voor wat inmiddels een speurtocht leek te zijn geworden. Nog een verdieping lager vonden wij een ander secretariaat waar ze ook niet veel wisten, maar wel de juiste mensen konden bellen en werden we naar de Kleine Academiezaal gestuurd. Daar troffen we 'ons' gezelschap aan. Inmiddels was het bijna 2 uur geworden en het humeur van mijn echtgenoot tot onder het nulpunt gedaald. Die temperatuur steeg gelukkig snel weer naar aangenamere waarden toen wij niet eens de laatsten bleken te zijn.

Na de meeting van ongeveer een uur hadden we nog zeeën van tijd voor ons liggen om Gent te 'doen'. Een bezoek aan België gaat niet aan ons voorbij zonder een bezoek aan een echte supermarkt met typische Vlaamse lekkernijen. Ik koop er heel bijzondere zwarte-kersenjam en Belgische chocolade. Zo gaan wij ook altijd naar de leukste, pardon plezantste, herenkledingzaak die er is. Helaas niet in Nederland te vinden, maar wel in België (en Frankrijk): Célio*. En natuurlijk mocht een bezoek aan de Fnac (CD's etc.) niet ontbreken.
Maar wat we het allerliefste doen in Gent en andere Vlaamse steden is een kriekske drinken, of een bolleke. Op een terras zitten en mensen kijken. Bij de Dulle Griet (op de Vrijdagmarkt, 250 soorten bier!) nog echte Liefmans drinken. Heel erg lekker eten, in Gent doe je dat in een van de vele restaurants in de oudste wijk Het Patershol.
Plezant, dat was ons bezoek aan Gent.

Deze week op Station Mill: Station Mill Centraal

Treinen in Spanje

2010-08-28T18:53:00.004+02:00

Met de trein van Castelldefels naar Barcelona. Reken niet op het vertrektijdenrooster. Hier heersen Spaanse tijden. Gisteravond vertrok de trein van 21.26 uur om 21.40 uur en nu sta ik alweer 10 minuten te wachten op de trein van 13.26 uur. Nog niks te zien. O, daar komt ie. Mooi op tijd, nog geen kwartier vertraging! Plaatsje gevonden en nu moet ik naar buiten kijken, want daar was het gisteravond al te donker voor.

Inmiddels loop ik al een uur rond in Barcelona. Van de Passeig de Gracía over de Plaça de Catalunya (korte stop bij El Corte Inglès) via de Rambla naar de haven. Natuurlijk onderweg ook even La Bocqueria (enorme markthallen met veel verse groente, fruit en vis die vaak nog leeft) aangedaan. Nu zit ik hier lekker in de schaduw op een muurtje naast een bronzen beeld van Lautaro Diaz (La Parella) over het water en de boten uit te kijken. Intussen geniet ik van enorme kersen, heel groot en heel zoet.

Verder maar weer met de wandeling door Barça en dit verhaal. Na voldoende uitgerust te zijn en meer dan genoeg kersen te hebben gegeten, heb ik de stadswandeling voortgezet. Daarbij heb ik wat rondgedwaald door de smalle straatjes van de oude wijk (Barri Gótic) om tenslotte weer op de Plaça de Catalunya uit te komen. Daar ben ik opnieuw El Corte Inglès ingelopen om aan het uiteindelijke doel van mijn bezoek aan Barcelona te voldoen. Ik wilde als oefening in het Spaans een kinderboek kopen, maar kon in dit enorme warenhuis de boekenafdeling gewoon niet vinden. Wel kreeg ik nog een lekker ruikende roos aangeboden op de parfumerieafdeling, reclame van Kenzo. Gelukkig herinnerde ik me van gisteravond een boekenzaak een stukje verder op de Passeig de Gracía en daar heb ik zelfs 2 boekjes gekocht. Leuk om te oefenen.

Nu zit ik op het station op de trein terug te wachten. Ik hoop dat het gaat lukken, want er rijdt weer niks op 'mijn' schema en niet alle treinen stoppen op het station waar ik moet zijn...
Ongelooflijk, mijn trein rijdt precies op tijd. Tenminste als ik de goeie heb... Dat zal over een klein half uur blijken, want dan zou hij moeten stoppen in Castelldefels de Platja. Van daaruit loop ik dan nog een klein kwartier de berg op naar het hotel. Daar kan ik me dan even opfrissen en ben dan misschien nog net op tijd om het eerste onderdeel van het avondprogramma bij te wonen en daarna aan te schuiven bij het diner.
Normaal volg ik altijd heel trouw alle sessies, maar vandaag vond ik het wel heel erg verleidelijk om te spijbelen. Het is hier zulk prachtig weer, zeker vergeleken bij wat we in Nederland hadden en wat het daar nu ongetwijfeld ook is. Bovendien heb ik zoveel genetwerkt op alle bijeenkomsten de laatste maanden dat ik hier nu herkend en aangesproken wordt door deelnemers die ik zelf niet meteen herken. Kortom, ik voel me niet eens bezwaard op deze mooie zaterdag, ook al zit mijn echtgenoot wel braaf binnen in de congreszaal...
Morgen ben ik er ook weer bij, dan is er overigens aan het eind van de middag een 'strandprogramma' met sport en spel. Ik denk dat ik voor het 'spel' ga, ik heb zoiets gelezen van Sand Pictionary en Brainteasers. Word je in ieder geval niet zo moe van als van strandvolleybal of nog erger, voetballen.

Voor dit verhaal heb ik gebruik gemaakt van de notitie app van mijn iPhone. Steeds tussendoor wat genoteerd en toen het af was naar mezelf gemaild en op mijn blog gepost. Een geweldige uitvinding, mijn iPhone en deze app!

Deze week op Station Mill: Groeten uit Barcelona

Afwisseling genoeg

2010-08-20T23:03:00.006+02:00

Toen ik vanochtend mijn dagelijkse sinaasappels stond uit te persen, bedacht ik hoe bijzonder deze week eigenlijk is. Wij 'doen maar', hebben bijna iedere dag wel iets speciaals en vinden dat meestal nog heel gewoon ook.

Neem nou bijvoorbeeld de laatste dinsdag toen ik naar Den Bosch ging om te lunchen met een lieve vriendin uit de Verenigde Staten, haar dochter en haar zus. Deze vriendin is me heel dierbaar, ook al zie ik haar hoogstens eenmaal per jaar. Precies een jaar geleden was dat bij haar thuis in Park City (Utah), maar omdat haar ouders in Nederland wonen, komt het vaker voor dat we elkaar hier ontmoeten. Een paar jaar geleden was ze al eens in Mill geweest en nu vonden we het leuker om elkaar ergens in een stad te ontmoeten. Zo konden we nog even winkelen op verzoek van haar dochter en hadden toch de gelegenheid om flink bij te praten. We boften enorm, want precies díe dinsdagochtend was er een uur voordat we op station 's Hertogenbosch afgesproken hadden een bommelding geweest en de treinen reden net weer op tijd toen zij vanuit Eindhoven vertrok. Ik had mijn auto in Oss geparkeerd - dat is sneller dan het centrum van Den Bosch in rijden, parkeren en naar het station lopen - en ook daar was net het treinverkeer weer op gang gekomen.

Op donderdag wachtte er alweer een leuke dag. Voor een bespreking met een collega/vriendin uit Graz (Oostenrijk) moesten we 's middags in Amsterdam zijn en werden 's avonds door een wederzijdse zakenrelatie uitgenodigd voor een etentje bij Brasserie Harkema aan de Nes. Dat was lekker, maar het hoogtepunt van de avond was het tochtje daarna! Met een open sloep voeren we door de Amsterdamse grachten naar het IJ waar we - samen met 100-en andere bootjes - tussen alle tall ships doorvoeren en zo Sail Amsterdam wel op een heel aparte manier beleefden. Onze stuurman en eigenaar van de boot loodste ons met vaste hand overal tussendoor en wij hoefden alleen maar te genieten. Geweldig.

En dan morgen nog. Onze jaarlijkse potluck belooft nu alweer een fantastische dag te worden. De weersvoorspelling is beter dan ooit en er hebben zich weer veel mensen met enthousiasme aangemeld om erbij te zijn. Wij hebben al de hele week genoten van de voorbereidingen en alle mails en telefoontjes die we kregen met vragen en leuke berichten.
Vandaag hebben we de tent opgezet; dit keer niet om ons te beschermen tegen de regen, maar het geeft toch wat meer intimiteit en bovendien creëren we zo de hoognodige schaduw. We hebben (veel) boodschappen gedaan en vast van alles klaargezet.
Morgenochtend de laatste dingen uit de berging halen en de tafels dekken, het eten en drinken klaarzetten en dan wordt het gewoon weer net zo gezellig als al die andere jaren hiervoor dat wij zo enorm genoten hebben van onze jaarlijkse traditie: Potluck@Riky's!

Deze week op Station Mill: Wil Mill een nieuw centrum?

Op stap met het openbaar vervoer

2010-08-13T01:00:00.005+02:00

We waren het al heel lang van plan, maar deze week is het er dan toch van gekomen: een bezoek aan de Hermitage in Amsterdam. Tot half september is daar nog de tentoonstelling 'Van Matisse tot Malevich' te zien. In circa 75 schilderijen wordt een overzicht gegeven van de pioniers van de moderne schilderkunst. Matisse, Van Dongen, Picasso, Kandinsky, Malevich en andere tijdgenoten van deze bekende schilders.
Het gebouw aan de Amstel waarin de Hermitage gevestigd is, is een statig pand dat in 1681 oorspronkelijk gebouwd werd als huis voor ‘oude besjes’en heette aanvankelijk Diaconie Oude Vrouwen Huys. De naam Amstelhof kreeg het tehuis pas in 1953.
Binnen twee jaar, tussen juni 2007 en juni 2009, vond een metamorfose plaats aan de Amstel: verpleeghuis Amstelhof veranderde in een hedendaags museum, in de Hermitage Amsterdam.

Een bezoek aan Amsterdam is altijd leuk, ook al hadden we deze keer niet zoveel tijd. We waren er door een wat vertraagde treinreis al niet erg vroeg, maar nog wel op tijd om te lunchen op een terras aan het Rembrandtplein. Behalve lekker eten, kun je daar ook heerlijk mensen kijken. Er gebeurt van alles.
Na de lunch hebben we het museum 'gedaan' en zijn daarna teruggelopen richting Centraal Station. Onderweg begon het te regenen en dat was een prima excuus om ergens naar binnen te duiken voor koffie. In een echt Amsterdams café aan de Nieuwendijk werden we hartelijk ontvangen en konden we even bijkomen.
Op de terugweg zaten we weer in een overvolle trein (zie Station Mill: Mijl op Zeven) naar Eindhoven. Maar 2 vriendinnen die samen op pad zijn, hebben daar geen last van en al pratend waren we onze 'omgeving' snel vergeten.

Op donderdag ging ik alweer met de trein op stap. Of nog preciezer: met bus, trein en tram naar Nieuwegein. Daar werd ik om 7 uur 's avonds verwacht in Rotisserie De Zott voor een gezellig etentje met collegae/bekenden. De Zott is gevestigd in het pand waar vroeger De Bovenmeester zat, aan de Dorpsstraat in Vreeswijk/Nieuwegein. Het was lang geleden dat ik daar geweest was, maar eigenlijk was er nog niet veel veranderd.
Het eten was goed verzorgd en ons gezelschap heel vertrouwd. De gespreksonderwerpen waren deels voorspelbaar, vaak over ziekenhuizen en medische zaken, maar ook over wielrennen, voetballen, reizen en natuurlijk 'de kinderen'. Gelukkig gingen we 's avonds met de auto naar huis, want eerlijk gezegd lijkt het me verschrikkelijk om zo laat nog met het openbaar vervoer die hele reis weer terug te moeten maken...

Deze week op IMMUUN: Overgevoelig (deel 2)

Komkommertijd

2010-08-01T17:40:00.006+02:00

komkommertijd(volgens Encyclo Online)
Uitspraak: kɔmˈkɔmərtɛit de -woord (mannelijk) Zelfst. Naamw. zomerperiode waarin weinig nieuws is wegens de vakantie
Gevonden op http://www.woorden.org/woord/komkommertijd

Zoals ieder jaar is de zomerperiode een rustige tijd wat het nieuws betreft. We hebben er zelfs een officieel woord voor: komkommertijd. Een uitstekend voorbeeld hiervan is deze weblog, waar vanaf juni weinig meer te melden valt dan vakantiebelevenissen. Ook op de televisie is het 'rustig', veel programma's zijn met zomerreces en het regent herhalingen.
Zo zag ik toevallig deze week een uitzending van de TV-makelaar (voor mij nieuw) waarin ik een bekend gezicht tegenkwam. Dat was vreemd, want dat gezicht behoorde toe aan iemand die veel jonger was dan de bekende die ik erin meende te herkennen. Tót er een naam in beeld kwam, die verklaarde meteen het raadsel dat in mijn hoofd ontstond. Ik keek naar de 'dóchter van', dat kon niet missen! En dat bleek inderdaad het geval te zijn, zo las ik in het antwoord dat ik terugkreeg op mijn e-mail die ik naar het bekende gezicht stuurde. De opnames waren al een jaar eerder gemaakt en uitgezonden, maar zonder de komkommertijd-herhaling had ik die toch mooi niet gezien.

Ook hier thuis is het komkommertijd, we wachten vooral op de dingen die komen gaan. Na een heerlijke vakantie hebben we nu even rust. Er is tijd om de potluck voor te bereiden die deze maand plaatsvindt (voor de liefhebbers: aan de muziekquiz wordt gewerkt) en we vullen voorzichtig de agenda met alweer op handen zijnde zakentrips. De lezingen op www.gtrijkers.nl zijn bijgewerkt en krijgen ongetwijfeld een vervolg.
Met bestemmingen als Barcelona en Milaan in de zeer nabije toekomst zitten wij de komkommertijd wel even uit!

Op de huizenmarkt is het voor ons al bijna 2 jaar komkommertijd. Daar zouden wij graag verandering in zien, dus doe ik nóg maar eens een keer een oproep via deze weblog.
TE KOOP: PRACHTIG HUIS IN MILL!!! Hoort, zegt het voort! Of kom zelf kijken! Meer informatie hierover vind je op verschillende websites (VandeVen, Funda en Station-Mill.nl). Bekijk ze allemaal om een zo compleet mogelijk beeld te krijgen. Stuur de links door als je iemand denkt te kennen die geïnteresseerd is!

Deze week op IMMUUN: Guns, Germs and Steel
Op Station Mill: Huizenmarkt

Vakantie voorbij...

2010-07-25T23:38:00.004+02:00

Wij zijn weer thuis. Aan het einde van de middag arriveerden wij in Mill, waar onze poes Belle blij was ons weer te zien. Na al het uitpakken en opruimen - en tussendoor even genieten van een glas rosé met onze trouwe huis- en poes-oppassen - heb ik het foto-album op Picasa klaargezet.
Kijk en geniet met ons na van een heerlijke vakantie!

France2010

Vakantie

2010-07-16T12:40:00.006+02:00

Wij zijn met vakantie en doen lekker niks. Sinds vorige week woensdag verblijven wij in Frankrijk, eerst een dag in Mulhouse omdat we daar ooit zo'n leuke avond hadden. Bij hetzelfde restaurant als toentertijd hebben we weer zuurkool gegeten en van het stadje genoten. De volgende dag reden wij naar Lyon, een stad die we meestal links (of is het rechts?) laten liggen op doorreis naar het zuiden. Deze keer hadden we er 2 dagen voor uitgetrokken en dat was de moeite waard. Onze andere ervaring met Lyon was die van een 14-urig oponthoud op het Gare Part Dieu, jaren geleden toen de Franse vrachtwagenchauffeurs boos waren en wij besloten om met de autoslaaptrein naar Avignon te reizen. Het feit dat we toen niet verder kwamen dan het station, moesten we altijd nog een keer 'rechtzetten' en daar hebben we geen spijt van. Lyon is een prettige stad met veel bezienswaardigs en een leuk centrum dat heel geschikt is om te winkelen en waar veel restaurants om een bezoek vragen. We belandden er in de 'Korte Putstraat van Lyon', zoals wij het gezellige straatje vol terrassen zelf noemden, en aten er 2 avonden op rij uitstekend (respectievelijk bij 'Bleu de toi' en bij 'Les enfants terribles'). Om alle gelegenheden in de Rue Mercière die in aanmerking kwamen voor ons bezoek te beoordelen, hadden wij te weinig tijd. Maar het beviel ons daar zo goed, dat wij een tussenstop in Lyon waarschijnlijk nog wel eens overdoen.

Op zaterdagochtend reden wij via de Bis verder naar het zuiden, of het druk was op de Péage kunnen wij niet vertellen. Volgens de nieuwsberichten was het 'samedi noir' en dat betekent dat het er waarschijnlijk vol files heeft gestaan. Zonder ons gelukkig.
Nog vóór de officiële aankomsttijd (16.00 uur) waren we al op de plaats van bestemming, terwijl we heel erg op ons gemak gedaan hadden. Het voordeel van over secundaire wegen rijden, is dat je bij alles wat 'leuk' lijkt even kunt stoppen om dat zelf te beoordelen. Lunchen hoeft niet op een grote parkeerplaats, maar op een leuk terras onderweg en je rijdt door dorpjes waarvan je het bestaan niet eens vermoedde. Vooral dat laatste is voor ons ieder jaar weer iets bijzonders, na zoveel jaren op vakantie in Frankrijk ontdekken wij nog steeds nieuwe dingen. Onze vakanties spelen zich weliswaar ieder jaar in het zuidoosten van dit prachtige land af, maar nóóit meer dan eenmaal in hetzelfde huis, laat staan in dezelfde plaats. En er blijkt nog genoeg te ontdekken!
Het huis waar we dit jaar zijn neergestreken, voldoet helemaal aan onze verwachtingen. Compleet ingericht, met allerlei originele potten en pannen en prachtig Provençaals serviesgoed. Buiten genieten wij van een grote tuin die zo goed afgesloten is dat Muis, onze hond, absoluut niet kan ontsnappen. Verder is er een zwembad van 4x8 waarin wij eindeloos ronddobberen.

's Ochtends beginnen wij onze dag sportief, mijn echtgenoot gaat zo'n anderhalf uur fietsen en ik zwem 'mijn baantjes'. Dat begon met 50 op zondag en is opgelopen tot 100 baantjes per dag. Daar doe ik nog geen half uur over, maar het gevoel van 'goed-bezig-zijn' wordt er geheel mee gevoed. Voor de rest van de dag doen wij het bijzonder rustig aan: ieder op ons eigen luchtbed in het zwembad drijven, genieten van het heerlijke weer, veel lezen, veel niksen en af en toe een boodschap. Pujaut is een dorp waarin dat niksdoen erg gemakkelijk gaat. Meer dan 2 bakkers en een 'Presse Tabac' is er niet. Zelfs de marché de jeudi konden wij gisteren - op donderdag - niet vinden! Op het daarvoor bestemde terrein stonden alleen maar auto's geparkeerd en van marktkramen was geen sprake. Komend weekend is er wel 'feest', een onderdeel hiervan is een stierengevecht waarvoor ze de arena nu aan het opbouwen zijn. Wij zullen er niet bij aanwezig zijn..
Héél af en toe maken we een uitstapje, zoals bijvoorbeeld gisteren naar de Pont du Gard en begin van de week naar Orange. Op het programma staan zeker nog Nîmes en het festival van Avignon natuurlijk. Verder maken we ons vooral niet te druk, slapen veel (soms wel twee keer zoveel uur als tijdens onze veelvuldige zakenreizen van de laatste tijd) en rusten dus flink uit. Voor het eerst in enkele jaren zijn we weer met ons tweeën op vakantie en dat bevalt heel goed. Al gebiedt de eerlijkheid wel erbij te vermelden dat ik de gezellige drukte van veel mensen aan tafel ontzéttend mis. 's Avonds zitten wij samen in onze buitenkeuken en gooien wat kleins op de barbecue. Beetje sla en brood erbij en natuurlijk lekkere rosé. Die van Tavel blijkt ook nog eens de beste, eerste (premièr) van Frankrijk te zijn. Pujaut ligt midden in dat wijngebied, komende week is hier ter plaatse een proeverij waar we heen willen.

Wij genieten nog even verder en lezen af en toe stiekem op internet (ook dat hebben we hier in huis!) over het noodweer dat Nederland de afgelopen week beheerste. En over de kabinetsformatie die nu toch wel heel serieus richting Paarsplus gaat. En natuurlijk mailen we af en toe met het thuisfront van familie en vrienden. Dat blijft, ook op vakantie, altijd gezellig.
Van alle foto's die ik inmiddels gemaakt heb, zal de komende tijd weer een album op internet verschijnen. Maar daar ben ik nog wel even mee bezig. Rustig aan daarmee, het moet niet teveel op werken gaan lijken...

Het weer in Pujaut

De Tour is weer begonnen

2010-07-04T23:56:00.003+02:00

Voor ons is het een jaarlijks hoogtepunt: de start van de Tour de France. Al minstens 8 jaar zijn wij getuige van de eerste paar etappes van deze koningin van de wielerklassiekers. Ieder jaar gaan wij met een man of 6 naar 'le Grand Départ', ongeacht de plaats waar de Tour start. Dit jaar was dat Rotterdam, maar we waren er bijvoorbeeld ook bij in Parijs, Londen, het Franse schiereiland Noirmoutier en Monaco. Soms een weekend, maar vaker wat langer volgen we dan de renners en hun prestaties. We maken lijstjes, doen mee aan tourspellen via kranten en internet en kijken nadat we live aanwezig waren, 's avonds nog de samenvatting op televisie.

Dit jaar begon de Tour dus in Rotterdam. Met een proloog van bijna 9 km met start op het Zuidplein en finish op de Zuiderparkweg voerde het parcours langs Maashaven, Rijnhaven, Wilhelminaplein over de Erasmusbrug, de Boompjes en weer terug via Willemsbrug, Koninginnebrug langs de Koningshaven. Wij stonden vlakbij het nieuwe Luxor aan de Rijnhaven, zodat we de renners zowel op de heen- als de terugtocht voorbij zagen komen. In tegenstelling tot het prachtige weer dat we tot zo ongeveer een uur vóór aanvang van de proloog hadden, was het bijna de hele tijd nat met veel regen. Dat was niet in het voordeel van de renners, maar zeker ook niet van de toeschouwers die creatief met vuilniszakken en allerlei regencapes zo droog mogelijk probeerden te blijven. Het slechte weer was in ieder geval geen reden om het strijdtoneel te verlaten, het was en bleef erg druk langs het parcours. Iedere Nederlandse renner die voorbijkwam kon ook rekenen op een oorverdovend applaus en aanmoedigende kreten van het publiek, waarmee maar weer eens bewezen is dat wij Nederlanders net zo chauvinistisch reageren op 'onze' helden als de Fransen dat doen tijdens de Tour in Frankrijk. Bijna 3½ uur lang duurde het voordat alle 198 renners hun rondje gereden hadden. Als eerste eindigde Fabian Cancellara die deze Tour dus begint in de gele trui.

Vandaag voerde de eerste etappe van Rotterdam door Zeeland naar België om in Brussel te eindigen. Wij hadden voor dit weekend dan ook een huisje gehuurd op Port Greve en zaten aan de rand van de weg op de Brouwersdam toen daar het wielercircus voorbijkwam. Allereerst natuurlijk de reclamekaravaan die petjes, worstjes, sleutelhangers, snoepjes en ander promotiemateriaal naar de toeschouwers gooide. We hebben weer heel wat 'gevangen' dat we aan onze grote collectie Skoda hoedjes en aanverwante artikelen kunnen toevoegen. Toen de reclamekaravaan voorbij was kwam er iemand met 2 honden aanwandelen die de mensen die naast ons stonden, kende en zich bij hen voegde. Het eerste wat ze deed, was de honden van hun lijn loskoppelen waarop wij meteen zeiden dat dat heel onverstandig is. Er zijn al teveel ongelukken gebeurd met honden die áltijd heel goed luisteren maar toch pardoes de weg oprennen als er net een heel peloton aan komt fietsen. Onze waarschuwing werd echter niet in dank afgenomen - deze honden luisterden natúúrlijk uitstekend - en de honden bleven onaangelijnd. Ongelooflijk dat mensen zich zo onverantwoordelijk kunnen gedragen bij zo'n groot evenement. Dat ze er plezier in lijken te hebben om aan iedereen te tonen hoe goed hun hond luistert, tenminste dat denken ze. In plaats van zich volwassen te gedragen, denken ze hun hond menselijke eigenschappen toe waaraan zo'n dier gewoon niet kan voldoen. Een hond blijft nou eenmaal een beest met instincten die hij niet altijd onder controle heeft. Dat bleek ook maar weer eens achteraf, toen we bij de reportage op TV zagen dat er een paar honderd meter bij ons vandaan een valpartij was geweest door een hond die plotseling de weg op liep. Dat was overigens niet één van de honden van de buurvrouw, zij was zo verstandig geweest om ze alsnog aan te lijnen voordat de renners voorbij kwamen.

Ons tourweekend is weer voorbij, de renners hebben Nederland al verlaten. Morgen starten ze in Brussel en gaan wij weer gewoon aan het werk. Over een paar dagen beginnen wij aan onze eigen Tour de France, via Mulhouse en Lyon rijden wij dan naar Pujaut bij Avignon. Met de auto, dat wel.

Fotoalbum(pje) met tourfoto's:

Tour de France 2010

Alles weer normaal

2010-06-29T23:55:00.005+02:00

Gewoon dinsdag vandaag en alles lijkt weer even normaal. Vorige week om deze tijd waren we in Parijs waar we het ProBiotech2010 congres bijwoonden. Na een rustig weekend en een normale maandag met heel veel achterstallige klussen en 's avonds Spaanse les, was het vorige week dinsdagochtend al heel vroeg dag. Om half 6 liep de wekker af en wij vertrokken vroeg naar 's Hertogenbosch waar wij de trein naar Rotterdam namen. Tenminste richting Rotterdam, want in Tilburg moesten wij nog een keer overstappen om op de plaats van bestemming te komen. Het bleek een heel gedoe te zijn om met bagage in een drukke forensentrein een plekje te vinden. Vroeger hadden NS-treinen tenminste nog bagagerekken boven de stoelen, maar tegenwoordig moet je maar zien waar je je spullen laat. De minimale ruimte die daar voor beschikbaar is, voldoet in ieder geval niet.
In Rotterdam bleek dat de Thalys naar Parijs een vertraging van 25 minuten had (dat is dus de tijd die deze trein erover doet om van Amsterdam naar Rotterdam te rijden, vreemd dat er al van vertraging gesproken wordt als de trein gewoon nog niet vertrokken is...), maar gelukkig was het lekker weer en hebben wij heerlijk in de zon op de trein staan wachten.
Toen we eindelijk in de snelle trein naar Parijs zoefden, werd het nog spannend of we wel op tijd in Montparnasse zouden zijn voor de middagsessie van het congres. We arriveerden in het Marriott terwijl de deelnemers al aan de lunch zaten en er was lichte paniek bij de organisatie omdat ze niks van ons gehoord hadden. Ze bleken een sms gestuurd te hebben, maar die is tot op de dag van vandaag nooit aangekomen. Na een snelle lunch was het tijd voor mijn echtgenoot om zijn lezing te houden. Tussen de deelnemers waren een aantal mensen die we ook al in Kosice gezien en gehoord hadden. Na de koffiepauze ben ik aan het congres ontsnapt en naar buiten gegaan. Even van Parijs genieten en van het mooie weer.
Aan het einde van de middag hadden we nog tijd voor een glas rosé op een terras aan de Blvd. Saint Jacques en daarna werden we verwacht op het cocktaildiner. Het was meer een walking dinner met allemaal (lekkere) kleine hapjes.

De volgende ochtend begonnen we met een overleg over een nieuw onderzoek met probiotica en daarna zijn we met de metro naar Châtelet gegaan om daar ergens te lunchen. Met al onze bagage wilden we ook nog even naar Centre Pompidou, maar daar mochten we niet naar binnen met onze tas en koffer. We kregen niet eens de kans om onze spullen bij de garderobe af te geven, jammer.
Aan het begin van de middag was het tijd om met de RER naar het vliegveld Charles de Gaulle te gaan. Via Londen naar Aberdeen is niet leuk, van de chaos van Charles de Gaulle naar de heksenketel Heathrow. Dat betekent uren op het ene of het andere vliegveld hangen en wachten tot je mag boarden. 's Avonds om een uur of 8 landden wij uiteindelijk in Aberdeen en waren nog net op tijd in ons hotel om voor sluitingstijd van de keuken (9 uur) in het restaurant te kunnen eten. We logeerden in het Soprano St. Magnus Court Hotel, een prachtige naam voor een zeer matig hotel. Ondanks de 4 sterren was de luxe ver te zoeken. Een slecht Engels sprekende receptionist, geen lift (wel erg steile trappen), heel traag internet, badkamer die niet goed afgewerkt was (en dat is vies..) enz..

Het congres was buiten de stad en de volgende ochtend moesten we al vroeg met de bus naar het Aberdeen Exhibition & Conference Centre. Omdat we niet precies wisten bij welke halte we uit moesten stappen, vroegen we de chauffeur of hij ons wilde waarschuwen. Toen dat wel érg lang duurde voor ons gevoel, ben ik me bij hem gaan melden en toen bleek dat hij ons vergeten was en dat we al 2 haltes te ver waren. Heel fijn.
Het congres was gróót en druk en omdat we nét te laat kwamen voor de eerste sessie (met dank aan de buschauffeur) hebben we ons eerst geregistreerd en zijn daarna naar de technische ruimte gegaan om de presentatie op de computer daar te zetten. Na de koffiepauze begon het uiteindelijke congres voor ons. Ook hier zagen we weer een aantal mensen die ook in Kosice waren.
De lunch was echte Schotse stew met mashed potatoes, stevige kost en véél (er werd voor je opgeschept, niks tegen in te brengen). 's Middags was mijn echtgenoot aan de beurt, hij presenteerde erg goed en het was een verademing na zijn voorganger uit Cambridge die probeerde om 20 minuten in een kwartier te praten. Na de lezing ben ik te voet teruggegaan naar het centrum van Aberdeen (ongeveer 75 minuten stevig doorstappen, dat was wel nodig na de stew) en het eerste half uur is mijn echtgenoot met me meegelopen in plaats van de koffiepauze en postersessie bij te wonen. Op zijn programma stond nog een workshop en ik ben even aan het werk gegaan in het hotel.
Aan het einde van de middag heb ik het centrum van Aberdeen verkend en uiteindelijk mijn echtgenoot van de bus gehaald. Om 7 uur was het alweer tijd om met een speciale bus naar het congresdiner vervoerd te worden. Dat was buiten Aberdeen in Ardoe House en wij hoopten dat dat een echt Schots kasteel zou zijn. Dat viel tegen, het was 'gewoon' een Mercure hotel - dat weliswaar wel in een mooi oud gebouw gevestigd was - en het diner was in een modern bijgebouw. Het was een massaal gebeuren met redelijk eten voor Engelse begrippen dat opgeluisterd werd door een Schotse violist, jammer dat er geen doedelzakspelers waren. Nou ja, misschien ook niet zo erg.

Onze laatste ochtend in Aberdeen hebben wij gebruikt om echte Engelse thee te kopen voor onze buurvrouw die thuis voor de kat zorgde. In een tweedehands boekenzaak (Beans and Books) waar je ook koffie kon drinken, hebben we van de echte Engelse sfeer genoten en toen was het tijd om uit te gaan checken en met een taxi naar het vliegveld te gaan. Deze vlucht ging via Heathrow naar Schiphol, waar we de trein naar Den Bosch moesten hebben (met overstap in Utrecht) waar onze auto nog stond. Om 11 uur 's avonds waren we in Mill.

Op zaterdag moest er gekookt worden voor het etentje bij ons thuis met de promovenda en haar echtgenoot die gisteren (maandag) in Utrecht gepromoveerd is. Ze deed het erg goed, ondanks het snikhete weer en de voetbalmanie die overal heerste. Om 4 uur was het opeens heel erg rustig op de receptie na afloop, de meeste gasten waren terug te vinden in één van de oranje gekleurde kroegen op het Wed waar massaal naar Nederland-Slowakije gekeken werd.
Na de wedstrijd was er nog een diner in Oudewater, het stadje van de heksenwaag en decor van de Swiebertje-opnamen. Er was een mooie lange tafel gedekt en de promovenda werd omringd door familie, vriendinnen en (co-)promotores met aanhang.

En vandaag was het een gewone dinsdag, alleen de temperatuur was allesbehalve normaal. Na een lange werkdag hebben we nog gezellig koffie gedronken bij de buurvrouw en nu beginnen we langzaam met de voorbereidingen voor het komende Tour-weekend in Rotterdam. En daarna nog een paar dagen en dan gaan we eindelijk écht niks doen in Frankrijk.

Deze week op Station Mill: Alweer onderweg

Even thuis

2010-06-20T22:16:00.003+02:00

Tussen verschillende trips in waren we dit weekend even thuis. We begonnen de week maandag in Groningen, sliepen die nacht op Schiphol om vervolgens naar Kosice, Slowakije te vliegen. Daar bezochten we een internationaal congres over pro- en prebiotica en vrijdag in alle vroegte vlogen we weer naar huis.
Het weekend zijn we thuis en alweer bezig met de voorbereidingen voor onze volgende trips. Probiotech 2010 In Parijs en een symposium over darmflora in Aberdeen staan als volgende op het programma. We willen natuurlijk ook graag schone spullen meenemen, daarom draait de wasmachine dit weekend volop.
Kortom, we zijn wel thuis, maar in gedachte alweer bezig met andere dingen.
Vanmiddag hadden we gelukkig nog wel tijd voor een leuke verjaardagspartij. Met vrienden, familie en buren van de jarige ontstonden er verrassende gesprekken. En morgenavond is er weer Spaanse les waarvoor nog huiswerk gemaakt moet worden.

De stukken die we moeten vertalen, worden steeds langer en ingewikkelder. Zo is er deze keer een redelijk filosofisch verhaal over kleuren. Voor de liefhebber volgt hier het eerste gedeelte, stuur gerust je eigen interpretatie in als je daartoe behoefte hebt:

Los colores de las cosas
¿Te has preguntado alguna vez el significado de los colores?
Los colores son algo maravilloso, son como la luz, que nos ilumina y nos permiten ver cómo son las cosas.
De todo los colores el que más me gusta es el rojo. Porque el rojo es alegre y audaz como la pasión y caliento como la sangre. A alguna gente no le gusta este color porque la parece muy atrevido, prefieren colores más suaves como el celeste de los cielos o el blanco de las nubes.
Pero en general los colores significan algo más. El blanco por ejemplo es puro, perfecto, lo asociamos con la bondasd, la limpieza; con el frescor de la juventud y la salud de los hospitales...

En dat gaat dan zo nog een tijdje door.
Voor diegenen onder jullie die het Spaans niet voldoende beheersen, is het waarschijnlijk leuker om onze verhalen uit Kosice te lezen ;-) (http://lievendag.punt.nl)

Deze week op Station Mill: Wij waren er even niet

Met de bus naar Antwerpen

2010-06-13T16:10:00.003+02:00

Voor onze jaarlijkse familiedag gingen we met de bus naar Antwerpen. Niet met een reisgezelschap in een grote touringcar, maar alleen wij in onze eigen (voormalige lijn)bus. Van buiten ziet het voertuig eruit als een 'gewone' bus, van binnen is daar niks meer van te zien. Behalve dan de plaatjes 'Tijdens het rijden niet spreken met de bestuurder' en 'Voor de streep geen staanplaatsen'. De passagiersstoelen zijn eruit en daarvoor in de plaats is een complete camperinrichting gerealiseerd. Met vaste bedden, keukentje, sanitair en natuurlijk een zithoek. Voor onze kleine familie ideaal om er eens per jaar mee op uit te trekken. Verder doet de bus dienst als teambus voor een aantal verenigingen waarvan mijn broer lid is.

Vanuit de loods waar de bus geparkeerd staat, vertrokken wij aan het eind van de ochtend naar België. In ruim een uur waren we in Antwerpen en daar bleek maar weer eens hoeveel voordelen het heeft om met de bus te reizen. Op de overvolle parkeerplaatsen voor personenauto's waarvoor je natuurlijk ook nog moet betalen, hadden wij deze keer niks te zoeken. Wij konden met onze bus terecht op het speciale parkeerterrein voor bussen bij het Zuiderterras, gratis en voor niks! De enige hindernis die we daarvoor moesten nemen, was de bussluis waar we met onze oude streekbus gewoon overheen konden rijden.

Onze eerste stop was voor de lunch op een terras aan het Sint-Jansvliet, vlakbij de stad en op nog geen 5 minuten lopen van het Zuiderterras. Hier hadden we een mooi uitzicht op de drukte op de Plantinkaai en zagen voetgangers en fietsers verdwijnen in het hoge gebouw dat toegang geeft tot de Sint-Annatunnel die onder de Schelde doorloopt.
Tijdens de lunch namen we de plannen voor de rest van de dag door en omdat we het rustig aan wilden doen, was dat snel gebeurd. Als vaste punten hielden we een boottocht om 4 uur aan en het afgesproken diner tegen 7 uur bij De Peerdestal aan de Wijngaardstraat. Maar eerst wandelden we door het centrum naar de GB om onze voorraad speciale Belgische jam en chocolade aan te vullen en even iets van de sfeer van de Meir - het winkelparadijs van Antwerpen - te proeven.

Daarna was het al snel tijd om ons naar het Steenplein te begeven voor een 50-minuten durende boottocht over de Schelde. Leuk om Antwerpen een keer vanaf het water te zien en daarbij uitleg te krijgen over de bezienswaardigheden waar we aan voorbij voeren. Heen tot aan de Kennedytunnel, daar draaiden we om om vervolgens helemaal tot aan de Kattendijksluis te varen voordat we aan de terugtocht naar het Steenplein begonnen.
Na de tocht over de Schelde waren we wel toe aan een leuk terras en zijn bij het Paters Vaetje neergestreken voor de lekkerste kriek van Antwerpen (tenminste dat vind ik) en andere dorstlessers. Om het af te maken, bestelden we er een schotel echte Vlaamse hapjes bij met kaas, worst en 'kop'! We zijn er heerlijk blijven zitten daar aan de voet van de kathedraal met uitzicht op de flanerende mensen van de Blauwmoezelstraat naar het pleintje voor de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal en terug. Als je er een tijdje blijft zitten, zie je steeds dezelfde groepjes langskomen, soms zelfs zo vaak dat het op gaat vallen.
Tegen de tijd dat we in De Peerdestal verwacht werden, zijn we via de Lijnwaadmarkt en de Melkmarkt naar de Wijngaardstraat gelopen en hebben daar de rest van de avond genoten van diverse lekkere gerechten en tenslotte bracht onze eigen chauffeur ons weer met de bus terug naar huis.

Deze week op Station Mill: Raku stoken

Eindelijk zomer

2010-06-06T23:55:00.005+02:00

Wat een heerlijke week was dit. Eindelijk werd het zomer. Met mooi weer is alles zo veel leuker.
Nou was dit een heel gevarieerde week die begon met een ernstig gesprek en eindigde met een gezellige barbecue. Daartussenin zat nog een Spaanse les, een ANWB Streetwise verkeersles, een knie-operatie en een promotie. Alhoewel ik overal bij aanwezig was, was ik gelukkig niet altijd de 'hoofdpersoon'.
Over het ernstige gesprek gaan we het hier niet hebben, dat was onder 4 ogen. De Spaanse les was nummer 11 van de 14 lesssen in totaal, dat betekent dat we al aardig opschieten en veel hebben geleerd. Maar hoe meer je weet, hoe meer je beseft dat er nog veel meer te leren valt...

Op De Kameleon - de openbare school in Mill waar ik iedere week een dag mag 'kleuterjuffen'- vierden ze deze week hun tienjarig bestaan. Een van de evenementen was het project Streetwise van de ANWB waarbij iedere groep op eigen niveau een praktijkles aangeboden kreeg. Voor de buitenactiviteiten was het mooie weer ideaal en ook na de verkeersles was het goed toeven in het speeltuintje aan de Havikstraat.

Op donderdag onderging mijn broer een operatie aan zijn linkerknie en moest aan het einde van de dag opgehaald worden uit het ziekenhuis in Deurne. Na een hele middag wachten, besloot ik toch maar het ziekenhuis te bellen waarom het zo lang duurde. Het was inmiddels half 7, maar gelukkig was hij toen zo ver dat hij naar huis mocht. Compleet met krukken zat hij al buiten in de zon op me te wachten op het inmiddels lege parkeerterrein. Omdat het ziekenhuis alleen gebruikt wordt voor poliklinieken en dagverpleging, is het er na een uur of 6 uitgestorven.

Op vrijdag vertrokken wij 's ochtends al vroeg naar Maastricht waar we aanwezig moesten zijn bij een promotie. Drs. Karen Koning werd dr. Koning nadat ze haar proefschrift over toediening van probiotica bij antibiotica geassocieerde diarree met succes verdedigde. Na afloop was er receptie in de zonnige binnentuin van de aula van Maastricht aan de Minnebroedersberg. Een mooie locatie voor zo'n vrolijke aangelegenheid. Maastricht is altijd mooi, maar met zomers weer krijg je er al heel snel een vakantiegevoel. Zeker als je dan ook nog met het aanwezige gezelschap een rondrit maakt met het toeristische treintje dat door de stad rijdt. En daarna natuurlijk even genieten op een terras.
Het feest was 's avonds in het Theater aan het Vrijthof, in zo'n ambiance kan een feest al bijna niet meer mislukken!

Zaterdag gingen we eindelijk weer eens lunchen in Den Bosch, dat was alweer een paar weken geleden. In de tuin van Picasso kun je heerlijk zitten en wij namen de tijd om rustig te eten. Daarna moesten we nog wat inkopen doen en toen snel naar huis om ons klaar te maken voor een leuke avond bij vrienden. Zo rond deze tijd van het jaar nodigen zij familie en vrienden uit voor hun jaarlijkse barbecue en het is zelden zo'n mooi weer als dit jaar. Waren er wel eens jaren dat we bijna wegspoelden van de regen en de tent vast moesten houden vanwege de windstoten, dit jaar was het louter genieten van zon en lekker eten. Wat kan het leven mooi zijn.

En dan vandaag, de dag dat het mooie weer voorbij zou zijn. Toegegeven, het heeft even geregend, maar wij zijn de (regen)dans redelijk ontsprongen hier in Mill. Gelukkig maar, want ook vanavond hebben we nog genoten van onze eigen barbecue met lekkere salades en een koel glas van het een of ander. Tot het toetje, toen moesten we even de zomer onderbreken vanwege wat gespetter. Maar de zomerkoninkjes op de kwark smaakten binnen ook heel goed!

Deze week op Station Mill: Ingeburgerd?

Mister Slowhand Clapton 'Together Live' with Steve Winwood

2010-05-30T17:14:00.004+02:00

'Together Live', zo heette de show waarmee Clapton en Winwood het Gelredome gisteravond veroverden. Een concert waar wij heel lang naar uitgekeken hadden en dat was niet voor niks. Bijna 2 uur werden we ondergedompeld in ballads en blues in een goede mix van gitaar, toetsen en zang.
Aan de setlist (onderaan dit artikel) kun je al zien dat het een ongewone combinatie was waarin geen of weinig plaats overbleef voor de 'geijkte' nummers zoals 'Tears In Heaven', 'I Shot The Sheriff' en 'Knocking On Heavens Door'. De nummers die we wel te horen kregen (20 plus toegift) waren krachtig en onwerkelijk mooi.
Vanaf rij 30 in vak G212 was het weliswaar een enorme afstand tot het podium - gelukkig had iemand van ons eraan gedacht om een toneelkijkertje mee te nemen - maar het voelde erg dichtbij. In de ban waren we van wat er on stage gebeurde. Muzikale chemie!
Is er soms tijdens concerten wel eens het gevoel dat het nu wel lang genoeg geduurd heeft, daar was gisteravond totaal geen sprake van. Sterker nog, het leek alsof we na 2 uur ontwaakten uit een korte, maar wonderlijke droom. Zoals je heel af en toe 's ochtends met een glimlach wakker wordt van geluk. In 2004 zag en hoorde ik Clapton voor het eerst live in Antwerpen, gisteren was de tweede keer. Volstrekt anders, maar beide keren briljant. Het concert van gisteren zal nog lang naklinken in mijn hoofd, maar over een paar jaar wil ik nog wel een keer!

Eric Clapton - electric & acoustic guitars, vocals
Steve Winwood - hammond organ, vocals, guitar
Chris Stainton - keyboards
Willie Weeks - bass
Steve Gadd - drums
Michelle John - backing vocals
Sharon White - backing vocals

1. Had to Cry Today
2. Low Down
3. After Midnight
4. Presenc Of The Lord
5. The Shape I’m In (The Band)
6. Glad
7. Well, Alright
8. It’s Too Bad
9. While You See A Chance
10. Key To The Highway
11. Midland Maniac
12. Slide Song
13. Georgia On My Mind
14. Driftin’
15. How Long
16. Layla
17. Can’t Find My Way Home
18. Gimme Some Lovin'
19. Voodoo Chile
20. Cocaine

Encore: Dear Mr. Fantasy

superkort fragment - geheugenkaart was vol

Voorafgaande aan het concert hadden wij een tafel voor 8 personen besproken bij een chinees restaurant in het winkelcentrum tegenover het Gelredome. Tijdens de telefonische reservering was al aangegeven dat we op tijd wilden eten, zodat we om half 8 weg zouden kunnen. Vervolgens hebben wij vanaf 6 uur tot half 8 gewacht op ons eten en zijn we na herhaaldelijk aandringen opgestapt zonder dat de bestelde rijsttafel geserveerd werd. We hadden het al aan zien komen vanwege de chaotische bediening in het restaurant. Alsof het er nog nooit zo druk was geweest.
Gelukkig konden we in het Gelredome nog snel wat eten, maar we zaten maar net op tijd voor aanvang van het concert op onze plaatsen. Volgende keer toch maar gewoon een Big Mac of zo!

Deze week op Station Mill: Wat doet Mill voor kinderen?

Op een mooie pinksterdag

2010-05-25T18:23:00.003+02:00

Een ontspannen weekend weg in eigen land kan heel erg leuk zijn. Nou zijn wij nogal vaak van huis, niet alleen weekends voor de gezelligheid. Meestal zijn we dan een paar dagen in het buitenland en proberen dan het nuttige (werk) met het aangename (privé) te verenigen. Maar dit pinksterweekend waren we geheel voor ons eigen plezier op stap, naar een oerhollandse stad waar we veel te weinig komen: Den Haag. Aangespoord door een artikel in de krant, boekten wij een arrangement in een luxe hotel voor een mooie prijs. Bij dat arrangement hoorde ook een bezoek aan het gemeentemuseum waar op dit moment een tentoonstelling is van Wassily Kandinsky en Der Blaue Reiter (nog tot 13 juni).

Op zaterdagochtend vertrokken wij op tijd van huis en brachten eerst de hond naar een vriendin die er graag een weekend voor wilde zorgen. Vervolgens reden we op ons gemak Brabant uit en pauzeerden voor de lunch in de Betuwe, bij Den Tol in Meteren. Het weer was ons welgezind en we konden lekker buiten in de zon eten. Rond 2 uur reden we Den Haag binnen en het eerste wat ons opviel waren dikke wolken die boven de stad hingen. Het was blijkbaar gedaan met het mooie weer.
Het hotel was - dankzij de TomTom voor iPhone - snel gevonden en het inchecken verliep heel vlot. Voor de auto was op de parkeerplaats van het hotel geen plaats meer, maar vanwege het weekend kon er in de omgeving gratis geparkeerd worden.
Het Carlton Ambassador is op loopafstand van het centrum en vlakbij Paleis Noordeinde in een statige buurt. Op de kamer lagen onze toegangsbewijzen voor het Gemeentemuseum, twee dagkaarten voor de tram en een toegangskaart voor het Casino. Allemaal onderdeel van het arrangement SlaapinDenHaag.nl. Een mooi initiatief.

Omdat het al halverwege de middag was en het museum maar tot 5 uur open, besloten we om de zaterdag verder in de stad door te brengen. Het was behoorlijk fris en er was weinig zon op het terras waar we neerstreken, maar het was wel gezellig. We zijn natuurlijk ook even wezen kijken of er activiteit was op het Binnenhof, maar daar was het erg stil. Op een enkele toerist na die net als wij een kijkje kwam nemen, was er niemand. Verder hebben we met behulp van de stadsplattegrond die ook op de hotelkamer lag, een wandeling gemaakt door het centrum.
's Avonds zijn we, zoals dat eigenlijk ook 'moet' als je in Den Haag bent, Indisch wezen eten. Er zijn verschrikkelijk veel Ind(ones)ische restaurants, maar onze keuze viel op Garoeda. Een hele goéde keuze bleek achteraf, want het eten was er voortreffelijk en de sfeer aangenaam. Met een rijsttafel van meer dan 20 schaaltjes hadden wij genoeg te smullen.

Op zondag zaten wij al vroeg aan het ontbijt, zodat we om 10 uur (openingstijd van het Gemeentemuseum) meteen van start konden bij de Kandinsky expositie. Omdat we 's middags ook nog naar Scheveningen wilden voor het museum Beelden aan Zee, namen we na het ontbijt afscheid van het hotel en gingen met de auto naar de Statenlaan. Het was nog erg rustig in het museum zodat we op ons gemak door de zalen met schilderijen konden lopen. Er hing veel bekend werk van Kandinsky, kleurrijk en vol emotie.
Ook kleurrijk was de expositie 'Haute couture' die ook op dit moment in het museum te zien is.

Na een paar uur museum wilden we wel weer naar buiten, het koude weer van zaterdag had plaatsgemaakt voor een echte mooie pinksterdag! De auto lieten we staan en met de tram waren we snel in Scheveningen. Daar hebben we eerst geluncht de Boulevard (vis natuurlijk) en daarna zijn we op zoek gegaan naar Beelden aan Zee. Vanwege gigantische bouwwerkzaamheden op het strand van Scheveningen was dit museum een beetje 'verstopt', maar gelukkig vonden we al snel de juiste route. Mijn verwachtingen waren hooggespannen, vooral vanwege de positieve berichten die ik van mijn medecursiten boetseren over dit museum had gehoord. Eerlijk gezegd viel het me nogal tegen. Niet vanwege de beelden die er te zien zijn, die waren soms prachtig, soms grappig, maar altijd de moeite waard. Het museum zelf viel me erg tegen, een enorme ruimte waar heel veel mogelijk is en waar - vond ik - niks gebeurt! Geen duidelijke looproute, erg weinig informatie over wat er te zien was, totaal geen sfeer en alles zag er een beetje verlopen uit. Jammer, want het gebouw biedt mogelijkheden genoeg om er meer 'spanning' in te brengen. Misschien was de eerste indruk bij de kassa al veelzeggend, daar ontstonden 'problemen' omdat de bezoeker voor ons een niet alledaags toegangsbewijs had en dat werd nogal knullig opgelost door de - duidelijk - niet ervaren medewerksters (vrijwilligsters?). Misschien kwamen wij niet op het goede moment, maar voor mij was Beelden Aan Zee geen genoegen.
Na dit tegenvallende bezoek maakte het weer buiten heel veel goed. We besloten daarom om terug te wandelen naar de Statenlaan waar onze auto nog stond.
Aan het einde van de middag hebben we de hond weer opgehaald en zat onze mooie pinksterdag er op.

Deze week op Station Mill: Mag ik even...?

Koninginnedag?!

2010-05-13T18:26:00.011+02:00

Het is alweer donderdag en daarom moet ik snel mijn verhaal vertellen voordat het 'oud nieuws' is. Vorige week zaterdag was ik uitgenodigd voor een bijzondere dag. Niet alleen ik, maar ook nog ruim 20 andere vrouwen hadden een uitnodiging ontvangen van 'de liefste vrouw van de wereld' (zoals mijn zoon haar ooit omschreef tegen een vriend). Ter ere van haar komende verjaardag - een kroonjaar - had ze bedacht dat ze een dag op stap wilde met al haar vriendinnen. Gelukkig hadden de meeste vriendinnen gehoor gegeven aan die invitatie en het was bijzonder om elkaar allemaal tegelijk te ontmoeten.
's Ochtends vroeg kwamen we samen in haar huis voor koffie met vlaai en nog meer lekkers. Omdat ik er zelf al voor dag en dauw was, mocht ik er getuige van zijn dat lang voor het feest begon een van de vriendinnen de voordeur kwam versieren. Ze dacht dit ongezien te doen en we hebben haar op dat moment mooi in die waan gelaten. Rond half 10 kwamen de eerste vriendinnen binnen en tegen 11-en was het tijd voor het eerste evenement van de dag: een workshop glas schilderen bij Chris Brussel. Een echte aanrader voor creatievelingen en minderbedeelden op dat gebied, iedereen kan binnen de 2 uur iets leuks maken! Ook in onze (grote) groep ontstonden echte kunstwerkjes en de bewondering voor elkaars producten werd dan ook niet onder stoelen of banken gestoken.

We vertrokken uiteindelijk allemaal heel tevreden uit IJsselstein om in Doorn te gaan lunchen bij Chalet Helenaheuvel. Op de parkeerplaats bleek de creatieve geest die diezelfde ochtend de voordeur al had versierd ook thuis heel actief te zijn geweest! Voor iedereen was er een feesthoed in de stijl van de koningin, een echte 'Beatrix' zullen we maar zeggen die we op het hoofd moesten zetten. Het feestvarken had een speciaal exemplaar, zonder haar eigen naam en leeftijd (wij allemaal wél dus) maar met een heleboel feestelijke veren. Het moet er enigszins kolderiek uitgezien hebben, ons gezelschap van wat oudere dames met die bijzondere hoeden op hun hoofd. Dat vond een van de voorbijgangers daar ook en hij bood dan ook direct aan om een groepsfoto van ons te maken. Lachend en toegelachen maakten wij onze vorstelijke entree in het chalet om te genieten van een heerlijk lunchbuffet. Maar eerst kregen we soep en meteen daarna was het tijd voor een feestlied met 16 coupletten. Het héle verhaal van onze jarige jet werd uit de doeken gedaan, ook leuk voor de andere gasten van de Helenaheuvel!
Daarna waren we behoorlijk met het lekkere eten bezig en werd het redelijk rustig. Voor zover dat kan natuurlijk met zoveel vrouwen bij elkaar. Er werd wat afgepraat en veel gelachen, de geplande tijd voor de lunch was al lang verstreken toen we aan het laatste onderdeel van de dag begonnen: een wandeling in de Kaapse Bossen.
Dat werd een kortere wandeling dan gepland gezien de tijd die ongenadig doorgetikt had terwijl wij zo gezellig met elkaar herinneringen ophaalden of anderszins met elkaar in gesprek waren.
Het was een prachtige dag vorige week zaterdag, het leek wel Koninginnedag voor onze eigen Bé!

=====

Hebben jullie ook allemaal zo genoeg van het koude, natte weer? Ik was er gisteravond helemaal klaar mee en heb vast de hotelovernachtingen gereserveerd voor de heen- en terugweg van onze zomervakantie in Zuid-Frankrijk. Zonnige vooruitzichten doen het altijd prima in sombere tijden. Ik kan me al helemaal verheugen op 3 zonnige zomerse weken, te beginnen met de Tour de France in ons eigen Nederland en dan niet lang daarna onze jaarlijkse bijtank-vakantie in Zuid-Frankrijk. Te beginnen met één nacht Mulhouse - vanwege de goede herinneringen aan dit mooie stadje - en 2 nachten Lyon (omdat het een prachtige stad is die meer verdient dan er zo snel mogelijk doorheen rijden). Voor de vakantie hebben we een huis gehuurd in Pujaut, vlakbij Avignon. Op de terugweg zullen wij traditiegetrouw overnachten in Dijon.
Ik kijk er nu al naar uit!

Deze week op Sation Mill: Vakantievieren in Mill

De dag nadat...

2010-05-03T15:30:00.009+02:00

Vandaag, de dag nadat we 35 jaar* getrouwd waren, is maar een heel gewone maandag. 's Ochtends vroeg op en allemaal weer aan het werk. De dag ervoor was een speciale zaterdag. Lang geleden al was er afgesproken dat er op 1 mei gefietst moest worden door de mannen in ons gezin, nou ja door bijna alle mannen. Dit keer zou er een gedeelte van de Ronde van Vlaanderen gereden worden. De dagen ervoor was het prachtig weer, maar hoe dichter de datum naderde, hoe somberder de vooruitzichten werden. Zaterdag was het dan ook een regenachtige dag, ook in Vlaanderen. Toch was het niet het weer dat de dag bijzonder maakte.
Op Koninginnedag arriveerden de twee 'wielerzonen' op de racefiets in Mill, in 2½ uur zuivere fietstijd waren ze uit Utrecht komen rijden. Wonder boven wonder kwamen ze helemaal droog aan, een duidelijk geval van tussen de buien doorgefietst.
Op zaterdag vertrokken ze met een auto vol fietsen en proviand naar het Vlaamse land. De weersvoorspellingen waren nog slechter dan de dag ervoor, maar met een beetje geluk konden ze weer tussen de buien doorfietsen.

Een paar uur na het vertrek van het sportieve gedeelte van de familie, reed ik naar Tilburg om daar de vriendin van de jongste zoon van de trein te halen en samen gingen we verder naar België. Met de bagage van de jongens, onze tassen en de hond met toebehoren waren we klaar voor een gezellig weekend Gent. Daar had ik eerder in de week 3 kamers geboekt in een super luxe 4**** hotel (Hotel Harmony) aan de Kraanlei, midden in het centrum van de Middeleeuwse stad. Onderweg kwamen we in straffe buien terecht, heel fijn op het Belgische niet-zoab-asfalt. We hadden te doen met de fietsers, want wij gingen er vanuit dat die wel kletsnat zouden worden. Ten onrechte bleek achteraf, het weer was niet de oorzaak van een vervelend einde aan een leuke fietstocht.

Toen we in het hotel aankwamen, waren de mannen daar - tegen onze verwachting in - nog niet gearriveerd. Met mijn tijdelijke T-Mobile nummer bleek ik geen bereik te hebben in België (dat hadden ze me wel eens mogen vertellen toen ik de overstap maakte van mijn KPN-abonnement naar een iPhone die altijd gekoppeld is aan T-Mobile), en ook mijn echtgenoot bleek achteraf last te hebben van dat probleem. Gelukkig hadden de anderen wel allemaal werkende mobieltjes en konden we toch contact maken. De mannen zaten op het moment dat wij in Gent aankwamen in het ziekenhuis van Oudenaerde te wachten tot onze middelste zoon aan de beurt was bij spoedeisende hulp. Dat bericht hadden we helemaal niet verwacht en wij - 'de vrouwen' - waren dan ook meteen behoorlijk ongerust. Gelukkig bleek de schade mee te vallen en was er 'slechts' een middenhandsbeentje gebroken na een val van de fiets.
Zo'n breukje is dan wel weer goed voor gips van de elleboog tot en met de duim van de rechterhand. Lastig als je gewend bent alles rechts te doen. Met een klein dossier, waarin de röntgenfoto's, en pijnstillers kwamen de wielrenners een paar uur later dan gepland bij het hotel aan. Vriendin van jongste zoon en ik hadden toen inmiddels al wat van Gent gezien - tussen de buien door - en natuurlijk een pinteke gepakt in 'Het Bierhuis aan de Waterkant'. Erg warm was het echter niet en daarom besloten we om in de lobby van het hotel lekkere warme koffie te drinken en daar verder te wachten.
Vanwege onze trouwdag hadden we voor 's avonds een restaurant gereserveerd in het Patershol, de oudste wijk van Gent en vlakbij het hotel. Na alle consternatie rond de 'gipsarm' en het luisteren naar alle verhalen van de fietsers was het de hoogste tijd voor ze om te douchen en zich in gepaste kleding te hijsen voor ons 'trouwdagdiner'.
Keurig om 8 uur zaten we aan tafel en begonnen we aan ons aperitief, het eten was lekker en de wijn smaakte goed. Vanaf die tijd liep wel alles zoals we het vooraf bedacht hadden.

Op zondagmorgen na het uitgebreide ontbijt zijn we naar het Citadelpark gereden en hebben daar de expositie van Ed Templeton bezocht (The Cemetery of Reason) in het S.M.A.K. (Het SMAK over Ed Templeton: "De tentoonstelling brengt het verhaal van een pro-skateboarder, een fotograaf, een tekenaar, een schilder... Een verhaal dat – hoewel gefocust op zijn eigen leven en dat van de mensen die hem omringen – het ‘autobiografische’ overstijgt en sociaal-maatschappelijke fenomenen zonder schroom noch vingerwijzing blootlegt.").
Zo rond het middaguur zijn we weer richting Antwerpen gereden en hebben nog in St. Niklaas geluncht. Daarna was het tijd om de fietsers in Tlburg op de trein te zetten en zelf weer naar huis te rijden. Gisteren, de dag dat we 35 jaar getrouwd waren, was een bijzondere zondag na een nog specialere zaterdag.

*35 jaar getrouwd = koralen bruiloft! (bron: www.felicitatieboek.nl)

Deze week op Station Mill: Stilte voor de storm?

Istanbul - Miami

2010-04-16T15:19:00.004+02:00

(Uitzicht hotelkamer)

Het ene weekend zaten we nog in Istanbul en het volgende alweer in Miami. We vliegen wel veel de laatste tijd, niet alleen letterlijk trouwens. Het is een heel georganiseer om de combinatie reizen en werken steeds weer voor elkaar te krijgen. Tot nu toe lukt ons dat echter heel aardig en houden we zelfs tijd over voor andere dingen. Zoals Spaanse les bijvoorbeeld. Dat is om de 14 dagen op maandag en we hebben nog maar één les gemist omdat we in het buitenland (Israël) zaten. Tot het einde van het cursusjaar gaan we alle komende lessen nog volgen, zoals het er nu tenminste uitziet. Hier in Miami valt trouwens genoeg te oefenen in het Spaans, want het lijkt wel tweetalig hier. Overal is alles in het Engels én het Spaans aangegeven, dat begon al op het vliegveld. Salida, baños, boletos, llegadas etc.
De reden dat we hier in Miami zijn, is het IPA world congress over probiotica. Dat is zo internationaal dat er maar één taal gesproken wordt en dat is Engels.
Over ons verblijf in Miami en het congres hier kun je meer lezen op onze reislog, daar vind je later deze week ook nog een link naar de foto's.

Weekend Istanbul

2010-04-13T19:10:00.001+02:00

Eigenlijk is het net te ver voor een weekend cultuur snuiven, bovendien is een weekend echt te kort. Maar toch hebben wij een paar heerlijke dagen gehad in de Turkse stad Istanbul. We hadden tickets voor de vrijdagochtendvlucht van 07:20 uur en daarom besloten we om de nacht ervoor in een hotel vlakbij Schiphol te slapen. De eerste shuttlebus vertrok daar om 06:00 uur en we konden onze auto op het bijbehorende parkeerterrein laten staan. Mooi geregeld, we kenden het al van eerdere gelegenheden.
We hadden een prettige vlucht met Turkish Airlines en kwamen volgens schema om ongeveer 11:45 uur aan (in Istanbul is het een uur later). In het vliegtuig hadden we al besloten om een taxi naar het hotel te nemen, zodat we geen tijd zouden hoeven verknoeien met het zoeken van een juiste bus of trein. De taxi's in Istanbul zijn niet duur, maar op de een of andere manier hadden we wel het idee dat we niet via de kortste weg naar het hotel reden. Maar leg dat maar eens uit aan een Turkse taxichauffeur die 3 woorden Engels spreekt. Nou ja, we beschouwden het maar als wat extra sight seeing.

Ons hotel (Hotel Carlton Istanbul) lag net buiten het toeristische Sultanahmet, maar wel vlakbij de Grand Bazar (Kapali Çarsi), de universiteit, het Beyazit complex en de grootste moskee van Istanbul: Suleymaniye Camii.
We hadden prachtig weer en zijn dan ook vooral buiten geweest, met af en toe een bezichtiging van het interieur van een moskee en natuurlijk een bezoek aan de bazars. Het is een prachtig kleurenspel in de Kapali Çarsi (Grand Bazar) en daar komt in de Misir Çarsisi nog eens een spectaculair aroma bij van alle verse kruiden en specerijen die er te koop zijn. We hebben er niet teveel tijd aan opgeofferd, maar zijn er wel regelmatig dwars doorheen gelopen onderweg naar een andere bestemming. Het is wel verleidelijk om allerlei potjes en bordjes te kopen, maar thuis zijn die vaak lang niet meer zo leuk als toen je ze kocht. Mijn kooplust heb ik bedwongen door een paar shawls te kopen voor minder geld dan je er hier ooit kwijt aan zou zijn. Natuurlijk is het ook leuk om het spelletje mee te spelen en gepast af te dingen.
Op vrijdag hebben we veel tijd doorgebracht in Sultanahmet met een bezoek aan de Blauwe Moskee en de Aya Sofia. 's Avonds hebben we in een visrestaurant op de Galata brug gegeten. Toen we terug liepen naar het hotel, zijn we nog hopeloos verdwaald en kwamen in straatjes die we liever niet gezien hadden. Overal zie je in Istanbul taxi's, maar toen we die écht nodig hadden waren ze nergens te bekennen. Het leek dan ook wel op een sloppenwijk, het buurtje waarin we terecht waren gekomen. Gelukkig kwamen we uiteindelijk weer op bekend terrein en vonden het hotel weer terug.

Op zaterdag zijn we met de veerboot naar de 'overkant' (Harem) gevaren (voor anderhalve Turkse Lira heb je een enkele reis, dat betekent dat je voor ongeveer € 1,50 heen en terug kunt), je hebt dan een prachtig uitzicht op het oude Istanbul. Aan de overkant van de Bosporus ligt het Aziatische deel van Istanbul en het valt op dat er meteen geen of heel slecht Engels wordt gesproken. We hebben er een stukje gewandeld en kwamen onderweg langs de Kız Kulesi, ook wel Leandertoren of Meisjestoren genoemd. Het is een toren op een klein eilandje in de Bosporus, duidelijk zichtbaar vanuit verschillende wijken.
Volgens de legende zou de toren gebouwd zijn door een Osmaanse sultan, die zijn dochter erin liet opsluiten. Er was namelijk voorspeld dat de dochter zou sterven op haar 18e verjaardag, en de sultan dacht dat ze in de toren veilig zou zijn. Helaas overleed de prinses zoals voorspeld op haar 18e verjaardag, door toedoen van een slangenbeet. De slang had zich verstopt in een mand fruit die de sultan zijn dochter liet brengen op haar verjaardag. Nu is er in de toren een restaurant waar je alleen per boot kunt komen.
Bij Üsküdar Besiktas zijn we weer op de boot terug gestapt en hebben op de Galata brug geluncht. Daarna zijn we naar de overkant van de brug naar de op één na oudste wijk van Istanbul gelopen: Galata dat op de heuvel van Pera ligt.
Het was zo'n prachtig weer dat we zonder enige haast rondgewandeld hebben. Om een uur of 4 waren we weer terug in Sultanahmet en wilden toen nog naar het Topkapi Paleis dat volgens de boekjes tot 6 uur open was. Helaas mochten we er niet meer in, er stonden soldaten met uzi's iedereen tegen te houden. Dat zag er nogal dramatisch uit, maar toen ik ging vragen waarom we er niet in konden, antwoordde één van hen dat ze om 4 uur gesloten waren. Jammer, maar dan moeten we gewoon nog een keer terug.
Op zaterdagavond hebben we in een restaurant tegenover de Suleymaniye Moskee gegeten, heel authentiek Turks. Ik had een soort lamsrolletjes (gehakt of misschien wel veel erger in deeg gerold) met daaroverheen héél veel yoghurt. Het was best lekker, ook al zag het er niet echt smakelijk uit.

Zondag hadden we niet veel tijd meer om nog iets te ondernemen. We hebben daarom in de buurt van het hotel gewandeld (onder andere naar het Aquaduct over de Atatürk Boulevard) en nog maar een keer Turkse thee en vers geperst sinaasappelsap gedronken. Eigenlijk waren we van plan geweest om naar de start van de Tour of Turkeye te gaan kijken, maar die begon pas om 11 uur en dat ging niet meer lukken. Wij vertrokken om half 12 met de taxi naar het vliegveld en hadden daar nog een klein beetje tijd over voor de laatste Turkse koffie. Toen we bij de gate aankwamen, werd ik geroepen en toen bleek daar een oud collega met haar man te zitten. Zij waren ook een paar dagen in Istanbul geweest, leuk om het weekend zo af te sluiten.

Boven deze blog zie je een diavoorstelling van mijn foto's. Als je ook de onderschriften wilt lezen, ga dan naar Picasaweb.

OV-chipkaart

2010-04-04T18:39:00.004+02:00

'Je zou er een blog over kunnen schrijven', dacht ik bij de zoveelste poging om mijn OV-Chipkaart geactiveerd te krijgen. Nu het na eindeloos proberen misschien gelukt is, zal ik dat maar doen ook!

In januari 2010 vroeg ik op de website van ov-chipkaart.nl voor mijn echtgenoot en mezelf een kaart aan. De eerste kaart waarvoor ik op de website de gevraagde gegevens invulde, lukte vrijwel meteen. Daarmee was de kaart voor mijn echtgenoot aangevraagd. Bij de tweede kaart, voor mezelf, begonnen de problemen al. Het lukte niet om een foto te uploaden. Bij de eerste poging werd ik automatisch teruggestuurd naar de homepage, weg alle gegevens. Bij volgende pogingen gaf het programma steeds aan dat de foto niet goed was, terwijl ik zeker wist dat de foto aan de norm voldoet. Toen ik als controle de - eerder goedgekeurde - foto van mijn echtgenoot probeerde, kreeg ik dan ook dezelfde melding. Ik besloot om een paar dagen te wachten voordat ik het opnieuw probeerde en dat bleek een goed idee te zijn. Met dezelfde foto die eerder als 'kwalitatief niet goed' bestempeld werd, kon ik de aanvraag afronden.
Inmiddels was de kaart van mijn echtgenoot al per post aangekomen en kon hij hem gaan gebruiken. Voor iemand die regelmatig gebruik maakt van het openbaar vervoer in de Randstad is het logisch dat hij de kaart daar ook activeert. Bij de infobalie van het GVU en Connexxion in Utrecht was dat snel gebeurd en de kaart heeft inmiddels zijn gemak al bewezen.

Het 'gezeur' begon pas toen ik mijn eigen kaart wilde gaan activeren. Met de kaart wordt een brief meegestuurd waarin staat dat automatisch opladen van de kaart vóór eerste gebruik persoonlijk ('u kunt niet iemand anders sturen') geactiveerd moet worden bij een Verkoop- & Informatiepunt van RET (oorspronkelijk Rotterdamse Elektrische Tram, nu gemeentelijk vervoerbedrijf R'dam) of GVB (Gemeentelijk Vervoer Bedrijf Amsterdam). Alsof Nederland alleen maar uit Rotterdam en Amsterdam bestaat, daar hebben wij hier in Brabant niet zoveel aan. Helaas bleek dat laatste maar al te waar te zijn.
Mijn eerste poging om de kaart te activeren strandde in Uden. volgens de website van de OV-chipkaart was er bij de AH daar een mogelijkheid om het automatisch opladen op de kaart 'aan' te zetten, waarmee de kaart klaar voor gebruik zou zijn. Helaas hadden ze bij de Albert Heijn in Uden geen idee waar ik het over had.
De volgende poging deed ik bij de AH in Cuijk, weer op aanwijzing van de website van de OV-chipkaart. Daar bleken ze wel een automaat te hebben waar mijn kaart in paste, maar dat apparaat gaf geen enkele respons. Op alle mogelijke manieren heb ik er mijn kaart ingestopt, linksom - rechtsom - ondersteboven en alle variaties daarop. Het schermpje bleef helemaal leeg...

Gisteren waren we in 's-Hertogenbosch en daar hebben we weer enkele pogingen ondernomen. In dit geval zeg ik 'we', want mijn echtgenoot is aan zijn 2^de OV-chipkaart toe omdat hij de eerste al verloren is. Ook zijn kaart moest dus weer geactiveerd worden. Bij onze eerste poging bij AH-Arena in Den Bosch kon ik zomaar mijn saldo opvragen en er zelfs geld bijzetten. Dat leek erop alsof mijn kaart toch al geactiveerd was bij een eerdere poging. Dat kon dan alleen maar in Cuijk zijn geweest, maar op een leeg display kun je dat niet zien. Om helemaal zeker te zijn, zijn we alsnog naar het station gelopen om bij het OV-informatiepunt (op het busstation) te vragen of ze de kaart van mijn echtgenoot konden activeren en die van mij als dat nodig mocht blijken. Tot onze grote verbazing hebben ze bij het informatiepunt nog geen mogelijkheid om kaarten te activeren en we werden naar de AH-vestiging in het stationsgebouw verwezen. We raakten er al een beetje aan gewend, ook hier verwezen de medewerkers ons naar het oranje kastje van de OV-chipkaart maar konden ons verder niets wijzer maken.
Tenslotte zijn we naar het NS loket gegaan om op beide kaarten het automatisch opladen 'aan' te zetten. Dat was op zich geen probleem, waren het niet dat ze bij de NS dan ook meteen het 'reizen op saldo' willen aanzetten en dat moet je dan weer van tevoren online aangevraagd hebben. Van het kastje naar de muur? Zoiets, maar dan in het kwadraat.

Al met al lijkt het erop dat de kaarten nu toch geactiveerd zijn, dat merken we pas als er zich geen complicaties voordoen als we de kaarten gaan gebruiken in tram of bus. We hopen er maar het beste van.
Toen we naar binnen gingen op station Den Bosch was het ons al opgevallen dat er zoveel mensen stonden te wachten met een grote tas of zak. De reden daarvan zagen we toen we weer naar buiten kwamen. We belandden midden in een enorm kussengevecht op het Stationsplein! Een prachtig gezicht overigens, al die mensen in een 'waas' van veren (voor de geruststelling: allemaal synthetisch) druk in de weer met kussens. Iedereen die dat wilde kreeg een kussen aangereikt in een sloop in 'Chocomelkleuren' en kon aan het gevecht gaan deelnemen. Wij hebben er ook een in ontvangst genomen, maar hebben ons verder niet met het gevecht bemoeid. Uiteraard heb ik er wel foto's van gemaakt! Op YouTube vond ik ook een filmpje:

Deze week op Station Mill: Mill in het nieuws
Deze week op IMMUUN: Some like it hot

Een reis rond de wereld in Millse hapjes

2010-03-28T23:52:00.005+02:00

Het restaurant waar we vanavond aten is misschien al net zo lang in Mill als wij er wonen, maar we waren er nog nooit geweest. Hoogste tijd dus om er kennis mee te gaan maken. 'Des Werelds' is de veelbelovende naam van het restaurant dat zich in het Fitland complex aan de Hoogveldseweg in Mill bevindt. Met een bescheiden kaart en enkele combinatiemogelijkheden (keuze uit verschillende variaties 3 of 4 gangendiner) is het gemakkelijk kiezen om een lekkere maaltijd samen te stellen. Op de kaart staan gerechten uit alle delen van de wereld en het restaurant is ook in deze stijl 'aangekleed'. Met landkaarten en foto's zit je er werkelijk middenin.
Wij aten er met 4 personen en kozen allemaal een ander voorgerecht en hoofdgerecht. Als eerste gang kwamen op tafel Italiaanse carpaccio, een salade met gebakken gamba's, Franse vissoep en in filodeeg gebakken zalm met Thaise groenten. We aten er allemaal smakelijk van en waren benieuwd naar onze hoofdgerechten: Nieuw Zeelands lamsrack met gekonfijte knoflook met rozemarijn en rozevalpuree, Argentijnse rundertournedos met truffelsaus en gestoomde schorseneren, Indiase kalfssukade met kerrie en kokosmelk met notenrijst en Kabeljauwfilet met gebakken witlof en bospaddenstoelen. Het waren allemaal heerlijke gerechten die op zich al voldoende waren, maar er werd voor 4 personen één klein schaaltje salade en één puntzak frites bij geserveerd. Wij hadden er genoeg aan, maar het zag er wat karig uit. Bovendien heb ik in een restaurant mijn frites liever in een schaaltje dan in zo'n onstabiele puntzak waaruit je niet kunt opscheppen. Ik dacht eigenlijk dat die trend al passé was, maar bij Des Werelds nog volop in gebruik. Over de smaak van de frites kan ik alleen maar lovend zijn, lekkere dikke Vlaamse frieten.

In de keuze van het dessert waren we wat eensgezinder, slechts één van ons bestelde Crème brulée en voor de rest was er een Brusselse wafel met warme kersen. Bij de koffie werd ruim chocolade snoep gepresenteerd.
De bediening was netjes, maar misschien net iets te bescheiden. De fles wijn die we bestelden (Cote du Ventoux) werd zonder plichtplegingen geopend en de glazen werden zonder proeven vooraf ingeschonken.
Je kunt prima eten in Des Werelds, maar het is er wel een beetje sáái. Misschien omdat het restaurant nogal ruim bemeten is en er niet zo heel veel bezoekers waren. De strakke inrichting en heldere verlichting dragen niet bij aan een knus gevoel. Toch hebben wij een erg leuke avond gehad met lekker eten en in goed gezelschap van vrienden.

Gisteren deden wij mee aan de openhuizendag van de NVM in een poging geïnteresseerden voor ons huis naar de Stationsstraat te 'lokken'. Helaas pakte dat niet uit zoals wij dat hadden gewild, lees daarover meer op Station Mill.
De dag ervoor hadden we nog ontzettend ons best gedaan om te zorgen dat alles er netjes bij lag. De jongste zoon en zijn vriendin kwamen er speciaal voor uit Utrecht om daarbij te helpen. Dat was behalve hard nodig, ook heel gezellig, maar er is geen enkele kijker komen opdagen die ervan heeft kunnen genieten. We proberen er de moed maar in te houden, ons geduld wordt wel erg op de proef gesteld.

Morgen is het weer tijd voor Spaanse les. Door ons verblijf in Israël hebben we de vorige les gemist en moesten we dat thuis inhalen. Dat betekent dat er zowel gisteren als vanmiddag nog flink huiswerk gemaakt moest worden. Het wordt steeds leuker om Spaans te leren, maar zoals met alles wat je leert ook steeds moeilijker naarmate je vordert met de leerstof. Tegelijkertijd brengt meer kennis van het Spaans ook het besef met zich mee dat je nog veel meer níet weet en dat je er voorlopig dus nog niet mee klaar bent.
¡Veo negro para hablar español pero me gusta todavia!

Favorieten

2010-03-21T17:52:00.004+01:00

(live Video Zoetermeer 10-03-10, met dank aan flipp022 op YouTube)

De laatste blog die ik vanaf mijn huisadres schreef, is alweer 2 weken geleden. Daarom wil ik nog even terug naar 10 maart, net voordat we naar Israël vertrokken. Op die woensdag waren wij in Zoetermeer getuige van een geweldig concert van Joan Armatrading, mijn 'all-time-favourite' wat muziek betreft. Zo langzamerhand heb ik waarschijnlijk alles wat ze ooit gemaakt heeft, wel gehoord en/of in eigen bezit, maar een live concert van haar blijft boeien. Mee te maken hoe goed ze gitaar speelt (op alle 8 exemplaren die ze meegebracht had), te zien hoe haar vingers over de snaren glijden, te horen hoe krachtig haar stem is terwijl ze moeiteloos lijkt over te schakelen van heel hoog naar laag en vooral om dat allemaal van zo dichtbij mee te maken, blijft het leukste wat er is. Ze begon haar optreden met mijn nummer-1-hit als ik het voor het zeggen had: 'Show some emotion'. Verder kwamen er veel bekende nummers langs, maar ook werk van haar nieuwe cd 'This charming life'. Een goede mix van oude en nieuwe nummers met als toegift 2 klassiekers: 'Willow' dat voor het grootste gedeelte door het publiek werd gezongen (To be a shelter in a storm - Your willow - Oh willow - When the sun is out) en tenslotte 'Drop the pilot'.
Tijdens haar optreden brak ze ook nog een nagel, dat voorval veroorzaakte duidelijk veel last bij haar gitaarspel, waarop ze dat even onderbrak en zich tot het publiek richtte met de woorden 'So, this is it, I can't play anymore' om vervolgens met een big smile door te gaan. Dat was Joan in Zoetermeer.

Een paar dagen later vertrokken we naar Tel Aviv, van de kou hier naar heerlijk weer met temperaturen rond de 30° daar. Wij gingen met gemengde gevoelens naar Israël. Vroegen ons af of het veilig zou zijn, maar we wilden wel eens zelf ervaren hoe het daar is. Tijdens ons verblijf waren er ernstige ongeregeldheden in Jeruzalem, een héél klein beetje hebben we daar wel van meegekregen. Maar ook als het ´rustig´ is in Israël, word je overal gefouilleerd en wordt je tas op de gekste plaatsen en tijden doorzocht. Dat moet dan een veilig gevoel geven, maar je wordt zo wel heel erg met ´het gevaar´ geconfronteerd.
Onze mening over Israël is door ons bezoek niet veranderd, het behoort niet tot onze favorieten, er is eerder sprake van bevestiging van onze scepsis t.o.v. het land. Wil je meer lezen over onze reis, kijk dan op http://lievendag.punt.nl.

Wij kwamen donderdag thuis en voordat we weer een beetje op orde waren, was het alweer weekend. Zaterdag was de laatste dag van de boekenweek en wij wilden daar nog graag wat van meemaken. Omdat we zaterdagavond toch in Den Bosch moesten zijn, besloten we om wat eerder te gaan en een bezoek te brengen aan onze favoriete boekhandel aldaar Selexyz Adr. Heinen in de Kerkstraat. Heerlijk om daar tussen de boeken rond te dwalen, af en toe eens een boek op te pakken om de achterkant te lezen of er even doorheen te bladeren. Ik word er altijd heel erg hebberig van als ik in een boekhandel ben, maar we hebben ons kunnen beheersen en hebben slechts 3 boeken gekocht. Het 4^de boekje kregen we er gratis bij: Duel, het boekenweek geschenk van Joost Zwagerman.

Zaterdagavond zaten wij weer op rij 0 van Het Koningstheater in onze favoriete stad. Vooraf hebben wij heerlijk gegeten bij Ome Bernard in de Verwersstraat en ruim op tijd waren we in het theater voor een optreden van Daniël Lohues. Omdat mijn schoonmoeder een Drentse was, speelt deze provincie tot op de dag van vandaag nog een grote rol in het leven van mijn echtgenoot en zijn familie. Daniël Lohues woont in Erica, de plaats waar mijn schoonmoeder geboren is, en zingt liedjes in zijn streektaal. Alleen al daarom wilden wij naar die voorstelling en omdat mijn schoonzus zich erg bewust is van haar Drentse roots, hadden we haar en haar echtgenoot meegevraagd. Het was een bijzondere avond, want behalve leuk zingen en geweldig gitaar spelen, kan Daniël Lohues ook aardig vertellen. Ik mag er niet te enthousiast over doen, want dat is absoluut niet des Drentenaren. Die houden niet van overdrijven, alles moet gerelativeerd worden. Maar leuk was het wel! De paar Drentse woorden die ik machtig ben, kwamen als vanzelf voorbij in alle verhalen die Lohues over zijn jeugd vertelde. (Weten jullie bijvoorbeeld wat siepels zijn?)
Op het toneel stonden een heleboel gitaren, een vleugel, een harmonium en er bleken ook nog verschillende mondharmonica's te liggen. Alle instrumenten kwamen tijdens de voorstelling (Allenig IV) aan bod, waarbij een paar gitaren wel erg opvielen. De oudste gitaar, een Gibson, dateerde van 1936 en de slagplaat daarvan was nog van een echte schildpad afkomstig. Daniël speelde er een klassiek bluesnummer op, maar dan wel met Drentse woorden. Een andere opvallende 'gitaar' was door hem zelf gemaakt van een leeg conservenblik (het leek erop alsof er bruine bonen in hadden gezeten...), een lat en één snaar. Hij vertelde dat hij van zijn ouders eigenlijk geen gitaar mocht spelen, zij hadden liever dat hij zich bekwaamde op het orgel. Daarom besloot hij om er zelf eentje te maken en het leuke is dat hij er ook echt een nummer op kon spelen ('Ha'k mar 'n gitaar')!
Achter de vleugel voelt Lohues zich ook duidelijk thuis, het liedje voor de koningin (zie filmpje hieronder voor de tekst) leidde hij in met een geweldig verhaal over zijn ontmoeting met Hare Majesteit. Maar zijn échte favoriet bleek toch Maxima te zijn!

Deze week op Station Mill: Openhuizendag 27 maart

Groeten uit Israël

2010-03-15T13:18:00.003+01:00

Wij zitten een paar dagen in Israël en kijken vol verwondering om ons heen. De indruk die ik van het land had, blijkt niet helemaal te kloppen. Ook al is er wél dreiging - we lazen vanochtend in een Israëlische krant dat er extra beveiliging is - je merkt er in het dagelijks leven weinig van. Behalve dan alle militairen die met wapens getooid over straat lopen en veel politie overal. Hier in Tel Aviv schijnt de zon en iedereen is onderweg naar zijn werk of slentert door de straten zoals toeristen overal ter wereld doen. De bussen zitten vol relaxte mensen en op het strand is het druk met hardlopers.

Gisteren in Jeruzalem was het ook heel druk en daar was de beveiliging nog duidelijker zichtbaar, volgens de krant was er dan ook kans op ongeregeldheden.
De opening van de Hurva synagoge (na 62 jaar) gaf ook aanleiding daartoe (lees hier meer daarover) en wij kwamen gisteren midden in de feestvierende massa terecht die een nieuwe Thora naar die synagoge brachten. Gelukkig is er niks gebeurd en is het feest daar gewoon doorgegaan en konden wij uiteindelijk doorlopen.

In 1948 werd de oorspronkelijke Hurva synagoge door het Jordaanse leger vernietigd. De synagoge die in de Oude Stad van Jeruzalem ligt, bevindt zich volgens de Palestijnen op Palestijns grondgebied. President Netanjahoe zal daarom niet bij de opening aanwezig zijn en daardoor geen confrontatie met de Amerikanen en Palestijnen aangaan. Hij spreekt de genodigden via een videoboodschap toe (bron: Laatste Nieuws Israël)

Druk?!

2010-03-07T16:33:00.007+01:00

Ik had het me nog zó voorgenomen: ik zou niet meer zeggen dat ik het zo druk, druk, druk had en er zou iedere week een blogje op deze plaats verschijnen. Niet gelukt dus.

Heb ik het eigenlijk wel druk? Nou nee, mijn dagen zijn aardig gevuld, maar ik zorg er wel voor dat ze niet 'overlopen'. Daar ben ik zelf bij om dat goed in de gaten te houden. Heb ik het misschien niet druk genoeg en verlummel ik daardoor teveel tijd met nietsdoen? Dat zou kunnen en dat is ook helemaal niet verkeerd. Ik heb pas nog gelezen dat lanterfanten een kunst is die de mensheid aan het verleren is. Af en toe daarin oefenen is dus heel goed! Waaraan het dan wél ligt dat ik me niet aan mijn voornemens kan houden, weet ik eigenlijk niet. Ik vind het ook helemaal niet belangrijk, ik ben best tevreden met mijn eigen 'time management'. Naast de kunst van het lanterfanten versta ik de kunst van het indelen van mijn eigen tijd heel goed. Terugkijken waarom ik dan geen tijd had om een blogje te schrijven is dan ook volkomen zinloos. Ik heb wel wat beters te doen. Bijvoorbeeld nu echt aan dit stukje beginnen!

Het waren 2 weken waarin ik veel tijd aan de politiek heb besteed. Niet actief, behalve dan dat ik natuurlijk ben gaan stemmen, maar passief voor de televisie of al lezend op het internet. Na de val van het kabinet was er natuurlijk volop aandacht voor de gemeenteraadsverkiezingen. Er waren dagelijks debatten die ik probeerde te volgen met als 'slotakkoord' het laatste debat voor Agnes Kant op woensdagavond. Toen kon je al zien wat de volgende dag duidelijk werd. Ze heeft de handdoek in de ring gegooid en kiest voor zichzelf. Een wijs en dapper besluit, ik denk dat het niet alleen in het belang van haar partij is, maar vooral in het belang van Agnes zelf. Er zouden meer mensen in de politiek moeten zijn die zulke beslissingen durven nemen!

De Spaanse lessen worden steeds moeilijker en daar hoort bij dat er flink huiswerk gemaakt moet worden. Tot nu toe alleen maar leuk en het weerhoudt me van teveel lanterfanten! Het officiële lesboek is niet altijd overal even duidelijk en ter aanvulling 'gebruik' ik ook de Teleac cursus Spaans op internet en heb ik het boek 'Spaans Voor Dummies' aangeschaft. Zo hoop ik voor het eind van het jaar al een aardig woordje Spaans te spreken, misschien dat we dan Oud en Nieuw in een wat warmere stad als Keulen of Parijs kunnen vieren.

Vorige week vierden wij onze jeugd tijdens een avondje rikken en plaatjes (van toen) draaien. Met allemaal vrienden van onze middelbare school kwamen we bij een bevriend stel thuis bij elkaar met een aantal stokken kaarten en een heleboel oude elpees en nieuwe(re) cd's (eigenlijk moet ik nu ook ceedees schrijven). We hebben naar hartenlust gekaart, herinneringen opgehaald (en bijgepraat) en naar 'onze' muziek geluisterd. Volgend jaar weer!

Woensdag (10 maart) begint de Boekenweek en bij wijze van 'voorafje' was er vrijdag 5 maart een Literaire Manifestatie in Theater aan de Parade in Den Bosch. Wij hadden kaarten voor de voorstelling in de Grote Zaal. Daar werden 4 schrijvers aan de tand gevoeld over hun laatste boek: Bert Natter (Begeerte heeft ons aangeraakt), Marieke van der Pol (Bruidsvlucht), Rik Launspach (1953) en Thomas Rosenboom (Zoete mond). De avond werd aan elkaar gepraat door Frenk van der Linden en er waren 2 intermezzo's van Dans!Code Den Bosch. Tegelijkertijd was er in de Pleinzaal een soortgelijk programma met andere schrijvers: Jan Brokken, Judith Koelemijer en Frank Westerman. Aan het einde van de avond was er gelegenheid om boeken te kopen en te laten signeren door de schrijver.

Bij de boetseerclub zijn we weer aan een nieuw model begonnen. Een staand vrouwelijk naakt, heel moeilijk om de juiste houding in proportie in klei vorm te geven. Er volgen nog 2 lessen met dit model om het voor elkaar te krijgen, maar voor mij valt die laatste les uit omdat we dan in Israël zijn. Mijn vorige beeldje van een zittende vrouwenfiguur staat nu in de oven te bakken als het goed is.

En natuurlijk was ik de afgelopen woensdagen ook weer kleuterjuf van groep 1/2 van De Kameleon. In zo'n klasje met ruim 20 kleuters kom je oren en ogen en soms ook handen tekort om alles voor elkaar te krijgen. Maar gezellig is het wel, dat kleine grut dat vol vertrouwen opkijkt naar die juf die alles kan.

Ik maakte er een paar regels hierboven al melding van: we gaan weer op reis. Volgende week zijn we enkele dagen in Israël voor een congres. Gelukkig is er ook tijd voor een excursie naar Jerusalem. Binnenkort is er ook een congres in Miami waar we een lang weekend heengaan. We zijn nu aan het uitzoeken hoe die reis het beste geboekt kan worden. Onze reizen zijn altijd maar kort, maar op deze manier zien we wel een heleboel van de wereld.

Voordat we vertrekken, gaan we deze week nog naar een concert van Joan Armatrading, wordt mijn nieuwe laptop geleverd die ik voor de reis nog tiptop geïnstalleerd wil hebben en verwacht ik onze nieuwe 'smartphones' waarvan ik de gebruiksaanwijzing zo snel mogelijk uit mijn hoofd wil kennen. En behalve lanterfanten, moet ik natuurlijk ook gewoon werken, Spaans leren, boetseren en kleuterjuffen. Hoezo druk?!

Deze week op IMMUUN: Bloedgroepen en bacteriën
Deze week op Station Mill: Open Huis

Wel stil, maar niet stilgezeten

2010-02-21T13:40:00.004+01:00

Soms lukt het niet om mijn wekelijkse blog te schrijven, dan blijft het hier stil. Dat betekent natuurlijk niet dat ik stilgezeten heb, dat zit niet in mijn aard. Sinds mijn vorige uiteenzetting over het gebruik van 'hun' als onderwerp hoor ik het steeds vaker. Waarschijnlijk omdat ik er nu nog meer op let, maar ook vanwege de aandacht die er in de media voor was. De dag nadat ik de blog schreef werd er in DWDD aandacht aan geschonken in het gesprek tussen Ronald Plasterk (behalve minister van onderwijs ook voorzitter Nederlandse Taalunie en fel tegenstander van het misbruik van 'hun') en Helen de Hoop (taalwetenschapper uit Nijmegen die het gebruik van 'hun' als onderwerp heeft onderzocht). Voor de mensen die het gemist hebben, volgt hier het fragment:

Op woensdag 10 februari woonden wij in Het Koningstheater in Den Bosch de voorstelling 'Mondo Leone: Dagboek' van Leon Giessen bij. Voorafgaand aan zijn optreden hadden wij ook nog een korte ontmoeting met hem in de kleedkamer waar hij enkele nummers akoestisch ten gehore bracht en wat leuke anekdotes vertelde. Maar het verrassendste onderdeel van de avond vond ik toch wel zijn nummer over 'Het raadsel tussen Utrecht en Den Bosch'. Ik weet niet hoe vaak ik op dat traject al in de trein heb gezeten, maar voor mij was het compleet nieuw! Ook andere mensen die ik ernaar gevraagd heb, hadden het nooit eerder opgemerkt. Misschien zijn er onder de lezers van dit blog wel mensen die het al gezien hadden? Bekijk de video en laat het me weten!

Tijdens mijn afwezigheid hier was het ook carnaval, maar daar heb ik niet veel van meegekregen. Wij waren dat weekend in Parijs waar we o.a. een prachtige tentoonstelling "Matisse & Rodin" in het Rodin Museum hebben bezocht. Het was koud in Parijs, maar met de metro kom je overal en blijf je toch redelijk warm. De laatste 2 dagen van het carnaval hebben we er in Mill wel wat van gehoord, maar hebben er niet actief aan deelgenomen.

Gisteren hebben we de vriendin van onze oudste zoon uitgezwaaid die voor onbepaalde tijd teruggaat naar haar land Nieuw Zeeland. Met een al lang verlopen Europees visum (3 maanden geldig) is dat een riskante actie, want het kan gebeuren dat ze voor een periode uit de EU geweerd wordt. Twee jaar geleden kwam ze binnen via Duitsland, maar nu zal ze vanuit Londen vertrekken omdat Nieuw Zeelanders als burgers die bij het Gemenebest horen daar bescherming zouden krijgen. Het vertrekken zal ook niet het grootste probleem opleveren, maar wel het opnieuw een visum voor Europa krijgen. In het ergste geval zal de 'ban' 3 jaar duren, maar waarschijnlijker is dat 1 jaar. Daar houden we ook rekening mee en verder hopen we dat het meevalt en dat ze eerder terug kan komen.

En dan was daar natuurlijk de afgelopen week de drukte in Den Haag. Via Twitter en de televisie heb ik geprobeerd om het zo goed mogelijk te volgen. Wat werd er veel gepraat en nog erger, veel verzwegen. Ik vond het prachtig om de debatten op tv te volgen, terwijl mijn echtgenoot via een andere televisie naar het schaatsen en andere olympische sporten keek. Vijdagavond heb ik het volgehouden tot kwart over 1, toen heb ik de moed opgegeven en ben naar bed gegaan met (voor mezelf) de zekerheid dat het kabinet die nacht nog zou vallen. Het eerste wat ik gisterochtend dan ook deed, was de tv aanzetten waar ik inderdaad het nieuws direct hoorde. Volgens mij is er wel veel duidelijk geworden tijdens alle debatten, ook al heerste er vaagheid alom. Een grote pluim voor Femke Halsema (misschien moet ik voortaan toch GL gaan stemmen) die als een van de weinigen haar betogen goed opbouwde en te allen tijde haar taalgebruik onder controle had. Beheerst en fatsoenlijk zei ze precies wat ze bedoelde en liet ze blijken dat ze het hele debat uitstekend had voorbereid. Ook voor Wouter Bos had ik bewondering, om zo rustig te blijven als je vaak zo onterecht wordt aangevallen. Hij is eigenlijk niet van 'mijn' partij en in de gemeente Mill kán ik niet eens op de PvdA stemmen (die partij hebben we hier niet), maar dat vind ik op dit moment heel erg jammer. Met het oog op een volgend kabinet kan de PvdA wel wat extra stemmen gebruiken, gelukkig zag ik in de laatste peilingen dat meer mensen dat vinden (www.peil.nl).

Deze week op Station Mill: Museum Jan Cunen Oss

HUN

2010-02-08T20:48:00.006+01:00

Atilla de Hun

Tot mijn grote schrik hoorde ik deze week het volgende nieuws op TV: "Het gebruik van 'hun' als onderwerp van een zin is niet meer uit te roeien. Hoewel het volgens de regels van de Algemene Nederlandse Spraakkunst echt fout is, is het steeds vaker te horen. 'Hun hebben' is een blijvertje."
Toch hoop ik dat het gewoon officieel fout blijft, ook al is het dan in de spreektaal alom aanwezig. Nu al hoor je het 'hun hebben' ook op de televisie en ik ken zelfs mensen uit het onderwijs die het bezigen. Om te gruwen dus, want als de juf zulke fouten al niet meer herkent, wie dan wel?

Een paar jaar geleden hadden we dezelfde discussie over 'kan je', toen nog geen officieel Nederlands maar wel al algemeen gebruikt. Op de vraag welke werkwoordsvorm correct is, zegt de Nederlandse Taalunie nu: Beide vormen zijn mogelijk. Je/jij kunt, je/jij wilt en je/jij zult zijn de gewone vormen. Je/jij kan, je/jij wil en je/jij zal zijn informeler.
Volgens de Nederlandse Taalunie is er trouwens wel verschil tussen 'je kunt' en 'je kan'. Dat kan je niet maken. (= 'men kan dat niet maken', gericht tot niemand in het bijzonder) en Dat kun je niet maken. (directer gericht tot een jij)
Dat geldt ook voor 'je zult' en 'je zal'. Je zal dit zelf moeten opknappen. (= 'Stel je toch eens voor dat je dat zelf zou moeten opknappen') en Je zult dit zelf moeten opknappen. (= 'Het is je eigen schuld, je moet het nu maar zelf opknappen').
Maar je moet er toch niet aan denken dat we over een paar jaar geen verschil meer maken tussen 'ik lig' en 'ik leg'. Er zijn al hele bevolkingsgroepen die zeggen 'ik ga een tijdje op bed leggen' als ze even willen gaan rusten. Het is gewoon fout en mooi is anders.
Onze zuiderburen, die doorgaans zorgvuldiger met onze taal omgaan, gebruiken de vorm 'je kan' overigens niet, ook niet informeel.

Terug naar 'hun'! Het Genootschap Onze Taal wijst het gebruik van 'hun' als onderwerp sterk af. Gelukkig. Zij schrijft op de website: "Hun als onderwerp wordt nog algemeen afgekeurd. Een zin als 'Hun hebben er helemaal geen verstand van' wekt zelfs bij velen sterke gevoelens van afschuw op, niet alleen in de schrijftaal, maar zelfs in de spreektaal. Het is daarom het best het gebruik van hun als onderwerp te vermijden; gebruik zij of ze.

Als het aan de vier taalwetenschappers uit Nijmegen ligt die zaterdag 6 februari op de Taalkunde-in-Nederland-dag een betoog hielden over 'hun' en 'zij', moet 'hun hebben' zeker kunnen. Hebben 'hun' nou gelijk? Of is 'hun' een onderwerp waar we ons niet zo druk over moeten maken? Ik hoop in ieder geval dat de 'domme' fout geen algemeen aanvaarde regel wordt en dat we gewoon weer terug moeten naar 'zij' hebben. Als we alles wat verkeerd gebruikt wordt vast moeten gaan leggen als nieuwe taalregels dan blijft er van het Nederlands niet veel (moois) over.

Deze week op Station Mill: Wat valt er te kiezen?

Pech

2010-01-30T17:55:00.007+01:00

Het werd een hele andere zaterdag dan we gepland hadden. Dat begon eigenlijk al op vrijdagavond, zo tegen 8 uur. Toen belde mijn echtgenoot of ik hem bij de Bandenmolen in Reek kon komen halen, want na het tanken bleek zijn accu leeg te zijn en hij kon de auto niet meer starten. Omdat ik op dat moment nog aan het koken was, moest ik eerst de nodige voorzorgsmaatregelen treffen wat het eten betreft voordat ik kon vertrekken. Met het lood in de schoenen ging ik zo snel mogelijk op weg, want geloof me: voor iemand die zo nachtblind is als ik, is het geen lolletje om hier in de buurt over onverlichte binnenwegen richting Reek te rijden. Het werd nog erger dan ik dacht toen ook nog bleek dat er net iets uit de lucht was gevallen waardoor het spiegelglad was op de weg. Toen ik vanaf de Bernhardstraat linksaf de Hoogstraat in wilde draaien, schoof net voor mijn auto een fiets onderuit. Gelukkig stond ik al stil, omdat ik de weg niet vertrouwde en de fietsers daarom voor wilde laten gaan. Na de Langenboomseweg en de Udensedijk kon ik wat beter opschieten op de Middenpeelweg, maar het bleef uitkijken. Eenmaal bij het tankstation aangekomen, bleek het ook daar spiegelglad.
Mijn echtgenoot zat in zijn auto die nog bij de pomp stond, die moesten we naar een parkeerplek duwen. Ik sturen en hij achter de auto, tot ik opeens een harde bonk hoorde en zijn hoofd niet meer in de achteruitkijkspiegel zag. Twee zere knieën waren het resultaat van een jammerlijke glijpartij. Uiteindelijk stond de auto keurig in een parkeervak en wij besloten hem daar mooi te laten staan tot de volgende ochtend. Te laat en te donker om nog wat te proberen en we hadden bovendien onderhand wel honger.

Vanochtend bleek er weer een flink pak sneeuw gevallen te zijn, maar desalniettemin gingen we, mét startkabels, vrolijk op weg om te kijken wat we konden doen om de auto weer aan de gang te krijgen. Maar toen we eenmaal de motorkap open hadden, konden we nergens een accu vinden. Het instructieboekje moest daarvoor uitkomst bieden, maar het was toch niet zo simpel als we dachten. De accu zit bij een Citroën Xara Picasso ónder de bestuurdersstoel, maar de startpunten voor geval van nood onder de motorkap. We zagen daar inderdaad wel een pluspool, maar begrepen niet waar we dan de andere kabel aan moesten verbinden. Ook hulpvaardige voorbijgangers konden ons niet helpen en in het instructieboekje vonden we de oplossing niet. We hebben daarom onze garage in Mill maar gebeld en die adviseerde ons om de Bovag te bellen, aangezien we voor de Citroën een abonnement hebben op de mobiliteitsdienst van die organisatie. Zo gezegd, zo gedaan. Het zou 'een half uur of minder' duren voordat er iemand ter plekke kon zijn. Na ruim een uur wachten - gelukkig hadden ze binnen in de winkel bij het tankstation warme koffie - kwam er een grote gele sleepwagen van een autohulpdienst met een hele aardige chauffeur/technicus. Wij hadden er alle hoop op dat deze expert ons snel zou kunnen helpen. Hij dacht dat in eerste instantie ook, maar dat verliep heel anders. Alhoewel hij natuurlijk wel wist hoe de klemmen te plaatsen, gaf de auto helemaal geen sjoege. Niks, nog geen binnenlampje ging er aan. Hij wilde het daarom rechtstreeks op de accu proberen, maar dat was eenvoudiger gezegd dan gedaan. Om daarbij te kunnen, moet er eerst een soort tovergreep op de passagiersstoel toegepast worden zodat die naar voren kan kantelen. Met twee man sterk lukte dat maar net, je moet er toch niet aan denken dat je ergens alleen staat en zoiets op moet lossen. Maar ook met de klemmen rechtstreeks op de accu werd er niet voldoende spanning opgewekt om de auto aan de praat te krijgen. Als laatste oplossing werd de auto rechtstreeks met de vrachtwagen verbonden, zonder resultaat. Uiteindelijk dacht de Bovag-man nog een laatste redmiddel te weten: de klemmen van de mobiele krachtbron, met daarop de verbinding met de vrachtwagen aan de auto koppelen en nog eens proberen. Wonder boven wonder gaf dat wel resultaat, maar toen bleek de motor zo'n vreemd lawaai te maken én te stinken, dat hij het helemaal niet meer vertrouwde en de Picasso alsnog aan de sleep heeft gehangen om hem naar de garage te brengen.

Zo stonden wij om 2 uur vanmiddag bij Vloet in Mill waar de auto gemaakt zal worden. Gelukkig bleek er nog een leenauto beschikbaar, zodat mijn echtgenoot volgende week gewoon naar zijn werk kan en ik hier met mijn eigen auto ook mobiel blijf in Mill. Wat dat betreft werkt de mobiliteitspas van de Bovag dus wel. Daarna begonnen we eigenlijk pas aan onze zaterdag, gelukkig stonden er geen dringende zaken op het programma. Onze misgelopen lunch in Den Bosch bewaren we voor volgende week en de inkopen die echt moesten vandaag, hebben we in Uden gedaan. We zijn vooral blij dat we gisteravond de auto met pech en al gelaten hebben voor wat het was, het zou anders wel een hele late en koude vrijdagavond zijn geworden.

Deze week op IMMUUN: Beschikbaar gesteld aan de wetenschap
Deze week op Station Mill: Lange Lindenlaan

Zonder programma

2010-01-24T22:24:00.004+01:00

Vanmiddag waren wij weer eens in het Koningstheater in Den Bosch. Dit keer voor een optreden van Ernst Jansz (Amsterdam, 1948), waarvan we geen idee hadden wat we konden verwachten. De aankondiging van het theater zelf beperkte zich tot een vaag 'zonder programma' en liet verder open wat het ging worden. Op de website van Ernst Jansz is te lezen dat hij met een nieuw project bezig is: 'Dromen van Johanna' (boek en cd met vertalingen die Ernst Jansz maakte van het werk van Bob Dylan), maar er wordt nergens vermeld dat hij daar al mee naar het Koningstheater komt. Wél dat hij daarmee in het seizoen 2010/2011 gaat touren.

Vol verwachting waren wij dus en blij verrast toen de voorstelling toch om zijn nieuwe project bleek te draaien. Hij vertelde dat hij begonnen was met 2 Dylan-nummers te vertalen omdat hij die wilde spelen op een feest waar hij gevraagd was. Al doende werd hij daar min of meer door geobsedeerd en streefde hij naar steeds betere vertalingen waarin de 'ziel' van het nummer bewaard moest blijven. In zijn jeugd werd hij regelmatig betoverd door songs van Dylan zonder dat hij precies wist wat er gezongen werd. Dat gevoel wilde hij behouden in de vertalingen die hij maakte.
Voor het feest was hij begonnen met de nummers 'Corrina Corrina' en 'To Ramona'. Hij werkte er een paar maanden aan voordat hij tevreden was met de Nederlandse tekst. Voor de nodige feedback mailde hij zijn bedenksels en voorlopige vertalingen naar 'H' (Huib Schreurs, geb. 1948 in Deurne, medelid CCC Inc., oud directeur Paradiso - oud directeur De Groene Amsterdammer), zijn jeugdvriend waarmee hij muzikaal en artistiek opgegroeid is. Een gedeelte van deze correspondentie las hij telkens als inleiding op een volgend nummer tijdens het optreden voor. Heel verhelderend soms om te horen hoe hij tot bepaalde zinsconstructies kwam, of hoe vindingrijk hij 'rijmproblemen' oploste door bijvoorbeeld een volgorde te veranderen.

De eerste nummers die hij zong waren dus 'Corrina Corrina' en 'Voor Ramona'. In totaal zouden er 12 songs aan bod komen. (Later thuis kwam ik niet verder dan 10, dat kan aan mijn geheugen liggen of aan het feit dat er geen tijd was voor 12 nummers.) Het optreden had een 'losse vorm', bij aanvang wisten we nog niet of er wel of geen pauze zou zijn. Ernst Jansz zou dat wel of niet aangeven als hij vond dat het daar tijd voor was. Na precies een uur vroeg hij: "Hoe laat is het eigenlijk?" Tijd voor een pauze misschien, maar na raadpleging van het publiek was het nog niet helemaal duidelijk. Toen 'het publiek' daarom vroeg wat hij zelf wilde, bekende hij dat hij wel zin had in een drankje. Korte pauze dus.
De tweede helft van de voorstelling was weer net zo intensief als voor de pauze. Eigenlijk had de middag nog het meeste weg van een workshop waarbij Ernst Jansz al het werk deed. Maar de toelichting, het overleg bijna dat steeds bij ieder lied hoorde, maakte dat je als publiek vanzelf mee ging denken en vooral heel intensief luisterde naar het resultaat. De vertaalde nummers raakten het publiek, dat was heel duidelijk. Herkenning van melodieën en verrassing door nieuwe teksten, dat is eigenlijk het mooie van dit nieuwe project van Ernst Jansz. En natuurlijk een bevlogen zanger/gitarist die zijn 'ziel' in zijn werk legt! Fijn dat we daar in het Koningstheater als eerste getuigen van mochten zijn.

Nummers die vanmiddag aan bod kwamen:
Corrina Corrina
Voor Ramona
Droeve dame van de Laaglanden
Dromen van Johanna
Het meisje van de Rode Rivier
Als een vrouw
Liefde onder 0
Een verloren straat
Spaanse Laarzen

Hij speelde ook nog 'Tomorrow is a long time', maar daar ben ik de Nederlandse titel van vergeten. Voor de andere nummers hierboven vraag ik jullie - de lezers - om de originele Dylan titel te vermelden. Dat kan per mail of via een reactie op deze blog.

Deze week op Station Mill: De borstenbus

Het gordijn van tante Miet

2010-01-17T13:32:00.009+01:00

Na lange tijd was ik gisteren weer eens op bezoek bij een achternichtje van me dat altijd bezig is met keramiek en daar ook curussen in geeft. Maanden geleden kreeg ik van een vriendin een workshop bij haar aangeboden als verjaardagsgeschenk en eindelijk hadden we een datum kunnen vinden dat we allemaal konden. Leuk.
We werden er 's ochtends om 10 uur al verwacht en naar goed Brabants gebruik begonnen we met koffie. Zonder Brabants kuukske, maar wel met lekkere appeltaart. We kregen een korte uitleg over de workshop en wat er allemaal mogelijk was en al snel waren we geconcentreerd aan het boetseren. Behalve mijn vriendin en ik waren er nog 2 andere deelnemers, ook vriendinnen van elkaar. Er werd hard gewerkt, maar er werd ook gezellig gepraat en al gauw bleek dat het een leuke dag zou worden.
Van de 4 deelnemers was ik degene met de meeste 'ervaring', maar ook de beginnelingen kregen er veel plezier in. We werkten met chamotte klei die donkerbruin (bijna zwart) wordt na het bakken. Op de cursus die ik op donderdag volg, werken we altijd met witte chamotte, dan is het voor de verandering wel eens leuk om andere klei te gebruiken.
We maakten allemaal als eerste een staande figuur van eenvoudige vormen. Eigenlijk had ik geen idee wat het moest worden toen ik eraan begon, maar al werkende kwam er een duidelijk beeld in me naar boven. Het resultaat was een voorovergebogen, nadenkende figuur die ik een professorenmuts op heb gezet en een (vereenvoudigde) toga heb 'aangetrokken'. Om het helemaal af te maken heb ik zijn bef wit geglazuurd en zijn toga en pet heel donker. Dat was ook nieuw voor mij, dat je kunt glazuren op 'nat' werk. Na een korte aandroogtijd was het al mogelijk om het glazuur aan te brengen. Al met al was ik redelijk tevreden over het resultaat, nu is het afwachten wat er uiteindelijk uit de oven komt. We krijgen bericht als we onze werkstukken af kunnen halen.
Tussen de middag kregen wij een geweldige lunch aangeboden, compleet met hartige taart en een glas wijn. Er stond van alles op tafel, we werden echt verwend.
Na de lunchbreak was er tijd om het eerste werkstuk af te werken en om aan een nieuw object(je) te beginnen. 's Ochtends hadden we appeltaart gegeten van (wel) zelfgebakken schoteltjes met een apart motief. Dat motief bleek te zijn ontstaan door oude vitrage in de klei te rollen. Die oude vitrage was afkomstig van de oma van mijn achternichtje, voor mij bekend als tante Miet. Dat maakte het voor mij extra leuk om te gebruiken als patroon voor een kleine schaal die ik met wit glazuur heb afgewerkt. Ook daarvan ben ik erg benieuwd wat het uiteindelijke resultaat zal zijn.

Het was een productieve middag met veel gezelligheid. Stom genoeg was ik vergeten mijn fototoestel mee te nemen (maar heb wel snel even een 'telefoonfotootje' gemaakt), maar een van de andere deelnemers was wel zo slim geweest. Een leuke bijkomstigheid is dat ze ook in Mill woont, ze woont zelfs vlak bij me in de buurt. Ze komt binnenkort een keer langs om de foto's van haar fototoestel af te halen en naar de rest te mailen.

Morgen tweede les Spaans, daarvoor moet ik nog even de boeken in. Het grootste gedeelte van mijn huiswerk is af, maar ik moet nog even wat dingen herhalen. Ik wil natuurlijk niet met mijn mond vol Spaanse tanden staan tijdens de les, dus: ¡A continuación, al trabajo!

Deze week op Station Mill: Een dagje Kameleon
Deze week op IMMUUN: Malariavrij

California dreaming on such a winters' day

2010-01-10T17:26:00.007+01:00

Net zoals de The Mama's & The Papa's droom ik nu van warme zomers als ik naar buiten kijk. De bekende song 'California dreaming', die op nummer 89 staat in Rolling Stone's list of The 500 Greatest Songs of All Time is op een koude avond in New York geschreven en gaat over een man die verlangt naar de warmte van California. O, wat herkenbaar voor mij. Ik heb me de laatste paar dagen al vaak terug gewenst naar Sydney, maar Los Angeles is wat mij betreft ook prima. Met weemoed denk ik terug aan de hitte in Arches National Park in Utah waar wij van de zomer liepen te puffen. Of de verzengende temperaturen in Brisbane waar we nog maar 7 weken geleden in hempje en korte broek de koelte van het stadspark opzochten. Waarom zijn we niet geëmigreerd naar een warm(er) land toen we nog jong waren? In iedere winter zijn er wel een paar momenten dat ik dit bedenk, maar dit jaar krijg ik het niet uit mijn hoofd. Wat zou ik nu graag in Australië wonen, of in California of welk ander geciviliseerd oord dan ook, als het er maar warm is!

Gezien onze leeftijd is dat echter geen reële optie meer, voor Australië heb je na je 45^ste al bijna geen kans meer op een skilled visum en voor 'visitors' boven de 55 (en dat zijn wij ruim) geldt dat je welkom bent als je een aanzienlijk financiële investering in je nieuwe land wilt doen (zoals bijvoorbeeld een bedrijf opzetten met minimaal 10 arbeidsplaatsen). Een bom duiten meebrengen helpt dus wel, maar dan moet je die wel hebben.
Ook voor Amerika gelden er veel regels om je er permanent te kunnen vestigen. Behalve veel geld moet je er ook veel geduld voor hebben. We hebben er al eens een jaar gewoond en ik kan me uit die tijd herinneren hoeveel moeite het me kostte om er een werkvergunning te krijgen. Toen dat uiteindelijk gelukt was, was ons jaar bijna om en heb ik van het hele plan om daar te werken maar afgezien. En toen was ik nog héél jong en het ging alleen maar om een baan die door geen enkele Amerikaan ingevuld kon worden, namelijk Nederlandse les geven op een speciale school voor Nederlandse kinderen.
Het zal dus wel bij dromen blijven, die 'emigratieplannen' van ons die steevast iedere winter terugkomen. Tijdens een gesprekje hierover op een kerstborrel opperde iemand dat we dan maar 'gewoon' ieder jaar moesten gaan overwinteren in Sydney: onze Europese zomers hier blijven en de zomer down under daar vieren. Dat klinkt wel erg te mooi om waar te zijn en zal in ieder geval niet kunnen voordat we aan ons pensioen toe zijn. Maar het blijft een leuk idee!

Die winterdagen mogen voor mij nu wel ophouden. Sneeuwliefhebbers hebben voldoende hun hart kunnen ophalen en voor de Elfstedentocht is het ijs dat er nu ligt niet geschikt. Volgens de Friese IJsbond is er eerst een flinke dooiaanval nodig om alle sneeuw die nu op het ijs ligt (en het bobbeltjesijs eronder) te laten verdwijnen. Pas als er daarna weer een lange periode met strenge vorst komt, kan er een Elfstedentocht gereden worden (lees hier meer).
Dus eerste de sneeuw weg zodat we weer zien in wat voor wereld we leven en daarna zien we wel weer. Het duurt nog wel even voordat de lente komt.

Deze week op IMMUUN: Cleopatra
Deze week op Station Mill: Sneeuw maakt stil

TwintigTien

2010-01-04T23:58:00.004+01:00

We zijn begonnen aan de periode tussen 'Oud en Nieuw' en Kerstmis, het nieuwe jaar is een feit. Vol goede voornemens, of eigenlijk heb ik me niet specifiek iets voorgenomen, maar in ieder geval vol goede bedoelingen gaan we het jaar te lijf. Helemaal uitgerust van een paar dagen Keulen tussen Kerstmis en 'Oud en Nieuw' ben ik weer een heleboel van plan. Ten eerste wil ik dit jaar écht verhuizen, dat moet gewoon gaan lukken. Verder heb ik wel een aantal ideeën in mijn hoofd om mijn bedrijf(je) wat extra leven in te blazen en voor mijn persoonlijke ontwikkeling ga ik dit jaar een cursus Spaans volgen. Vanavond is al de eerste les.

Natuurlijk staan er ook al een paar reizen op het programma: Parijs - Wenen - Tel Aviv - Istanbul in de eerste helft van het jaar en onze Franse zomervakantie en het familieweekend in de Ardennen liggen ook al vast. In de loop van het jaar zal er aan dit lijstje nog wel het een en ander toegevoegd worden, zo gaat het altijd bij ons.

De jaarwisseling 2009/2010 vierden wij dus in Keulen. Bekend van het gedonder (nooit gehoord?) en van de Dom. Die laatste is behoorlijk aanwezig, het lijkt wel of het woord domineren daar aan de voet van dat reusachtige kerkgebouw in Keulen is uitgevonden. Heel gemakkelijk als oriëntatiepunt, want de Dom zie je overal. Wij verbleven in een leuk klein hotel, vlakbij het centrum: Hotel Domstern. In dezelfde straat (de Domstraße) waren ook nog Hotel Domblick en Hotel Domspitzen, en overal elders in de stad waren andere hotels die naar de Dom vernoemd zijn. Keulen heeft meer dan 3000 horecagelegenheden en daarvan hebben er ook heel veel iets 'doms' in de naam.
Wij arriveerden op 30 december vroeg in de middag en gelukkig was er op die dag veel bedrijvigheid. Ondanks het koude, vieze weer was het leuk om door de drukke straten te lopen en hier en daar wat te drinken of even te winkelen. 's Avonds hebben we in een echt Kölsch restaurant gegeten (Rheinzeit).
De volgende dag was het Silvester en wij hadden ons niet gerealiseerd dat dat in Duitsland eigenlijk ook al een feestdag is. Vooral 's middags was er heel veel gesloten en we begonnen ons al zorgen te maken waar we 's avonds moesten eten. Op internet vonden we iets leuks midden in de stad: in Café Stanton werd een Silvesterbuffet aangeboden voor een heel redelijke prijs. Het was na navraag bij de chefkok zelfs nog mogelijk om te reserveren, we werden er keurig over teruggebeld. Het begon om 8 uur en zou vóór middernacht afgelopen zijn, zodat je naar eigen inzicht het nieuwe jaar in kon knallen of het op een andere manier beginnen.
Het was een bijzonder gezelschap waarin wij ons bevonden. Er waren grote tafels gedekt voor veel personen die elkaar blijkbaar kenden, maar wij deelden onze plek slechts met één ander echtpaar. Ze waren erg op zichzelf en dat vonden wij niet heel vervelend. Het eten werd dus aangeboden in de vorm van een buffet, maar er was wel een echte menukaart die aangaf dat je met de soep moest beginnen, gevolgd door een groot saladebuffet. Daarna waren er warme tussengerechten en aan hoofdgerechten was er een ruime keuze, bestaande uit lamsbout, maïskip of vegetarische 'pompoenbonbons'. Het buffet werd afgesloten met wat minder keuze wat betreft de desserts, maar alles bij elkaar hebben wij er heerlijk gegeten. Na afloop (zo tegen 11-en) zijn we door de stad teruggelopen om onze fles Cava uit 1970 op te halen. Overal stonden al opruimploegen klaar om de vuurwerkrommel op te ruimen, het zag er allemaal heel georganiseerd - echt Duits - uit. Eenmaal aangekomen in het hotel hadden wij absoluut geen zin meer om opnieuw de kou in te gaan en hebben vanuit de hotelkamerraam van het vuurwerk en de Cava genoten. Voor ons begon 2010 zo op een heel rustige manier.

Op Nieuwjaarsdag was echt alles gesloten in Keulen, behalve de Dom natuurlijk. Die hebben we daarom uitgebreid van binnen bekeken. Aan de buitenkant is het een enorm gevaarte, binnen heb je minder het idee dat deze dom veel groter is dan andere bekende kathedralen die we gezien hebben. Omdat we 's ochtends laat ontbeten hadden, hebben we de lunch overgeslagen en in plaats daarvan uitgebreid koffie met gebak gedaan in een van de weinige zaken die open waren. 's Avonds hebben we echt Duits gegeten bij Früh am Dom, een enorm Brauhaus waar ze uiteraard vooral Kölsch schenken en daarbij authentieke Duitse gerechten serveren. Voor mij betekende dat een Hämmchen mit Sauerkraut. Dat hammetje was wel erg groot, maar evenals de zuurkool ook heel erg lekker.

Op 2 januari waren we weer thuis. Nog net voor de sneeuw. Zondagochtend was alles weer wit, januari is koud en winters begonnen. Onze kerstbomen zijn weer afgetuigd, het huis is weer 'normaal', 2010 kan beginnen.

Deze week op Station Mill: Een wit begin

Lijstjes

2009-12-24T15:24:00.004+01:00

Morgen is het Kerstmis, het jaar is bijna op. Dit is de tijd van de goede voornemens, de overzichten, de lijstjes. De tijd van terugblikken, bezinning, sentiment en herhalingen op TV.
Zelf kijk ik in deze periode ook ieder jaar terug op wat geweest is, dat verwoord ik dan in een nieuwsbrief die ik naar vrienden en familie stuur. Maar daar wacht ik niet mee tot de laatste week, mijn jaaroverzicht gaat altijd direct na sinterklaas de deur uit. Voordat de beste sportvrouw of de man van het jaar gekozen is. Daar gaan mijn nieuwsbrieven ook helemaal niet over.
In deze tijd kun je wel de vreemdste lijstjes vinden op internet, bijvoorbeeld de 15 belangrijkste onderwerpen op Facebook (via www.hyped.nl) of de 10 meest gezochte personen op www.wieowie.nl. Op beide sites is ook mijn profiel te vinden, net zoals dat van vele anderen die niet in de top 10 staan. Maar het is beter zelf een profiel op internet te publiceren dan op sites te verschijnen waar je geen invloed op hebt. Typ je nu bij Google mijn naam in, dan zijn de eerste 30 resultaten allemaal links naar mijn eigen sites en de volgende 30 hebben er heel veel mee te maken...
Ook een leuk lijstje is dat van het woord van het jaar (klik hier) met op nummer 1 'Ontvrienden'. Nou zal ik zelf niet zo snel woorden als 'oeps-gebied' of 'tomtomburger' gebruiken, maar sluit daarbij niet uit dat ze ongemerkt mijn vocabulaire in zullen sluipen. Net zoals ik me er ook wel eens op betrap dat ik 'zeg maar' zeg, terwijl ik me ooit voorgenomen heb om dat nóóit te doen. Over het gebruik (en misbruik) van nieuwerwetse woorden en uitdrukkingen heeft Paulien Cornelisse een leuk boekje geschreven (TAAL IS ZEG MAAR ECHT MIJN DING). Een boekje over waarom mensen die zeggen 'als ik even heel eerlijk ben' eng zijn, waarin ze over de uitdrukking 'met alle respect' precies dát zegt wat ik zelf al jaren roep: je kunt mensen op die manier 'respectvol' de grond in boren. Niks respect dus. Net zoals mensen wel eens zeggen 'ik discrimineer niet', dat zeg je alleen maar als je in gedachte wel onderscheid maakt.

En dan is er natuurlijk nog dé lijst die bij het einde van het jaar hoort: de Top 2000. Sinds een paar dagen is weer bekend hoe de samenstelling is, op nummer 1 prijkt weer - zoals gewoonlijk zou ik bijna zeggen - Queen met ‘Bohemian Rhapsody’. Verrassend is dat Ramses Shaffy dit jaar drie keer in de top 10 staat (‘Pastorale’ (6), ‘Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder’ (7) en ‘Laat me’ (10)), of eigenlijk niet zo verrassend als we bedenken dat het de tijd van het jaar is waarin het sentiment hoogtij viert. Het leuke van de Top 2000 is dat je zelf invloed hebt op de lijst door een eigen Top 15 in te sturen. De eerste 10 moet je kiezen uit een bestaande lijst en vervolgens mag je er nog 5 nummers aan toevoegen die er volgens jou ook in zouden moeten staan. Een soort 'inspraak' dus, alhoewel dat een woord uit een ver verleden is. Mijn keuzes hebben niet voor spectaculaire plaatsingen gezorgd (tussen haakjes de notering in de Top 2000), maar ik wil ze hier toch even vermelden.
Mijn favorieten uit de lijst:

Aretha Franklin - (You make me feel like a) Natural woman (815)
Janis Joplin - Mercedes Benz (716)
Joan Armatrading - Rosie (1894)
Aretha Franklin - Respect (715)
Ry Cooder - He'll have to go (968)
Golden Earring - When the lady smiles (136)
Tracy Chapman - Fast car (674)
Joe Cocker - You are so beautiful (390)
Santana - Black magic woman (232)
Rowwen Hèze - Auto, vliegtuug (290)

Mijn vrije keuzes:

Joan Armatrading - Show Some Emotion (--)
Janis Joplin - Cry Baby (--)
Joan Armatrading - A Woman In Love (--)
Janis Joplin - Kozmic Blues (--)
Rowwen Heze - De Peel In Brand (--)

(De Radio 2 Top 2000 start dit jaar op 25 december om 12.00 uur ’s middags.)

Tot slot wil ik in deze laatste blog van 2009 iedereen een heel goede jaarwisseling toewensen en voor 2010 veel geluk en wijsheid, dan komt de rest vanzelf!

Deze week op Station Mill: Jaaroverzicht

December

2009-12-15T23:52:00.003+01:00

Sinterklaas is terug naar Spanje, de nieuwsbrief is geschreven en de kerstkaarten zijn verstuurd. Door al die decemberdrukte kwam het er even niet om er ook nog over te schrijven. Het duurt nog een paar dagen voordat we het huis omtoveren in kerstsfeer met lichtjes en 2 bomen. Maar nu is alles rustig.
We kijken terug op een schitterend sinterklaasfeest dat we in Utrecht vierden met het hele gezin, compleet met 2 honden. De kat hadden we thuis gelaten, die houdt in tegenstelling tot onze hond helemaal niet van in de auto zitten. Er waren cadeaus en pakjes, surpises en gedichten en veel blije gezichten.

De laatste cadeautjes waren een paar dagen daarvoor nog haastig aangeschaft tijdens een gezellige vriendinnendag in Nijmegen. Eigenlijk was die dag gepland in 's-Hertogenbosch, maar door toedoen van de NS was die stad vanuit Utrecht erg moeilijk bereikbaar. Hun advies was om over Arnhem te reizen, mijn advies was om dan maar voor Nijmegen te kiezen. En zo geschiedde.
Heerlijk is het om te winkelen nadat de sinterklaasdrukte voorbij is en er toch keuze genoeg is omdat Kerstmis tegenwoordig ook een echt cadeautjesfeest is geworden in Nederland.

Daags na Nijmegen moest ik zelf naar Utrecht, mét de trein. Zoals altijd reis ik dan via Cuijk over Nijmegen en dat was ook nu geen probleem. In Utrecht bezocht ik een statig pand aan een mooie laan voor een zakelijk gesprek. Na afloop kon ik met mijn echtgenoot met de auto mee terugrijden naar huis. Natuurlijk was er file op de A2, maar toch wordt het langzaam duidelijk dat de situatie aan het verbeteren is. Het ergste lijkt voorbij en bij 's-Hertogenbosch is er echt vooruitgang geboekt.

Deze week zijn we ook al behoorlijk met de nabije toekomst bezig geweest. In mei 2010 zal er in het Gelredome een optreden plaatsvinden van Eric Clapton samen met Steve Winwood, wij hebben de kaartjes al binnen! ('Two legends, one live experience'. Gitarist en toetsenist Steve Winwood werd onder meer bekend als bandlid van Blind Faith en Traffic. Ook gitarist Clapton speelde in Blind Faith. Verder maakte hij onder meer deel uit van Cream en Derek and the Dominoes. Met 'Layla' scoorde hij een wereldhit.)

Onze voorboeking voor de zomervakantie in juli 2010 is definitief gemaakt, wij verblijven dan 2 weken in Pujaut vlak onder Avignon. Tenslotte is er ook alweer sprake van een aantal buitenlandse trips volgend jaar, daarover zal in de komende weken meer zekerheid ontstaan. Houd de blog in de gaten, ik zal er zeker gewag van maken!

Deze week op IMMUUN: Vieze varkens worden niet ziek
Op Station Mill: Mill doet mee