Tussen de buien door...

Na een zonnige julimaand kon de zomer dus echt wel op! Augustus was en is nog steeds veel te nat, veel evenementen vallen daardoor in het water. Zo dreigde ook onze jaarlijks terugkerende Pot Luck te verrregenen. Ieder jaar nodigen wij familie en vrienden uit op een zaterdag in de buurt van 23 augustus om samen met ons lekker te eten en te drinken. Daarvoor moeten ze dan wel zelf allerlei lekkers meebrengen en zo ontstaat er een verrassende maaltijd. Om iedereen een beetje van dienst te zijn, wordt er ieder jaar een thema aan de Pot Luck gehangen. Dat maakt het ook iets eenvoudiger om een smakelijke bijdrage te verzinnen. Meestal is het thema gerelateerd aan onze vakantie(s) voorafgaand aan het feest, dit jaar kozen we daarom voor Australazië. Het menu varieerde daardoor ook van kangaroe met aardappelsalade tot Vietnamese loempia's en gebakken banaan. En nog véél meer smakelijks. De Australische wijn en echt Fosters bier smaakten er wel bij.
Maar door de aanhoudende regenbuien werden wij vorige week toch wat nerveus over onze Pot Luck. De traditie wil dat we er een buitenfeest van maken, dat doen we al 7 jaar en meestal met prima weer. Ook hebben we wel ervaring met af en toe een flinke bui, maar zo nat als dit jaar hadden we het nog niet meegemaakt. Er moesten dus voorzorgsmaatregelen getroffen worden, er moest iets geregeld worden om de weergoden te slim af te zijn. Gelukkig hadden wij eerder dit jaar al een barbecue meegemaakt in bizarre weersomstandigheden, die overleefden we dankzij een gigantische feesttent die ons lekker droog en uit de wind hield. Op ons vriendelijk verzoek of wij deze tent misschien konden lenen, kregen wij een positief antwoord. En de tent was onze redding...
Tussen de buien door hebben wij die met ons tweeën (tent van 8 bij 4 meter!) op vrijdagmiddag opgezet. Nog voor het dak er helemaal opzat, waren we al doorweekt van de regen. Op zaterdagochtend hebben we dankzij de tent alle andere spullen goed kunnen voorbereiden terwijl er een aantal plensbuien gezellig op het dak van de tent kletterden. Tijdens het feest hadden we geen spatje last van de regen en dankzij de aangebouwde kleinere partytent van onszelf konden we ook droog barbecuen. Wij zaten allemaal lekker droog en het feest kon gewoon doorgaan.
Na afloop hebben we nog dezelfde avond de zijkanten van de tent gehaald om het risico dat de tent tijdens een onweersbui door de wind omgeblazen zou worden, zo beperkt mogelijk te houden. Het dak was flink nat, dus dat konden we nog niet opvouwen en opruimen. Op zondagochtend hebben we daarom weer met ons tweeën het dak drooggemaakt met handdoeken en de tent verder helemaal afgebroken. Net voordat de volgende bui losbarstte, hadden we alles 'binnen' en konden we terugkijken op een zéér geslaagde Pot Luck. Volgend jaar hopen we toch op beter weer!
Voor al onze gasten: op de weblog van de Pot Luck staan de foto's en is de datum voor volgend jaar bekendgemaakt.

Geen gezicht 2006

Al een tijd liep ik erover na te denken. Eigenlijk zou ik weer eens iets anders met mijn haar willen en ook die oude bril was wel aan vervanging toe. Er waren 2 dingen die uiteindelijk de doorslag gaven om ook daadwerkelijk actie te ondernemen. Ten eerste hadden al een aantal mensen, waaronder opvallend veel kinderen, opmerkingen gemaakt over de dikke glazen in mijn bril. Ik ging er zelf bijna van denken dat ik wel héél slechte ogen had. Bovendien wilde ik ook graag voor de vakantie een zonnebril met ingebouwde leessterkte, dus ging ik op een goede dag toch maar eens naar de opticiën. Niks moeilijker dan een bril uitkiezen zonder glazen, want hoe die precies 'staat' zie je dus niet goed! Maar met hulp van een leuke én eerlijke verkoopster lukt zoiets altijd wel. Toen we samen tot een bevredigende keuze waren gekomen, werden mijn ogen gemeten om de juiste sterkte te bepalen en kreeg ik zelfs een oogdrukmeting. Nadat mij verzekerd werd dat de glazen in mijn nieuwe bril echt veel dunner zouden worden terwijl de sterkte wél 'dikker' was, durfde ik pas over te gaan tot het bestellen van 2 complete brillen. Tevreden over de hele procedure ging ik naar huis met de wetenschap dat ik over een week een 'ander gezicht' zou hebben. Dat was één kant van mijn nieuwe look.
Verder eigenlijk nog niks concreet van plan in die richting was ik een week of 2 later aan het sporten toen mijn begeleidster me vroeg of ik mijn haren altíjd in een staartje had. Dat was de tweede directe aanleiding om nog eens over mijn 'image' na te denken. Want al had ik nu dan een leuke nieuwe bril met echt véél dunnere glazen, toch mankeerde er nog wel wat aan. Nee, ik had niet altijd dat staartje, maar echt gelukkig met mijn lange haar was ik al lang niet meer. Het zal mijn ongedurigheid wel zijn die me ieder jaar van haardracht doet veranderen. Als ik naar foto's kijk van een jaar geleden dan heb ik daar een kort koppie en nu wordt er aan me gevraag of ik altíjd mijn haren in een staartje heb. De gedachte was er en dan kun je er bij mij donder op zeggen dat er iets gaat veranderen. Gelukkig woont de kapper zo dicht in de buurt dat ik er iedere dag langsloop en dat zorgde ervoor dat ik er al snel binnenging om een afspraak te maken. Nog diezelfde dag kon ik terecht om mijn haar te laten knippen. In plaats van vast omlijnde plannen van hoe het dan moest gaan worden, ben ik snel op internet gaan zoeken naar iets wat me wel leuk leek. Dat valt waarachtig niet mee, want mijn gezicht zat er dus niet tussen! Maar de jonge enthousiaste kapster die me onderhanden ging nemen, werd helemaal blij toen ze me het door haar voorgestelde kapsel mocht aanmeten. En óf ik nu een hele andere look heb, ik voel me weer helemaal 2006 en volgend jaar zien we wel weer!

Groeten uit de Provence

Deze week waren wij in de Provence, om precies te zijn in Faucon. Dat is een plaatsje met 380 inwoners en een eigen burgemeester. Het weekend dat wij er aankwamen, waren er de jaarlijkse 'fêtes votives' met 3 dagen lang eten, drinken en pétanque. Op zondag natuurlijk ook nog een grote marché brocante. In het plaatselijke restaurant waren alle tafels bezet, maar er werd bij ieder nieuw gezelschap wel weer ergens een tafel en een plekje tevoorschijn getoverd. Tot een uur of 10, toen was ook het eten echt op en moest er nee verkocht worden.
Wij gaan graag naar de Provence, voor het eten, de sfeer en natuurlijk het altijd geweldige weer. Overdag heerlijk warm met veel zon en 's avonds koelt het door de mistral lekker af. Door de lage luchtvochtigheid verbrand je wel heel snel, daar moet je echt voor oppassen.










Onze uitstapjes beperkten zich tot in de directe nabijheid van Faucon, zo brachten wij bijvoorbeeld een bezoek aan Vaison la Romaine.

Een plaats met veel overblijfselen van de Romeinen, waaronder een heus amphitheater.


Voor mensen die van natuurstenen keukens houden ook zeker een keer het bezoeken waard, er zijn nog resten van zo'n Romeinse keuken te vinden!





In Crestet bezochten wij het Centre International d'Art, vooral omdat bij dit kunstcentrum een beeldentuin in het bos hoort. Jammer genoeg is het centrum 'en effet des règles d'administration' helemaal gesloten en zijn er van de beelden in het bos nog maar weinig over. Van de 12 die er behoorden te staan, konden wij er maar 6 terugvinden.

De wandeling door het bos was natuurlijk wel leuk en de terugtocht met de auto over onverharde wegen deed me sterk denken aan de jaren dat we met de kinderen in de Provence waren en regelmatig 'de weg kwijt waren'. Soms was dat echt zo, maar vaak ook gebruikten we die smoes als plagerij omdat er dan op de achterbank lichte paniek uitbrak. Een beetje gezonde spanning moet kunnen tijdens de vakantie.


In plaats van alwéér naar de top van de Mont Ventoux, zijn we een paar uur wezen wandelen op de 'buurberg' de Mont Serein. Een pittig stukje, maar met prachtige uitzichten over de Baronnies en natuurlijk op de Mont Ventoux. De Mont Serein is een echte 'Franse' berg, in tegenstelling tot de Mont Ventoux komen er weinig buitenlandse wandelaars.

Natuurlijk zijn we ook weer naar onze 'eigen' cave geweest, die in Bonnieux. Enkele jaren geleden hebben we deze kleine coöperatie ontdekt en sindsdien halen we hier altijd een voorraadje wijn als we enigszins in de buurt zijn. Vanuit Bonnieux gaan er dit jaar 30 flessen mee naar Nederland; rood en rosé, lekker maar niet erg kostbaar. Bij het Domaine du Faucon Doré (op dit moment zo ongeveer onze achterbuurman) hebben we nog eens 12 flessen gekocht, waarvan er 6 gevuld zijn met echt 'gouden' wijn. Gerijpt in eiken vaten en nog jaren lang lekker. Deze laatste wijn hebben we uiteraard ook eerst geproefd, de smaak bleef nog lang plezierig hangen.

In Nyons hebben we een paar uur rondgelopen en genoten van de oude Romeinse sfeer die je daar overal tegenkomt. Het stadje is ook bekend om haar (zwarte) olijven en de olie daarvan.



















De Provencaalse markt in Carpentras was zó druk, dat we er bijna niks van gezien hebben. In ieder geval leverde onze zoektocht naar een tweetraps kurkentrekker niks op. Die hebben we toch nog weten te bemachtigen door er bij de Cave Comtadine in het buurdorp Puyméras naar te vragen. Eigenlijk niet bedoeld voor de verkoop, maar weg te geven als relatiegeschenk bij grote wijnaankopen (die wij al elders hadden gedaan!), konden we er toch eentje aanschaffen voor een heel redelijke prijs ;-)
Verder hebben wij hier heel veel gelezen, gepuzzeld (behalve aan cryptogrammen zijn we nu ook verslingerd aan Su Doku's) en geluierd, lekker gegeten (thuis en in de dorpen Faucon en Puyméras) en wandelingen in de omgeving gemaakt. Ook de meegenomen schilderspullen hebben we gebruikt, het is echter bij één doek gebleven. De mistral waaide té heftig om aan het grotere doek te durven beginnen.

Groeten uit Metz

Wij zijn een weekje weg. Vandaag neergestreken in een regenachtig Metz en morgen gaan we door naar een hopelijk zonnige Provence.
Aan de voet van de Mont Ventoux gaan wij een weekje genieten van la douce France, met een wijntje en een boekje en af en toe een wandeling. De hond is mee en we hebben zelfs schilderspullen bij ons.
Wie weet wat dat nog oplevert!
Volgende week zal ik jullie weer vanuit Metz berichten over onze vakantie.

Deze week: Boxmeer en Den Bosch

Wat de overeenkomst is tussen deze twee plaatsen kan ik zo gauw niet benoemen. Misschien dat ze allebei in Noord Brabant liggen. Of dat ze onderdeel uitmaken van de omgeving van onze woonplaats Mill?
Feit is dat wij deze week zowel in Boxmeer als in Den Bosch waren.
Op maandagavond waren wij bij 'Daags na de Tour' om een aantal vedetten uit die grote wielerronde nog maar een keer van dichtbij te aanschouwen. Als extraatje mochten we daar ook zien dat Erik Dekker na zijn akelige val weer op de fiets geklommen is. Hij reed de ronde van Boxmeer uit, maar moest een aantal renners voor laten gaan. Bewonderenswaardig wat hij daar liet zien, met 2 knieën nog in het verband, bepleisterde ellebogen en de littekens in zijn gezicht nog duidelijk waarneembaar reed hij dan toch maar weer die 100 kilometer door de straten van Boxmeer. Maar de winnaar was Michael Boogerd, voor de derde achtereenvolgende keer in de 'Daags na de Tour'. Honderd kilometer fietsen na zo'n zware ronde van Frankrijk, je moet er niet aan denken. Maar voor deze mannen lijkt het een tussendoortje!

















Op zaterdagavond haden wij een afspraak in Den Bosch, om te beginnen op De Parade bij Het Hart van Brabant, min of meer tegen de St. Jan aan. Lekker op het terras bijkletsen met oud collega's met aanhang. Over van alles hebben we het dan, zeker ook over 'toen', maar vooral over nieuwe ontwikkelingen en natuurlijk moet er ook een beetje 'geroddeld' worden over gezamenlijke oude bekenden. Alles in het goede hoor, meer in de trant van 'Wist je dat...?", of 'Heb je het al gehoord...?". Onvermijdelijk als je als 'ooit-collega's' elkaar eens in de zoveel tijd spreekt.
Na het aangenaam verblijf op het terras werd het tijd om naar het restaurant te gaan waar we een tafel hadden gereserveerd. In de Korte Putstraat natuurlijk, waar anders? Deze keer bij Allerlei Visserij (www.allerlei-visserij.nl), zoals de naam al doet vermoeden met een zeer gevarieerde menukaart. Veel keus in vis natuurlijk, maar ook allerlei andere (vlees)gerechten, zodat iedereen zijn eigen kostje kon bestellen. Met 8 mensen geeft dat een rijke variatie aan gerechten op tafel, variërend van lendenbiefstukjes tot zeeduivel. Genietend kwamen wij deze avond Den Bosch weer prima door en voor de volgende bijeenkomst hebben we al weer afspraken gemaakt. Wij raken nooit uitgepraat...

Warm hè?

Deze week kreeg ik een mailtje met de vraag 'Warm hè?' Na opening stond mijn scherm vól met ventilatoren en de opmerking '....Zo, dat scheelt hè!!!' (Dankjewel Patries ;-))
Leuke digitale grap en helemaal actueel ook. Iedereen loopt te zuchten en te puffen en lijkt gebukt te gaan onder dit prachtige weer. Schandalig is het, dat het hier in ons koude kikkerlandje al zó lang heet is en het wil ook al niet regenen! Wat moet er zo van ons worden?
Al die klagers hebben het er maar druk mee en dat is nou juist wat je níet moet doen met dit weer. Je druk maken als het niet nodig is. Geniet ervan, doe zo min mogelijk dingen waar je geen zin in hebt en beleef deze zomer alsof je in eigen land op vakantie bent. Bekijk alles van de zonnige kant, het weer helpt je daarbij iedere dag weer.

In onze tuin zitten sinds deze week ook een paar 'levensgenieters', ze stralen precies het gevoel uit dat bij deze zomer hoort. Hij een ijsje, zij het gezicht opgeheven naar de zon en verder lekker niks. Kleine glimlach om de lippen, zo komen zij hun dagen door. Door alleen al te kijken naar deze beelden, geniet ik van het moment.
Natuurlijk moet er ook af en toe gewerkt worden, maar gelukkig geldt voor mij dat ik door het warme weer juist meer ideeën krijg om iets nieuws aan te pakken. Alsof ik de zonne-energie nodig heb om op gang te komen. Nu nog een manier verzinnen om deze energie op te slaan voor slechtere tijden, want bij kou en regen zit ik maar het liefst een beetje te suffen. Maar misschien dat het vanaf nu helpt om even naar onze nieuwe 'bewoners' in de tuin te kijken om de energie van dit moment weer te voelen!
(Beelden van Anja Taverne uit Mill)

Armand leeft nog

De jaarlijkse zomerfeesten van het Walhalla in Deurne worden meestal door ons bezocht. Uiteraard vallen ze regelmatig midden in onze vakantieperiode, maar als we niet ergens ver weg zitten, gaan we er heen. Zo ook dit jaar en wij kozen voor de zaterdagavond, vanouds de avond voor de 'wat oudere Walhalla-gast'. Op de website van het Walhalla (www.walhalla-deurne.nl) omschrijven ze het als volgt: "Zaterdag 15 juli zal geheel in het teken staan van muziek van weleer. We gaan deze dag terug naar de muziek van de jaren 60 en 70, terug naar hippies en protestsongs, terug naar de muziek van Armand, Bots en Barrelhouse."
Armand (www.armand.nl) gaat nooit verloren, dat is een vaststaand feit. Hij staat op het podium als een soort stijlicoon uit de jaren 60 en speelt zijn nummers allemaal op zijn eigen unieke wijze. Voor de jongere aanwezigen duurde het misschien wat lang, maar voor ons viel dit optreden toch zeker onder de noemer 'jeugdsentiment'. Alle nummers worden dan ook moeiteloos meegezongen door het aanwezige publiek. Het is zeker ook de moeite waard om zijn 'korte' biografie (door hem zelf geschreven) op zijn website te lezen, dat geeft een prachtig beeld van deze man. Opmerkelijk voor ons was het om te lezen dat zijn moeder een Millse slagersdochter is!
Barrelhouse (www.barrelhouse.nl) zorgde voor een stevige bluessound met hier en daar misschien een wat 'te' jazzy inslag. Maar waar wij écht voor kwamen was natuurlijk BOTS (www.bots-muziek.nl). Na jaren afwezigheid treedt deze rasechte protestgroep weer regelmatig op. Vorig jaar zagen we ze in een schouwburgachtige omgeving (Frits Philips Muziekcentrum), maar op een zomerfeest van het Walhalla komen ze toch veel beter tot hun recht! Het was wel duidelijk waar het publiek voor kwam, was het eerder op de avond nog niet zo druk, bij Bots liep het aardig vol. Uit volle borst werden hier ook alle bekende nummers meegezongen, dat waren uiteraard bijna alle songs die we te horen kregen. Het ijzersterke 'Snotneus' doet het nog steeds goed en zo waren er meer nummers van toen die tijdloos bleken te zijn. Wat te denken van 'De bevalling', 'Ik ben een man, ik ben een jager', 'Het lied van de werkende jeugd' (Wij zijn Mien Kous, Piet Staal, Jan Daf en Tinus TV, wij zijn 16 jaar en zijn met ons werk heel tevree...) en niet te vergeten 'Rechts'. En natuurlijk kent ook iedereen hun 'feestnummer' Zeven dagen lang (Wat zullen we drinken, 7 dagen lang....?) nog alsof het gisteren een hit was. (Klik hier voor een klein stukje video van dubieuze kwaliteit, het geeft echter wel goed de sfeer weer.) Kortom, een avondje Bots blijft leuk, laat ze nog maar lekker een aantal jaren Botsen, dan gaan wij zeker nog wel een keer naar een optreden.
Tekst van 'Snotneus' (nummer uit 1975, nog steeds herkenbaar):
Ik ben een opgewekt kind
Niet luidruchtig, en niet stil
Mijn haar is kort, en mijn gezicht is fris
Da´s belangrijk als er visite is

Ik neem graag vrienden mee
Maar m´n ma zegt meestal nee
Kind er is net geboend, ik heb nog zo veel te doen
Neem je vriendjes maar mee naar het stadsplantsoen

Als ik thuis ben aangeland
Zit m´n pa weer achter de krant
Even zweten op het eten, en tv is er niet bij
Want het stuk dat hij wil zien, is niet geschikt voor mij

Refr:.

Want je bent nog maar een snotneus
En wie heeft er ooit beleefd
Dat een kind van amper 14
Al een eigen mening heeft
Want je bent nog maar een snotneus
Rond je oren, nat en groen
Over pak weg 14 jaar
Kun jij ook rot gaan doen

Ik ben nu bijna 45
Probeer me hier eens weg te krijgen,
Dat kost je regelrecht de kop
Ik ben nu machtig, als directeur
Dat staat te lezen op mijn deur
Mijn ziel is zuiver. M´n handen schoon
Ik heb de winst, een ander loon
Ik ben geen kleine jongen meer, ik ben een hele piet
M´n jeugd ben ik vergeten, die interesseert me niet

Want toen was ik een snotneus die niemand heeft gekend
Nu ben ik pas een kerel die alle streken kent
Ik heb het wel geweten, toen ik hiermee begon
Ik heb een eigen mening, maar daar gaat het niet om
Het gaat alleen om geld, het gaat alleen om macht
Het gaat niet om de manier waarop je bent grootgebracht

Soms denk ik wel, waarom, zou het altijd zo gaan
Als iedereen zo taai zou zijn als ik
Dan zag het er misschien, allemaal heel anders uit
Maar zo is het gelukkig niet
Voorlopig ben ik vrij ik kan doen en laten wat ik wil

Ik heb een villa, vette mercedes, buitenhuis, zeewaardig jacht
Meesters aan de muur, kleuren tv, quadrafonie, film op de plee
Tennisbaan aan huis, video-circuit, een nieuwe tuinman
Ik weet nog niet wie
Steinway piano, bibliotheek, wijn in de kelder, kapper om de week.
Een vrouw en 2 kinderen, je weet wel 2 van die snotneuzen,
Waar geen flikker mee te beginnen valt

Ik was een opgewekt kind
Niet luidruchtig, en niet stil
Mijn haar was kort, mijn gezicht was fris
Das belangrijk als er visite was

Bospop

(foto: website www.bospop.nl)

Dit weekend is het in Weert weer 'Bospop'. Veel verschillende artiesten, afwisselend op een groot podium en in een enorme tent laten hun muziek horen. Het programma biedt voor ieder wat wils, maar voor ons was de vrijdagavond favoriet. Als afsluiter van die dag stond Sting (Gordon Matthew Sumner) aangekondigd en daar wilden wij bij zijn. Met niet meer helemaal duidelijke beelden van een brave jongen in ons hoofd die wel aardige muziek speelt, hadden wij alles verwacht behalve het geweldige optreden van deze rasartiest. Een echte rocker die het aandurft om op het podium oud werk te laten horen uit de hoogtijdagen van The Police. Eén met zijn gitaar vertolkte hij (bijna) alle bekende nummers en het 7000-koppige publiek gaf zich al heel snel gewonnen. Met zijn band van drie (drummer Abe Laboriel jr. en gitaristen Lyle Workman en Dominic Miller) gaf hij een stevige show weg.
Aangekondigd was al dat hij zou beginnen met 'Message In A Bottle', als je je ogen dichthield, waande je je 25 jaar terug in de tijd!
Maar als je goed naar het podium keek, zag je daar toch een niet meer zo jonge artiest die er uitziet als een echte vijftiger. Mét terugwijkende haargrens, of zoals iemand tegen me zei: "Hij wordt wel kaal zeg!". Zelf is Sting nog net zo ijdel als vroeger, hij zei hierover in een interview: "...Ik wilde niet alleen de beste, maar ook de mooiste zijn. Die ijdelheid heb ik nog steeds, maar dan vanuit het perspectief van een vijftiger. Ik zou het niet kunnen verdragen als ik over vijf jaar een clip van mezelf terugzie waarvan ik denk: man, wat zag je er toen beroerd uit! Daarnaast denk ik dat mijn fysieke fitheid onlosmakelijk is verbonden met mijn geestelijke fitheid."

Playlist:
Message In A Bottle
Synchronicity II
If I Ever Lose My Faith In You
Walking On The Moon
Englishman In New York
Shape Of My Heart
Driven To Tears
Every Little Thing She Does Is Magic
Why Should I Cry For You?
Fields Of Gold
A Day In The Life
If You Love Somebody Set Them Free
Voices Inside My Head/When The World Is Running Down
Roxanne
Desert Rose
Every Breath You Take
Next To You
Fragile

Groeten uit Strasbourg

De tourkoorts heeft weer toegeslagen, dwars door het WK voetbal heen. In Strasbourg verzamelden zich zaterdag 1 juli duizenden mensen om het begin, de proloog, mee te maken. Het op het laatste moment uitvallen van enkele grote namen en gedoodverfde kanshebbers voor de Tour de France gaf extra spanning. Van de vele 'lijstjes' die bij verschillende tourspelen waren ingevuld, waaronder het welluidende Tour de Kansspel van het Noordhollands Dagblad, moesten in allerijl deze namen vervangen worden door andere wielergoden. Er werd langs de kant druk gediscussieerd over mogelijke nieuwe winnaars en het ontbreken van die van vorig jaar.
In een prachtige stad onder een strak blauwe lucht ging het wielerspektakel van start. Op een strategisch punt, ongeveer waar de renners elkaar op de heen- en de terugweg tegen zouden komen, hadden wij een prima plek voor ons gezelschap van 7 gevonden. Het was soms hard werken om die plek te behouden, want er waren meer liefhebbers die vooraan wilden staan. Maar met hond en gewapend met eten en veel (water) drinken kwamen wij deze middag goed door. De weinige Nederlanders die nog in de Tour mee rijden, werden steevast luidruchtig door ons aangemoedigd. Na de geweldige overwinning van Hushovd, de Noorse Thor, een ware dondergod die met 0 seconden (afgerond) voorsprong op George Hincapie uit de USA over de meet kwam, waren wij toe aan een goed glas bier op een zonnig terras.
Het was niet moeilijk om dat te vinden, in eerste instantie hoefden we alleen maar met de grote stroom mensen mee te lopen en daarna was een terras snel gevonden. In een cultuurstad als Strasbourg is, konden wij genieten van prachtige gebouwen terwijl we van het bier proefden op de Place de Broglie op het terras van het gebouw van de Opéra. Overal zagen we nog wielerfans, maar ook de voetbalfans lieten zich al gelden. In de stad werd in verschillende café's gezamenlijk naar de tv gekeken. Eerst Engeland-Portugal als opwarmertje, maar daarna de wedstrijd waar het allemaal om draaide: Frankrijk-Brazilië. Na een voortreffelijke maaltijd op een prachtig terras achter de Rue des Ecrivains, stonden wij strategisch opgesteld tussen kathedraal en groot voetbalscherm. De spanning was te snijden, bij iedere kans van de Fransen hoorde je een onderdrukt gejoel dat langzaam wegstierf als de kans voorbij was. In de tweede helft kwam de Franse ploeg goed op dreef en maakte een goal die onder luid gejuich ontvangen werd. De kleurenlichtshow met klassieke muziek bij de kathedraal viel er even bij in het niet. Frankrijk stond vóór tegen grote kanshebber Brazilië, de Fransen gingen misschien wel winnen...
Toen het verlossende eindsignaal gegeven werd, werd er in het mooie centrum van Strasbourg bescheiden feest gevierd. Voor Hollandse begrippen was het wel heel erg stil. Maar daar kwam snel een einde aan toen groepen jongeren met toeterende auto's door de straten begonnen te rijden en andere groepen tevoet voor veel (plezierig) lawaai zorgden. Wij zaten toen al weer veilig in de tram die ons naar onze auto moest brengen. Onderweg werden we toegeschreeuwd door supporters die toch wel heel luidruchtig feest vierden. Maar van massale verkleedpartijen of versiering van straten is hier in Frankrijk geen sprake, ze houden het toch bescheiden wat dat betreft!

Voetbal is oorlog

Hoewel voetbal me normaal gesproken helemaal niks doet, voel ik toch de dringende behoefte om er vandaag over te schrijven. Eigenlijk snap ik niks van voetbal; de buitenspelregel en wanneer er een hoekschop genomen mag worden, begrijp ik echter wel. Het spelletje voetbal is helemaal niet zo ingewikkeld, de bal moet in het doel van de tegenstander en je hoofd gebruik je vooral om een balletje te koppen. Dat dat op den duur niet goed kan zijn voor de inhoud van je hoofd, blijkt wel als je sommige oud-voetballers in TV-programma's hoort praten. Maar waar ik echt niks van begrijp, is de enorme gekte rond 'ons' oranje-elftal, de behoefte om heel Nederland oranje te kleuren, de aandrang om als gekken in het oranje naar Duitsland af te reizen. Huizen, auto's en zelfs honden worden geheel oranje uitgedost, niets is te gek en er worden zelfs wedstrijden georganiseerd om de prijs voor 'de mooist versierde straat' te winnen. Want het woord voetbal heeft tegenwoordig veel meer betekenis dan louter het spelletje van 22 mannen en een bal. Voetbal is overgenomen door iedereen die er geld of aandacht mee denkt te verdienen. Al gelezen over de oranje tank (mét oud-voetballer Willy van de Kerkhof) die Duitsland wel eens even zou gaan veroveren? Heel ver zijn ze niet gekomen, laten we hopen dat dat geen slecht voorteken is, deze (voetbal)oorlog heeft Oranje in ieder geval niet gewonnen! Om een indruk te krijgen, kun je het meemaken op het volgende filmpje.
Ook overal in de supermarkten en andere winkels waar je komt, heeft de gekte toegeslagen. Bij onze plaatselijke super lopen alle medewerkers in de oranje 'Lederhozen', mét staart. Het is maar goed dat het personeel na een poosje waarschijnlijk zelf niet meer in de gaten heeft hoe belachelijk dat er uitziet, maar als klant moet je er wel de hele tijd tegenaan kijken! En dan die andere super, die de alombekende wuppie nieuw leven heeft ingeblazen. Het is toch te gek voor woorden dat er hele (woord)gevechten bij de kassa plaatsvinden voor een hebbedingetje van niks. Want wat stelt een wuppie nou helemaal voor, een pluizig bolletje met een stickertje eronder? Je moet het gat in de markt er maar in zien!
Toch maakte ik gisteren ook nog iets leuks mee: bij een van de winkels van een landelijk bekende keten stond iemand een voetbalmuts uit te zoeken. Flink oranje natuurlijk en in dit geval ook voorzien van de nationale driekleur. Niets aparts op het eerste oog. Maar blijkbaar stond er geen prijs op de muts en wendde de klant zich tot een verkoopster om die te vragen. Prachtig om te horen dat het een Duitser was die daar een oranje souvenir stond uit te zoeken. Misschien is dát een goed voorteken en houden 'wij' het nog een tijdje vol in dit werledkampioenschap. Vanavond weer volop spanning voor de échte fans!

Wereldfeest in Tilburg

Voor de 19de keer werd dit weekend Festival Mundial in Tilburg gevierd. Vandaag gingen wij daarom vol verwachting naar het Leijpark in deze stad. Met tal van activiteiten, marktkramen en optredens was de sfeer er gezellig druk. Het mooie weer speelde zeker mee bij het slagen van deze dag.
Allereerst hebben wij ons tegoed gedaan aan een glaasje zomerse rosé en een flinke beker vers fruit. Daarna konden we meteen genieten van Tanbura uit Egypte. Maar behalve van de muziek geniet je tijdens het Festival Mundial minstens zo veel van het publiek. Het is meer dan een genoegen om hier 'mensen te kijken', je kunt er je hart ophalen aan allerlei mooi uitgedoste personen. Oud en jong, dik en dun, wit en zwart, het maakt niet uit; iedereen is hier met hetzelfde doel: genieten van de muziek en er een leuke dag van maken. De sfeer is ontzéttend relaxt.
Na Tanbura hebben we wat rondgewandeld over de 'wereldmarkt' en zijn vervolgens een ander podium op gaan zoeken. We kwamen terecht in de Ministerietent, waar Los Fakires uit Cuba optraden. Vergelijkbaar met de Buena Vista Social Club uit datzelfde land, met dezelfde (nou ja, niet helemaal) oude mannetjes. Maar muziek dat ze maken, gewéldig!
Na dit optreden werd het tijd voor het wat grotere werk en zijn we naar het Millenniumpodium gegaan voor Los de Abajos uit Mexico. Een spectaculair optreden met veel swing in de muziek.
Toen het tijd werd voor een hapje was er genoeg te kiezen, van gewone Hollandse friet tot Thaise menu's. Wij kozen voor de total mixte met couscous van de Afro-Latin food. Heel duidelijk wat daarvan de oorsprong is, was dat dus niet. Maar wel heel erg lekker!
Om het voortreffelijke maal een beetje te laten zakken, zijn we weer een keer rondgelopen en kwamen zo ook bij het Nationaal Ballet van Rwanda terecht. Het was er veel te druk om het goed te kunnen zien, maar de glimpjes die we er van opvingen waren de moeite waard.
Uiteindelijk werd het tijd om ons weer naar het Millenniumpodium te begeven voor het optreden van Angelique Kidjo uit Benin. We kenden haar al van een paar cd's, maar 'live' was ze nog veel indrukwekkender. Met haar geweldige stem trekt ze veel registers open, ze weet ook heel goed hoe ze haar publiek moet bespelen. Ze waagde het zelfs om een hele tijd al zingend tussen het publiek door te lopen. Achtervolgd natuurlijk door camera- en geluidsmensen. Uiteindelijk had ze een aantal mensen op het podium verzameld die voor haar en het publiek moesten dansen. Het was een waar spektakel!
Na dit geweldige optreden was het voor ons tijd om weer huiswaarts te keren. Het was weer een geweldige zondag in het zuiden.

Over hoeden en meisjes

Deze week zijn wij in Vietnam en vandaag reisden wij met een gids van Ho Chi Minh City naar Phan Thiet. Onderweg vertelde hij ons allerlei wetenswaardigheden over het leven in Vietnam en één daarvan is me in het bijzonder bijgebleven.
Langs de weg zagen we overal een soort bladeren te drogen liggen die bijna helemaal hun kleur verloren hadden. Omdat Bièn een goede gids is, hoefden wij niet te vragen waar die bladeren voor dienden. Hij vertelde dat van deze plataanbladeren de bekende Vietnamese hoeden worden gemaakt, 'non la' genaamd. Deze hoeden hebben velerlei functies en de echte kun je herkennen aan 16 ringen aan de binnenkant. De ringen hebben als functie om de hoed passend te maken en het aantal van 16 heeft te maken met de leeftijd waarop meisjes vroeger tot de volwassenen werden gerekend. Op die leeftijd kregen ze een hoed met 16 ringen aan de binnenkant, ze werden verondersteld die als bescherming tegen de zon en de regen op te zetten. Daarnaast was zo'n hoed erg handig als zo'n meisje even in verlegenheid gebracht werd door een leuke jongen, ze kon er dan haar gezicht een beetje achter verbergen.
Later, als ze mee moest werken op het land werd de hoed gebruikt om er eten in te bewaren en om er water in te doen om het gezicht mee te wassen.
Als de vrouw eenmaal moeder was geworden, stopte ze lekkere dingen voor de kinderen in haar hoed als ze naar de markt geweest was. Tenminste de moeder van onze gids deed dat!
Tegenwoordig zie je nog veel vrouwen met deze hoeden in Vietnam, maar niet meer zoveel jonge meisjes. Zij dragen liever een baseball cap, een overblijfsel van de Amerikanen dat hier erg populair is geworden.

Bewegen is goed voor mij

Het is lang geleden dat ik zo slank was als een den. Zo slank zijn als mijn dochter is een doel dat ik gelukkig niet hoef na te streven, mijn zonen zijn trouwens wél erg dun. Vroeger kon ik eten wat ik wilde, er kwam geen grammetje aan. Om mijn figuur te behouden deed ik niks bijzonders, gewoon iedere dag fietsen en sporten hoorde bij mijn normale leven.
Dat is de laatste jaren wel anders! Door mijn werk leid ik vooral een zittend leven, buiten de deur verplaats ik me voornamelijk met de auto. Alleen als het echt mooi weer is, komt de fiets nog wel eens buiten voor een plezierritje. De kilo's zijn er dan ook zichtbaar bijgekomen en voor sporten kon ik tot voor kort nooit de tijd en gelegenheid vinden. Als gewetensusser staan daarom boven wel een aantal fitness apparaten, maar meestal ontbreekt de discipline om daar ook daadwerkelijk gebruik van te maken.
Maar zoals het vaak bij mij gaat, kwam ik ook hier op een punt dat ik zo niet verder wilde. Ik had al een paar keer op internet gezocht naar mogelijkheden om verantwoord te bewegen en daardoor wat af te vallen, toen er een folder in de bus viel die precies aan mijn verwachtingen voldeed. Reclame van een instituut voor slankheid en figuurcorrectie met daarin de aanbeveling dat hun programma ook heel goed werkt voor mensen die niet zo van sporten houden! Daar moest ik meer van weten.
Nadat de folder meer dan een week op mijn bureau had gelegen, was ik zo ver dat ik een afspraak moest maken van mezelf. Een vrijblijvende figuuranalyse en uitleg over hun programma, met daarbij een prognose van het aantal centimeters dat eraf kan.

Zelf zeggen ze daarover: 'Wij zijn zo overtuigd van het succes van onze methode, dat we je zelfs schriftelijke garantie geven op het resultaat. Mocht je het door ons gegarandeerde resultaat niet bereiken, dan betaalt het instituut je een evenredig deel van de kuurkosten terug. Zo kun je zonder twijfels aan je kuur beginnen.'

Dat is nogal wat, een centimetergarantie. Maar het is me al wel snel duidelijk dat ik het werk daarvoor zelf zal moeten doen. In een verwarmde cabine moeten een half uur lang 10 oefeningen uitgevoerd worden die speciaal 'op mijn lijf' geschreven zijn. Aanvankelijk iedere oefening 15 keer, maar uiteindelijk zal dat aantal opgevoerd worden tot 60x per oefening. Alle oefeningen doe je liggend en door de warmte ontstaat er geen spierpijn. Als beloning mag je na afloop nog 15 minuten relaxen in een ozoncabine; je ligt er wel als een kip in de oven bij, maar het voelt héérlijk!

Tenslotte krijg je ook nog voedingsadviezen van een gediplomeerd diëtiste, geen strenge regels maar er wordt gekeken wat voor jouw situatie het beste is.

Na 2 bezoeken aan het instituut ben ik al meer dan een kilo kwijt; als dat zo doorgaat, is het niet onmogelijk dat ik na de 30 keer waarvoor ik ingeschreven sta de 15 kilo lichter ben waarop ik stiekem hoop! Tot nu toe valt het dus alleen nog maar mee.

Autogeluk en autopech

Drie jaar geleden kocht ik een Twingo met het Renault New Deal Plan. Dat beloofde me dat na 3 jaar de auto ingeruild kon worden voor een nieuwe met verlenging van het contract. Dat klonk goed en de verdere voorwaarden waren oké, dus ging ik akkoord en reed 3 jaar heel gelukkig rond in mijn autootje. Vrijdag was het echter tijd om eens te gaan praten over die belofte van toen. Inmiddels verhuisd en dus als klant van een andere garage/dealer was ik benieuwd of de belofte daar ook nagekomen zou worden. Ik ging maar met één eis de onderhandeling in: voor hetzelfde bedrag per maand een nieuwe auto van dezelfde kwaliteit. Het was een prettig gesprek met de autoverkoper van Autocup Heijen, we kwamen er samen al heel snel uit en met bijbetaling van één extra euro per maand rijd ik over 6 weken weer in een spiksplinternieuwe Twingo. Deze keer zelfs mét airco, cadeautje van Renault. Helemaal tevreden reed ik dus naar huis om daar het blijde nieuws te vertellen.
Het is dan wel afgelopen met mijn bijzondere kleurtje (Bleu Éole) waar ik nu in rijd, helaas is die niet meer leverbaar. Aanvankelijk had ik daarom gekozen voor Bleu Crépuscule (nachtblauw), dat is ook erg chic! Helaas bleek na 2 dagen dat die voor mijn model niet leverbaar is en nu wordt het een Rouge Cerise, totaal anders dus.


's Avonds reden we met onze ándere Renault van Oss naar huis, nadat we onze oudste zoon naar het station hadden gebracht. Bijna thuis hield de Scenic (pas 4 jaar oud) er helemaal mee op. Alle lichtjes gingen branden en dat was het dan. We stonden in het bijna donker op een smalle landweg in de binnenlanden van Mill. Leve de mobiele telefoon, de ANWB was gauw gebeld. Na slechts een kwartiertje wachten zagen we de bekende gele bus al aan komen rijden. Een vriendelijke wegenwachter had het probleem snel gelokaliseerd, de distributieriem was geknapt. Voor de kenners onder jullie zal dat de ernst van het mankement meteen duidelijk maken, voor de leek: dat is een serieuze zaak met kans op een beschadigde motor en veel onkosten. Gelukkig zijn wij in het bezit van een WW-totaal abonnement en hebben daardoor recht op een vervangende auto gedurende 3 werkdagen. Dat kon meteen geregeld worden en nadat we met auto en al naar de dichtstbijzijnde garage in Mill waren gesleept werden we netjes thuis afgeleverd door de jongen van de Wegenwacht. In Cuijk stond een auto voor ons klaar en gelukkig doet mijn Twingo het altijd. Zo reden we 's avonds laat nog naar Cuijk om daar een VW Golf Plus op te halen, zodat we komende week gewoon allebei onze eigen weg kunnen gaan.
Zaterdagochtend moest er van alles geregeld worden met de garage waar de Scenic zo lang 'gestald' was. Het blijkt een hele prettige onderhoudsgarage te zijn waar ze genoeg expertise in huis hebben om de auto te maken. Ze gaan stap voor stap kijken hoe de reparatie het beste aangepakt kan worden, zodat de kosten zo laag mogelijk blijven. Als de auto niet klaar is voordat de vervangende auto terug moet, krijgen we kosteloos van deze garage een vervanger zo lang als nodig is. De persoonlijke betrokkenheid van deze mensen is geweldig, de Scenic blijft voortaan bij Vloet Autocenter in Mill in onderhoud!
Op één dag ontdekten wij dat er nog heel vriendelijke en behulpzame mensen in de autobranche werken. Dat is een verademing, want in onze vorige woonplaats hebben we dat wel eens anders meegemaakt!

Doorsneeweekje?

Doorsneeweken ken ik eigenlijk niet, er is altijd wel iets dat het ritme 'verstoort'. Maar deze week kwam heel erg dicht in de richting van! Althans zo leek het zondagavond toen ik in mijn agenda de komende week doornam. Drie dagen werken in groep 8 op de basisschool, onderhoud aan enkele websites en wat administratie bijwerken. De avonden waren allemaal nog heerlijk leeg! Er was zelfs nog ruimte over voor een grote klus en de ramen konden aan de buitenkant wel een sponsje gebruiken. Dan kon ik er eindelijk eens al dat gele stof en het opgewaaide zand afpoetsen.
Maandag en dinsdag waren inderdaad 'normale' dagen, 's ochtends half 7 op en meteen aan de slag. Hond uitlaten, opruimen, op maandag naar school en dus de ramen. Op dinsdag waren die alle 15 aan de beurt geweest. Dat geeft toch een lekker voldaan gevoel, zo'n doorsneeweekje is zo gek nog niet! Op woensdag stond ik al om kwart voor 8 op de markt voor de wekelijkse portie groente en fruit en natuurlijk het brood van Jaan de Graaf. Te vroeg eigenlijk, want het 'schaaltje' (kassa met geïntegreerde weegschaal) was nog niet aangesloten. Maar even na 8-en had ik al mijn boodschapjes bij elkaar en kon ik op tijd naar school.
's Middags kwam er een kink in de kabel, de doorsneeweek werd ernstig verstoord door een heel droef bericht. Onze overbuurman was op dinsdagavond overleden, voor de avondwake op vrijdagavond en de begrafenis op zaterdag werden wij beleefd uitgenodigd. Zo'n mededeling zet je meteen weer met beide benen op de grond.
Op donderdag ging de doorsneeweek voorlopig gewoon even door, 's ochtends naar mijn demente moeder die net door de kapper onderhanden werd genomen. Voor het eerst aan bed, omdat het voor haar niet meer doenlijk is om in de rolstoel bij de kapper te zitten. Ze geniet wel van alle aandacht en het gefrummel, maar eigenlijk wordt ze er veel te moe van. Toen ook nog haar nagels gelakt werden, was ze weer helemaal 'de dame'.
's Middags moest ik voor een afspraak op tijd in Uden zijn, maar er bleef ook nog tijd genoeg over voor de wekelijkse boodschappen en wat wasjes tussendoor.
Op vrijdag de laatste schooldag deze week en dat moet eigenlijk een gezellige dag zijn. Dat kon ik deze keer niet echt waarmaken. Een ruzie die op donderdag na school begonnen was, liep zo uit de hand dat er een fikse knokpartij ontstond tussen enkele jongens. Dat gaat hard tegen hard als jongens van die leeftijd met elkaar op de vuist gaan en daar wil niemand graag tussenstaan! De rest van de dag stond in het teken van dit incident met gesprekken voor en na school met ouders en de betrokken kinderen. Van doorsnee was hier helemaal geen sprake meer! Moe en eigenlijk nog steeds heel boos begon ik aan mijn weekend, dat voorlopig in het teken stond van de dood. Beide diensten, zowel de avondwake als de begrafenis, waren heel indrukwekkend met veel inbreng van kinderen en kleinkinderen. Na afloop tijdens de koffietafel werd er al weer gezellig op zijn Brabants 'gebuurt', zo hoort het ook op begrafenissen.
's Avonds hadden wij een helemaal-niet-doorsnee feest: een barbecue ter gelegenheid van een verse 50-jarige. Iedereen die zich het weer van zaterdagavond 20 mei kan herinneren, zal begrijpen dat dat heel bijzonder was! De regen kwam met bakken uit de lucht en de wind deed verschrikkelijk zijn best om alles van zijn plaats te krijgen, maar wij sloten onze doorsnee week zo heel gezellig af. Regen en wind trotserend met lekkere gerechten op de barbecue, zaten wij al tafelend in een open tent waar de wind hard aan trok en de regen vrolijk binnensijpelde.