Wintertijd

Was ik eindelijk eens heel vroeg vanochtend om mijn stukje op de weblog te zetten, werkte de Blogspot server niet! In plaats van mijn vertrouwde 'dashboard' kreeg ik een error melding. Was ik er nog niks mee opgeschoten dat ik een uurtje tijdwinst had i.v.m. de wintertijd!
Wintertijd is niet bepaald mijn favoriete woord, winter is helemáál niet mijn favoriete seizoen. Ik houd niet van kou en al helemaal niet van sneeuw. Sommige mensen begrijpen daar niks van, maar wat ík niet begrijp is de kinderlijke blik waarmee men naar een sneeuwlandschap kijkt waarvan je weet dat het binnen enkele dagen in een vieze modderpoel verandert en voor veel overlast zorgt in het dagelijks leven. Krijg ik van veel zon en lekker warm weer - het mag zelfs gerust héét zijn - veel energie, van winters weer word ik vooral suf en chagrijnig. De officiële overgang van zomer- naar wintertijd is voor mij dan ook geen prettige dag. Het enige voordeel dat ik er uithaal is een uurtje extra en zelfs dat kon ik vanochtend niet invullen zoals ik het graag gewild had.

Wát had ik dan allemaal in dat uurtje extra op dit blog willen zetten?

• Bijvoorbeeld het verhaal over de 150 bouwvakkers die min of meer in onze achtertuin bezig waren om de Edah om te bouwen tot AH. Het ergste is nu voorbij en de komende week wordt de nieuwe supermarkt ingericht en komen alle artikelen in de schappen. Vanaf donderdag kunnen we er weer boodschappen doen.


• Of over alle opengebroken wegen in Mill. Als je de weg hier niet weet, is het niet gemakkelijk om van A naar B te komen als je dwars door Mill moet. Ook voor de Millenaren is het iedere keer weer een verrassing welke route je moet nemen.


• Misschien over het bezoek met Muis aan de dierenarts. Waarom ik na 3 maanden alweer een afspraak voor haar moest maken en hoe dat bezoekje verliep, kun je nu lezen op Station Mill.


• Wisten jullie al dat Mill een nieuwe burgemeester krijgt? Na de tijdelijke burgervader Jan de Groot, komt er vanaf januari een jonkie van 40 over ons waken. Hans Verheijen is de naam, maar verder had ik nog niet zoveel over hem kunnen melden.


• Dat de route van le Tour de France 2007 deze week bekend is geworden en dat wij alweer bezig zijn met het plannen van een weekend rond de Proloog. Komend jaar in Londen, kan het nog leuker?


• In een onbedwingbare zin in zon heb ik deze week ook vast de zomervakantie voor 2007 geboekt! Ik kon het gewoon niet laten en wilde graag iets warms in het vooruitzicht hebben. Via de knop van Eurorelais elders op dit blog is zo'n vakantie zo geregeld! Het resultaat? Een geweldig huis op een groot stuk grond met zwembad, helemaal vrij. Leuke bijkomstigheid is dat wij tijdens ons verblijf ook nog heel dicht aan de route van de 10de etappe zitten. Dat wordt dus direct na het weekend Londen door naar Zuid Frankrijk!!


• Ook leuk was het bezoek aan een van onze kinderen gisteren. Sinds kort woont die in Utrecht, zodat ze daar alledrie weer bij elkaar in de buurt wonen. Bij ons zijn de kinderen niet ver weg gaan wonen, maar zijn wij als ouders 'ver van huis' gaan wonen. Maar voor diegenen die ons beter kennen, klinkt dit wat vreemd, want zij weten dat wij weer zijn teruggegaan naar Brabant. Over die terugkeer zou ik iedere dag wel kunnen schrijven, want dat is een hele goede beslissing geweest. Het was echt een thuiskomen toen wij anderhalf jaar geleden hier gingen wonen. Met alle nadelen die er ook aan vastzitten - kinderen ver weg, in de file naar het werk, niet even snel een avondje Utrecht of Amsterdam, weinig multiculti in de directe omgeving - zijn wij hier helemaal op onze plaats!

Laat de winter maar komen...

Live from Mill

Deze week de laatste updates uit Mill. Jullie hebben nog wel wat achterstallig nieuws van me tegoed, dus maak ik er maar een stukje van.

Ten eerste wordt het de hoogste tijd om verslag te doen van mijn avonturen bij de 'afslankstudio'. Op 4 juni berichtte ik jullie dat ik na 2 bezoekjes aan zo'n studio al een kilo lichter was en dat ik hoopte dat ik na de afgesproken 30 keer zo'n 15 kilo afgevallen zou zijn. Ik kan jullie melden dat ik inmiddels 33 keer - ja ik heb nog 10 extra oefensessies eraangeplakt - geweest ben en daarmee al 11½ kilo en 79 cm kwijt ben. De centimetergarantie heb ik daarmee al ruimschoots gehaald, helaas nog niet helemaal die 15 kilo, maar uiteindelijk gaat me dat wel lukken. In ieder geval kan ik weer een heleboel 'oude' kleren aan die ik ooit eens apart gelegd had voor slankere tijden. Het scheelt echt een paar maten, dus ik ga nog even door! Letterlijk met (af)vallen en opstaan, probeer ik de grote lijn te volgen en houd daarom keurig een grafiekje bij in Excel. Dat motiveert enorm omdat daarop duidelijk te zien is dat mijn gewicht gestaag afneemt. Aan het eind van dit jaar hoop ik mijn overtollige 15 kilo's kwijt te zijn!

Wie regelmatig deze weblog bezoekt, neemt waarschijnlijk ook wel eens een kijkje op Station Mill. Daar kon je een paar weken geleden lezen dat de Edah in Mill een Albert Heijn wordt. Deze week zijn ze met de verbouwing begonnen, over een dag of 10 kan ik voortaan tevoet naar mijn favoriete supermarkt! Nu is het nog wel even doorbijten, want de Julianastraat (waarop onze oprit uitkomt) lijkt een grote bouwput. Er is zelfs de hele nacht doorgewerkt van zaterdag op zondag, maar waarschijnlijk wordt het vanaf nu alleen maar beter.

In februari schreef ik een stukje over de bezoekjes aan mijn moeder in het verpleeghuis. Inmiddels is haar toestand zodanig verslechterd dat ze niet meer uit haar bed komt, van een wekelijkse manicure is dan ook geen sprake meer. Zelfs de kapper, die de laatste tijd aan haar bed kwam om haar haar te krullen, wordt te vermoeiend. De meeste tijd slaapt ze en als ze wakker is, ligt ze wat rond te kijken. Omdat ze niet meer genoeg beweegt en daardoor de kans op doorliggen erg groot wordt, is er sinds begin van deze week ook een 'houdingschema' op haar van toepassing. Om de anderhalf uur wordt ze gedraaid, linkerzij-rug-rechterzij-rug, dat gaat dag en nacht door. Met kussens wordt ze ondersteund, zodat ze niet terug kan rollen. Ze herkent ons nog een beetje, maar namen worden moeilijker. Aan mij vraagt ze steeds of ik 'ons Riky' mee kan brengen, 'mijn Riky' noemt ze dat soms in haar wanhoop, maar dat ben ik dus zelf. Het is een moeizame gang geworden, die bezoekjes aan het verpleeghuis en aan een moeder die er niet meer voor je is.

Toen ik deze week voor een organisatie 2 domeinnamen aan moest vragen, waaronder een .eu domein, heb ik ook maar meteen een lievendag.eu domein aangevraagd. Onder het mom van 'je kan het maar hebben', staat het nu op mijn naam. Wat ik er precies mee ga doen, weet ik nog niet, maar het lijkt me een uitstekende plek voor alle stamboomgegevens die ik tot nu toe verzameld heb over de naam Lievendag. Daar moet ik nog eens stevig over na gaan denken, maar binnenkort komt er meer nieuws over op www.lievendag.eu (en natuurlijk op www.lievendag.nl).

Als laatste nog een vrolijk bericht uit Mill en zoals de titel al vermeld zelfs Live from Mill! Gisteravond was er feest in Mill, een muziekspektakel georganiseerd door de Ondernemersvereniging Mill. Meer daarover op Station Mill, maar voor een echt live-filmpje kun je alvast naar filmpje!

De juiste combinatie

We hebben ze het weer héél moeilijk gemaakt gisteravond. Traditiegetrouw, want voor de tweede keer alweer, vierden wij twee gezinsverjaardagen in oktober met een raadselachtige avond. Was het vorig jaar nog een redelijk eenvoudige 'whodidit', dit jaar was het thema en daarmee ook de opdrachten een stuk ingewikkelder. Met het gefingeerde krantenbericht 'Code bankkluis Mill zoekgeraakt! Miljoenen voor het grijpen?' in het Brabants Dagblad werden ongeveer 20 vrienden en familieleden uitgenodigd. In dit bericht stonden plaats en aanvang vermeld en verder een aantal eigentijdse termen als 'maximale synergie' en 'complementaire expertise' die enig gewicht aan het berichtje moesten verlenen.
Om 19.00 uur stipt op zaterdagavond meldden zich 15 'experts' die er toen nog van overtuigd waren dat ze deze klus wel even zouden klaren. Om te beginnen werd er eerst gezellig samen gegeten aan de grote tafel in de eetkamer, met als voorafje uiteraard soep met cijfers-en-letters-vermicelli.
Na het eten werden er 6 teams gevormd en werd uitleg gegeven over het verdere verloop van de avond. De teams begonnen ieder in een ander vertrek met het uitvoeren van een aantal opdrachten. Na ongeveer 15 minuten werd er van vertrek gewisseld en was een volgende opdracht aan de beurt. Zo moesten er 10 verschillende problemen opgelost worden en 'vond' men 10 willekeurige cijfers en/of letters. Pas na afloop van de laatste ronde konden de teams dan proberen om van hun oplossingen een juiste combinatie te vormen.
Er werd geploeterd en gezweet, gemopperd en gelachen, soms klonk er een triomfantelijk kreetje, maar er heerste vooral een zeer serieuze stemming. Iedereen wilde erg graag de goede oplossing vinden en daar werd hard voor gewerkt.
De opdrachten hadden allemaal een verschillend karakter, maar werden zonder uitzondering als erg moeilijk ervaren. Ze varieerden bijvoorbeeld van het oplossen van een Sudoku tot het vinden van een aantal spelfouten in een Nederlandse tekst en van het tellen van bepaalde boeken in onze bibliotheek tot het oplossen van een rebus.
Na anderhalf uur konden de teams proberen om hun gevonden combinatie in te voeren op een internetsite, hadden ze het bij het rechte eind dan vonden ze een open kluis. Helaas kwamen de meeste teams niet verder dan een 'Ooops...helaas - Fout wachtwoord - Probeer het nog eens'. Één team echter had de juiste combinatie gevonden, met meer geluk dan wijsheid en vooral te danken aan een helder moment op het laatste ogenblik, zij konden ten aanschouwe van de overige aanwezigen de virtuele bankkluis openen.
Toen werd het dus de hoogste tijd om plenair de oplossingen te bespreken en zoals het goede verliezers betaamt, werd er veel en luidruchtig geprotesteerd en vooral 'gemopperd' over de moeilijkheidsgraad. Maar wel alles in een sfeer van gezellig samen napraten onder het genot van een welverdiend drankje met wat lekkers erbij. Volgend jaar dus maar weer ;-)

Een zaterdagmiddag in het Concertgebouw

Omdat Yakult Europe 10 jaar bestaat, werden wij op zaterdagmiddag uitgenodigd voor een receptie en een concert in het Concertgebouw in Amsterdam. Vorig jaar beleefden wij ook al dat genoegen, toen bestond Yakult als organisatie al 70 jaar. Wij zijn benieuwd wat er volgend jaar te vieren valt...
Als grote sponsor van het Nederlands Philharmonisch Orkest heeft Yakult min of meer haar thuisbasis in dit prachtige gebouw in hartje Amsterdam. Om een uur of 3 arriveerden wij bij de receptie en daar werden we ontvangen door onze persoonlijke gastheer die ons naar de belangrijke Yakult-personen bracht die de felicitaties in ontvangst namen. Van alle namen heb ik, net zoals vorig jaar, alleen die van mr. and mrs. Hiroshi Suzuki onthouden. Onze wensen werden met veel hoofdbuiginkjes in ontvangst genomen en daarna mochten we verder naar de Franse Foyer waar de receptie plaatsvond. Het was druk, veel onbekende gezichten en hier en daar iemand die we al wel eens eerder gesproken hadden. Ook de burgemeester van Almere - vestigingsplaats van Yakult Nederland - was aanwezig: mevrouw Annemarie Jorritsma. Natuurlijk ook heel veel Japanse gezichten, waaronder de ambassadeur van Japan in Nederland ( Kyoji Komachi).
Aansluitend aan de receptie werden we naar de Kleine Zaal gebracht, waar we gingen luisteren naar werken van Grieg, Tsjaikovski en Bartok. Maar eerst werden we 'onthaald' op verschillende toespraken ter ere van de 10de verjaardag van Yakult Europe. Om te beginnen was daar natuurlijk het verhaal van mr. Hiroshi Suzuki, vriendelijk als altijd en in zijn beste Engels. Vervolgens kwam er een opgewekt verhaal van mevrouw Annemarie Jorritsma, ook in haar beste Engels. Omdat haar moedertaal dezelfde is als de onze, kregen wij er meer van mee dan van mr. Suzuki's toespraakje. Vooral de letterlijk vertaalde uitdrukkingen zoals bijvoorbeeld 'not for nothing' klonken wel grappig (beter Engels is 'it wasn't for nothing' maar ach ja, Alta Vista Babel Fish vertaalt altijd alle ingevoerde woorden letterlijk één voor één...), maar deden niks af aan haar opgewekte praatje over de goede invloeden die Yakult heeft op de Almeerse economie.
Daarna was de ambassadeur van Japan aan de beurt en vervolgens kregen we nog een korte toespraak in origineel Japans te horen, gelukkig per zin vertaald door een Engelstalige tolk. Tot zover het officiële gedeelte, het werd nu tijd om te genieten van de muziek, we zaten tenslotte in het Concertgebouw!
Het optreden van de strijkers van het NPO werd ingeleid door een woordvoerder van het Concertgebouw. Hij benadrukte wel héél erg de rol van Yakult ten opzichte van het Nederlands Philharmonisch Orkest, als hij een wielrenner in de Tour de France was geweest had hij vast een petje met Yakult opgezet! Maar ja, van je sponsor(geld) moet je het hebben natuurlijk.
De muziek golfde even later weldadig over ons heen, 15 strijkers deden hun uiterste best en hielden ons een klein uur volledig in hun muzikale ban. Als toegift speelden ze nog een geweldig Happy Birthday, alhoewel dat naar onze smaak wel een erg hoog André Rieu-gehalte had. Het zette ons wel weer met beide benen op de grond en vormde een mooie afronding van het concert.
Ter afsluiting was er nog een buffet met allerlei lekkere hapjes; veel mediterrane lekkernijen, maar gelukkig ook Japanse Sushi en Hollandse Nieuwe! Hier werden de Europese en Japanse wereld op een smakelijke manier verenigd.
Bij het naar huisgaan, kregen we een cadeautje mee: voor de heren een klokje met radio en voor de dames een setje met Japanse cosmetica, inderdaad 'Yakult Cosmetics'!

De Nieuwe Snaar

Deze week zagen wij in het Theater aan de Parade in Den Bosch de tiende voorstelling alweer van het uiterst muzikale Vlaamse gezelschap De Nieuwe Snaar (ontstaan in 1982). Na shows met namen als Hackadja, William, De Vierde Maat en De Omloop der Lage Landen kreeg de voorstelling dit keer een allerminst vrijblijvende titel mee: 'HELDEN'. In de promo-tekst zeggen ze er zelf over:

"Zoals het nu al jaren in de groepsfilosofie past zal deze zorgvuldig uitgekozen titel op het podium (en voorlopig alleen dààr) pas een eigen en juiste invulling krijgen. Met àlle op een podium beschikbare middelen:
van tekst tot mechaniek,
van stilte tot muziek,
van dans tot gymnastiek ,
van ode's tot kritiek ,
van fake tot authentiek,
van staaldraad tot plastiek,
van slap tot energiek,
van cool tot sympathiek ,
van geestig tot fysiek,
van slapstick tot doodziek
van kitsch tot magnifiek.
zal De Nieuwe Snaar trachten om de titel "HELDEN" in al zijn beschikbare vormen tegelijkertijd van zijn sokkel te blazen èn wederom - in een andere gedaante - op te richten."

En dat deden ze dan ook, met veel kunst- en muziekwerk. De voorstelling begint met beelden 'uit de oude doos': zwart-witfilmpjes van meer en vooral minder gelukte vliegpogingen. Daar zal vervolgens ook de hele voorstelling om draaien. Geert Vermeulen die iedere keer opnieuw de zwaartekracht probeert te overwinnen en met of zonder hulpmiddelen de lucht in wil. En dat allemaal op het podium van een theater en omlijst met geweldige muziek.
Want dat kunnen ze, de vier mannen van De Nieuwe Snaar. Met veel zang, door zichzelf begeleid op o.a. gitaar, accordeon, hobo, viool en contrabas, maken ze er een wervelende muzikale belevenis van. Eigenlijk moet je gewoon zelf gaan luisteren en vooral kíjken naar De Nieuwe Snaar. Zij zijn zo uniek in hun soort dat het eigenlijk niet uit te leggen is, wat je van ze kunt verwachten. En na afloop ben je zelf zo overdonderd en in de war dat het niet eenvoudig is om te vertellen wat je nu eigenlijk gezien en gehoord hebt. Teveel om op te schrijven in ieder geval! Kijk voor hun speellijst op http://www.denieuwesnaar.be

Een doordeweekse week

Geen bijzondere gebeurtenissen deze week, geen spectaculaire uitstapjes en geen opwindende avondjes uit. Eigenlijk (of eindelijk) was het een heel gewone doordeweekse week.
Het weer was prachtig, nog heel veel zon zo in het begin van de herfst. De notenboom verliest dagelijks veel van haar vruchten, dat houdt je lekker bezig. De oogst is aanzienlijk vergeleken bij vorig jaar. Toen telden we alles bij elkaar 30 walnoten, nu liggen er al zeker 10 keer zoveel te drogen en de grootste 'hoop' hangt nog keurig aan de boom! Iedere dag rapen we met gemak een emmertje vol, over een paar dagen of weken zal de rest er ook afvallen. Hopelijk niet allemaal tegelijk, want het vergt nog aardig wat werk om al die gevallen noten te 'verwerken'. Dan heb ik het nog niet eens over het consumeren van al dat lekkers...
Deze week was ook de week van ramen lappen. Dat doe ik niet zo vaak, maar het wisselen van de seizoenen is een mooie aanleiding om die klus te klaren. En een klus dat ís het: boven 5 ramen, beneden 10 en daarbij worden alle buitendeuren en de glas-in-lood ramen binnen niet eens meegeteld. Verdeeld over 3 dagen ben ik dan druk bezig met binnen en buiten lappen en zemen, het houtwerk soppen en de ramen streeploos droogwrijven. Omdat ik mezelf heb opgelegd om het maar 4 keer per jaar te doen, leg ik er mijn hele ziel en zaligheid in. Het resultaat is dan ook navenant, ik kan er echt van genieten om naar mijn schitterende, stralende, glanzende, glimmende, blinkende ramen te kijken.
Verder heb ik de hele week genoten van de betrekkelijke rust, na het lawaai van de kermis die vorige week in Mill was neergestreken. Er is altijd wel wat te doen als je in het centrum van Mill woont (écht waar, gezellige drukte en toch lekker rustig, waar vind je dat nog...), maar de kermis is nét iets teveel van het goede. Tot en met dinsdagavond werden we getrakteerd op snoeiharde muziek vanuit de feesttent bij het gemeentehuis, dat duurde 's nachts tot een uur of 2. Voordat de laatste kermisklant zijn weg naar huis gevonden had, was het dan half 3 en om 6 uur ging hier de wekker weer. Dat was dus even doorbijten in het o zo fijne Mill waar we niet wakker liggen van de straaljagers, maar wél van de kermis.
Deze week was dus alles weer gewoon en wordt vandaag afgesloten met een heel rustig evenement: de fietstocht voor Pater Konings. De ballonnnen heb ik net opgehangen, lees daarover meer op Station Mill.

Boodschappen in België

Dit weekend waren wij in het uiterste zuiden van ons land, namelijk in Vaals dat bij iedereen bekend is van het Drielandenpunt. Van die bezienswaardigheid hebben wij niks gezien, wel van de mooie omgeving in het zo on-Nederlandse landschap. Voor de boodschappen reden wij naar België, want de kwaliteit van de supermarkten aldaar is van een grote hoogte. Ze hebben er specialiteiten en delicatessen die getuigen van de goede smaak van onze zuiderburen. Wij vonden er allerlei lekkers in Kelmis (La Calamine), een stadje in een gebied in België waar ze een onverstaanbaar taaltje spreken dat nog het meeste weg heeft van Luxemburgs. Echt verstaan doe je het dus gewoon níet! Daar konden wij met ons Vakantiefrans niet veel bereiken, maar ook ons Hoogduits maakte geen indruk.
Tot onze grote verbazing troffen wij echter tot driemaal toe welwillende Belgen (want waren het nu Vlamingen of Walen???) die ons in een prachtig gevormd Nederlands te woord stonden. Waar vind je dat nog in dit taal-versnipperde land?
In Brussel zou iedereen tweetalig moeten zijn en is het officieel zo dat je er overal met Nederlands terecht kunt. Meermalen hebben wij meegemaakt dat dat een fabeltje blijkt te zijn. Uitzonderlijk is het dan om in een klein mijnstadje opeens zo taalvriendelijk ontvangen te worden!
En wat kochten wij allemaal bij de SuperGB? Véél vlees voor een grote barbecue, lékkere sauzen die daarbij horen, héérlijk bier, salades met echte stukken zalm en haring, natúúrlijk bonbonbloc-variëteiten die we hier niet kunnen krijgen, lekkere kaasjes, gróte verse gamba's etc. etc.
De verleiding om veel meer te kopen dan goed voor je is, blijkt voor ons in Belgische supermarkten altijd te groot. Het wordt weer afkicken de komende tijd, na twee weekenden Belgisch genot moeten we heel erg hard gaan werken aan ons gezonde-dieet-plan zodat ons gewicht langzaam maar zeker naar ons streefgetal zakt!

Wat ons opviel in Antwerpen

Al vaak zijn wij een weekend in Antwerpen geweest en altijd vinden wij er onze draai. We gaan vooral om er leuk te winkelen, lekker te eten en om er te genieten van alle mensen die wij bij voorkeur vanaf een terras observeren. Dit weekend was het stralend weer, dus vooral dat laatste gaf veel vertier. Er loopt van alles rond in Antwerpen en wij vinden het een beetje een sport om te raden waarvan de mensen afkomstig zijn. Een vluchtige voorbijganger is moeilijk te duiden, maar pratende mensen in langzaam voorbijslenterende groepen worden al een stuk gemakkelijker. Het mooie aan dit raadspelletje is om te proberen het al 'te zien' voordat het gepsroken woord duidelijk maakt of de vermoedens kloppen. Door onze jarenlange ervaring - niet alleen in Antwerpen - hebben wij het vaak bij het rechte eind.
Het gemakkelijkst zijn de Nederlanders, misschien omdat we hun taal al bij het eerste woord herkennen, maar meer nog door hun luidruchtigheid en slechte manier van kleden. Mannen van middelbare leeftijd met overhangende buiken die in sportshirtjes met Beckham op hun rug rondlopen... Alhoewel deze omschrijving ook heel goed opgaat voor sommige Engelsmannen, tót ze hun mond opendoen. Nederlanders gillen nogal tegen elkaar, ook als daar geen aanleiding voor is. Ook in restaurants vinden wij het een leuk spelletje om te raden waar onze medegasten vandaan komen. Amerikanen kun je daar bijvoorbeeld meteen herkennen door hun gestuntel met mes en vork, áls ze het al proberen. Hun karkateristieke houding van vork in de rechterhand en linkerhand op de knieën verraadt hen onmiddellijk.
Het beste zijn mensen te herkennen aan hun kleding en schoenen, wij hebben gemerkt dat daarin de nationaliteit vaak duidelijk aanwezig is. Ik zou er niet echt harde kenmerken voor willen aangeven, maar het gaat meer om het gevoel dat je bij bepaalde combinaties krijgt.

Maar behalve mensen kijken en lekker eten, proberen wij ook altijd wat cultuur te consumeren als wij in Antwerpen zijn. De stad is rijk aan allerlei prachtige gebouwen en er is altijd wel ergens iets te doen of te zien. Zo bezochten wij deze keer de Carolus Borromeuskerk op het Hendrik Conscienceplein. Dit gebouw hadden we al eerder van buiten bewonderd, maar we waren er nog nooit binnen geweest. Het is een prachtig bewaarde kerk uit de tijd van Rubens, die er ook duidelijk zijn sporen in heeft nagelaten.

De kerk wordt veel gebruikt voor exposities en muziekuitvoeringen en wordt daarom ook wel de kunsttempel genoemd. Maar het meest opvallende wat ik er gezien heb, is van héél andere aard: In de stad van Filip de Winter (ja helaas, ook dát is Antwerpen) hebben ze ónze Rita al binnengehaald.







Zie bijgaand bordje dat ik er fotografeerde in een van de mooiste gebouwen van deze toch wel heel bijzondere stad!

Een goed gesprek

Al anderhalf jaar wonen wij in Mill en nog steeds zijn we bezig met het 'verkennen' van onze nieuwe omgeving. Op allerlei gebied doen we dat: winkels, mooie plekjes en natuurlijk ook leuke restaurants. Eerder ontdekten we al een leuk Mexicaans restaurant in Nistelrode en gisteren vonden we in Uden, op een plaats waar je het nooit verwacht, een prima eetlocatie.
Niet in het centrum of aan een romantisch laantje, maar weggestopt achter een industrieterrein en een klein woonwagenkampje. De route volgend via de Gamma en de IBN-Service en op het verkeerde been gezet door een bord 'doodlopende weg', vind je opeens de Boekelsedijk met daaraan achter hoge heggen in een grote tuin een langgevelboerderij van een respectabele leeftijd. De naam van het restaurant 'Het Gesprek' gaf ons de hoop dat je er in ieder geval rustig kunt eten. Dat was inderdaad het geval en het was nog goed verzorgd en lekker ook.
Wij kozen voor het 5-gangen menu, dat lijkt heel veel, maar door de uitgebalanceerde samenstelling en de aangepaste hoeveelheden is het een aangenaam geheel. Na afloop zaten wij niet te vol, maar voelden wel dat we gegeten hadden. Sterk in tellen zijn ze trouwens niet bij Het Gesprek, want wij telden 6 gangen én een extra tussendoortje.
We begonnen met een kopje - en dan bedoel ik ook écht kopJE - grove mosterdsoep met een kwartelboutje, daarna kregen we een terrine van noordzeepaling met tomatengratiné geserveerd. Gang nummer 3 bestond uit een heerlijke gevogeltebouillon, gevolgd door hondstong met gebakken peultjes en hollandaise saus. Na dit zeer gevarieerde eten kregen wij als extra tussendoortje een smakelijk glaasje met sinaasappelpulp, amandelen en een vleugje cointreau aangeboden. Deze lange inleiding was nodig om ons geheel voor te bereiden op het hoofdgerecht: voortreffelijk bereid lamsvlees met groenten van het seizoen. Als dessert aten wij 'gespieste'aardbeien met een bolletje vanille ijs en een beetje hangop. In plaats van het aangeboden wijnarrangement kozen wij voor een Beaujolais Fleurie, een lichte rode wijn die mooi past bij alle gerechten. Daarmee waren wij in ieder geval gevrijwaard voor wijnen die wij zelf nooit gekozen zouden hebben - en die we ook niet zouden wíllen kiezen - zoals een Moezel bij het kwartelboutje of een Muscadet bij het dessert. Een goede Franse wijn behoeft geen krans...

Tussen de buien door...

Na een zonnige julimaand kon de zomer dus echt wel op! Augustus was en is nog steeds veel te nat, veel evenementen vallen daardoor in het water. Zo dreigde ook onze jaarlijks terugkerende Pot Luck te verrregenen. Ieder jaar nodigen wij familie en vrienden uit op een zaterdag in de buurt van 23 augustus om samen met ons lekker te eten en te drinken. Daarvoor moeten ze dan wel zelf allerlei lekkers meebrengen en zo ontstaat er een verrassende maaltijd. Om iedereen een beetje van dienst te zijn, wordt er ieder jaar een thema aan de Pot Luck gehangen. Dat maakt het ook iets eenvoudiger om een smakelijke bijdrage te verzinnen. Meestal is het thema gerelateerd aan onze vakantie(s) voorafgaand aan het feest, dit jaar kozen we daarom voor Australazië. Het menu varieerde daardoor ook van kangaroe met aardappelsalade tot Vietnamese loempia's en gebakken banaan. En nog véél meer smakelijks. De Australische wijn en echt Fosters bier smaakten er wel bij.
Maar door de aanhoudende regenbuien werden wij vorige week toch wat nerveus over onze Pot Luck. De traditie wil dat we er een buitenfeest van maken, dat doen we al 7 jaar en meestal met prima weer. Ook hebben we wel ervaring met af en toe een flinke bui, maar zo nat als dit jaar hadden we het nog niet meegemaakt. Er moesten dus voorzorgsmaatregelen getroffen worden, er moest iets geregeld worden om de weergoden te slim af te zijn. Gelukkig hadden wij eerder dit jaar al een barbecue meegemaakt in bizarre weersomstandigheden, die overleefden we dankzij een gigantische feesttent die ons lekker droog en uit de wind hield. Op ons vriendelijk verzoek of wij deze tent misschien konden lenen, kregen wij een positief antwoord. En de tent was onze redding...
Tussen de buien door hebben wij die met ons tweeën (tent van 8 bij 4 meter!) op vrijdagmiddag opgezet. Nog voor het dak er helemaal opzat, waren we al doorweekt van de regen. Op zaterdagochtend hebben we dankzij de tent alle andere spullen goed kunnen voorbereiden terwijl er een aantal plensbuien gezellig op het dak van de tent kletterden. Tijdens het feest hadden we geen spatje last van de regen en dankzij de aangebouwde kleinere partytent van onszelf konden we ook droog barbecuen. Wij zaten allemaal lekker droog en het feest kon gewoon doorgaan.
Na afloop hebben we nog dezelfde avond de zijkanten van de tent gehaald om het risico dat de tent tijdens een onweersbui door de wind omgeblazen zou worden, zo beperkt mogelijk te houden. Het dak was flink nat, dus dat konden we nog niet opvouwen en opruimen. Op zondagochtend hebben we daarom weer met ons tweeën het dak drooggemaakt met handdoeken en de tent verder helemaal afgebroken. Net voordat de volgende bui losbarstte, hadden we alles 'binnen' en konden we terugkijken op een zéér geslaagde Pot Luck. Volgend jaar hopen we toch op beter weer!
Voor al onze gasten: op de weblog van de Pot Luck staan de foto's en is de datum voor volgend jaar bekendgemaakt.

Geen gezicht 2006

Al een tijd liep ik erover na te denken. Eigenlijk zou ik weer eens iets anders met mijn haar willen en ook die oude bril was wel aan vervanging toe. Er waren 2 dingen die uiteindelijk de doorslag gaven om ook daadwerkelijk actie te ondernemen. Ten eerste hadden al een aantal mensen, waaronder opvallend veel kinderen, opmerkingen gemaakt over de dikke glazen in mijn bril. Ik ging er zelf bijna van denken dat ik wel héél slechte ogen had. Bovendien wilde ik ook graag voor de vakantie een zonnebril met ingebouwde leessterkte, dus ging ik op een goede dag toch maar eens naar de opticiën. Niks moeilijker dan een bril uitkiezen zonder glazen, want hoe die precies 'staat' zie je dus niet goed! Maar met hulp van een leuke én eerlijke verkoopster lukt zoiets altijd wel. Toen we samen tot een bevredigende keuze waren gekomen, werden mijn ogen gemeten om de juiste sterkte te bepalen en kreeg ik zelfs een oogdrukmeting. Nadat mij verzekerd werd dat de glazen in mijn nieuwe bril echt veel dunner zouden worden terwijl de sterkte wél 'dikker' was, durfde ik pas over te gaan tot het bestellen van 2 complete brillen. Tevreden over de hele procedure ging ik naar huis met de wetenschap dat ik over een week een 'ander gezicht' zou hebben. Dat was één kant van mijn nieuwe look.
Verder eigenlijk nog niks concreet van plan in die richting was ik een week of 2 later aan het sporten toen mijn begeleidster me vroeg of ik mijn haren altíjd in een staartje had. Dat was de tweede directe aanleiding om nog eens over mijn 'image' na te denken. Want al had ik nu dan een leuke nieuwe bril met echt véél dunnere glazen, toch mankeerde er nog wel wat aan. Nee, ik had niet altijd dat staartje, maar echt gelukkig met mijn lange haar was ik al lang niet meer. Het zal mijn ongedurigheid wel zijn die me ieder jaar van haardracht doet veranderen. Als ik naar foto's kijk van een jaar geleden dan heb ik daar een kort koppie en nu wordt er aan me gevraag of ik altíjd mijn haren in een staartje heb. De gedachte was er en dan kun je er bij mij donder op zeggen dat er iets gaat veranderen. Gelukkig woont de kapper zo dicht in de buurt dat ik er iedere dag langsloop en dat zorgde ervoor dat ik er al snel binnenging om een afspraak te maken. Nog diezelfde dag kon ik terecht om mijn haar te laten knippen. In plaats van vast omlijnde plannen van hoe het dan moest gaan worden, ben ik snel op internet gaan zoeken naar iets wat me wel leuk leek. Dat valt waarachtig niet mee, want mijn gezicht zat er dus niet tussen! Maar de jonge enthousiaste kapster die me onderhanden ging nemen, werd helemaal blij toen ze me het door haar voorgestelde kapsel mocht aanmeten. En óf ik nu een hele andere look heb, ik voel me weer helemaal 2006 en volgend jaar zien we wel weer!

Groeten uit de Provence

Deze week waren wij in de Provence, om precies te zijn in Faucon. Dat is een plaatsje met 380 inwoners en een eigen burgemeester. Het weekend dat wij er aankwamen, waren er de jaarlijkse 'fêtes votives' met 3 dagen lang eten, drinken en pétanque. Op zondag natuurlijk ook nog een grote marché brocante. In het plaatselijke restaurant waren alle tafels bezet, maar er werd bij ieder nieuw gezelschap wel weer ergens een tafel en een plekje tevoorschijn getoverd. Tot een uur of 10, toen was ook het eten echt op en moest er nee verkocht worden.
Wij gaan graag naar de Provence, voor het eten, de sfeer en natuurlijk het altijd geweldige weer. Overdag heerlijk warm met veel zon en 's avonds koelt het door de mistral lekker af. Door de lage luchtvochtigheid verbrand je wel heel snel, daar moet je echt voor oppassen.










Onze uitstapjes beperkten zich tot in de directe nabijheid van Faucon, zo brachten wij bijvoorbeeld een bezoek aan Vaison la Romaine.

Een plaats met veel overblijfselen van de Romeinen, waaronder een heus amphitheater.


Voor mensen die van natuurstenen keukens houden ook zeker een keer het bezoeken waard, er zijn nog resten van zo'n Romeinse keuken te vinden!





In Crestet bezochten wij het Centre International d'Art, vooral omdat bij dit kunstcentrum een beeldentuin in het bos hoort. Jammer genoeg is het centrum 'en effet des règles d'administration' helemaal gesloten en zijn er van de beelden in het bos nog maar weinig over. Van de 12 die er behoorden te staan, konden wij er maar 6 terugvinden.

De wandeling door het bos was natuurlijk wel leuk en de terugtocht met de auto over onverharde wegen deed me sterk denken aan de jaren dat we met de kinderen in de Provence waren en regelmatig 'de weg kwijt waren'. Soms was dat echt zo, maar vaak ook gebruikten we die smoes als plagerij omdat er dan op de achterbank lichte paniek uitbrak. Een beetje gezonde spanning moet kunnen tijdens de vakantie.


In plaats van alwéér naar de top van de Mont Ventoux, zijn we een paar uur wezen wandelen op de 'buurberg' de Mont Serein. Een pittig stukje, maar met prachtige uitzichten over de Baronnies en natuurlijk op de Mont Ventoux. De Mont Serein is een echte 'Franse' berg, in tegenstelling tot de Mont Ventoux komen er weinig buitenlandse wandelaars.

Natuurlijk zijn we ook weer naar onze 'eigen' cave geweest, die in Bonnieux. Enkele jaren geleden hebben we deze kleine coöperatie ontdekt en sindsdien halen we hier altijd een voorraadje wijn als we enigszins in de buurt zijn. Vanuit Bonnieux gaan er dit jaar 30 flessen mee naar Nederland; rood en rosé, lekker maar niet erg kostbaar. Bij het Domaine du Faucon Doré (op dit moment zo ongeveer onze achterbuurman) hebben we nog eens 12 flessen gekocht, waarvan er 6 gevuld zijn met echt 'gouden' wijn. Gerijpt in eiken vaten en nog jaren lang lekker. Deze laatste wijn hebben we uiteraard ook eerst geproefd, de smaak bleef nog lang plezierig hangen.

In Nyons hebben we een paar uur rondgelopen en genoten van de oude Romeinse sfeer die je daar overal tegenkomt. Het stadje is ook bekend om haar (zwarte) olijven en de olie daarvan.



















De Provencaalse markt in Carpentras was zó druk, dat we er bijna niks van gezien hebben. In ieder geval leverde onze zoektocht naar een tweetraps kurkentrekker niks op. Die hebben we toch nog weten te bemachtigen door er bij de Cave Comtadine in het buurdorp Puyméras naar te vragen. Eigenlijk niet bedoeld voor de verkoop, maar weg te geven als relatiegeschenk bij grote wijnaankopen (die wij al elders hadden gedaan!), konden we er toch eentje aanschaffen voor een heel redelijke prijs ;-)
Verder hebben wij hier heel veel gelezen, gepuzzeld (behalve aan cryptogrammen zijn we nu ook verslingerd aan Su Doku's) en geluierd, lekker gegeten (thuis en in de dorpen Faucon en Puyméras) en wandelingen in de omgeving gemaakt. Ook de meegenomen schilderspullen hebben we gebruikt, het is echter bij één doek gebleven. De mistral waaide té heftig om aan het grotere doek te durven beginnen.

Groeten uit Metz

Wij zijn een weekje weg. Vandaag neergestreken in een regenachtig Metz en morgen gaan we door naar een hopelijk zonnige Provence.
Aan de voet van de Mont Ventoux gaan wij een weekje genieten van la douce France, met een wijntje en een boekje en af en toe een wandeling. De hond is mee en we hebben zelfs schilderspullen bij ons.
Wie weet wat dat nog oplevert!
Volgende week zal ik jullie weer vanuit Metz berichten over onze vakantie.

Deze week: Boxmeer en Den Bosch

Wat de overeenkomst is tussen deze twee plaatsen kan ik zo gauw niet benoemen. Misschien dat ze allebei in Noord Brabant liggen. Of dat ze onderdeel uitmaken van de omgeving van onze woonplaats Mill?
Feit is dat wij deze week zowel in Boxmeer als in Den Bosch waren.
Op maandagavond waren wij bij 'Daags na de Tour' om een aantal vedetten uit die grote wielerronde nog maar een keer van dichtbij te aanschouwen. Als extraatje mochten we daar ook zien dat Erik Dekker na zijn akelige val weer op de fiets geklommen is. Hij reed de ronde van Boxmeer uit, maar moest een aantal renners voor laten gaan. Bewonderenswaardig wat hij daar liet zien, met 2 knieën nog in het verband, bepleisterde ellebogen en de littekens in zijn gezicht nog duidelijk waarneembaar reed hij dan toch maar weer die 100 kilometer door de straten van Boxmeer. Maar de winnaar was Michael Boogerd, voor de derde achtereenvolgende keer in de 'Daags na de Tour'. Honderd kilometer fietsen na zo'n zware ronde van Frankrijk, je moet er niet aan denken. Maar voor deze mannen lijkt het een tussendoortje!

















Op zaterdagavond haden wij een afspraak in Den Bosch, om te beginnen op De Parade bij Het Hart van Brabant, min of meer tegen de St. Jan aan. Lekker op het terras bijkletsen met oud collega's met aanhang. Over van alles hebben we het dan, zeker ook over 'toen', maar vooral over nieuwe ontwikkelingen en natuurlijk moet er ook een beetje 'geroddeld' worden over gezamenlijke oude bekenden. Alles in het goede hoor, meer in de trant van 'Wist je dat...?", of 'Heb je het al gehoord...?". Onvermijdelijk als je als 'ooit-collega's' elkaar eens in de zoveel tijd spreekt.
Na het aangenaam verblijf op het terras werd het tijd om naar het restaurant te gaan waar we een tafel hadden gereserveerd. In de Korte Putstraat natuurlijk, waar anders? Deze keer bij Allerlei Visserij (www.allerlei-visserij.nl), zoals de naam al doet vermoeden met een zeer gevarieerde menukaart. Veel keus in vis natuurlijk, maar ook allerlei andere (vlees)gerechten, zodat iedereen zijn eigen kostje kon bestellen. Met 8 mensen geeft dat een rijke variatie aan gerechten op tafel, variërend van lendenbiefstukjes tot zeeduivel. Genietend kwamen wij deze avond Den Bosch weer prima door en voor de volgende bijeenkomst hebben we al weer afspraken gemaakt. Wij raken nooit uitgepraat...

Warm hè?

Deze week kreeg ik een mailtje met de vraag 'Warm hè?' Na opening stond mijn scherm vól met ventilatoren en de opmerking '....Zo, dat scheelt hè!!!' (Dankjewel Patries ;-))
Leuke digitale grap en helemaal actueel ook. Iedereen loopt te zuchten en te puffen en lijkt gebukt te gaan onder dit prachtige weer. Schandalig is het, dat het hier in ons koude kikkerlandje al zó lang heet is en het wil ook al niet regenen! Wat moet er zo van ons worden?
Al die klagers hebben het er maar druk mee en dat is nou juist wat je níet moet doen met dit weer. Je druk maken als het niet nodig is. Geniet ervan, doe zo min mogelijk dingen waar je geen zin in hebt en beleef deze zomer alsof je in eigen land op vakantie bent. Bekijk alles van de zonnige kant, het weer helpt je daarbij iedere dag weer.

In onze tuin zitten sinds deze week ook een paar 'levensgenieters', ze stralen precies het gevoel uit dat bij deze zomer hoort. Hij een ijsje, zij het gezicht opgeheven naar de zon en verder lekker niks. Kleine glimlach om de lippen, zo komen zij hun dagen door. Door alleen al te kijken naar deze beelden, geniet ik van het moment.
Natuurlijk moet er ook af en toe gewerkt worden, maar gelukkig geldt voor mij dat ik door het warme weer juist meer ideeën krijg om iets nieuws aan te pakken. Alsof ik de zonne-energie nodig heb om op gang te komen. Nu nog een manier verzinnen om deze energie op te slaan voor slechtere tijden, want bij kou en regen zit ik maar het liefst een beetje te suffen. Maar misschien dat het vanaf nu helpt om even naar onze nieuwe 'bewoners' in de tuin te kijken om de energie van dit moment weer te voelen!
(Beelden van Anja Taverne uit Mill)