De Brug

Wij gingen naar Bommel om de brug te zien. Dat is niet helemaal waar, wij gingen naar Waardenburg om de brug te zien. En zelfs dat klopt niet, want wij gingen naar Leerdam op kraamvisite. Het was een uitgestelde kraamvisite, de baby werd al in januari geboren, maar eerder waren er omstandigheden die dit bezoek verhinderden. Nu, na bijna 3 maanden na de geboorte, was het dan eindelijk zover. In de week dat er ook een koninklijke baby geboren werd, bezochten wij Julia (ook al bijna een koninklijke naam dus) die met trots op haar rompertje verkondigt dat papa haar koning is. Een meisje dat mijn hart nu al gestolen heeft. Ik maak het namelijk niet zo vaak mee dat de baby die ik op schoot krijg me een brede glimlach schenkt. Een prachtig, actief kind dat het nu al zonde van de tijd vindt om de hele dag te slapen. Dat belooft wat voor de toekomst...
Op de terugweg gingen wij dus bij Waardenburg van de snelweg af om de werkzaamheden aan de oude brug bij Zaltbommel te bekijken. Dit weekend zijn ze daar begonnen met de sloopwerkzaamheden van de brug zelf, de toegang tot de brug was al veel langer afgesloten. Het viel niet mee om echt in de buurt van de brug te komen. Vanaf het witte kerkje van Waardenburg, voor veelgebruikers van de A2 een herkenbaar bouwwerk, kun je tevoet over de dijk en dan meteen na de spoorbaan rechtsaf. Je komt dan op een pad langs het spoor, maar op een gegeven moment loopt dat pad dood tegen de spoorbrug aan. Gezien het drukke treinverkeer is het niet raadzaam om daar de rails over te steken, in de 20 minuten dat wij er liepen passeerden er 5 treinen! Toch heb ik geprobeerd om een paar karakteristieke foto's te maken, met vaag op de achtergrond de toren van Zaltbommel.
Nog even en de oude brug is er niet meer. De brug waarvoor wij heel vaak in de file hebben gestaan. Voordat de Martinus Nijhoffbrug klaar was, moest je over de oude brug die voor het verkeer in noordelijke én zuidelijke richting samen waarschijnlijk smaller was dan voor één richting van de nieuwe brug. Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik daar de eerste keer overheen reed. Net terug uit Philadelphia waar alles breed - breder - het breedst was, moest ik voor mijn gevoel met de auto over een smal fietspad terwijl de tegenliggers probeerden om mijn buitenspiegel aan flarden te rijden. Met het zweet in de handen en drukke kinderen op de achterbank haalde ik de overkant. Maar zoals alles, als je iets maar vaak genoeg doet, wen je overal aan. Dat gold zeker voor het gebruik van de brug.
De nieuwe brug is natuurlijk prachtig, maar speciale herinneringen heb ik er (nog) niet aan. De files staan nu ergens anders, een stuk verder waar de A2 weer smaller wordt. En als dat ooit verholpen wordt, ontstaan ze wel weer op een andere plaats...

Deze week op Station Mill: Zomergevoel

Bob Dylan in person

(klik afbeelding voor video)

Nooit gedacht dat het nog eens zou gebeuren, maar gisteravond heb ik hem in levende lijve gezien. Tenminste dat mag ik aannemen. Hij stond namelijk zo ver weg dat het niet meer was dan een man met een hoed op, die met de stem van Bob Dylan een geweldig concert gaf. Je kunt niet zeggen dat hij een fantastische show stond weg te geven, dat is dan ook niet de stijl die je van Dylan verwacht. Geheel naar verwachting begon het concert om stipt half 8 en 2 uur later was het 'gedaan'. Voor iemand van bijna 66 is dat lang niet gek. Bijkomend voordeel voor het publiek, dat overigens ��rg keurig was, was dan ook dat we allemaal weer op tijd naar huis/bed konden!
Toch gek dat ik zo'n 35 jaar geleden voor mijn eindexamen Engels een songtekst van Bob Dylan moest bespreken, die ik nu na zoveel tijd door de meester zelf hoor zingen. Een prachtige uitvoering van Highway 61 Revisited! Na afloop van het concert hoorde ik een erg jeugdige fan zeggen dat het zo jammer was dat Dylan geen bekende nummers had gespeeld! Slecht geluisterd dus jongeman, maar je moet ze natuurlijk wel herkennen...
Wat wel erg opvalt, zelfs als je heel ver weg staat: Dylan doet geen enkele moeite om te communiceren met zijn publiek. Gewoon spelen en dat is het. Pas als het concert bijna afgelopen is, stelt hij zijn muzikanten voor. Maar ook dat klinkt niet erg bezield.
Toch kan ik zeggen dat wij een mooie Dylan-avond hebben meegemaakt. Je moest erbij zijn om dat te begrijpen!

Setlist 9 april HMH

Cat's In The Well
Don't think twice, it's alright
Watching the river flow
It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)
Spirit On The Water
High water
To Ramona
Rollin' And Tumblin'
Visions of Johanna
Highway 61 Revisited
When The Deal Goes Down
Most likely you go your way (and I'll go mine)
Ain't talkin'
Summer Days
Like A Rolling Stone

Toegift

Thunder On The Mountain
All Along The Watchtower


Klik hier voor een uitvoerige recensie.

Pasen

Een lang zonnig paasweekend dat vrijdag begon met de jaarlijkse fietsrit door Zuid Limburg. De drie zonen die samen met hun vader elk jaar op Goede Vrijdag de Limburgse heuvels bevechten. Het traditionele telefoontje dat ze boven op de Keutenberg staan, vertelt mij dat alles goed is gegaan. Het werk is verzet en er hoeft dan slechts nog te worden genoten van een lekker glas bier in Partij en de aankoop van een 'heilig' souvenir in Wittem. Zo ging het ook dit jaar weer.
Na afloop van de inspannende rit moest er uitgebreid gedoucht worden voordat we naar Den Bosch reden om daar in de Korte Putstraat te genieten van een verrassingsmenu in restaurant De 5 Kamers.
Paaszaterdag was een dag van boodschappen en klussen. Grote voorraden werden ingeslagen bij de Macro en voor de te maken regenpijp vonden wij bij -dat zeg ik- de GAMMA alles wat we nodig hadden.
Het was nog een heel karwei om alle onderdelen bij elkaar te zoeken. Nog meer werk was het uiteindelijk om de regenpijp aan de dakgoot te bevestigen en voor een goede afwatering te zorgen. Met een wateropvang in de grond van 60 liter, moet het nu afdoende zijn om ons te verlossen van de wateroverlast in de berging die we bij bijna elke regenbui ondervonden. Het is te hopen dat we nu eindelijk de buitenmuur droog kunnen houden, dan kunnen we die na 2 jaar eens gaan witten.
Morgen, Eerste Paasdag, zullen wij ons niet al te druk maken. Overdag misschien wat fietsen of wandelen - het belooft lekker weer te worden - en 's avonds gaan we naar Boxtel. We hebben daar een tafel gereserveerd bij restaurant De Negenmannen. Er wordt een speciaal paasmenu geserveerd en gezien de goede ervaringen die we met dit restaurant hebben, verheugen we ons op het eten.
(Frisse salade van jonge tuinboontjes en crème fraiche, waarbij een tartaar van gemarineerde zeewolf. Er op een spiegeleitje van kwartel. - Filet van zeebaars met auberginekaviaar en een saus van chorizo. - Blonde Aquitainerund van biologische veehouderij Hoeve de Bosrand te Boxtel met een saus van Pedro-Ximenez-sherry. - Kleine halve paaseitjes gevuld met een mousse van hazelnoot en mousse van pure Valrhona-chocolade waarbij ijs van de Vughtse ijsboerderij.)

Tweede Paasdag zal echter pas het hoogtepunt worden van dit lange weekend: dan gaan we naar een concert van Bob Dylan. Het lijkt me fantastisch om deze man, die eigenlijk bij leven al een legende is, eens in het echt te zien en te horen. Natuurlijk zullen we proberen om er iets van op een (telefoon)videootje vast te leggen. Ik vind ongetwijfeld nog wel ergens tijd om daar dinsdag iets over te vertellen op deze weblog!

Op Station Mill vertel ik deze week over een 'elektrisch probleem' dat ons in de nacht van woensdag op donderdag trof. Niks ernstigs en alles is weer helemaal opgelost. We ondervonden wel weer even hoe kwetsbaar wij als mens zijn in zo'n situatie en hoe afhankelijk van ons alledaags comfort!

Apeldoorn

Eigenlijk had ik vandaag op deze plaats natuurlijk een sappige aprilgrap moeten publiceren, maar daarvoor had ik deze keer geen inspiratie. Een paar jaar geleden heb ik, samen met collega's, wél een zeer geslaagde grap uitgehaald. Daarover vertel ik deze week op Station Mill.
We hadden het dit weekend ook al veel te druk om iets te bedenken. Vrijdagavond waren we te gast op een prachtig feest in Amsterdam. Midden op De Dam, in De Industrieele Groote Club (www.igc.nl), vierde een kersverse 60-jarige zijn verjaardag. Vanaf het balkon, met direct uitzicht op het Nationale Monument, voelden wij ons even als de koningin. Binnen werd het steeds drukker, bekende en onbekende gezichten vulden de eerste verdieping. In de exclusieve ambiance genoten wij van het buffet, vooral van het verrukkelijke - erg foute - dessert. Met op de achtergrond de vrolijke noten van het ingehuurde quintet, voerden wij leuke gesprekken met aardige mensen. Over de meest uiteenlopende onderwerpen, maar vooral over de jarige.
Zaterdag maakten wij een wandeling door de bossen van 't Loo in Apeldoorn. Als een van de eersten dit seizoen konden we ook rond het Oude Loo wandelen, dit gedeelte van het park is dit jaar geopend van 31 maart t/m 3 juni. 't Oude Loo dateert oorspronkelijk uit de 15de eeuw en is achtereenvolgens bewoond geweest door de familie Bentinck (een oud Gelders adellijk geslacht), de Oranjes en door de Fransen (Lodewijk Napoleon woonde bij het ontstaan van de Bataafse Republiek in 1806 in Paleis 't Loo). Pas in het begin van de vorige eeuw (1904) gaf Wilhelmina opdracht aan de bekende bouwmeester Dr. P.J.H. Cuypers tot een algehele restauratie. Uiteindelijk zou het tot 1976 duren voordat de restauratie volledig gereed was. Hieraan werkten achtereenvolgens Jos Cuypers (tot 1921), C.W. Royaards (1968-1970) en baron van Asbeck (1970-1976). Het Oude Loo is een rijksmonument en is sinds 1968 eigendom van de Staat der Nederlanden.
Op het terrein van het Oude Loo staat ook het 'speelhuisje' van de kleine prinses Juliana. Compleet met meubeltjes en theeserviesje. Dat moesten we dan wel vanaf een eerbiedige afstand bewonderen, want het huisje is niet open voor publiek.
Verderop in het park staan ook nog prachtige paviljoens aan de grote vijver. Een geweldige plek voor een groot feest, met wat fantasie zagen wij ons daar een prachtige partij geven. Helaas zal dat wel bij een fantasie blijven!
Het hele park is voorzien van goed beloopbare wandelpaden, het bos wordt keurig onderhouden. Het is wel allemaal heel erg netjes, je voelt je er een beetje 'op bezoek bij de Koninklijke Familie'. Dat beeld wordt versterkt doordat je af en toe een marechaussee op zijn fiets voorbij ziet komen. Toen wij 10 minuten na de officiële sluitingstijd weer bij de parkeerplaats aankwamen werden we al opgewacht door zo'n wetsdienaar. Met de sleutel in zijn hand en een glimlach op zijn gezicht kon hij het toch niet laten ons vermanend toe te spreken over onze overtreding. Zes uur is zes uur, orde moet er zijn! Als laatste bezoekers reden wij dus door de poort weer naar buiten, achter ons werd die officieel afgesloten.
Vandaag gaan we weer op verjaardagsvisite, niet in de IGC, maar in de Utrechtse Sterrenwijk. Op 1 april 1985 werd onze jongste zoon geboren, onze eigen aprilmop.

De Achillesblessure overwonnen

Vandaag heeft Ger voor het eerst weer meegedaan aan een prestatieloop. Na zijn gedwongen looppauze door een hardnekkige achillespeesblessure geen halve marathon, maar een zeer verdienstelijke 10 kilometer. Door zijn eigen goede voorbereiding (vanaf najaar 2006) en goede begeleiding van de trainer van ING Business Run heeft hij een goede race gelopen in Venlo. De organisatie daar heeft dat allemaal mooi op een rijtje gezet! Klik op de afbeelding boven dit bericht om Ger zijn Venloop in cijfers te zien.

Back to the sixties

Klik op de afbeeldingen voor live beelden
Zaterdag waren we in Den Haag. Back to the sixties in het Gemeentemuseum, inclusief een optreden van Cuby & the Blizzards. Een concert dat vooraf werd gegaan door een mini-optreden van Relus ter Beek. Commissaris der Koningin in Drente, de provincie van Cuby, alias Harry Muskee. Als 2 Drentse jongens stonden ze daar op dat podium, Relus benoemde Muskee tot ambassadeur van Drente en spelde hem het daarbijbehorende teken op: een mooi vormgegeven zilveren D. Daarna kon het concert beginnen.
Het was een bijzondere bluesavond, niet in het minst door de wat merkwaardige omgeving. In een zaal waar niet gerookt en gedronken mocht worden, waar Harry Muskee zich overigens niks van aantrok, klonken de doorrookte klanken van de blues des te schrijnender. Gelukkig was de kroegsfeer toch ietwat aanwezig, behalve het blikje Heineken van Cuby en zijn altijd aanwezige sigaret, was er een rookmachine die voor de achtergrond zorgde. Maar met je ogen dicht was je helemaal 'in' de blues, de muziek maakte alles goed. Behalve door de 4 Blizzards werd Cuby ook begeleid door een fantastich blazerstrio (sax, trompet en trombone), alles bij elkaar een complete sound. Van 'Boom, boom, boom' tot 'Sugar Mama', we gingen jaren terug in de tijd. Maar wel heel goed. Als laatste nummer klonk het eigen 'Window of my eyes', een nummer dat iedereen zich nog zou moeten herinneren. Terwijl de band nog even lekker doorging, nam Cuby zelf na een dik uur afscheid. Het was mooi geweest.
Na het concert konden we nog naar de tentoonstelling 'Sixties!' in het museum. De omvang van de expositie viel een beetje tegen, maar wat er te zien was, riep wel veel herkenning op. Pop Art jurken, opblaasstoelen, werk van Warhol en Liechtenstein. Het was opmerkelijk hoeveel jaren-zestig idee��n en uitvindingen nu nog gemeengoed zijn. Bijvoorbeeld de stapelstoel of, als je het niet in de voorwerpen zoekt, de massale demonstraties om iets voor elkaar te krijgen. Zoals Karel Appel, waarvan uiteraard ook werk te zien was, zelf zei: "Ik rotzooi maar wat aan", zo kon je op deze tentoonstelling ook zien dat de zestiger jaren een mengelmoes waren van gebeurtenissen die veel veranderingen veroorzaakten. De eerste man op de maan, de opkomst van de massamedia, studentenopstanden en het loslaten van de strakke omgangsregels. Onder invloed van deze culturele en ook politieke veranderingen, gingen veel jongeren experimenteren met een veranderende levenshouding. Soms 'rotzooiden ze ook maar wat aan', maar de invloed hiervan is groot geweest en heeft ons veel gebracht. Daarbij hoort zeker ook de muziek van die tijd, gelukkig mochten wij daarvan nog een gedeelte 'live' meemaken! Wij hebben genoten.

Koffiepraat

Deze week zat vol activiteiten en verrassingen, van wandelen tot juffen en van bloggen tot klantenbezoek. Allereerst was er het overleg op maandag met mijn nieuwe collega op de school waar ik de rest van het schooljaar het vaste gezicht van groep 7 op dinsdag en donderdag word. Heel gezellig, maar ook heel praktisch. Wij blijken op dezelfde golflengte te zitten op het gebied van lesgeven en omgaan met kinderen en we zullen de rest van het jaar nog veel plezier aan elkaar én aan de groep beleven. Met een tas vol handleidingen kon ik thuis aan de slag.

Behalve in onderwijs heb ik me deze week ook enorm verdiept in de dienstenwijzer van assurantiebedrijven. In verband met een website die ik aan het ontwikkelen ben, weet ik nu van alles over de NBVA, de Autoriteit Financiële Markten en de KiFiD. De website is nog niet klaar, maar het werk eraan schiet al aardig op.

Tussendoor was er ook nog tijd om nog maar eens een keer in de Ripse bossen te gaan wandelen. Het prachtige weer had een enorme aantrekkingskracht op me en de hond had er ook al zo veel zin in. Samen met een vriendin heb ik daarom heerlijk een paar uur 'gespijbeld' en hebben wij ons gedragen volgens het oude lied:
"De paden op, de lanen in!
Vooruit, met flinke pas!
Met stralend oog en blijde zin
En goed gevulde tas
Marcheren is gezond voor het bloed,
Wekt eetlust op en dorst
De paden op, de lanen in!
Vooruit met flinke pas!"
Lekker gepicknickt op een bankje in het bos, wat wil je nog meer op een doordeweekse dag?

Natuurlijk was daar ook mijn 'première' in bovengenoemde groep 7. Ik kan alleen maar zeggen dat het erg leuk was. Samen met de kinderen heb ik maar meteen een weblog opgezet, zodat we ook buiten onze schooldagen contact met elkaar kunnen houden. Het werkt al helemaal, er staan leuke verhalen op en zelfs al een aantal reacties. Laten we hopen dat ze zo enthousiast blijven, ook als ik er af en toe eens een extra opdracht opzet.

Tot mijn grote verbazing ontving ik deze week ook een verontrustende e-mail van de redactie van De Volkskrant over mijn volkskrantblog. De tekst luidde als volgt:

"Beste Volkskrantblogger

Wij hebben een rekening ontvangen van een fotograaf wiens foto u heeft gebruikt voor een publicatie op uw weblog.
U heeft de foto geplaatst zonder rekening te houden met zijn copyright.
De rekening bedraagt 357 euro.
Zodra wij de nota per mail hebben ontvangen, zullen wij hem naar u doorsturen.
U kunt vervolgens rechtstreeks aan hem betalen.

Wij hebben de foto zelf inmiddels van uw weblog verwijderd, omdat hij in strijd met het copyright was geplaatst.
Het betreft de foto van de stormschade aan de voormalige houtfabriek Van Hout. Deze foto is gemaakt door Ed van Alem.
Hij stond in een bericht van 21 januari op uw weblog.

met vriendelijke groet,

GJ Bogaerts
chef redactie internet
de Volkskrant"

Inmiddels heb ik daar op Station Mill een reactie op gezet. Het onderwerp leeft enorm, op de weblog van GJ Bogaerts zijn al meer dan 70 mensen die hun mening hebben gegeven en 2 uur na publicatie had ik al 28 aanbevelingen van andere bloggers.

Deze week reed ik ook weer eens naar een goede klant in Arnhem. Eigenlijk een prachtige rit, zeker als het zo'n mooi weer is. Nog even en dan komen overal de blaadjes weer aan de bomen en is het zo mogelijk nog mooier. Ook het gesprek was goed, na een productief uur reed ik weer opgewekt naar huis. Over een A50 vol vrachtverkeer, nog net voor de spits, kon ik toch lekker opschieten.

De laatste dag van de week was ik weer juf, ook in groep 7 maar dan op de openbare school. De groep was de hele week opgedeeld geweest, omdat hun vaste meester ziek was. Het was dus voor de hele school fijn om de week in de eigen klas, met de eigen groep, af te sluiten. Zoals altijd slurpt zo'n onderwijsdag al je energie op, maar ik kom er ook altijd vrolijk van thuis.

Als laatste punt wil ik graag even melden dat het nog steeds goed gaat met 'het gewicht'. Op 22 oktober 2006 berichtte ik hierover de laatste keer en de stand was toen -11½ kilo. Door trouw te blijven aan mijn oefeningen (minstens 4 keer per week), verder op veel andere manieren te bewegen en mijn eetgewoontes in de gaten te houden sta ik nu op -14½ kilo. Nog 2 maanden en dan ben ik er een jaar mee bezig, wedden dat ik de voorgenomen 15 kilo haal?!

Stippelberg

Vanmiddag maar meteen de daad bij het woord gevoegd. Het was zo'n mooi weer, dat moest gevierd worden. Eén van de mooiste natuurgebieden in onze omgeving is de Stippelberg tussen De Rips en Milheeze. Zomer, herfst, winter of lente, het is daar altijd prachtig.
"Sinds 1993 beheert Natuurmonumenten het gebied. De vereniging creëert open plekken in het bos waar inheemse soorten als lijsterbes, berk, beuk, winter- en zomereik kunnen ontkiemen. Oude, dode bomen blijven liggen en vormen een bron van leven voor paddestoelen, mossen en insecten.
In het oostelijk deel van de Stippelberg liggen enkele restanten heide. Om te voorkomen dat alle heide verdwijnt, grazen hier Schotse hooglanders." (Bron: www.natuurmonumenten.nl)
Wij gingen vanmiddag samen met de hond een flink stuk wandelen in dit mooie bos. Ik weet niet wie er het meest genoten heeft: de hond die de benen onder haar lijfje uitrende en alle takken het liefst mee wilde nemen of Ger die het niet kon laten om in de uitkijkpaal bij 'den blekken immer' te klimmen! Zie hieronder een paar foto's:

Maart

Opeens is het maart, voorjaar... Na veel regen komt dan eindelijk de zonneschijn. Het gras moet weer gemaaid worden, de ramen verdienen een spons en zeem en de bollen komen overal in de tuin bloeiend hun aanwezigheid tonen. Heerlijk, want ook al hadden we dan geen echte winter, een donkere periode was het zeker wel.
Vanaf nu gaan we weer volop vooruit en maken plannen voor de rest van het jaar. Vakanties, uitstapjes en werkreizen worden al in de agenda genoteerd. Zo staat er voor ons in juni weer een geweldige reis op het programma: eerst een paar dagen naar Maleisië en daarna gaan we opnieuw naar Vietnam. We verheugen ons er op. Maar ook in de meer dichtbijgelegen reisdoelen hebben wij veel zin; in mei gaan we een lang weekend naar Antwerpen waar we een bijzondere tentoonstelling van de Vlaamse primitieven gaan bekijken. In juli staan wij weer aan de kant bij de Proloog (van de Tour de France), dit keer in Londen. In november staan er nog een paar dagen Verona op het programma. En natuurlijk onze zomervakantie in de Provence, hard nodig om tot rust te komen en weer een mooie gelegenheid om onze wijnkelder aan te vullen. Genoeg leuke dingen in het vooruitzicht dus. Ook staan er al een aantal concerten in onze agenda, zoals Cuby & The Blizzards in maart en Bob Dylan, Joan Armatrading en Gerard van Maasakkers in april. Er komen ongetwijfeld nog meer uitstapjes en concerten in 2007, maar voorlopig kunnen wij het er wel weer mee doen.
Gelukkig hebben wij het in dezelfde periode ook heel erg druk met ons werk. Ziekenhuizen, scholen, lezingen, websites, teksten. We zouden niet zonder kunnen.
Meestal kijk ik in deze stukjes terug op de week of een bijzondere gebeurtenis in de afgelopen periode. Deze keer wilde ik daar van afwijken, er was al genoeg teruggekeken de laatste tijd. En behalve het weekend Barcelona was er niet zo heel veel waar ik vrolijk van werd. Voor mijn gevoel ben ik een hele maand kwijt, pas nu ik weer wat opgeknapt ben van de griep voel ik me weer de optimistische persoon die ik altijd was. Dat gevoel ga ik dus vasthouden, behalve af en toe nog een flinke hoestbui ben ik weer helemaal gezond. Het jaar is nu echt begonnen, ik ben er weer en we gaan proberen er het maximale uit te halen. Dat beloof ik.

Griep

Nóóit doe ik mee aan 'de griep' en ik was het dit jaar dan ook zeker niet van plan. Toen wij vorig weekend naar Barcelona vertrokken, voelde ik me al niet lekker. Maar onder het motto 'liever grieperig in Barcelona dan thuis op de bank' ging ik vol goede moed naar Spanje. Het weer ter plaatse zorgde er in ieder geval voor dat ik me er beter voelde dan in het druilerige Nederland. Maar de griep was er wel degelijk, compleet met hoestaanvallen, spierpijn en koorts.
Eenmaal thuis stond niets me meer in de weg om er maar gewoon aan toe te geven. In de hoop dat het met een paar dagen wel over zou zijn, heb ik geprobeerd om flink uit te zieken. Alleen de hoognodige zaken werden afgehandeld en 's middags dook ik steeds voor een paar uur mijn bed in. Nu is het zaterdag, meer dan een week later, en tegen alle verwachtingen in heeft de griep me nog steeds in zijn macht. De koorts is dan wel gezakt, tenminste die probeer ik met flinke doses antigrippine binnen de perken te houden, maar de hoestaanvallen houden onverminderd aan. Het gevolg daarvan is dat mijn hoofd bijna uit elkaar knalt van de koppijn. Gelukkig is de spierpijn wel verdwenen, daar leid ik dan maar uit af dat de griep op zijn retour is. Ook een goed teken is, dat ik 's middags niet meer naar bed ga. Dat is niet omdat ik er geen behoefte meer aan heb, maar door de vele uren slaap lig ik anders 's nachts wakker. Dat lijkt me een signaal van genezing.
Wat is griep nou eigenlijk precies? Volgens de website www.griep.nl is het een plotseling optredende zeer besmettelijke ziekte aan de luchtwegen die jaarlijks in epidemieën rond hetzelfde tijdstip voorkomt. Verder schrijven ze: "De griep is weliswaar een alledaags verschijnsel, maar het hakt er bij de meesten van ons diep in. Vaak betekent het een week het bed houden. Hoge koorts, hoofdpijn, spierpijn en keelklachten zijn de gebruikelijke symptomen. Hierna heeft het nog eens een conditionele nasleep van een tot twee weken waarin we snel vermoeid zijn."
Alle symptomen lijken bij mij te kloppen, maar ik hoop dat bij mij de nasleep geen weken gaat duren. Het wordt tijd dat er weer gewerkt wordt, mijn bureau is bijna niet meer zichtbaar. Bovendien heb ik het nou wel gehad met dat ziek zijn, ik ga gewoon weer roepen dat ik nooit ziek ben. Misschien helpt het dan de volgende keer wel!

Meer Barcelona (vervolg op vorig bericht)

Nog wat extra foto's uit Barcelona onder dit bericht, o.a. Casa de Míla en Casa Botlla aan de Passeig de Gracia (beide van Gaudi). Ook opnames van het oude centrum van Barcelona, let op de ganzen op de binnenplaats van de kathedraal!
Het leek ook al een beetje zomer, zeker ook voor het paar dat de tango aan het dansen was op de Plaza de la Seu! Met temperaturen tussen de 17 en de 20°C beleefden wij een weekend om nooit te vergeten.

Groeten uit Barcelona

Dit weekend zitten wij dus in Barcelona! Vrijdagavond om ongeveer half 10 arriveerden we met de Aerobus vanaf het vliegveld op de Place de Catalunya. Van daaruit liepen we in ongeveer 15 minuten naar ons hotel, terwijl we al onze ogen uitkeken op de mooie Passeig de Gracia. Bij het hotel (Hotel Alexandra) werden wij allervriendelijkst ontvangen en kregen wij de beschikking over een luxe kamer. Wij wilden zo snel mogelijk onze bagage kwijt en zijn toen snel ergens gaan eten. Érg lekker, alhoewel de zwarte rijst die Ger besteld had, wel heel goed gelukt was!
Vanochtend hebben we eerst ontbeten in een leuke patisserie, onderweg naar de Sagrada Familia. In die onvoltooide kathedraal hebben wij onze ogen uitgekeken en later toen we boven in de torens stonden was het uitzicht weer onbeschrijfelijk mooi. Van de Sagrada Familia gingen we naar Park Güell, een bijzondere belevenis die wel een klein beetje aan onze Efteling deed denken. Onze dag had dus wel een ontzettend hoog Gaudi-gehalte. 's Middags op de Rambla ook nog rondgekeken - het verschil met de Meir in Antwerpen is niet zo heel erg groot - en geprobeerd om niet te struikelen over de 'levende standbeelden'. Wie we wél tegen het lijf liepen, echt heel erg toevallig, waren oude bekenden uit Nieuwegein. We hadden ze jaren niet gezien, dus de verrassing was wederzijds groot.
Aan het eind van de middag hebben we nog even aan de haven gezeten, genietend van het héérlijke weer. Het leek wel zomer! Vanavond gaan we ergens aan de haven eten en morgen 'doen' we nog het oude Gotische gedeelte van de stad. Het is hier leuk, ik denk dat we nog wel een keer terugmoeten!
Hieronder een een aantal foto's van o.a. de Sagrada Familia en Park Güell.

Een week vol herinneringen

Het was een vreemde week, nog zo vol herinneringen en tegelijkertijd lonkte het 'gewone' leven weer. Stapels werk die waren blijven liggen, maar ook veel mails, telefoontjes en aanloop van lieve mensen die nog wat troost kwamen bieden. En troost dat had ik toch nog nodig, deze eerste week dat ik officieel geen kind meer ben.
Een vreemd gevoel om niemand meer 'boven' mij te hebben, ik begrijp nu ook beter de betekenis van het woord wees. Verweesd, kind geweest, verwezen... Ook in de andere betekenis van dat laatste woord - beteuterd, ontdaan, verslagen - heb ik me deze week herkend.
Hoe begin je in godsnaam zomaar opnieuw aan het gewone leven? Die vraag houdt me vooral de hele tijd bezig. Bij alles wat ik aanpak, ben ik snel afgeleid en stel ik de klus maar weer uit. Lees ik nog maar een keer de condoleancekaarten en schrijf ik vast wat bedankjes voor de mensen die er niet bij konden zijn.
Dat de dood van mijn moeder zo'n impact zou hebben, had ik eerlijk gezegd niet gedacht. Ze was al jaren ziek en vooral het laatste jaar werd het erg duidelijk dat het ieder moment afgelopen kon zijn. Ze herkende al een tijd niemand meer, of misschien heel af en toe in een helder moment wel. De laatste maanden was contact nauwelijks mogelijk. Verstandelijk hadden wij al lang besloten dat het v����l beter zou zijn als er een eind kwam aan haar lijden, want eigenlijk vonden wij het geen leven meer. Vaak verzuchtte ik, als ik van een bezoek aan haar naar huis reed, dat ik net zo goed niet had kunnen gaan. Maar de enkele keer dat ik niet kon gaan, voelde ik me daar dan wel schuldig over. Een hopeloze situatie, waar nu dus een einde aan gekomen is.
Vandaag was onze eerste 'vrije' zaterdagmiddag en het voelde heel vreemd om niet naar het verpleeghuis te gaan. Maar tegelijkertijd was het ook fijn om meer tijd te hebben, om lekker buiten in de tuin te werken en daarna nog tijd over te hebben voor wat anders. Zo begin je dus aan het gewone leven, stap voor stap beseffend dat er weer tijd is voor de dagelijkse dingen. Dit weekend nog rustig thuis, komende week weer aan het werk. Want ondanks de carnaval en de krokusvakantie zal er weer geld verdiend moeten worden. Tekstopdrachten, foto's bewerken, websites ontwikkelen, mijn PHP-cursus, ik moet gewoon weer aan de slag. Hoe meer ik er nu over nadenk, hoe meer zin ik daarin krijg. Laat ze buiten maar lekker carnavallen, mij zie je deze week weer achter mijn pc. Of misschien wel achter mijn nieuwe laptop - met Windows Vista! - als het aan de straatkant te druk wordt om me te kunnen concentreren. Ik ga er weer voor 100% tegenaan, want werken is de beste afleiding die er is.
En dan na een week van hard werken een heerlijk weekend naar Barcelona, het voelt bijna als een beloning die ik gekregen heb zonder die verdiend te hebben. En dat is ook zo: wij gaan komend weekend even genieten van een heel mooi cadeau. Wij hebben namelijk een 'troostweekend' aangeboden gekregen om even lekker bij te tanken. Dankjewel PP!

Laatste afscheid

Precies 3 weken na de uitvaart van haar jongere broer Piet, moesten we vandaag definitief afscheid nemen van onze moeder en oma. In een plechtige uitvaartmis in de St. Willibrorduskerk in het centrum van Deurne, met daaraansluitend de crematie in Helmond. Het waren indrukwekkende momenten, maar wij hebben er als familie een heel goed gevoel over. Hieronder vind je de tekst zoals die in het gedachtenisprentje is afgedrukt, ter blijvende herinnering aan een onvergetelijke, sterke vrouw.

Met liefde blijven wij denken aan
Antoinetta Gerarda Maria Jacobs
Netje Lievendag

Zij werd geboren in Deurne (21-04-1925) en zij ging dood in Deurne (03-02-2007). Dat wil echter niet zeggen dat zij een rustig leven leidde. Verre van dat. Iedereen die haar gekend heeft, weet het. Netje was altijd wel ergens mee bezig. Stilzitten stond heel lang niet in haar woordenboek.

Overdag werkte ze in de winkel. De langste periode was dat de drukke kruidenierswinkel, waar ze samen met Gerrit een succesvolle zaak van maakte. Later maakte ze van haar hobby haar beroep en draaide ze in haar eentje een gespecialiseerde handwerkzaak. Ook nadat ze 'uitgewinkeld' was, bleef ze veel handwerken. Haar huis hing vol met grote gobelins waar ze met veel geduld hele dagen aan werkte. 's Avonds breide ze truien voor de hele familie, maar het liefst voor haar kleinzonen. Ze was met recht trots op hen als ze rondliepen in de door haar ontworpen creaties.
In de zware tijd dat ze dagelijks naar Bakel reed om bij haar man Gerrit te kunnen zijn, bleef ze ondanks alles altijd opgewekt. Ze vond nog regelmatig de tijd om iets leuks met haar kleinzonen te ondernemen.
Helaas begon ze al snel na het overlijden van Gerrit te sukkelen met haar gezondheid. Het was een grote klap voor ons én natuurlijk voor haarzelf, om te horen dat ze ook aan Parkinson leed. Gek genoeg had ze dat zelf eerder door dan wie ook.
De ziekte van Parkinson belemmerde haar steeds meer in haar dagelijkse bezigheden. Uiteindelijk was zelfstandig wonen niet meer mogelijk, want behalve dat ze veel last had van fysieke problemen, werd Netje ook steeds verwarder en vergeetachtiger. In 2002 werd ze opgenomen in het ziekenhuis en vanaf voorjaar 2003 werd Netje liefdevol verzorgd in het verpleeghuis.

Ik weet dat leven meest verdragen is,
maar soms kan ik me wezenlijk verblijden
in 't weten, dat de dood me zal bevrijden
uit mijn doorzichtige gevangenis.

uit EXISTENTIE van Frans Babylon,
Deurne 18-03-1924/Zandvoort 21-08-1968

Wij verloren onze kordate moeder en oma al enkele jaren geleden. Telkens opnieuw namen wij in de afgelopen periode een beetje afscheid. Vandaag is daar definitief een einde aan gekomen en gaan wij in onze herinnering terug naar hoe zij vroeger was en wat zij voor ons betekende.

Zaterdag 10 februari 2007,
Wij willen graag iedereen bedanken voor alle blijken van medeleven en belangstelling. Hierdoor kunnen wij verder met ons leven, terwijl we de herinneringen in ons hart bewaren.
Ger – Riky – Kees – Joris – Lennart – Thomas – Roswita

Wegens sterfgeval gesloten...

Deze week geen verhalen en belevenissen maar slechts het droeve bericht dat mijn moeder gisteren overleden is. Áls ik eraan toe kom, lees je er hier volgende week wellicht meer over.