Een doordeweekse week

Geen bijzondere gebeurtenissen deze week, geen spectaculaire uitstapjes en geen opwindende avondjes uit. Eigenlijk (of eindelijk) was het een heel gewone doordeweekse week.
Het weer was prachtig, nog heel veel zon zo in het begin van de herfst. De notenboom verliest dagelijks veel van haar vruchten, dat houdt je lekker bezig. De oogst is aanzienlijk vergeleken bij vorig jaar. Toen telden we alles bij elkaar 30 walnoten, nu liggen er al zeker 10 keer zoveel te drogen en de grootste 'hoop' hangt nog keurig aan de boom! Iedere dag rapen we met gemak een emmertje vol, over een paar dagen of weken zal de rest er ook afvallen. Hopelijk niet allemaal tegelijk, want het vergt nog aardig wat werk om al die gevallen noten te 'verwerken'. Dan heb ik het nog niet eens over het consumeren van al dat lekkers...
Deze week was ook de week van ramen lappen. Dat doe ik niet zo vaak, maar het wisselen van de seizoenen is een mooie aanleiding om die klus te klaren. En een klus dat ís het: boven 5 ramen, beneden 10 en daarbij worden alle buitendeuren en de glas-in-lood ramen binnen niet eens meegeteld. Verdeeld over 3 dagen ben ik dan druk bezig met binnen en buiten lappen en zemen, het houtwerk soppen en de ramen streeploos droogwrijven. Omdat ik mezelf heb opgelegd om het maar 4 keer per jaar te doen, leg ik er mijn hele ziel en zaligheid in. Het resultaat is dan ook navenant, ik kan er echt van genieten om naar mijn schitterende, stralende, glanzende, glimmende, blinkende ramen te kijken.
Verder heb ik de hele week genoten van de betrekkelijke rust, na het lawaai van de kermis die vorige week in Mill was neergestreken. Er is altijd wel wat te doen als je in het centrum van Mill woont (écht waar, gezellige drukte en toch lekker rustig, waar vind je dat nog...), maar de kermis is nét iets teveel van het goede. Tot en met dinsdagavond werden we getrakteerd op snoeiharde muziek vanuit de feesttent bij het gemeentehuis, dat duurde 's nachts tot een uur of 2. Voordat de laatste kermisklant zijn weg naar huis gevonden had, was het dan half 3 en om 6 uur ging hier de wekker weer. Dat was dus even doorbijten in het o zo fijne Mill waar we niet wakker liggen van de straaljagers, maar wél van de kermis.
Deze week was dus alles weer gewoon en wordt vandaag afgesloten met een heel rustig evenement: de fietstocht voor Pater Konings. De ballonnnen heb ik net opgehangen, lees daarover meer op Station Mill.

Boodschappen in België

Dit weekend waren wij in het uiterste zuiden van ons land, namelijk in Vaals dat bij iedereen bekend is van het Drielandenpunt. Van die bezienswaardigheid hebben wij niks gezien, wel van de mooie omgeving in het zo on-Nederlandse landschap. Voor de boodschappen reden wij naar België, want de kwaliteit van de supermarkten aldaar is van een grote hoogte. Ze hebben er specialiteiten en delicatessen die getuigen van de goede smaak van onze zuiderburen. Wij vonden er allerlei lekkers in Kelmis (La Calamine), een stadje in een gebied in België waar ze een onverstaanbaar taaltje spreken dat nog het meeste weg heeft van Luxemburgs. Echt verstaan doe je het dus gewoon níet! Daar konden wij met ons Vakantiefrans niet veel bereiken, maar ook ons Hoogduits maakte geen indruk.
Tot onze grote verbazing troffen wij echter tot driemaal toe welwillende Belgen (want waren het nu Vlamingen of Walen???) die ons in een prachtig gevormd Nederlands te woord stonden. Waar vind je dat nog in dit taal-versnipperde land?
In Brussel zou iedereen tweetalig moeten zijn en is het officieel zo dat je er overal met Nederlands terecht kunt. Meermalen hebben wij meegemaakt dat dat een fabeltje blijkt te zijn. Uitzonderlijk is het dan om in een klein mijnstadje opeens zo taalvriendelijk ontvangen te worden!
En wat kochten wij allemaal bij de SuperGB? Véél vlees voor een grote barbecue, lékkere sauzen die daarbij horen, héérlijk bier, salades met echte stukken zalm en haring, natúúrlijk bonbonbloc-variëteiten die we hier niet kunnen krijgen, lekkere kaasjes, gróte verse gamba's etc. etc.
De verleiding om veel meer te kopen dan goed voor je is, blijkt voor ons in Belgische supermarkten altijd te groot. Het wordt weer afkicken de komende tijd, na twee weekenden Belgisch genot moeten we heel erg hard gaan werken aan ons gezonde-dieet-plan zodat ons gewicht langzaam maar zeker naar ons streefgetal zakt!

Wat ons opviel in Antwerpen

Al vaak zijn wij een weekend in Antwerpen geweest en altijd vinden wij er onze draai. We gaan vooral om er leuk te winkelen, lekker te eten en om er te genieten van alle mensen die wij bij voorkeur vanaf een terras observeren. Dit weekend was het stralend weer, dus vooral dat laatste gaf veel vertier. Er loopt van alles rond in Antwerpen en wij vinden het een beetje een sport om te raden waarvan de mensen afkomstig zijn. Een vluchtige voorbijganger is moeilijk te duiden, maar pratende mensen in langzaam voorbijslenterende groepen worden al een stuk gemakkelijker. Het mooie aan dit raadspelletje is om te proberen het al 'te zien' voordat het gepsroken woord duidelijk maakt of de vermoedens kloppen. Door onze jarenlange ervaring - niet alleen in Antwerpen - hebben wij het vaak bij het rechte eind.
Het gemakkelijkst zijn de Nederlanders, misschien omdat we hun taal al bij het eerste woord herkennen, maar meer nog door hun luidruchtigheid en slechte manier van kleden. Mannen van middelbare leeftijd met overhangende buiken die in sportshirtjes met Beckham op hun rug rondlopen... Alhoewel deze omschrijving ook heel goed opgaat voor sommige Engelsmannen, tót ze hun mond opendoen. Nederlanders gillen nogal tegen elkaar, ook als daar geen aanleiding voor is. Ook in restaurants vinden wij het een leuk spelletje om te raden waar onze medegasten vandaan komen. Amerikanen kun je daar bijvoorbeeld meteen herkennen door hun gestuntel met mes en vork, áls ze het al proberen. Hun karkateristieke houding van vork in de rechterhand en linkerhand op de knieën verraadt hen onmiddellijk.
Het beste zijn mensen te herkennen aan hun kleding en schoenen, wij hebben gemerkt dat daarin de nationaliteit vaak duidelijk aanwezig is. Ik zou er niet echt harde kenmerken voor willen aangeven, maar het gaat meer om het gevoel dat je bij bepaalde combinaties krijgt.

Maar behalve mensen kijken en lekker eten, proberen wij ook altijd wat cultuur te consumeren als wij in Antwerpen zijn. De stad is rijk aan allerlei prachtige gebouwen en er is altijd wel ergens iets te doen of te zien. Zo bezochten wij deze keer de Carolus Borromeuskerk op het Hendrik Conscienceplein. Dit gebouw hadden we al eerder van buiten bewonderd, maar we waren er nog nooit binnen geweest. Het is een prachtig bewaarde kerk uit de tijd van Rubens, die er ook duidelijk zijn sporen in heeft nagelaten.

De kerk wordt veel gebruikt voor exposities en muziekuitvoeringen en wordt daarom ook wel de kunsttempel genoemd. Maar het meest opvallende wat ik er gezien heb, is van héél andere aard: In de stad van Filip de Winter (ja helaas, ook dát is Antwerpen) hebben ze ónze Rita al binnengehaald.







Zie bijgaand bordje dat ik er fotografeerde in een van de mooiste gebouwen van deze toch wel heel bijzondere stad!

Een goed gesprek

Al anderhalf jaar wonen wij in Mill en nog steeds zijn we bezig met het 'verkennen' van onze nieuwe omgeving. Op allerlei gebied doen we dat: winkels, mooie plekjes en natuurlijk ook leuke restaurants. Eerder ontdekten we al een leuk Mexicaans restaurant in Nistelrode en gisteren vonden we in Uden, op een plaats waar je het nooit verwacht, een prima eetlocatie.
Niet in het centrum of aan een romantisch laantje, maar weggestopt achter een industrieterrein en een klein woonwagenkampje. De route volgend via de Gamma en de IBN-Service en op het verkeerde been gezet door een bord 'doodlopende weg', vind je opeens de Boekelsedijk met daaraan achter hoge heggen in een grote tuin een langgevelboerderij van een respectabele leeftijd. De naam van het restaurant 'Het Gesprek' gaf ons de hoop dat je er in ieder geval rustig kunt eten. Dat was inderdaad het geval en het was nog goed verzorgd en lekker ook.
Wij kozen voor het 5-gangen menu, dat lijkt heel veel, maar door de uitgebalanceerde samenstelling en de aangepaste hoeveelheden is het een aangenaam geheel. Na afloop zaten wij niet te vol, maar voelden wel dat we gegeten hadden. Sterk in tellen zijn ze trouwens niet bij Het Gesprek, want wij telden 6 gangen én een extra tussendoortje.
We begonnen met een kopje - en dan bedoel ik ook écht kopJE - grove mosterdsoep met een kwartelboutje, daarna kregen we een terrine van noordzeepaling met tomatengratiné geserveerd. Gang nummer 3 bestond uit een heerlijke gevogeltebouillon, gevolgd door hondstong met gebakken peultjes en hollandaise saus. Na dit zeer gevarieerde eten kregen wij als extra tussendoortje een smakelijk glaasje met sinaasappelpulp, amandelen en een vleugje cointreau aangeboden. Deze lange inleiding was nodig om ons geheel voor te bereiden op het hoofdgerecht: voortreffelijk bereid lamsvlees met groenten van het seizoen. Als dessert aten wij 'gespieste'aardbeien met een bolletje vanille ijs en een beetje hangop. In plaats van het aangeboden wijnarrangement kozen wij voor een Beaujolais Fleurie, een lichte rode wijn die mooi past bij alle gerechten. Daarmee waren wij in ieder geval gevrijwaard voor wijnen die wij zelf nooit gekozen zouden hebben - en die we ook niet zouden wíllen kiezen - zoals een Moezel bij het kwartelboutje of een Muscadet bij het dessert. Een goede Franse wijn behoeft geen krans...

Tussen de buien door...

Na een zonnige julimaand kon de zomer dus echt wel op! Augustus was en is nog steeds veel te nat, veel evenementen vallen daardoor in het water. Zo dreigde ook onze jaarlijks terugkerende Pot Luck te verrregenen. Ieder jaar nodigen wij familie en vrienden uit op een zaterdag in de buurt van 23 augustus om samen met ons lekker te eten en te drinken. Daarvoor moeten ze dan wel zelf allerlei lekkers meebrengen en zo ontstaat er een verrassende maaltijd. Om iedereen een beetje van dienst te zijn, wordt er ieder jaar een thema aan de Pot Luck gehangen. Dat maakt het ook iets eenvoudiger om een smakelijke bijdrage te verzinnen. Meestal is het thema gerelateerd aan onze vakantie(s) voorafgaand aan het feest, dit jaar kozen we daarom voor Australazië. Het menu varieerde daardoor ook van kangaroe met aardappelsalade tot Vietnamese loempia's en gebakken banaan. En nog véél meer smakelijks. De Australische wijn en echt Fosters bier smaakten er wel bij.
Maar door de aanhoudende regenbuien werden wij vorige week toch wat nerveus over onze Pot Luck. De traditie wil dat we er een buitenfeest van maken, dat doen we al 7 jaar en meestal met prima weer. Ook hebben we wel ervaring met af en toe een flinke bui, maar zo nat als dit jaar hadden we het nog niet meegemaakt. Er moesten dus voorzorgsmaatregelen getroffen worden, er moest iets geregeld worden om de weergoden te slim af te zijn. Gelukkig hadden wij eerder dit jaar al een barbecue meegemaakt in bizarre weersomstandigheden, die overleefden we dankzij een gigantische feesttent die ons lekker droog en uit de wind hield. Op ons vriendelijk verzoek of wij deze tent misschien konden lenen, kregen wij een positief antwoord. En de tent was onze redding...
Tussen de buien door hebben wij die met ons tweeën (tent van 8 bij 4 meter!) op vrijdagmiddag opgezet. Nog voor het dak er helemaal opzat, waren we al doorweekt van de regen. Op zaterdagochtend hebben we dankzij de tent alle andere spullen goed kunnen voorbereiden terwijl er een aantal plensbuien gezellig op het dak van de tent kletterden. Tijdens het feest hadden we geen spatje last van de regen en dankzij de aangebouwde kleinere partytent van onszelf konden we ook droog barbecuen. Wij zaten allemaal lekker droog en het feest kon gewoon doorgaan.
Na afloop hebben we nog dezelfde avond de zijkanten van de tent gehaald om het risico dat de tent tijdens een onweersbui door de wind omgeblazen zou worden, zo beperkt mogelijk te houden. Het dak was flink nat, dus dat konden we nog niet opvouwen en opruimen. Op zondagochtend hebben we daarom weer met ons tweeën het dak drooggemaakt met handdoeken en de tent verder helemaal afgebroken. Net voordat de volgende bui losbarstte, hadden we alles 'binnen' en konden we terugkijken op een zéér geslaagde Pot Luck. Volgend jaar hopen we toch op beter weer!
Voor al onze gasten: op de weblog van de Pot Luck staan de foto's en is de datum voor volgend jaar bekendgemaakt.

Geen gezicht 2006

Al een tijd liep ik erover na te denken. Eigenlijk zou ik weer eens iets anders met mijn haar willen en ook die oude bril was wel aan vervanging toe. Er waren 2 dingen die uiteindelijk de doorslag gaven om ook daadwerkelijk actie te ondernemen. Ten eerste hadden al een aantal mensen, waaronder opvallend veel kinderen, opmerkingen gemaakt over de dikke glazen in mijn bril. Ik ging er zelf bijna van denken dat ik wel héél slechte ogen had. Bovendien wilde ik ook graag voor de vakantie een zonnebril met ingebouwde leessterkte, dus ging ik op een goede dag toch maar eens naar de opticiën. Niks moeilijker dan een bril uitkiezen zonder glazen, want hoe die precies 'staat' zie je dus niet goed! Maar met hulp van een leuke én eerlijke verkoopster lukt zoiets altijd wel. Toen we samen tot een bevredigende keuze waren gekomen, werden mijn ogen gemeten om de juiste sterkte te bepalen en kreeg ik zelfs een oogdrukmeting. Nadat mij verzekerd werd dat de glazen in mijn nieuwe bril echt veel dunner zouden worden terwijl de sterkte wél 'dikker' was, durfde ik pas over te gaan tot het bestellen van 2 complete brillen. Tevreden over de hele procedure ging ik naar huis met de wetenschap dat ik over een week een 'ander gezicht' zou hebben. Dat was één kant van mijn nieuwe look.
Verder eigenlijk nog niks concreet van plan in die richting was ik een week of 2 later aan het sporten toen mijn begeleidster me vroeg of ik mijn haren altíjd in een staartje had. Dat was de tweede directe aanleiding om nog eens over mijn 'image' na te denken. Want al had ik nu dan een leuke nieuwe bril met echt véél dunnere glazen, toch mankeerde er nog wel wat aan. Nee, ik had niet altijd dat staartje, maar echt gelukkig met mijn lange haar was ik al lang niet meer. Het zal mijn ongedurigheid wel zijn die me ieder jaar van haardracht doet veranderen. Als ik naar foto's kijk van een jaar geleden dan heb ik daar een kort koppie en nu wordt er aan me gevraag of ik altíjd mijn haren in een staartje heb. De gedachte was er en dan kun je er bij mij donder op zeggen dat er iets gaat veranderen. Gelukkig woont de kapper zo dicht in de buurt dat ik er iedere dag langsloop en dat zorgde ervoor dat ik er al snel binnenging om een afspraak te maken. Nog diezelfde dag kon ik terecht om mijn haar te laten knippen. In plaats van vast omlijnde plannen van hoe het dan moest gaan worden, ben ik snel op internet gaan zoeken naar iets wat me wel leuk leek. Dat valt waarachtig niet mee, want mijn gezicht zat er dus niet tussen! Maar de jonge enthousiaste kapster die me onderhanden ging nemen, werd helemaal blij toen ze me het door haar voorgestelde kapsel mocht aanmeten. En óf ik nu een hele andere look heb, ik voel me weer helemaal 2006 en volgend jaar zien we wel weer!

Groeten uit de Provence

Deze week waren wij in de Provence, om precies te zijn in Faucon. Dat is een plaatsje met 380 inwoners en een eigen burgemeester. Het weekend dat wij er aankwamen, waren er de jaarlijkse 'fêtes votives' met 3 dagen lang eten, drinken en pétanque. Op zondag natuurlijk ook nog een grote marché brocante. In het plaatselijke restaurant waren alle tafels bezet, maar er werd bij ieder nieuw gezelschap wel weer ergens een tafel en een plekje tevoorschijn getoverd. Tot een uur of 10, toen was ook het eten echt op en moest er nee verkocht worden.
Wij gaan graag naar de Provence, voor het eten, de sfeer en natuurlijk het altijd geweldige weer. Overdag heerlijk warm met veel zon en 's avonds koelt het door de mistral lekker af. Door de lage luchtvochtigheid verbrand je wel heel snel, daar moet je echt voor oppassen.










Onze uitstapjes beperkten zich tot in de directe nabijheid van Faucon, zo brachten wij bijvoorbeeld een bezoek aan Vaison la Romaine.

Een plaats met veel overblijfselen van de Romeinen, waaronder een heus amphitheater.


Voor mensen die van natuurstenen keukens houden ook zeker een keer het bezoeken waard, er zijn nog resten van zo'n Romeinse keuken te vinden!





In Crestet bezochten wij het Centre International d'Art, vooral omdat bij dit kunstcentrum een beeldentuin in het bos hoort. Jammer genoeg is het centrum 'en effet des règles d'administration' helemaal gesloten en zijn er van de beelden in het bos nog maar weinig over. Van de 12 die er behoorden te staan, konden wij er maar 6 terugvinden.

De wandeling door het bos was natuurlijk wel leuk en de terugtocht met de auto over onverharde wegen deed me sterk denken aan de jaren dat we met de kinderen in de Provence waren en regelmatig 'de weg kwijt waren'. Soms was dat echt zo, maar vaak ook gebruikten we die smoes als plagerij omdat er dan op de achterbank lichte paniek uitbrak. Een beetje gezonde spanning moet kunnen tijdens de vakantie.


In plaats van alwéér naar de top van de Mont Ventoux, zijn we een paar uur wezen wandelen op de 'buurberg' de Mont Serein. Een pittig stukje, maar met prachtige uitzichten over de Baronnies en natuurlijk op de Mont Ventoux. De Mont Serein is een echte 'Franse' berg, in tegenstelling tot de Mont Ventoux komen er weinig buitenlandse wandelaars.

Natuurlijk zijn we ook weer naar onze 'eigen' cave geweest, die in Bonnieux. Enkele jaren geleden hebben we deze kleine coöperatie ontdekt en sindsdien halen we hier altijd een voorraadje wijn als we enigszins in de buurt zijn. Vanuit Bonnieux gaan er dit jaar 30 flessen mee naar Nederland; rood en rosé, lekker maar niet erg kostbaar. Bij het Domaine du Faucon Doré (op dit moment zo ongeveer onze achterbuurman) hebben we nog eens 12 flessen gekocht, waarvan er 6 gevuld zijn met echt 'gouden' wijn. Gerijpt in eiken vaten en nog jaren lang lekker. Deze laatste wijn hebben we uiteraard ook eerst geproefd, de smaak bleef nog lang plezierig hangen.

In Nyons hebben we een paar uur rondgelopen en genoten van de oude Romeinse sfeer die je daar overal tegenkomt. Het stadje is ook bekend om haar (zwarte) olijven en de olie daarvan.



















De Provencaalse markt in Carpentras was zó druk, dat we er bijna niks van gezien hebben. In ieder geval leverde onze zoektocht naar een tweetraps kurkentrekker niks op. Die hebben we toch nog weten te bemachtigen door er bij de Cave Comtadine in het buurdorp Puyméras naar te vragen. Eigenlijk niet bedoeld voor de verkoop, maar weg te geven als relatiegeschenk bij grote wijnaankopen (die wij al elders hadden gedaan!), konden we er toch eentje aanschaffen voor een heel redelijke prijs ;-)
Verder hebben wij hier heel veel gelezen, gepuzzeld (behalve aan cryptogrammen zijn we nu ook verslingerd aan Su Doku's) en geluierd, lekker gegeten (thuis en in de dorpen Faucon en Puyméras) en wandelingen in de omgeving gemaakt. Ook de meegenomen schilderspullen hebben we gebruikt, het is echter bij één doek gebleven. De mistral waaide té heftig om aan het grotere doek te durven beginnen.

Groeten uit Metz

Wij zijn een weekje weg. Vandaag neergestreken in een regenachtig Metz en morgen gaan we door naar een hopelijk zonnige Provence.
Aan de voet van de Mont Ventoux gaan wij een weekje genieten van la douce France, met een wijntje en een boekje en af en toe een wandeling. De hond is mee en we hebben zelfs schilderspullen bij ons.
Wie weet wat dat nog oplevert!
Volgende week zal ik jullie weer vanuit Metz berichten over onze vakantie.

Deze week: Boxmeer en Den Bosch

Wat de overeenkomst is tussen deze twee plaatsen kan ik zo gauw niet benoemen. Misschien dat ze allebei in Noord Brabant liggen. Of dat ze onderdeel uitmaken van de omgeving van onze woonplaats Mill?
Feit is dat wij deze week zowel in Boxmeer als in Den Bosch waren.
Op maandagavond waren wij bij 'Daags na de Tour' om een aantal vedetten uit die grote wielerronde nog maar een keer van dichtbij te aanschouwen. Als extraatje mochten we daar ook zien dat Erik Dekker na zijn akelige val weer op de fiets geklommen is. Hij reed de ronde van Boxmeer uit, maar moest een aantal renners voor laten gaan. Bewonderenswaardig wat hij daar liet zien, met 2 knieën nog in het verband, bepleisterde ellebogen en de littekens in zijn gezicht nog duidelijk waarneembaar reed hij dan toch maar weer die 100 kilometer door de straten van Boxmeer. Maar de winnaar was Michael Boogerd, voor de derde achtereenvolgende keer in de 'Daags na de Tour'. Honderd kilometer fietsen na zo'n zware ronde van Frankrijk, je moet er niet aan denken. Maar voor deze mannen lijkt het een tussendoortje!

















Op zaterdagavond haden wij een afspraak in Den Bosch, om te beginnen op De Parade bij Het Hart van Brabant, min of meer tegen de St. Jan aan. Lekker op het terras bijkletsen met oud collega's met aanhang. Over van alles hebben we het dan, zeker ook over 'toen', maar vooral over nieuwe ontwikkelingen en natuurlijk moet er ook een beetje 'geroddeld' worden over gezamenlijke oude bekenden. Alles in het goede hoor, meer in de trant van 'Wist je dat...?", of 'Heb je het al gehoord...?". Onvermijdelijk als je als 'ooit-collega's' elkaar eens in de zoveel tijd spreekt.
Na het aangenaam verblijf op het terras werd het tijd om naar het restaurant te gaan waar we een tafel hadden gereserveerd. In de Korte Putstraat natuurlijk, waar anders? Deze keer bij Allerlei Visserij (www.allerlei-visserij.nl), zoals de naam al doet vermoeden met een zeer gevarieerde menukaart. Veel keus in vis natuurlijk, maar ook allerlei andere (vlees)gerechten, zodat iedereen zijn eigen kostje kon bestellen. Met 8 mensen geeft dat een rijke variatie aan gerechten op tafel, variërend van lendenbiefstukjes tot zeeduivel. Genietend kwamen wij deze avond Den Bosch weer prima door en voor de volgende bijeenkomst hebben we al weer afspraken gemaakt. Wij raken nooit uitgepraat...

Warm hè?

Deze week kreeg ik een mailtje met de vraag 'Warm hè?' Na opening stond mijn scherm vól met ventilatoren en de opmerking '....Zo, dat scheelt hè!!!' (Dankjewel Patries ;-))
Leuke digitale grap en helemaal actueel ook. Iedereen loopt te zuchten en te puffen en lijkt gebukt te gaan onder dit prachtige weer. Schandalig is het, dat het hier in ons koude kikkerlandje al zó lang heet is en het wil ook al niet regenen! Wat moet er zo van ons worden?
Al die klagers hebben het er maar druk mee en dat is nou juist wat je níet moet doen met dit weer. Je druk maken als het niet nodig is. Geniet ervan, doe zo min mogelijk dingen waar je geen zin in hebt en beleef deze zomer alsof je in eigen land op vakantie bent. Bekijk alles van de zonnige kant, het weer helpt je daarbij iedere dag weer.

In onze tuin zitten sinds deze week ook een paar 'levensgenieters', ze stralen precies het gevoel uit dat bij deze zomer hoort. Hij een ijsje, zij het gezicht opgeheven naar de zon en verder lekker niks. Kleine glimlach om de lippen, zo komen zij hun dagen door. Door alleen al te kijken naar deze beelden, geniet ik van het moment.
Natuurlijk moet er ook af en toe gewerkt worden, maar gelukkig geldt voor mij dat ik door het warme weer juist meer ideeën krijg om iets nieuws aan te pakken. Alsof ik de zonne-energie nodig heb om op gang te komen. Nu nog een manier verzinnen om deze energie op te slaan voor slechtere tijden, want bij kou en regen zit ik maar het liefst een beetje te suffen. Maar misschien dat het vanaf nu helpt om even naar onze nieuwe 'bewoners' in de tuin te kijken om de energie van dit moment weer te voelen!
(Beelden van Anja Taverne uit Mill)

Armand leeft nog

De jaarlijkse zomerfeesten van het Walhalla in Deurne worden meestal door ons bezocht. Uiteraard vallen ze regelmatig midden in onze vakantieperiode, maar als we niet ergens ver weg zitten, gaan we er heen. Zo ook dit jaar en wij kozen voor de zaterdagavond, vanouds de avond voor de 'wat oudere Walhalla-gast'. Op de website van het Walhalla (www.walhalla-deurne.nl) omschrijven ze het als volgt: "Zaterdag 15 juli zal geheel in het teken staan van muziek van weleer. We gaan deze dag terug naar de muziek van de jaren 60 en 70, terug naar hippies en protestsongs, terug naar de muziek van Armand, Bots en Barrelhouse."
Armand (www.armand.nl) gaat nooit verloren, dat is een vaststaand feit. Hij staat op het podium als een soort stijlicoon uit de jaren 60 en speelt zijn nummers allemaal op zijn eigen unieke wijze. Voor de jongere aanwezigen duurde het misschien wat lang, maar voor ons viel dit optreden toch zeker onder de noemer 'jeugdsentiment'. Alle nummers worden dan ook moeiteloos meegezongen door het aanwezige publiek. Het is zeker ook de moeite waard om zijn 'korte' biografie (door hem zelf geschreven) op zijn website te lezen, dat geeft een prachtig beeld van deze man. Opmerkelijk voor ons was het om te lezen dat zijn moeder een Millse slagersdochter is!
Barrelhouse (www.barrelhouse.nl) zorgde voor een stevige bluessound met hier en daar misschien een wat 'te' jazzy inslag. Maar waar wij écht voor kwamen was natuurlijk BOTS (www.bots-muziek.nl). Na jaren afwezigheid treedt deze rasechte protestgroep weer regelmatig op. Vorig jaar zagen we ze in een schouwburgachtige omgeving (Frits Philips Muziekcentrum), maar op een zomerfeest van het Walhalla komen ze toch veel beter tot hun recht! Het was wel duidelijk waar het publiek voor kwam, was het eerder op de avond nog niet zo druk, bij Bots liep het aardig vol. Uit volle borst werden hier ook alle bekende nummers meegezongen, dat waren uiteraard bijna alle songs die we te horen kregen. Het ijzersterke 'Snotneus' doet het nog steeds goed en zo waren er meer nummers van toen die tijdloos bleken te zijn. Wat te denken van 'De bevalling', 'Ik ben een man, ik ben een jager', 'Het lied van de werkende jeugd' (Wij zijn Mien Kous, Piet Staal, Jan Daf en Tinus TV, wij zijn 16 jaar en zijn met ons werk heel tevree...) en niet te vergeten 'Rechts'. En natuurlijk kent ook iedereen hun 'feestnummer' Zeven dagen lang (Wat zullen we drinken, 7 dagen lang....?) nog alsof het gisteren een hit was. (Klik hier voor een klein stukje video van dubieuze kwaliteit, het geeft echter wel goed de sfeer weer.) Kortom, een avondje Bots blijft leuk, laat ze nog maar lekker een aantal jaren Botsen, dan gaan wij zeker nog wel een keer naar een optreden.
Tekst van 'Snotneus' (nummer uit 1975, nog steeds herkenbaar):
Ik ben een opgewekt kind
Niet luidruchtig, en niet stil
Mijn haar is kort, en mijn gezicht is fris
Da´s belangrijk als er visite is

Ik neem graag vrienden mee
Maar m´n ma zegt meestal nee
Kind er is net geboend, ik heb nog zo veel te doen
Neem je vriendjes maar mee naar het stadsplantsoen

Als ik thuis ben aangeland
Zit m´n pa weer achter de krant
Even zweten op het eten, en tv is er niet bij
Want het stuk dat hij wil zien, is niet geschikt voor mij

Refr:.

Want je bent nog maar een snotneus
En wie heeft er ooit beleefd
Dat een kind van amper 14
Al een eigen mening heeft
Want je bent nog maar een snotneus
Rond je oren, nat en groen
Over pak weg 14 jaar
Kun jij ook rot gaan doen

Ik ben nu bijna 45
Probeer me hier eens weg te krijgen,
Dat kost je regelrecht de kop
Ik ben nu machtig, als directeur
Dat staat te lezen op mijn deur
Mijn ziel is zuiver. M´n handen schoon
Ik heb de winst, een ander loon
Ik ben geen kleine jongen meer, ik ben een hele piet
M´n jeugd ben ik vergeten, die interesseert me niet

Want toen was ik een snotneus die niemand heeft gekend
Nu ben ik pas een kerel die alle streken kent
Ik heb het wel geweten, toen ik hiermee begon
Ik heb een eigen mening, maar daar gaat het niet om
Het gaat alleen om geld, het gaat alleen om macht
Het gaat niet om de manier waarop je bent grootgebracht

Soms denk ik wel, waarom, zou het altijd zo gaan
Als iedereen zo taai zou zijn als ik
Dan zag het er misschien, allemaal heel anders uit
Maar zo is het gelukkig niet
Voorlopig ben ik vrij ik kan doen en laten wat ik wil

Ik heb een villa, vette mercedes, buitenhuis, zeewaardig jacht
Meesters aan de muur, kleuren tv, quadrafonie, film op de plee
Tennisbaan aan huis, video-circuit, een nieuwe tuinman
Ik weet nog niet wie
Steinway piano, bibliotheek, wijn in de kelder, kapper om de week.
Een vrouw en 2 kinderen, je weet wel 2 van die snotneuzen,
Waar geen flikker mee te beginnen valt

Ik was een opgewekt kind
Niet luidruchtig, en niet stil
Mijn haar was kort, mijn gezicht was fris
Das belangrijk als er visite was

Bospop

(foto: website www.bospop.nl)

Dit weekend is het in Weert weer 'Bospop'. Veel verschillende artiesten, afwisselend op een groot podium en in een enorme tent laten hun muziek horen. Het programma biedt voor ieder wat wils, maar voor ons was de vrijdagavond favoriet. Als afsluiter van die dag stond Sting (Gordon Matthew Sumner) aangekondigd en daar wilden wij bij zijn. Met niet meer helemaal duidelijke beelden van een brave jongen in ons hoofd die wel aardige muziek speelt, hadden wij alles verwacht behalve het geweldige optreden van deze rasartiest. Een echte rocker die het aandurft om op het podium oud werk te laten horen uit de hoogtijdagen van The Police. Eén met zijn gitaar vertolkte hij (bijna) alle bekende nummers en het 7000-koppige publiek gaf zich al heel snel gewonnen. Met zijn band van drie (drummer Abe Laboriel jr. en gitaristen Lyle Workman en Dominic Miller) gaf hij een stevige show weg.
Aangekondigd was al dat hij zou beginnen met 'Message In A Bottle', als je je ogen dichthield, waande je je 25 jaar terug in de tijd!
Maar als je goed naar het podium keek, zag je daar toch een niet meer zo jonge artiest die er uitziet als een echte vijftiger. Mét terugwijkende haargrens, of zoals iemand tegen me zei: "Hij wordt wel kaal zeg!". Zelf is Sting nog net zo ijdel als vroeger, hij zei hierover in een interview: "...Ik wilde niet alleen de beste, maar ook de mooiste zijn. Die ijdelheid heb ik nog steeds, maar dan vanuit het perspectief van een vijftiger. Ik zou het niet kunnen verdragen als ik over vijf jaar een clip van mezelf terugzie waarvan ik denk: man, wat zag je er toen beroerd uit! Daarnaast denk ik dat mijn fysieke fitheid onlosmakelijk is verbonden met mijn geestelijke fitheid."

Playlist:
Message In A Bottle
Synchronicity II
If I Ever Lose My Faith In You
Walking On The Moon
Englishman In New York
Shape Of My Heart
Driven To Tears
Every Little Thing She Does Is Magic
Why Should I Cry For You?
Fields Of Gold
A Day In The Life
If You Love Somebody Set Them Free
Voices Inside My Head/When The World Is Running Down
Roxanne
Desert Rose
Every Breath You Take
Next To You
Fragile

Groeten uit Strasbourg

De tourkoorts heeft weer toegeslagen, dwars door het WK voetbal heen. In Strasbourg verzamelden zich zaterdag 1 juli duizenden mensen om het begin, de proloog, mee te maken. Het op het laatste moment uitvallen van enkele grote namen en gedoodverfde kanshebbers voor de Tour de France gaf extra spanning. Van de vele 'lijstjes' die bij verschillende tourspelen waren ingevuld, waaronder het welluidende Tour de Kansspel van het Noordhollands Dagblad, moesten in allerijl deze namen vervangen worden door andere wielergoden. Er werd langs de kant druk gediscussieerd over mogelijke nieuwe winnaars en het ontbreken van die van vorig jaar.
In een prachtige stad onder een strak blauwe lucht ging het wielerspektakel van start. Op een strategisch punt, ongeveer waar de renners elkaar op de heen- en de terugweg tegen zouden komen, hadden wij een prima plek voor ons gezelschap van 7 gevonden. Het was soms hard werken om die plek te behouden, want er waren meer liefhebbers die vooraan wilden staan. Maar met hond en gewapend met eten en veel (water) drinken kwamen wij deze middag goed door. De weinige Nederlanders die nog in de Tour mee rijden, werden steevast luidruchtig door ons aangemoedigd. Na de geweldige overwinning van Hushovd, de Noorse Thor, een ware dondergod die met 0 seconden (afgerond) voorsprong op George Hincapie uit de USA over de meet kwam, waren wij toe aan een goed glas bier op een zonnig terras.
Het was niet moeilijk om dat te vinden, in eerste instantie hoefden we alleen maar met de grote stroom mensen mee te lopen en daarna was een terras snel gevonden. In een cultuurstad als Strasbourg is, konden wij genieten van prachtige gebouwen terwijl we van het bier proefden op de Place de Broglie op het terras van het gebouw van de Opéra. Overal zagen we nog wielerfans, maar ook de voetbalfans lieten zich al gelden. In de stad werd in verschillende café's gezamenlijk naar de tv gekeken. Eerst Engeland-Portugal als opwarmertje, maar daarna de wedstrijd waar het allemaal om draaide: Frankrijk-Brazilië. Na een voortreffelijke maaltijd op een prachtig terras achter de Rue des Ecrivains, stonden wij strategisch opgesteld tussen kathedraal en groot voetbalscherm. De spanning was te snijden, bij iedere kans van de Fransen hoorde je een onderdrukt gejoel dat langzaam wegstierf als de kans voorbij was. In de tweede helft kwam de Franse ploeg goed op dreef en maakte een goal die onder luid gejuich ontvangen werd. De kleurenlichtshow met klassieke muziek bij de kathedraal viel er even bij in het niet. Frankrijk stond vóór tegen grote kanshebber Brazilië, de Fransen gingen misschien wel winnen...
Toen het verlossende eindsignaal gegeven werd, werd er in het mooie centrum van Strasbourg bescheiden feest gevierd. Voor Hollandse begrippen was het wel heel erg stil. Maar daar kwam snel een einde aan toen groepen jongeren met toeterende auto's door de straten begonnen te rijden en andere groepen tevoet voor veel (plezierig) lawaai zorgden. Wij zaten toen al weer veilig in de tram die ons naar onze auto moest brengen. Onderweg werden we toegeschreeuwd door supporters die toch wel heel luidruchtig feest vierden. Maar van massale verkleedpartijen of versiering van straten is hier in Frankrijk geen sprake, ze houden het toch bescheiden wat dat betreft!

Voetbal is oorlog

Hoewel voetbal me normaal gesproken helemaal niks doet, voel ik toch de dringende behoefte om er vandaag over te schrijven. Eigenlijk snap ik niks van voetbal; de buitenspelregel en wanneer er een hoekschop genomen mag worden, begrijp ik echter wel. Het spelletje voetbal is helemaal niet zo ingewikkeld, de bal moet in het doel van de tegenstander en je hoofd gebruik je vooral om een balletje te koppen. Dat dat op den duur niet goed kan zijn voor de inhoud van je hoofd, blijkt wel als je sommige oud-voetballers in TV-programma's hoort praten. Maar waar ik echt niks van begrijp, is de enorme gekte rond 'ons' oranje-elftal, de behoefte om heel Nederland oranje te kleuren, de aandrang om als gekken in het oranje naar Duitsland af te reizen. Huizen, auto's en zelfs honden worden geheel oranje uitgedost, niets is te gek en er worden zelfs wedstrijden georganiseerd om de prijs voor 'de mooist versierde straat' te winnen. Want het woord voetbal heeft tegenwoordig veel meer betekenis dan louter het spelletje van 22 mannen en een bal. Voetbal is overgenomen door iedereen die er geld of aandacht mee denkt te verdienen. Al gelezen over de oranje tank (mét oud-voetballer Willy van de Kerkhof) die Duitsland wel eens even zou gaan veroveren? Heel ver zijn ze niet gekomen, laten we hopen dat dat geen slecht voorteken is, deze (voetbal)oorlog heeft Oranje in ieder geval niet gewonnen! Om een indruk te krijgen, kun je het meemaken op het volgende filmpje.
Ook overal in de supermarkten en andere winkels waar je komt, heeft de gekte toegeslagen. Bij onze plaatselijke super lopen alle medewerkers in de oranje 'Lederhozen', mét staart. Het is maar goed dat het personeel na een poosje waarschijnlijk zelf niet meer in de gaten heeft hoe belachelijk dat er uitziet, maar als klant moet je er wel de hele tijd tegenaan kijken! En dan die andere super, die de alombekende wuppie nieuw leven heeft ingeblazen. Het is toch te gek voor woorden dat er hele (woord)gevechten bij de kassa plaatsvinden voor een hebbedingetje van niks. Want wat stelt een wuppie nou helemaal voor, een pluizig bolletje met een stickertje eronder? Je moet het gat in de markt er maar in zien!
Toch maakte ik gisteren ook nog iets leuks mee: bij een van de winkels van een landelijk bekende keten stond iemand een voetbalmuts uit te zoeken. Flink oranje natuurlijk en in dit geval ook voorzien van de nationale driekleur. Niets aparts op het eerste oog. Maar blijkbaar stond er geen prijs op de muts en wendde de klant zich tot een verkoopster om die te vragen. Prachtig om te horen dat het een Duitser was die daar een oranje souvenir stond uit te zoeken. Misschien is dát een goed voorteken en houden 'wij' het nog een tijdje vol in dit werledkampioenschap. Vanavond weer volop spanning voor de échte fans!

Wereldfeest in Tilburg

Voor de 19de keer werd dit weekend Festival Mundial in Tilburg gevierd. Vandaag gingen wij daarom vol verwachting naar het Leijpark in deze stad. Met tal van activiteiten, marktkramen en optredens was de sfeer er gezellig druk. Het mooie weer speelde zeker mee bij het slagen van deze dag.
Allereerst hebben wij ons tegoed gedaan aan een glaasje zomerse rosé en een flinke beker vers fruit. Daarna konden we meteen genieten van Tanbura uit Egypte. Maar behalve van de muziek geniet je tijdens het Festival Mundial minstens zo veel van het publiek. Het is meer dan een genoegen om hier 'mensen te kijken', je kunt er je hart ophalen aan allerlei mooi uitgedoste personen. Oud en jong, dik en dun, wit en zwart, het maakt niet uit; iedereen is hier met hetzelfde doel: genieten van de muziek en er een leuke dag van maken. De sfeer is ontzéttend relaxt.
Na Tanbura hebben we wat rondgewandeld over de 'wereldmarkt' en zijn vervolgens een ander podium op gaan zoeken. We kwamen terecht in de Ministerietent, waar Los Fakires uit Cuba optraden. Vergelijkbaar met de Buena Vista Social Club uit datzelfde land, met dezelfde (nou ja, niet helemaal) oude mannetjes. Maar muziek dat ze maken, gewéldig!
Na dit optreden werd het tijd voor het wat grotere werk en zijn we naar het Millenniumpodium gegaan voor Los de Abajos uit Mexico. Een spectaculair optreden met veel swing in de muziek.
Toen het tijd werd voor een hapje was er genoeg te kiezen, van gewone Hollandse friet tot Thaise menu's. Wij kozen voor de total mixte met couscous van de Afro-Latin food. Heel duidelijk wat daarvan de oorsprong is, was dat dus niet. Maar wel heel erg lekker!
Om het voortreffelijke maal een beetje te laten zakken, zijn we weer een keer rondgelopen en kwamen zo ook bij het Nationaal Ballet van Rwanda terecht. Het was er veel te druk om het goed te kunnen zien, maar de glimpjes die we er van opvingen waren de moeite waard.
Uiteindelijk werd het tijd om ons weer naar het Millenniumpodium te begeven voor het optreden van Angelique Kidjo uit Benin. We kenden haar al van een paar cd's, maar 'live' was ze nog veel indrukwekkender. Met haar geweldige stem trekt ze veel registers open, ze weet ook heel goed hoe ze haar publiek moet bespelen. Ze waagde het zelfs om een hele tijd al zingend tussen het publiek door te lopen. Achtervolgd natuurlijk door camera- en geluidsmensen. Uiteindelijk had ze een aantal mensen op het podium verzameld die voor haar en het publiek moesten dansen. Het was een waar spektakel!
Na dit geweldige optreden was het voor ons tijd om weer huiswaarts te keren. Het was weer een geweldige zondag in het zuiden.