Groeten uit Beaune

Deze week enkel een woordje uit Beaune. Eigenlijk is deze weblog 2 weken wegens vakantie gesloten. Vanochtend zijn we vertrokken met bestemming Beaune, Om even na vieren kwamen we hier aan in hotel La France et Terminus tegenover het station in Beaune. Gelukkig op loopafstand van het oude centrum, waar we wat rondgekeken hebben en daarna heerlijk gegeten. Het was erg druk, maar het is dan ook 14 juillet! Morgen rijden we verder naar Baudinard sur Verdon, nog ruim 500 kilometer naar het zuiden. Daar gaan we genieten van 2 heerlijke weken Provence. Over 14 dagen in ieder geval weer nieuws, dan uit Dijon. In de tussentijd waarschijnlijk niet, maar dat merken wij én jullie vanzelf wel!

Rose Court Hotel

Zoals ik al in het vorige bericht vertelde, waren we dit weekend in Londen. Een trip die we al in november 2006 geboekt hadden, omdat we niet het risico wilden lopen dat we door de drukte van de Tour Proloog in Londen geen onderdak zouden kunnen vinden. Gróót was dan ook onze verbazing toen we op vrijdagmiddag bij aankomst in het hotel te horen kregen dat we naar een ander hotel zouden moeten. Er waren wat onduidelijke redenen, maar aangezien de hal vól met koffers en tassen lag, namen wij zelf maar aan dat er een groot gezelschap gearriveerd was dat voorrang kreeg. Maar zo gemakkelijk lieten wij ons niet afschepen! Wij hadden het Rose Court uitgezocht vanwege de ligging aan een leuk pleintje en omdat er draadloos internet aanwezig was. Dús vroegen wij meteen of het alternatieve hotel ook deze voordelen had. Het eerste in ieder geval niet, want Hotel Sofia lag aan een hele drukke weg. We waren er al langs gelopen en kenden de situatie. In november hadden we al gezien dat er in het Rose Court Hotel wireless internet was, maar de receptioniste zei van niks te weten. Toen ze op ons verzoek naar Hotel Sofia belde om te informeren hoe het daar zat, kregen we te horen dat het náást een internetcafé was. Ja, dat hadden we zelf ook al gezien. Wij stonden met 6 personen demonstratief bij de receptie en waren niet van plan weg te gaan, al helemaal niet naar London Street. Áls er al sprake zou zijn van een ander hotel, dan wilden we toch minstens in een béter hotel terechtkomen. De receptioniste kwam echter niet verder dan herhaaldelijk zeggen dat het haar erg speet, maar dat er geen andere oplossing was. Nou, wij waren ook 'very sorry' en absoluut niet bereidwillig om mee te werken. Als laatste gingen wij dus de reisagent bellen waar we de reis geboekt hadden (De Jong Intratours), maar terwijl we nog in de wacht hingen, was het probleem opeens opgelost en werden er 3 inschrijfformulieren op de balie 'gesmeten'. Erg vriendelijk ging dat allemaal niet, maar we konden wel gewoon blijven en er waren op een wonderbaarlijke manier opeens 3 kamers beschikbaar. Het halve uur extra wachttijd (sinds november 2006) dat nodig was om de kamers ook echt te krijgen, was de moeite waard geweest. En het internet? Dat werkte prima, bewijs daarvan is het vorige bericht dat ik in de lobby van het Rose Court heb gemaakt. Gelukkig konden we nu ook meteen 's avonds de Tour-uitslagen nakijken en onze 'lijstjes' verwerken voor de onderlinge tourcompetitie.
Oók zin gekregen in een verblijf in dit 'geweldige' hotel? Klik dan hier.
Kijk ook in het Londen-fotoalbum:

Londen Proloog 2007

London, it's the place to be!

In Londen moet je zijn, in ieder geval dit weekend. Wimbledon finales, Live Earth concert én de Proloog van de Tour de France 2007. Wij gingen níet naar Wimbledon, bezochten ook geen concert, maar stonden wél met onze neus voorop bij de Proloog.


Op een goede plek, met uitzicht op een groot scherm en pal aan het parcours, zagen we de renners één voor één voorbijkomen. 187 Renners in totaal, die om de minuut van start gingen en na bijna 3 minuten bij ons langs zoefden.



Af en toe ook een Nederlander, al of niet rijdend voor de Rabobank ploeg.





Maar behalve met de Tour, hebben wij ons in Londen ook nog met andere dingen vermaakt.

Zo bezochten wij het British Museum, dat een prachtige collectie uit de Griekse en Romeinse tijd bezit. We liepen over de Millennium Bridge naar Modern Tate en slenterden door Oxford Street. Op zaterdagavond werden we door de massa op Leicester Square opgenomen en aten we in China Town.



Morgen hebben we nog een hele dag voor ons voordat we weer terugvliegen, dan kunnen we ons dus ook nog als echte toeristen gedragen. En over een dag of 10 ontmoeten we alle renners van de Tour weer tijdens de 10^de etappe van de Tour in de Provence in Frankrijk.

Beekman en Beekman

Midden in Deurne, op de Markt, staat Grandcafé Beekman en Beekman. Sinds 2000 draagt de 400 jaar oude dorpsherberg De Zwaan, die ook nog enkele jaren als chinees restaurant in gebruik is geweest, die naam met ere.
De tweeling Matje en Heintje Beekman, 2 echte Peelrakkers, beleefde samen met hun vriendje Hendrik van Ham kwajongens avonturen in en rond Deurne via de boeken van Toon Kortooms. Het boek 'Beekman en Beekman' dat later werd gevolgd door 'De mannen Beekman' en 'Deze jongeman', begon als feuilleton in het 'Dagblad Oost-Brabant' waar Kortooms na de oorlog als journalist ging werken. Voor de oorlog was Kortooms kort onderwijzer in Helmond.
Terug naar de Markt in Deurne, waar het vol is van afbeeldingen en citaten uit 'Beekman en Beekman', terug naar het grandcafé. Want gróót is het en daarmee geschikt voor allerlei gelegenheden behalve een rustig etentje voor 4 personen op zaterdagavond.
Van eerdere bezoeken wist ik dat je er heel gezellig kunt lunchen, zeker bij mooi weer als je op het terras kunt zitten. Met uitzicht op de markt genieten van een 'Turfsteker' of 'De knik van Hendrik van Ham' was voor herhaling vatbaar. Ook de keren dat ik er overdag binnen heb gezeten, waren de moeite van een bezoek waard.

Maar gisteren gingen we er dus 's avonds eten en dat is een heel ander verhaal. Het eten zelf is goed, eerlijk en eenvoudig. Niet echt spannend, alhoewel ze er op de kaart nog proberen er iets van te maken (Schnitzel: Met de Duitse jagersaus, help de ober effe met tillen), wel erg veel verschillende gerechten. Moeilijk dus om een keuze te maken, zeker als er geen suggesties van het bedienend personeel komen. Misschien hingen er ergens borden met een aanbeveling van de dag, maar wij werden op een tussenverdieping 'weggezet' waar we weinig van de rest van de zaak konden zien.
Toen we eindelijk een keus gemaakt hadden, bleek het 'Konijn gestoofd in Trappisten bier en diverse ingrediënten uit de Peel' niet meer voorradig te zijn. Ons grapje dat de ober dan maar een konijn moest gaan vangen, werd niet echt enthousiast ontvangen.
Onze voorgerechten werden zonder problemen geserveerd, maar bij het wisselen van het bestek voor het hoofdgerecht ging de koeler met daarin de fles wijn om. Een enorme ravage, maar gelukkig stonden er geen tassen van ons onder en was er ook niemand van ons gezelschap doorweekt. Alleen het meisje dat dit voorval veroorzaakte, had een natte voorschoot. Gelukkig was de fles wijn al leeg...
Het duurde erg lang voordat alle nattigheid opgeruimd was, maar toen kon dan ook het hoofdgerecht komen. Helaas, 3 borden tegelijk uitserveren hoort niet tot de standaardroutine van het personeel bij Beekman en Beekman. Terwijl de ober met zijn rechterhand het eerste bord op tafel zet, hangen de borden op zijn linkerarm zodanig scheef dat de romige vissaus over het vispalet langzaam op de grond druppelt.
Enigszins lacherig vervolgden wij onze maaltijd, een nieuwe fles wijn werd pardoes zónder koeler op tafel gezet. Wij zorgden er wel voor dat er geen tijd was om de wijn warm te laten worden en plezier hadden we toch wel.
Toen wij zo ongeveer aan het dessert toe waren, werd het bij Beekman en Beekman tijd voor het grovere werk. We hadden al gezien dat de mensen die beneden zaten te eten, waren vertrokken en geleidelijk kwam er 'ander' publiek binnen. Keurige jonge mensen hoor, maar ze kwamen niet om te eten, maar om gezellig aan de bar samen te drinken en naar de (harde) muziek te luisteren. Voor ons werd het langzaamaan moeilijker om een gesprek te voeren, het leek wel of bij ieder nummer de muziek weer iets harder gezet werd. Helemaal 'gezellig' werd het toen de discoverlichting aanging, vooral omdat wij daar recht onder zaten! We besloten tóch om een dessert te nemen, maar het 'Trio Mousse' dat 2 van ons bestelden, was óók al op. Misschien toch iets minder variatie op de menukaart, maar wel wat meer voorraad van wat je aanbiedt?
Na ons kopje koffie zijn we nog even naar een ander adres aan de Markt geweest: De Potdeksel, voor mijn gevoel ook al eeuwen aanwezig in Deurne en lekker rustig om even bij te kletsen.

Deze week op Station Mill: Mokerslag voor centrumplan Mill

Maastricht

Gisteren waren wij in het prachtige Maastricht. Alhoewel wij er al vaak geweest zijn, is het iedere keer toch weer aangenaam verblijven. Wij doen daar, net als alle andere toeristen, de gebruikelijke dingen zoals op terrasjes zitten, wandelen door het centrum en natuurlijk genieten van Limburgs bier en lekker eten. Maar gisteren voegden we daar nog iets extra's aan toe: we maakten samen met een gids van de VVV een wandeling door de kazematten. Of zoals ze in Mestreech zeggen, de katsj. Onze gids Cor Halmans was een enthousiaste verteller en hij nam ons op een leuke manier mee op deze reis door een stukje Maastrichtse geschiedenis.
Het gangenstelsel onder Maastricht vindt zijn oorsprong al in 1575, maar bij iedere dreigende aanval werd het uitgebreid en soms verbeterd. Zo ontstond een netwerk van gangen die wel iets weg hebben van mijngalerijen, dat samen het verdedigingswerk van Maastricht vormde. In Maastricht noemen ze dat 'De Werken' of 'De Kazematten'. Tot 1825 vonden de uitbreidingen plaats, maar ook nog lang daarna werden de kazematten gebruikt als toevluchtsoord. In de Tweede Wereldoorlog schuilden er duizenden mensen in, iedere wijk kreeg zelfs een eigen gedeelte toegewezen en er werden speciaal banken geplaatst en zwakstroom aangelegd om de bevolking enigszins bij te staan in die angstige dagen. Tegenwoordig zijn er zelfs nog heuse, compleet ingerichte schuilkelders tegen een atoomoorlog te vinden, overgebleven uit de koude oorlog. Maar terug nu naar Cor en onze rondleiding!

Wij vertrokken vanaf het Bastion Waldeck voor een excursie van ongeveer een uur. Bastion Waldeck is de zuidelijke punt van de Hoge Fronten en het enige bastion aan deze kant van de verdedigingslinie dat de afbraakwoede doorstaan heeft. Door het enthousiasme van onze gids duurde ónze rondleiding in het ondergrondse Mestreech bijna een half uur langer. Wij kregen een indruk van het ‘hoe en waarom’ van dit unieke krijgsbouwkundige monument, waarin kundig gemetselde koepelgewelven en imponerende bomvrije ruimten afwisselen met kruitkamers, trappen en galerijen. Maar vooral genoten wij van de verhalen over de belevenissen onder de grond in de tijd dat Maastricht regelmatig aangevallen werd. Over de 'etiquette' die er toen heerste: als de vijand een bres in de muur of verdediging geschoten had, werd er vanuit de stad met de witte vlag gezwaaid. Dat was geen teken van verlies, maar betekende politieke overgave en dan werden de stadspoorten geopend en vertrok de heersende macht in een plechtige optocht terwijl de 'vijand' zijn plaats innam. Voor de inwoners van Maastricht veranderde daar niet zoveel door. Eigenlijk zouden de poorten ook gewoon bij de eerste aanval opengezet kunnen worden, dat zou een hoop vechten hebben gescheeld (en dus veel dode soldaten aan weerszijden). Maar zo dachten de machthebbers toen natuurlijk niet; die overtuiging is ook later niet veranderd, in geen enkele oorlog ter wereld. Jammer.
Het is een heel speciaal gevoel om ruim een uur door donkere gangen te lopen (in een voorovergebogen houding omdat je anders je hoofd stoot) waarin zoveel historie ligt. Zelfs de geschiedenis van De Drie Musketiers speelt zich hier nog voor een klein gedeelte af! De Franse musketier Charles de Batz de Castelmore D'Artagnan, bekend uit de boeken van Alexandre Dumas, stierf in 1673 op deze plek, 63 jaar oud. Tijdens een bestorming van de bres bij de Tongerse kat (aan de walmuur, waar ook een beeld van hem staat), werd hij door een musket geraakt. Hij werd wel nog in veiligheid gebracht maar overleed. Vast staat dat hij gestorven is en niet mee terug genomen naar Frankrijk. Zijn overschot moet dus nog in de stad liggen. Maar waar is niet bekend. Bij recente vondsten van skeletten werd dan ook gespeculeerd of het deze persoon kon zijn.
Als laatste nam Cor ons mee naar een gang waar in de oorlog veel mensen geschuild hebben voor de luchtaanvallen van de Duitsers. Als er na zo'n schuilperiode het teken 'veilig' gegeven werd en de mensen naar huis wilden, bleek dat voor een aantal niet meer mogelijk te zijn. Boven deze gangen zijn na de bombardementen nieuwe woningen gebouwd.
Ook in de atoomschuilkelder zijn wij even gebleven, een ruimte die was ingericht om 14 dagen te kunnen overleven. Gelukkig is dat nooit nodig geweest!
Al met al was een geweldige ervaring om deze historische wandeling te maken. En volgende keer wil Cor wel een stadswandeling met ons maken, want in Maastricht ligt zo enorm veel geschiedenis en mensen als Cor willen die dolgraag met iedereen delen.

Lievendag

Als je met de naam Lievendag geboren bent, heb je daar je hele leven plezier van. Het is een mooie naam en je trekt er ook vaak de aandacht mee. In ieder geval is de naam altijd goed voor een leuk gesprek. Vaak wordt de naam ook verbasterd en wordt de dag veranderd in bijvoorbeeld dal of das. Daarmee wordt het al meteen een minder leuke naam! De enige Lievendag waarmee ik dit soort ervaringen regelmatig deel, is mijn broer. Het zou leuk zijn van anderen te horen of zij hetzelfde meemaken. Dat is ook precies de reden waarom ik een extra gastenboek heb aangemaakt voor de naam Lievendag.
Als je op de link: Lievendag, een bijzondere naam klikt, kom je er direct in terecht.
Natuurlijk zijn er bij mij al een heleboel Lievendags bekend, ik ben immers al een hele tijd bezig met mijn stamboom. Overal in Nederland en ver daarbuiten kom je ze tegen, onze naamgenoten. Met sommigen heb ik regelmatig contact, maar het zou natuurlijk nog leuker zijn als er via het gastenboek ook onderling contact ontstaat.
Ik heb gemerkt dat veel mensen op mijn weblog terechtkomen via Google, ook de mensen die zoeken op de naam Lievendag. Dat is precies de doelgroep waarnaar ík op zoek ben. Ik hoop dan ook dat er binnenkort veel in het nieuwe gastenboek geschreven wordt. Wie weet waar dat nog toe kan leiden!

Wist je trouwens dat er een site bestaat waarop je kunt zien waar in Nederland mensen met een bepaalde achternaam wonen? Als je Lievendag intypt zie je dat het er heel weinig zijn. Echt helemaal betrouwbaar zijn de gegevens helaas niet, want behalve de 2 in Brabant (mijn broer en ik) en de andere 13 in Noord-Holland (die ik ook al had gelocaliseerd) moeten er ook nog mensen met onze naam in Overijssel wonen. Daarvan zie je op de kaart helemaal niks terug. Kijk zelf (ook voor andere achternamen natuurlijk) op www.familienaam.nl.

Mijn broer had deze week vette pech, zijn vrachtwagen is total loss. Op weg naar huis botste de chauffeur die er op dat moment in reed op een andere vrachtwagen die plotseling compleet stil stond, midden op de snelweg. Als je dan met staalprofielen geladen bent en de wagen voor je stopt pardoes, zelfs zonder dat zijn remlichten het deden, mag je van geluk spreken dat je het overleeft! Doordat de chauffeur nog net op
tijd zijn wagen naar links kon trekken, bleef het gedeelte waar hij zelf zat het minst ingedeukt. Hij kon er daardoor zelf heelhuids uitklimmen. Een hele opluchting! Als je met eigen ogen wilt zien hoe zo'n vrachtwagen er uitziet na zo'n crash: www.112brabant.nl.

Deze week op Station Mill: Wat hangt er in de lucht?

Back home...

Back home, back home,

Well I'm a round the world rambler
Just a fortune gambler
It's always good to be back home
Lyrics: Golden Earring

Vanaf donderdagochtend half 6 staan wij weer met beide benen op Hollandse bodem. Wij hebben een fantastische week gehad in Maleisië, maar nu moet er weer gewerkt worden. Alle foto's van de weblog staan inmiddels in de juiste volgorde op Picasaweb.

Maleisië juni 2007

Als je ze nog een keer wilt zien, klik dan op de afbeelding en je komt rechtstreeks in ons fotoboek terecht.
Het is voorlopig nog niet afgelopen met reizen. Allereerst begin juli een klein tripje naar Londen, om de Proloog van de Tour de France mee te maken. Vervolgens natuurlijk onze zomervakantie in de Provence.
Als we daarvan terug zijn, gaan we bijna alweer meteen op een verre reis. Was oorspronkelijk het plan om 'slechts' naar Vietnam te gaan, nu is daar een kort bezoek aan India bijgekomen. De plannen zijn nog niet helemaal concreet, er zijn nog geen vluchten geboekt, maar het is zeker dát we gaan. Waarschijnlijk zullen we ongeveer zo'n 10 dagen wegblijven: 1 dag voor de vlucht naar India, 2 dagen in India (Chennai), 1 dag voor vlucht naar Vietnam, 2 dagen Hanoi, 1 dag voor de vlucht naar Ho Chi Minh City, 2 dagen in Saigon, 1 dag voor de terugvlucht. Heel erg mis zal ik het hiermee niet hebben, dat betekent dat wij helaas niet veel tijd over zullen hebben om nog iets van het land te zien. Vorig jaar waren we 2 dagen in Mui Ne aan de kust, dit jaar hadden we graag een nacht doorgebracht op een jonk in de Halong Baai. Dat zullen we waarschijnlijk uit moeten stellen tot een volgend bezoek aan Vietnam. Wij moeten namelijk wel weer op tijd terug zijn voor onze jaarlijkse pot luck. Die is, zoals vorig jaar al afgesproken, op zaterdag 18 augustus. Over het thema denken we nog na.
Wat een luxe problemen allemaal hè, je kunt je maar ergens druk over maken. Wij hebben niks te klagen, we mogen zomaar overal heen en zien een heleboel van de wereld!

Groeten uit Kuala Lumpur

Sinds donderdag 31 mei zijn wij in Kuala Lumpur, een stad met vele gezichten. Aan de ene kant heel rijk en westers. Hoge gebouwen, kantoren van alle banken van de wereld, luxe hotels en alle grote internationale winkelketens die wij ook kennen. Als je geld teveel hebt, is dit een prima plek om het uit te geven.

Aan de andere kant het Kuala Lumpur van de Maleiers zelf. De Central Area, zoals het oude gedeelte hier heet, wordt gekenmerkt door kleine(re) winkels, kleine restaurantjes en eethuizen, stalletjes op straat en veel mensen op brommers die overal door het verkeer krioelen.

Dat verkeer is in heel KL een ramp, de spits begint hier al om 3 uur 's middags en dan staat ook meteen alles vast tot 8 uur 's avonds.

Voor ons is het een belevenis om hier te zijn, we zijn te gast van een Nederlandse organisatie met vestigingen in het Verre Oosten, waaronder dus Maleisië. We worden van alle kanten verwend, op het gebied van accomodatie en eten. Op dit moment zit ik bijvoorbeeld in het Hilton achter mijn laptop. We worden door luxe omringd.Dat geeft ook een heel dubbel gevoel, maar de Maleiers zitten daar niet mee. Wij zijn hun gast, dús worden we verwend.

Volgende week weer gewoon een bericht uit Mill, dan zijn we lekker weer thuis.

Voor meer verhalen uit Maleisië, zie http://lievendag.punt.nl

Voorpret

Nog even en dan hangen we weer in de lucht, richting het Verre Oosten.
Woensdagavond vertrekken we, maar voor die tijd moet er nog van alles gebeuren.
Alles wat er nog aangeschaft moest worden om mee te nemen, is inmiddels geregeld. Met extra aandacht voor de gezondheid, we gaan immers naar de tropen. De zakjes O.R.S. (oral rehydration solution) liggen klaar, de deet muggenolie moeten we zeker niet vergeten. De vaccinaties zijn een paar weken geleden al gehaald.
Alles wat achterblijft moet nog afgewerkt worden, mijn bureau ligt tjokvol.
De gebruikelijke administratie aan het eind van de maand, ongeopende post die waarschijnlijk nog beantwoord moet worden, stápels die nog opgeruimd moeten worden.
Een reis voorbereiden is leuk, de nodige rommel wegwerken al veel minder.
Het ingewikkelde programma waar we ons aan moeten houden, hebben we al een paar keer bestudeerd. De mails uit Maleisië hebben elkaar in een snel tempo opgevolgd, de wijzigingen in het programma waren talrijk. Gelukkig hebben we in het vliegtuig tijd genoeg om alles nog eens door te nemen.
In het kort: 2 dagen Kuala Lumpur, 1 dag Johor Bahru, 2 dagen Taman Negara (de echte jungle) en nog 1 dag Kuala Lumpur.
Maar eerst nog een mooie Pinksterdag; morgen in Utrecht en maandag in Mill.
De buurvrouw nog de 'gebruiksaanwijzing' voor onze kat uitleggen.
Op de laatste dag nog zoveel mogelijk was wegwerken en de hond naar het pension brengen.
Nog even en dan vliegen we naar Maleisië.

Volgende week dus geen nieuws uit Mill. Als het goed is en de techniek me niet in de steek laat, lees je hier dan nieuws uit Maleisië. Komend weekend bericht ik vanuit Kuala Lumpur of Johor Bahru, afhankelijk van de tijd en faciliteiten die ik dan tot mijn beschikking heb.

Deze week op Station Mill: Wat gebeurt er?

Dit Deurne Van Ons

Nog niet zo lang geleden las ik een gedicht van Frans Babylon uit Deurne voor, vandaag ging ik naar de voorstelling Babylon in Deurne. Het theaterstuk is een verhaal, verteld door het personage van de Deurnese dichter Frans Babylon – de rode draad in het stuk – over het Deurne van de Tweede Wereldoorlog en de eerste jaren daarna. Er waren toen twee kampen rond een verdenking van collaboratie; enerzijds gepersonifieerd door burgemeester Lambooy en ondernemer Hub van Doorne met daartegenover huisarts/schilder Hendrik Wiegersma en schrijver Antoon Coolen. Erik Vink, die dit spektakelstuk schreef is de kleinzoon van Piet Vink, de eigenaar van het rondtrekkend theater dat in die tijd in Deurne neerstreek en daar zijn bestemming vond in Bio Vink. Behalve Eriks visie op de geschiedenis verwerkte hij in het stuk ook nog een liefdesverhaal met een dramatische wending. Vijfenveertig rollen plus nog dertig figuranten, vier Deurnese toneelverenigingen. Een ware monsterproductie op een historische locatie met het Groot Kasteel op de achtergrond.
Het prachtige van het stuk zit hem vooral in het feit dat het karakter van dorpstoneel is behouden, terwijl het logistiek om een grote productie gaat. De Duitsers brachten een echt gevechtsvoertuig mee en de Tommy's kwamen in hun eigen jeep. Ook voor de Koninklijke Harmonie Deurne en het gilde Sint Antonius Abt was een rol weggelegd.
De verhaallijn was niet overal even duidelijk, maar de herkenbaarheid meestal wel heel groot. Markante figuren uit 'dit Deurne van ons', waaronder ook Hub van Doorne en Antoon Coolen, kwamen op het toneel goed uit de verf, alhoewel ze in het dagelijks leven misschien niet altijd de rol speelden die ze hier toegedicht hadden gekregen. Ikzelf herinner me bijvoorbeeld Grard Sientje nog heel goed, maar niet als de grappenmaker die Vink ervan gemaakt heeft. Daarentegen was de rol van pastoor Roes precies zoals ik me hem van de verhalen thuis had voorgesteld.
Wel jammer dat de hoofdrolspeler niet over de beste acteerkwaliteiten beschikte, vooral op de momenten dat hij gedeeltes uit zijn 'eigen' gedichten mocht voordragen. Daar had ik meer van verwacht.
De hoogtepunten waren de vertolking van De Wieger (dokter Hendrik Wiegersma door William van der Heijden) - die zijn entree in het stuk natuurlijk te paard maakte - en niet te vergeten de onvergetelijke Sientje Kivits (de moeder van Grard dus) die door een subliem spelende Pieternel Mastenbroek werd neergezet.
Het was een lange 'zit' (20.30 uur tot 23.30 uur met een half uur pauze), maar dat bleek pas aan het einde van het stuk. Avondvullend plezier, ik hoop dat Erik Vink over een paar jaar zich weer eens te buiten gaat aan het schrijven van een monsterproductie! Chapeau!
Alhoewel ten strengste verboden, heb ik uiteraard toch enkele opnames gemaakt. In de stijl van het stuk zijn ze hier in sepia-tinten te zien. Excuses voor de slechte beeldkwaliteit, zal wel komen omdat het illegaal gemaakte foto's zijn ;-)

Voor meer informatie en beeldmateriaal: www.ditdeurnevanons.nl.

Deze week op Station Mill: Niks aan de hand

Ook leuk om te bekijken zijn onze online foto-albums, een voorbeeld hiervan zie je hieronder. Door op de afbeelding te klikken, kun je het hele album zien:

Australië 2006

Meer albums op Picasaweb/lievendag

Zwarte mezen en ander nieuws

Tussen de buien door wandelden wij vanmiddag in een bos in Bennekom. Op aanwijzing van een bevriend bioloog genoten wij van nestelende vogels, bloeiende veenbesjes en af en aan vliegende kersverse vogelouders, zoals bijvoorbeeld de bonte vliegenvanger. Hij wist precies waar ieder vogeltje zat en waar je moest kijken om ze te zien. Logisch, want dat Bennekomse bos is zijn eigen (achter)tuin.
De afspraak was al lang geleden gemaakt, toen het nog prachtig weer was. Helaas doet dit weekend daar niet meer aan mee en was het overal behoorlijk nat. Het voordeel daarvan is wel dat het dan extra lekker ruikt in het bos.
Tijdens de wandeling hoorden we natuurlijk ook allerlei vogels en daarbij zongen de mezen het hoogste lied. Iedereen kent natuurlijk de koolmees en de pimpelmees met hun gele buikjes. Iets zeldzamer is de zwarte mees, die nét een ander lied zingt. Het klinkt als 'pietsie-pietsie-pietsie' en als je deze vogel wilt horen en zien, klik dan even hier.

We hadden ook nog het geluk dat we vader en moeder zwartmees af en aan zagen vliegen met wormpjes enz. voor hun kroost. Die jonkies 'zaten' in een mezenpot die we voorzichtig even van de plaats gelicht hebben om er stiekem in te kijken. Daar zagen we 7 kleine hongerlijders die allemaal hun best deden om op te vallen en zo het beste hapje te bemachtigen. Het is zelfs gelukt om een foto van het nest te maken, het bijdehandste mezenkind wilde wel even poseren!

Deze week las ik een opmerkelijk en ook verontrustend bericht in De Gelderlander. Ons nieuwe parlement heeft binnen het eerste half jaar van hun bestaan al voor de derde keer verlof! In totaal is de Tweede Kamer 18 weken per jaar buiten bedrijf! Het lijken verdorie wel onderwijzers. De in De Gelderlander geciteerde Jan Schinkelshoek (CDA) ontkent echter dat het om vakantie gaat, een reces is volgens hem iets totaal anders. De tijd wordt bijvoorbeeld gebruikt om leesachterstand weg te werken, speeches voor te bereiden en voor werkbezoeken in de regio. Daarmee wordt de vergelijking met onderwijzers alleen maar sterker. Die beweren ook altijd dat ze in hun lange vakanties nog van alles moeten inhalen en voorbereiden. Werk waar ze normaal gesproken niet aan toekomen. Volgens mij klopt er dan iets niet helemaal. Als 52-18 weken niet genoeg zijn voor het Kamerwerk, dan is het misschien verstandiger om niet 36 maar 46 weken echt te werken. Met de overige 6 weken vakantie zitten ze dan keurig op het gemiddelde (25-30 dagen) waar de doorsnee Nederlander recht op heeft.
En dat geldt natuurlijk ook voor iedereen die geniet van krokus-, mei-, zomer-, herfst- en kerstvakantie. Bij elkaar goed voor minstens 11 weken. Ruim boven het gemiddelde dus.
Ik gun iedereen zijn vakantie, maar al die vrije weken mogen niet als excuus gebruikt worden voor te hoge werkdruk.
In diezelfde krant van donderdag 10 mei stond een nóg opmerkelijker bericht. Over agenten die wel héél verantwoordelijk met hun werktijd omgaan! Klik voor commentaar hierop op deze link. Oordeel zelf!

De olifanten zijn los

Dit weekend genieten wij volop van het prachtige weer in Antwerpen. Maanden geleden al kochten wij 2 kaartjes voor de tentoonstelling van de Vlaamse Primitieven in het Museum der Schone Kunsten in Antwerpen. Vrijdag reden wij naar Antwerpen en namen voor een paar dagen onze intrek in het Astrid Park Plaza hotel, recht tegenover het Centraal Station. Onze eerste ontmoeting met Antwerpen waren dan ook de houten olifanten die op het Koningin Astridplein staan en richting Zoo lijken te lopen. Op de foto die ik uit de krant heb overgenomen (gefotografeerd met mijn Ixus vanaf het papier!) zie je ze in kolonne door Antwerpen lopen met het hotel op de achtergrond. De olifantengroep is een kunstproject van Andries Botha en heeft als doel nog meer bezoekers naar de Antwerpse Zoo te lokken. Vrijdagavond hebben wij heel erg lekker gegeten in De Peerdestal, een restaurant in de Wijngaardstraat dat wij tot nu toe, zeer ten onrechte, steeds voorbij waren gelopen. Het is een aanrader: je eet er bijzonder lekker, de sfeer is leuk en voor minder dan € 40,- krijg je er een compleet diner inclusief aperitief, een fles wijn én koffie! Wij kozen allebei voor zo'n menu en gingen dus na het nuttigen van ieder een fles wijn ietwat lollig terug naar het hotel.
Zaterdagmiddag bezochten wij dus de expositie van de Vlaamse Primitieven - en dan speciaal de mooiste tweeluiken - in het KMSKA. De sfeer was enigzins plechtig, maar sommige diptieken mocht je zelfs aanraken zodat je ook de achterkant ervan kon bekijken. De ruimte waar de tweeluiken hingen en stonden was erg beperkt en het was er heel druk, dat was nogal van invloed op het kijkgenot. Sommige toeschouwers waren zo in de ban van hun audiotourguide dat ze weinig of geen rekening meer hielden met mensen die het graag zelf willen bekijken en beoordelen (met een gidsje in de hand). Die waren er gelukkig nog genoeg.
Natuurlijk moest er in Antwerpen ook gewinkeld worden, vast onderdeel voor ons van een weekend in deze stad. Voorlopig hebben wij weer even geen nieuwe kleren nodig, we zijn goed geslaagd.
En dan zijn er uiteraard nog de vele terrassen die wij niet konden weerstaan. Zo zit je bijvoorbeeld bij D'n Bengel heel erg lekker in de zon en heb je een fantastisch uitzicht over de Grote Markt. Daar was het erg druk, er stonden kraampjes van Oxfam en Fair Trade en er er werd fanatiek op djembé's getrommeld. Denk daar een lekkere kriek bij en je zit ook bij D'n Bengel.
Hieronder nog een aantal foto's van dit zonnige weekend.









Deze week op Station Mill: Mill versus Nieuwegein

Onder professoren

Deze week woonden wij in Utrecht een unieke bijeenkomst bij. Nog niet eerder vertoond in de geschiedenis, tenminste zeker niet in Utrecht, waren wij getuigen van het afscheid van de ene hoogleraar en de 'inwijding' van een nieuwe, tijdens dezelfde zitting. Dat op zich is al heel bijzonder, maar dat het hier om een echtpaar gaat, maakt het nog specialer.

"Vol trots geef ik nu het woord aan mijn lieve echtgenote." Met deze ongewone woorden nam prof.dr. Louis Akkermans na een loopbaan van 37 jaar afscheid als hoogleraar gastro-intestinale fysiologie bij heelkunde.

Door het werk van Ger stevig verbonden met het onderzoek van Louis, bevatte zijn rede voor ons geen schokkend nieuws. Dat gold echter niet voor alle aanwezigen. Louis vertelt namelijk graag over de goede invloed van 'moederpoep' op de darmflora van een boreling. Een voordeel dat baby's die met de keizersnede geboren worden, moeten missen. Hij pleit er daarom voor om die laatste groep, meteen na de keizersnede, een beetje poep van de moeder toe te dienen. Dat zou het natuurlijke proces in de darmen beter op gang brengen en later veel gezondheidsproblemen kunnen voorkomen.
Professor Akkermans blijft voorlopig nog onderzoek doen naar probiotica en de invloed daarvan op de macrobiota (darmflora), hij zal er waarschijnlijk ook even smakelijk over blijven vertellen.

Zijn vrouw, Gerda Croiset, is benoemd tot onderwijshoogleraar (medische onderwijskunde) en heeft een masteropleiding opgezet voor studenten die een bachelor in de biomedische wetenschappen hebben en zich willen ontwikkelen tot arts én tegelijkertijd tot klinisch onderzoeker. Via een strenge selectie worden studenten toegelaten tot deze opleiding, SUMMA genaamd (Selective Utrecht Medical MAster).
In haar oratie verdedigde professor Croiset haar stelling dat het goed is om biologisch te discrimineren bij de toelating tot deze opleiding. Bij 'gelijke geschiktheid' wil ze de voorkeur geven aan een jongen!
Is dit nou een kwestie van 'het feminisme overwonnen' of speelt er iets anders?
Al een paar jaar is er de tendens dat er meer vrouwen afstuderen als arts dan mannen. Dat komt voornamelijk door de strenge selectie bij toelating. Op de leeftijd dat aankomende studenten van de middelbare school komen en een studie kiezen, zijn bepaalde delen van de hersenen van meisjes verder ontwikkeld dan die van jongens. Daarnaast is het onderwijs in de exacte vakken veranderd, minder abstract geworden. Meisjes hebben daar voordeel van, jongens niet. Daar komt nog bij dat meisjes op school vaker voor 'het hoogste cijfer' gaan en dat jongens eerder tevreden zijn. Scholieren met een acht of hoger worden, door de gewogen loting, meteen toegelaten tot de opleiding geneeskunde. Daarmee is de feminisering in de geneeskunde doorgeschoten: 70 van de 100 studenten zijn vrouwen. Gerda Croiset vindt dat niet wenselijk.

Deze week op Station Mill: Koninginnedagen

Gerard van Maasakkers

(Klik op afbeelding voor beeld en geluid)

Zaterdagavond gingen wij naar Theater De Molen in Beuningen. Voor de voorstelling 'Als ik zing vur jou' door Gerard van Maasakkers, de zanger van Brabantse 'liekes' uit Nuenen (die tegenwoordig in Budel woont). Het was een prachtige avond, een kleine intieme show in een al even klein en intiem theater. Vooral d��e combinatie maakte het heel bijzonder. In plaats van zijn begeleidingsgroep De Vaste Mannen had Gerard alleen gitarist Harry Hendriks meegebracht. Het intieme zat hem ook in de persoonlijke verhalen die de zanger vertelde voordat hij een nummer begon te zingen. Ontroerend, maar ook vaak vrolijk waren die. Gewone, alledaagse dingen transformeert hij moeiteloos om tot ware po��zie. Zijn liefde voor Brabant steekt hij niet onder stoelen of banken, ook niet als hij in Beuningen optreedt.
Hij houdt voortdurend contact met zijn publiek, je voelt je echt op bezoek bij hem. Bij sommige nummers moedigt hij zijn publiek ook aan om mee te zingen, bijvoorbeeld bij ''t Is altijd nou' en de uitsmijter 'H�� gaode mee'.
Ruim dertig jaar geleden kochten wij zijn eerste elpee en sinds die tijd hebben wij hem een beetje gevolgd. Maar of je nou de liedjes uit zijn begintijd beluistert, of de nieuwste nummers, ze gaan allemaal over het echte leven. Heel herkenbaar, vooral als je net als wij, op het Brabantse platteland bent opgegroeid.
Alhoewel wij veel muziek van hem in huis hebben, was dit pas het tweede concert dat wij bijwoonden. Op 10 augustus 2005 (tijdens het theaterfestival Boulevard) zagen we hem samen met JW Roy met het programma RoyAkkers in het Theater aan de Parade in Den Bosch. Ook heel mooi, maar minder persoonlijk dan de voorstelling van zaterdagvanavond. Daar heeft ongetwijfeld de zaalgrootte iets mee te maken.
Een aantal 'liekes' die wij in Beuningen te horen kregen:
---
As ik zing vur jou - Achter de schuur - Liedje van altijd - Dragen - Cis Verdonk - 't Is altijd nou - Benny - As ge ooit - Kan de deur nie dicht - Liedje van niks - Gij en ik - In zijne kop - Niks te beginnen - Hier heur ik thuis - Marie - Ik loop - Daor is de zon - Van d'n hoeksteen - Lieke vur Mariken - H�� gaode mee
---
Wij hebben ervan genoten en ik hoop dat dat ook geldt voor iedereen die dicht bij ons zat toen wij uit volle borst meezongen!

Deze week op Station Mill: Vertragingen in Mill

Armatrading: my all time favourit

Dinsdag was het dan eindelijk zover: mijn favoriete zangeres trad op in Paradiso in Amsterdam. Na jaren te hebben genoten van al haar cd's vond ik het wel eens tijd worden om haar live te horen. Het werd een avond om niet te vergeten, Joan Armatrading is na ruim 30 jaar 'podiumervaring' nog zo goed als nieuw. Zichtbaar staat ze te genieten van haar eigen show en haar enthousiasme werkt aanstekelijk op haar publiek. Ze houdt voortdurend contact, reageert op opmerkingen uit het publiek en maakt zelfs tijd vrij om even 'bij te kletsen'. Hoe gemoedelijk dat ging zie je onder deze link.
Een setlist van de avond heb ik via een andere fan gekregen die ik op Joans' netwerk heb gevonden. Via die site www.jabaspace.com heb ik ook een mail naar Joan gestuurd met dezelfde vraag, maar ik betwijfel of daar ooit antwoord op zal komen...
Setlist:
Heaven - Devil I Know - Woman In Love - Show Some Emotion - Somethings Gonna Blow - Play the Blues - Into the Blues - Tall in the Saddle - Love and Afffection - All the Way from America - My Babys Gone - Empty Highway - Cool Blue - You Rope You Tie Me - Call Me
Names - Me Myself I - Willow - Drop the Pilot

Dat haar uiterlijk behoorlijk 'met de tijd' is meegegaan, bewijzen de beelden van een oude opname. Klik op de foto voor de bijbehorende muziek: het nummer waarmee Joan Armatrading mij voor eeuwig onder haar fans mag rekenen. Over de muziek kun je zelf oordelen en wat de tekst betreft, die getuigt van een scherp realiteitsbesef. Tijdloos en helemaal waar.