Even thuis

Tussen verschillende trips in waren we dit weekend even thuis. We begonnen de week maandag in Groningen, sliepen die nacht op Schiphol om vervolgens naar Kosice, Slowakije te vliegen. Daar bezochten we een internationaal congres over pro- en prebiotica en vrijdag in alle vroegte vlogen we weer naar huis.
Het weekend zijn we thuis en alweer bezig met de voorbereidingen voor onze volgende trips. Probiotech 2010 In Parijs en een symposium over darmflora in Aberdeen staan als volgende op het programma. We willen natuurlijk ook graag schone spullen meenemen, daarom draait de wasmachine dit weekend volop.
Kortom, we zijn wel thuis, maar in gedachte alweer bezig met andere dingen.
Vanmiddag hadden we gelukkig nog wel tijd voor een leuke verjaardagspartij. Met vrienden, familie en buren van de jarige ontstonden er verrassende gesprekken. En morgenavond is er weer Spaanse les waarvoor nog huiswerk gemaakt moet worden.

De stukken die we moeten vertalen, worden steeds langer en ingewikkelder. Zo is er deze keer een redelijk filosofisch verhaal over kleuren. Voor de liefhebber volgt hier het eerste gedeelte, stuur gerust je eigen interpretatie in als je daartoe behoefte hebt:

Los colores de las cosas
¿Te has preguntado alguna vez el significado de los colores?
Los colores son algo maravilloso, son como la luz, que nos ilumina y nos permiten ver cómo son las cosas.
De todo los colores el que más me gusta es el rojo. Porque el rojo es alegre y audaz como la pasión y caliento como la sangre. A alguna gente no le gusta este color porque la parece muy atrevido, prefieren colores más suaves como el celeste de los cielos o el blanco de las nubes.
Pero en general los colores significan algo más. El blanco por ejemplo es puro, perfecto, lo asociamos con la bondasd, la limpieza; con el frescor de la juventud y la salud de los hospitales...

En dat gaat dan zo nog een tijdje door.
Voor diegenen onder jullie die het Spaans niet voldoende beheersen, is het waarschijnlijk leuker om onze verhalen uit Kosice te lezen ;-) (http://lievendag.punt.nl)

Deze week op Station Mill: Wij waren er even niet

Istanbul - Miami

(Uitzicht hotelkamer)

Het ene weekend zaten we nog in Istanbul en het volgende alweer in Miami. We vliegen wel veel de laatste tijd, niet alleen letterlijk trouwens. Het is een heel georganiseer om de combinatie reizen en werken steeds weer voor elkaar te krijgen. Tot nu toe lukt ons dat echter heel aardig en houden we zelfs tijd over voor andere dingen. Zoals Spaanse les bijvoorbeeld. Dat is om de 14 dagen op maandag en we hebben nog maar één les gemist omdat we in het buitenland (Israël) zaten. Tot het einde van het cursusjaar gaan we alle komende lessen nog volgen, zoals het er nu tenminste uitziet. Hier in Miami valt trouwens genoeg te oefenen in het Spaans, want het lijkt wel tweetalig hier. Overal is alles in het Engels én het Spaans aangegeven, dat begon al op het vliegveld. Salida, baños, boletos, llegadas etc.
De reden dat we hier in Miami zijn, is het IPA world congress over probiotica. Dat is zo internationaal dat er maar één taal gesproken wordt en dat is Engels.
Over ons verblijf in Miami en het congres hier kun je meer lezen op onze reislog, daar vind je later deze week ook nog een link naar de foto's.

Een reis rond de wereld in Millse hapjes

Het restaurant waar we vanavond aten is misschien al net zo lang in Mill als wij er wonen, maar we waren er nog nooit geweest. Hoogste tijd dus om er kennis mee te gaan maken. 'Des Werelds' is de veelbelovende naam van het restaurant dat zich in het Fitland complex aan de Hoogveldseweg in Mill bevindt. Met een bescheiden kaart en enkele combinatiemogelijkheden (keuze uit verschillende variaties 3 of 4 gangendiner) is het gemakkelijk kiezen om een lekkere maaltijd samen te stellen. Op de kaart staan gerechten uit alle delen van de wereld en het restaurant is ook in deze stijl 'aangekleed'. Met landkaarten en foto's zit je er werkelijk middenin.
Wij aten er met 4 personen en kozen allemaal een ander voorgerecht en hoofdgerecht. Als eerste gang kwamen op tafel Italiaanse carpaccio, een salade met gebakken gamba's, Franse vissoep en in filodeeg gebakken zalm met Thaise groenten. We aten er allemaal smakelijk van en waren benieuwd naar onze hoofdgerechten: Nieuw Zeelands lamsrack met gekonfijte knoflook met rozemarijn en rozevalpuree, Argentijnse rundertournedos met truffelsaus en gestoomde schorseneren, Indiase kalfssukade met kerrie en kokosmelk met notenrijst en Kabeljauwfilet met gebakken witlof en bospaddenstoelen. Het waren allemaal heerlijke gerechten die op zich al voldoende waren, maar er werd voor 4 personen één klein schaaltje salade en één puntzak frites bij geserveerd. Wij hadden er genoeg aan, maar het zag er wat karig uit. Bovendien heb ik in een restaurant mijn frites liever in een schaaltje dan in zo'n onstabiele puntzak waaruit je niet kunt opscheppen. Ik dacht eigenlijk dat die trend al passé was, maar bij Des Werelds nog volop in gebruik. Over de smaak van de frites kan ik alleen maar lovend zijn, lekkere dikke Vlaamse frieten.

In de keuze van het dessert waren we wat eensgezinder, slechts één van ons bestelde Crème brulée en voor de rest was er een Brusselse wafel met warme kersen. Bij de koffie werd ruim chocolade snoep gepresenteerd.
De bediening was netjes, maar misschien net iets te bescheiden. De fles wijn die we bestelden (Cote du Ventoux) werd zonder plichtplegingen geopend en de glazen werden zonder proeven vooraf ingeschonken.
Je kunt prima eten in Des Werelds, maar het is er wel een beetje sáái. Misschien omdat het restaurant nogal ruim bemeten is en er niet zo heel veel bezoekers waren. De strakke inrichting en heldere verlichting dragen niet bij aan een knus gevoel. Toch hebben wij een erg leuke avond gehad met lekker eten en in goed gezelschap van vrienden.

Gisteren deden wij mee aan de openhuizendag van de NVM in een poging geïnteresseerden voor ons huis naar de Stationsstraat te 'lokken'. Helaas pakte dat niet uit zoals wij dat hadden gewild, lees daarover meer op Station Mill.
De dag ervoor hadden we nog ontzettend ons best gedaan om te zorgen dat alles er netjes bij lag. De jongste zoon en zijn vriendin kwamen er speciaal voor uit Utrecht om daarbij te helpen. Dat was behalve hard nodig, ook heel gezellig, maar er is geen enkele kijker komen opdagen die ervan heeft kunnen genieten. We proberen er de moed maar in te houden, ons geduld wordt wel erg op de proef gesteld.

Morgen is het weer tijd voor Spaanse les. Door ons verblijf in Israël hebben we de vorige les gemist en moesten we dat thuis inhalen. Dat betekent dat er zowel gisteren als vanmiddag nog flink huiswerk gemaakt moest worden. Het wordt steeds leuker om Spaans te leren, maar zoals met alles wat je leert ook steeds moeilijker naarmate je vordert met de leerstof. Tegelijkertijd brengt meer kennis van het Spaans ook het besef met zich mee dat je nog veel meer níet weet en dat je er voorlopig dus nog niet mee klaar bent.
¡Veo negro para hablar español pero me gusta todavia!

Druk?!

Ik had het me nog zó voorgenomen: ik zou niet meer zeggen dat ik het zo druk, druk, druk had en er zou iedere week een blogje op deze plaats verschijnen. Niet gelukt dus.

Heb ik het eigenlijk wel druk? Nou nee, mijn dagen zijn aardig gevuld, maar ik zorg er wel voor dat ze niet 'overlopen'. Daar ben ik zelf bij om dat goed in de gaten te houden. Heb ik het misschien niet druk genoeg en verlummel ik daardoor teveel tijd met nietsdoen? Dat zou kunnen en dat is ook helemaal niet verkeerd. Ik heb pas nog gelezen dat lanterfanten een kunst is die de mensheid aan het verleren is. Af en toe daarin oefenen is dus heel goed! Waaraan het dan wél ligt dat ik me niet aan mijn voornemens kan houden, weet ik eigenlijk niet. Ik vind het ook helemaal niet belangrijk, ik ben best tevreden met mijn eigen 'time management'. Naast de kunst van het lanterfanten versta ik de kunst van het indelen van mijn eigen tijd heel goed. Terugkijken waarom ik dan geen tijd had om een blogje te schrijven is dan ook volkomen zinloos. Ik heb wel wat beters te doen. Bijvoorbeeld nu echt aan dit stukje beginnen!

Het waren 2 weken waarin ik veel tijd aan de politiek heb besteed. Niet actief, behalve dan dat ik natuurlijk ben gaan stemmen, maar passief voor de televisie of al lezend op het internet. Na de val van het kabinet was er natuurlijk volop aandacht voor de gemeenteraadsverkiezingen. Er waren dagelijks debatten die ik probeerde te volgen met als 'slotakkoord' het laatste debat voor Agnes Kant op woensdagavond. Toen kon je al zien wat de volgende dag duidelijk werd. Ze heeft de handdoek in de ring gegooid en kiest voor zichzelf. Een wijs en dapper besluit, ik denk dat het niet alleen in het belang van haar partij is, maar vooral in het belang van Agnes zelf. Er zouden meer mensen in de politiek moeten zijn die zulke beslissingen durven nemen!

De Spaanse lessen worden steeds moeilijker en daar hoort bij dat er flink huiswerk gemaakt moet worden. Tot nu toe alleen maar leuk en het weerhoudt me van teveel lanterfanten! Het officiële lesboek is niet altijd overal even duidelijk en ter aanvulling 'gebruik' ik ook de Teleac cursus Spaans op internet en heb ik het boek 'Spaans Voor Dummies' aangeschaft. Zo hoop ik voor het eind van het jaar al een aardig woordje Spaans te spreken, misschien dat we dan Oud en Nieuw in een wat warmere stad als Keulen of Parijs kunnen vieren.

Vorige week vierden wij onze jeugd tijdens een avondje rikken en plaatjes (van toen) draaien. Met allemaal vrienden van onze middelbare school kwamen we bij een bevriend stel thuis bij elkaar met een aantal stokken kaarten en een heleboel oude elpees en nieuwe(re) cd's (eigenlijk moet ik nu ook ceedees schrijven). We hebben naar hartenlust gekaart, herinneringen opgehaald (en bijgepraat) en naar 'onze' muziek geluisterd. Volgend jaar weer!

Woensdag (10 maart) begint de Boekenweek en bij wijze van 'voorafje' was er vrijdag 5 maart een Literaire Manifestatie in Theater aan de Parade in Den Bosch. Wij hadden kaarten voor de voorstelling in de Grote Zaal. Daar werden 4 schrijvers aan de tand gevoeld over hun laatste boek: Bert Natter (Begeerte heeft ons aangeraakt), Marieke van der Pol (Bruidsvlucht), Rik Launspach (1953) en Thomas Rosenboom (Zoete mond). De avond werd aan elkaar gepraat door Frenk van der Linden en er waren 2 intermezzo's van Dans!Code Den Bosch. Tegelijkertijd was er in de Pleinzaal een soortgelijk programma met andere schrijvers: Jan Brokken, Judith Koelemijer en Frank Westerman. Aan het einde van de avond was er gelegenheid om boeken te kopen en te laten signeren door de schrijver.

Bij de boetseerclub zijn we weer aan een nieuw model begonnen. Een staand vrouwelijk naakt, heel moeilijk om de juiste houding in proportie in klei vorm te geven. Er volgen nog 2 lessen met dit model om het voor elkaar te krijgen, maar voor mij valt die laatste les uit omdat we dan in Israël zijn. Mijn vorige beeldje van een zittende vrouwenfiguur staat nu in de oven te bakken als het goed is.

En natuurlijk was ik de afgelopen woensdagen ook weer kleuterjuf van groep 1/2 van De Kameleon. In zo'n klasje met ruim 20 kleuters kom je oren en ogen en soms ook handen tekort om alles voor elkaar te krijgen. Maar gezellig is het wel, dat kleine grut dat vol vertrouwen opkijkt naar die juf die alles kan.

Ik maakte er een paar regels hierboven al melding van: we gaan weer op reis. Volgende week zijn we enkele dagen in Israël voor een congres. Gelukkig is er ook tijd voor een excursie naar Jerusalem. Binnenkort is er ook een congres in Miami waar we een lang weekend heengaan. We zijn nu aan het uitzoeken hoe die reis het beste geboekt kan worden. Onze reizen zijn altijd maar kort, maar op deze manier zien we wel een heleboel van de wereld.

Voordat we vertrekken, gaan we deze week nog naar een concert van Joan Armatrading, wordt mijn nieuwe laptop geleverd die ik voor de reis nog tiptop geïnstalleerd wil hebben en verwacht ik onze nieuwe 'smartphones' waarvan ik de gebruiksaanwijzing zo snel mogelijk uit mijn hoofd wil kennen. En behalve lanterfanten, moet ik natuurlijk ook gewoon werken, Spaans leren, boetseren en kleuterjuffen. Hoezo druk?!

Deze week op IMMUUN: Bloedgroepen en bacteriën
Deze week op Station Mill: Open Huis

Het gordijn van tante Miet

Na lange tijd was ik gisteren weer eens op bezoek bij een achternichtje van me dat altijd bezig is met keramiek en daar ook curussen in geeft. Maanden geleden kreeg ik van een vriendin een workshop bij haar aangeboden als verjaardagsgeschenk en eindelijk hadden we een datum kunnen vinden dat we allemaal konden. Leuk.
We werden er 's ochtends om 10 uur al verwacht en naar goed Brabants gebruik begonnen we met koffie. Zonder Brabants kuukske, maar wel met lekkere appeltaart. We kregen een korte uitleg over de workshop en wat er allemaal mogelijk was en al snel waren we geconcentreerd aan het boetseren. Behalve mijn vriendin en ik waren er nog 2 andere deelnemers, ook vriendinnen van elkaar. Er werd hard gewerkt, maar er werd ook gezellig gepraat en al gauw bleek dat het een leuke dag zou worden.
Van de 4 deelnemers was ik degene met de meeste 'ervaring', maar ook de beginnelingen kregen er veel plezier in. We werkten met chamotte klei die donkerbruin (bijna zwart) wordt na het bakken. Op de cursus die ik op donderdag volg, werken we altijd met witte chamotte, dan is het voor de verandering wel eens leuk om andere klei te gebruiken.
We maakten allemaal als eerste een staande figuur van eenvoudige vormen. Eigenlijk had ik geen idee wat het moest worden toen ik eraan begon, maar al werkende kwam er een duidelijk beeld in me naar boven. Het resultaat was een voorovergebogen, nadenkende figuur die ik een professorenmuts op heb gezet en een (vereenvoudigde) toga heb 'aangetrokken'. Om het helemaal af te maken heb ik zijn bef wit geglazuurd en zijn toga en pet heel donker. Dat was ook nieuw voor mij, dat je kunt glazuren op 'nat' werk. Na een korte aandroogtijd was het al mogelijk om het glazuur aan te brengen. Al met al was ik redelijk tevreden over het resultaat, nu is het afwachten wat er uiteindelijk uit de oven komt. We krijgen bericht als we onze werkstukken af kunnen halen.
Tussen de middag kregen wij een geweldige lunch aangeboden, compleet met hartige taart en een glas wijn. Er stond van alles op tafel, we werden echt verwend.
Na de lunchbreak was er tijd om het eerste werkstuk af te werken en om aan een nieuw object(je) te beginnen. 's Ochtends hadden we appeltaart gegeten van (wel) zelfgebakken schoteltjes met een apart motief. Dat motief bleek te zijn ontstaan door oude vitrage in de klei te rollen. Die oude vitrage was afkomstig van de oma van mijn achternichtje, voor mij bekend als tante Miet. Dat maakte het voor mij extra leuk om te gebruiken als patroon voor een kleine schaal die ik met wit glazuur heb afgewerkt. Ook daarvan ben ik erg benieuwd wat het uiteindelijke resultaat zal zijn.

Het was een productieve middag met veel gezelligheid. Stom genoeg was ik vergeten mijn fototoestel mee te nemen (maar heb wel snel even een 'telefoonfotootje' gemaakt), maar een van de andere deelnemers was wel zo slim geweest. Een leuke bijkomstigheid is dat ze ook in Mill woont, ze woont zelfs vlak bij me in de buurt. Ze komt binnenkort een keer langs om de foto's van haar fototoestel af te halen en naar de rest te mailen.

Morgen tweede les Spaans, daarvoor moet ik nog even de boeken in. Het grootste gedeelte van mijn huiswerk is af, maar ik moet nog even wat dingen herhalen. Ik wil natuurlijk niet met mijn mond vol Spaanse tanden staan tijdens de les, dus: ¡A continuación, al trabajo!


Deze week op Station Mill: Een dagje Kameleon
Deze week op IMMUUN: Malariavrij