Zó!

Zo, de kerstspullen staan weer voor een jaar op zolder. Het zou kunnen dat we ze nog voor de volgende kerst ergens anders neer moeten zetten, en of dat op een zolder zal zijn daar kunnen wij nu nog niets over zeggen. Maar als rasechte optimist geloof ik er vast in dat we een leuke plek voor die spullen gaan vinden, dit jaar of misschien volgend jaar. Maar eerst ons eigen huis verkopen, zo is dat.

Zó klein was ze, het baby'tje dat vorig weekend lekker op mijn schoot lag te slapen. Vijf weken pas, een mensje in het klein net als haar grote zus van bijna 2 die er o zo lief voor was. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat onze kinderen zo klein waren en wij de jonge, trotse ouders.

Zo gezellig was het bij onze jongste zoon en zijn vriendin toen wij daar deze week aan tafel zaten. Onze eigen tafel nog wel, waar de herinneringen aan versierde pannenkoeken en de vele kinderfeestjes zich tegelijk met het heerlijke eten aandienden. Nu vormt die tafel het middelpunt in hun eigen huisje en waren wij er te gast.

Zó, heet ook de voorstelling van Brigitte Kaandorp waar wij dinsdag in Utrecht bij waren. Brigitte die probeert duidelijkheid te scheppen in deze verwarrende tijden. Hele verhandelingen houdt ze daarover, nog eens extra uitgelegd op grote vellen papier. Puntsgewijs probeert ze de chaos om ons heen te bestrijden en komt uiteindelijk tot geweldige conclusies. Een geweldige show, deze originele 'Kaandorp' vol praatjes afgewisseld met liedjes, die overigens begon met grote inzet van het publiek. Bij binnenkomst werd iedereen voorzien van een kazoo en toen het gordijn openging, hing er een groot doek met daarop de eerste 2 regels van 'Land of hope and glory"..., alleen jammer dat die tekst er niet bijstond. Een enkele kenner van het notenschrift had het door, maar dat was in de massa niet te horen! De overzichtelijke show van Kaandorp begon daardoor allerminst geordend, een kakofonie was het! Maar Brigitte zou Brigitte niet zijn als ze het niet binnen de kortste keren geregeld had, want uiteindelijk draaide het maar om één vraag: 'Hoe?' Zó! dus.

(Geniet even mee van de toegift die Brigitte Kaandorp dinsdagavond weggaf)

Zo koud was het deze week, 's avonds laat zagen wij -18⁰C op de display van de auto verschijnen. En ook zóveel sneeuw die maar niet weg wil, we zitten er maar mee. Zo zag ik een buurman een flinke buiteling maken toen hij de straat over wilde steken. Als in een tekenfilm: eerst de benen de lucht in waarna hij met een grote smak op rug en achterhoofd belandde. Er even snel heenlopen om hulp te bieden, was onmogelijk als ik niet ook ruggelings op straat wilde belanden. Hij was er even helemaal dizzy van, reageerde een beetje verward, maar gelukkig zag ik hem de volgende dag weer gewoon rondlopen.

Zo is dit stukje ook weer voor elkaar, op Station-Mill deze week een bericht uit het ondergesneeuwde Mill, maar ook over de eerste woning die wij in 's-Hertogenbosch bekeken hebben.

Opgelet, het was deze week winter...

Opwarming van de aarde, broeikaseffect, stijging van de zeespiegel. Je hoort er steeds vaker over en van al die berichten word je niet bepaald vrolijk. En dat hebben we allemaal aan onszelf te danken. Het is onomstotelijk bewezen dat de oorzaak van meer CO₂ en andere gassen met een broeikaseffect in de atmosfeer, menselijke activiteiten zijn. Sinds de industriële revolutie is de gemeten hoeveelheid CO₂ in de atmosfeer gestegen van 270 naar 370 ppm (parts per million). Wat precies de gevolgen zijn is niet helemaal duidelijk, daar bestaan verschillende theoriën over. Eén van de scenario's is de klimaatstheorie die stelt dat het poolijs zal smelten en de gemiddelde temperatuur van de aarde zal toenemen. Maar zelfs over de hoogte van die stijging is men het niet eens en critici van de klimaatstheorie stellen dan ook dat er weinig tot geen wetenschappelijk bewijs is voor de stellingen dat a. er een ramp zal ontstaan door een eventuele temperatuurstijging, b. dat de onderhavige temperatuursstijging meer dan gering zal zijn en c. dat de mens meer verantwoordelijk is voor een eventuele klimaatschommeling dan de natuur zelf. Hoe moeten we daar nou als gewone mensen mee omgaan?
Het is een actueel onderwerp en het lijkt wel of we ons er drukker om maken dan ooit. Komt dat door de abnormale temperaturen die we dit najaar hadden? Of is het de schuld van de media die de zachte en natte herfst van 2006 al voorzichtig als voorbeeld stellen van de klimaatsheorie? Hoe dan ook, het is het gesprek van de dag. Nou staan wij Nederlanders al wereldwijd bekend als 'mooiweerpraters', waarschijnlijk wordt er, behalve misschien in Engeland, nergens zoveel over het weer gepraat als in ons land. Het is te nat, te koud, te zacht, te guur, te droog, te... Deze zomer nog zuchtte iedereen omdat het te heet zou zijn, nadat we allemaal gemopperd hadden over teveel regen in de lente. Kortom, waar zouden we het over moeten hebben zonder 'ons' weer?
Gelukkig hebben we deze week ook eindelijk echte winterse temperaturen gehad. Compleet met berichten in de krant over de eerste schaatswedstrijd op natuurijs. Dat nemen ze ons niet meer af, want in januari hoort het te vriezen. Dat de winter maar 2 dagen duurde, moeten we dan maar even voor lief nemen. Dat kunnen er zelfs nog meer worden, want niets is veranderlijker dan het weer. 'Het kan vriezen, het kan dooien.' En als ik naar de uitleg op de pagina van het KNMI ga, lees ik van dit gezegde dan ook een hele 'duidelijke' uitleg: "Het grillige weer laat zich niet in simpele regels vangen, dus er valt weinig te zeggen over de komende winter. Hoogstens dat het in ons land vaker dooit (80% van onze winters zijn zacht) en de opwarming van de laatste decennia de kans op een zachte winter vergroot. Ook de meeste wintervoorspellers houden het op een milde winter. Dat neemt echter niet weg dat er altijd nog een kans is op een koudere periode en schaatsijs".