Boem Paukeslag

De Koninklijke Schouwburg in Den Haag vormde zondag het decor van een bijzondere gebeurtenis. In het kader van de naderende boekenweek vonden daar in de reeks Het Voorwoord ontmoetingen plaats tussen schrijvers, musici en publiek met daaromheen optredens van wereldsterren. En dan bedoel ik met wereldsterren in dit geval muzikanten die wereldmuziek vertolken. Voor ons een aanleiding om erheen te gaan. De hoofdaanleiding voor ons waren de optredens van Cheikh Lo en de uit Mali afkomstige Amadou en Mariam.
Maar ook de literaire kant van het geheel trok ons enorm aan. En het was een succes!
Het moeilijkste was nog om een goede keuze te maken in wat we allemaal wilden zien. Een aantal favoriete voorstellingen liep namelijk parallel, niet te voorkomen natuurlijk op zo'n evenement. Wij zijn begonnen in de Koning Willem I foyer en zagen daar o.a. Jan Kuitenbrouwer uit eigen werk voorlezen. Het ging over zijn adoratie voor Brian Wilson van de Beach Boys. Inderdaad, een schrijver over zijn favoriete muziek!
Halverwege het Wah Wah optreden in de Koning Willem I foyer kozen we ervoor om het interview door Joost Zwagerman met Barry Hay van de Golden Earring bij te wonen. We hoorden o.a. dat Barry helemaal geen echte Hagenees is, meer nog Amsterdammer. Met veel gevoel voor humor vertelde hij over zijn jeugd in India, zijn komst naar Nederland en de jaren met The Hagues en de Golden Earring(s). Ook over de gezamenlijke optredens met Herman Brood wist hij leuke anekdotes te vertellen. Hierna snel naar de Grote Zaal, eigenlijk waren we daar al een kwartiertje te laat voor het optreden van Cheikh Lo. Omdat we de ingang niet zo snel konden vinden, kwamen we in een van de loges terecht en hadden een prima uitzicht op deze geweldige zanger/gitarist uit Senegal. Een uur en een kwartier luisterplezier, het was om voordat we het beseften.
Inmiddels was het 6 uur geweest en we hadden wel zin in een hapje. Daar bleken meer mensen last van te hebben, er stond een enorme rij voor de voedselvoorziening. Gelukkig ging het redelijk snel en konden wij met ieder 4 wraps - door een misverstand de dubbele hoeveelheid besteld - ergens een rustig plekje opzoeken. Ze waren heerlijk.
Omdat Amadou en Mariam om half 8 in de grote zaal zouden optreden, leek het ons verstandig om daar op tijd naar toe te gaan. Hierdoor maakten we ook nog mee dat Joost Zwagerman uit eigen werk voorlas over Ilse de lange, Krezip en Duo Penotti (Perfect Day - zijn boek over popmuziek).
Voor ons kwam hierna het hoogtepunt van de dag: Amadou en Mariam. Met een enthousiaste band erachter was het een groot muziekfeest. Klik hier om een klein stukje mee te beleven.
Na de vrolijke tonen van de Afrikaanse muziek wilden we ook nog wel een serieus interview bijwonen. Dat werd het gesprek tussen Gijsbert Kamer en Spinvis: Erik de Jong uit Nieuwegein, die we daar overigens nooit zijn tegengekomen, is een bijzondere artiest. Heel bescheiden, maar ontzettend begaafd, knutselt hij stemmen en muziek in elkaar tot een ritmisch popgeluid. Nog leuker is, dat hij er ook ontzettend mooi over kan vertellen. Zijn laatste project is heel verrassend met Simon Vinkenoog, omdat die man zo'n melodieuze stem heeft. Spinvis hoort er muziek in en deelt dat met iedereen die zijn cd wil kopen. Een aanrader.
Wij hebben een heerlijke dag gehad in Den Haag, het was de moeite van de vele kilometers waard.

New York New York

Even op en neer naar New York, het kan! Ter gelegenheid van een bijzondere gebeurtenis vertrok ik dinsdag met een vriendin voor een paar dagen naar New York. Een speciaal arrangement beloofde ons 3 hele dagen in NYCity en dat is ook bijna gelukt! Dinsdagochtend 11.10 vertrokken vanuit Brussel-Zaventem en dinsdagmiddag 13.15 plaatselijke tijd geland op New York-JFK. Vervolgens met de shuttlebus naar Grand Central Station (East 42nd Street) en van daaruit tevoet naar ons hotel aan West 45th Street. Om half 4 waren we ingecheckt en konden beginnen met onze verkenningstocht op Manhattan. Het was overweldigend: druk, overal licht, veel herrie en overal waar je kijken kunt flitsende reclames. Wij keken onze ogen uit! Alles was een avontuur, een plekje zoeken om te eten, koffie drinken bij Starbucks, pinnen bij The National Bank of America en uiteindelijk het hotel terugvinden. Dat laatste ging trouwens steeds eenvoudiger dan we dachten, het drong zich letterlijk aan ons op met ingangen aan 45th Street en aan 7th Avenue. We waren blij toen we 's avonds in ons hotelbedje lagen.
De volgende dag hadden we een afspraak met een Big Apple Greeter (aan te raden voor iedereen die NYCity bezoekt, kijk op www.bigapplegreeter.org). Hij zou ons op een wandeling van ongeveer 4 uur meenemen naar zijn neighborhood, zodat we ook een andere kant van New York leerden kennen. We hadden met hem afgesproken in de lobby van het hotel, daar stond hij inderdaad op ons te wachten. John Murphey, een man van aanzienlijke leeftijd. Bij navraag bleek hij 78 jaar te zijn en hij had heel wat te vertellen. Hij nam ons mee naar Brooklyn, naar de buurt waar hij zelf was opgegroeid. Prachtige, voor Amerikaanse begrippen, oude huizen en mooie brede straten. Bij veel gebouwen kregen we bijzondere verhalen te horen. We sloten de wandeling af in Brooklyn Heights, de wijk waar de allerrijksten van New York City graag wonen. John ging met de metro weer naar huis en wij wandelden over de Brooklyn Bridge terug naar Manhattan. Een fantastische ervaring!
Vanaf de Brooklyn Bridge zijn we naar Ground Zero gelopen, daar wordt alweer flink gebouwd, en van daaruit naar de terminal van de Staten Island Ferry. Er zijn 2 dingen gratis in NYCity: The Big Apple Greeters en Staten Island Ferry. Als echte Nederlanders hebben wij die dus ook gedaan. Maar eigenlijk zou ik iedereen aan willen raden om de overtocht met de ferry een keer te maken, je hebt prachtig uitzicht op zowel Manhattan als op het Vrijheidsbeeld.
Na terugkeer met de veerboot zijn we nog in de terminal in de metro gestapt en vlak bij het hotel er weer uit. Je ziet niks van de stad, maar het gaat wel snel.
's Avonds hebben we gegeten bij B.B. King in zijn Bluesclub in the City.
De laatste dag was het helaas, na 2 dagen volop zon, erg slecht weer. We zagen 's ochtends al op TV dat er scholen gesloten waren ivm hevige sneeuwval en ook wij werden niet gespaard. Van ons geplande uitstapje naar het Empire State Building kwam niet veel terecht. We hebben het wel gevonden, maar door het slechte weer zagen we er niet eens de bovenkant van, dus het was zinloos om naar de top te klimmen om van het uitzicht te genieten. Ook ons voorgenomen bezoek aan Strawberry Fields in Central Park viel letterlijk in de (sneeuw)regen. Uiteindelijk sloten we deze dag af met een bijzonder lange en vervelende vertraging van het vliegtuig voordat we weer vanaf John F. Kennedy konden vertrekken. Op vrijdagmiddag om ongeveer 13.00 uur stonden we weer op Europese grond in Brussel-Zaventem.

Van 3 naar 1

Waren wij tot januari 2006 nog eigenaar van 3 huizen, binnenkort hebben we er gewoon nog maar 1. Gelukkig. Eerder op deze weblog beschreef ik al het moeizame traject dat wij doorliepen om ons huis in Nieuwegein te verkopen. Daarvoor hadden we alles uit de kast gehaald: makelaar ingeschakeld, advertenties geplaatst, bord in de tuin en foto's op internetsites. Helaas duurde het 15 maanden voordat we het verkochten.
Ongeveer een jaar geleden, we woonden net in Mill, besloten we om ons vakantiehuisje in Meijel te verkopen. We kwamen er eigenlijk niet meer en de noodzaak om een uitvalsbasis in de buurt van Deurne te hebben, was met onze verhuizing naar Mill verdwenen. We waren het er nog niet helemaal over eens of we het nou wel moesten verkopen. We konden in ieder geval eerst eens proberen of er wel belangstelling voor was. Low profile in de verkoop zetten dus. Heel geschikt hiervoor zijn Speurders.nl en Marktplaats.nl. Geen makelaar, geen dure advertentiekosten en geen bord in de tuin. Gewoon afwachten of er iemand reageert op een kleine onopvallende advertentie op die websites. Dat gebeurde inderdaad, regelmatig ontvingen we een mailtje waarin om meer informatie werd gevraagd. Meestal hoorden we niks meer als we terugmailden dat het om een bungalow op erfpachtgrond ging. Tweemaal kwam het tot een bezichtiging, heel serieuze mensen beide keren. De eerste gegadigde zocht een plek waar hij zich terug kon trekken, daar is ons huisje inderdaad heel geschikt voor. Helaas wilde deze man weten welke kleur geld wij wilden hebben voor ons huis, want er moest een groot bedrag witgewassen worden. Ook de erfpacht en het feit dat de beheerder van het park zich met de verkoop zou bemoeien, waren een groot bezwaar. Dit ging dus over. De tweede keer dat er kijkers kwamen, reed er een stationwagon met een compleet gezin ons perceel op. De kinderen waren razend enthousiast en ook pa en ma zagen het allemaal wel zitten. Maar de afstand Amsterdam-Meijel was toch een te groot bezwaar om ieder weekend te moeten overbruggen. Ze zochten, heel begrijpelijk, liever iets dichterbij! Intussen bleven de mailtjes met vragen om informatie met enige regelmaat komen en gingen wij er af en toe heen om te kijken of alles nog in orde was.
Tot er ongeveer 2 maanden geleden een bod werd gedaan via de parkbeheerder. Er moest even onderhandeld worden, maar wij zijn er heel mooi uitgekomen. Op 15 maart gaan wij na 10 jaar weer naar de notaris in Heythuysen, dan hebben we opeens nog maar 1 huis.
Gelukkig!

Rowwen Hèze en New York

Dat mijn bericht van vorige week door zo veel mensen gelezen zou worden, had ik nooit kunnen denken. De eerste paar dagen dat het op de weblog stond, viel dat ook nog wel mee. Maar zaterdagochtend - een week na publicatie - begon het opeens storm te lopen. Met gemiddeld 14 bezoekers per uur werd de weblog bezocht via een link op de Rowwen Hèze website.
Ze hadden me gevonden; nou ja, in ieder geval de webmaster van hun site had me gevonden. Met de vermelding dat het "zo illegaal als de pest" is, kan ik heel goed leven. De filmpjes zijn opgenomen (met een telefoon!) voor eigen gebruik en ik deel ze met mijn vrienden. Zonder er ook maar iets mee te verdienen, als je tenminste alle aandacht die het getrokken heeft niet meerekent. Het heeft me in ieder geval een heel goed gevoel gegeven dat ik zo'n prominente vermelding heb gekregen!
De band is nu op vakantie, lekker skiën. Dat is tenminste zo, als je daarvan houdt. Wie mij een beetje kent, weet dat ik een gruwelijke hekel aan sneeuw heb en dus ook niet op wintersportvakantie zal gaan. Op carnavalsdinsdag vertrek ik voor een paar dagen naar New York en ik hoop dan ook dat het daar dan inmiddels weer sneeuwvrij is. Deze week kreeg ik namelijk verontrustende berichten binnen over een ingesneeuwd Manhattan. Time Square leek wel één grote skipiste en de plaatjes van gestrande reizigers op JFK zagen er ook al niet aantrekkelijk uit. Gelukkig heeft de sneeuw ruim de tijd om te smelten, dus zal het allemaal wel loslopen. Dat moet ook, want in New York zullen we rondgeleid worden door een Big Apple Greeter (in ons geval John Murphey, ik hoop dat hij zijn naam geen eer aandoet...). Hij gaat ons in ongeveer 4 uur allerlei plekjes van NYCity laten zien waar je normaal als toerist niet zo gemakkelijk komt, het grootste gedeelte te voet! Als ik weer terug ben, zal ik op deze plaats verslag doen van NYCity's bijzondere plaatsen en bezienswaardigheden.

Een kwestie van geduld

In een poging om hun doelstelling "Rustig waachten op d'n daag..." wat sneller uit te laten komen, besloot Rowwen Heze om voor hun super jubileumconcert naar de Heineken Music Hall in Amsterdam te gaan. En met hen busladingen en veel auto's met Limbo's en uiteraard ook veel Brabo's. Het zuiden toog in grote getale naar Amsterdam en eenmaal daar aangekomen, hoorde men meteen waar het om ging. Onder de Music Hall, buiten op de Arenaboulevard, binnen bij de Febo; werkelijk overal klonken zachte g's en werd er lustig Limburgs geklapt. Het was één groot feest van en voor de echte Rowwen Heze fans. Eenmaal binnen zag men dan ook overal vrienden en bekenden en natuurlijk de markante figuren die ook altijd in de tent in Horst-America komen. Het Limburgs was de voertaal, gelukkig wordt dat ook redelijk verstaan door alle (Zuidoost-)Brabanders die naar Amsterdam zijn gekomen. Uitverkocht op vrijdagavond, dat was te merken. Tenminste, beneden op de vloer stond het echt vol; het was verplicht mee te springen, stilstaan was onmogelijk. Maar wie zou er ook stil willen staan bij zulke muziek, dat lukt niemand. Opvallend was ook, dat er enorme hoeveelheden bier de lucht ingingen. Nou zijn Rowwen Heze fans wel wat gewend, maar hier ging het duidelijk om Heineken bier! Dat liever de lucht in dan Gulpener of Bavaria natuurlijk. Er werd door menigeen opgemerkt dat men in lange tijd niet zó nat was geweest tijdens een optreden. De meeste bekende nummers van de afgelopen 20 jaar werden met veel enthousiasme gebracht én ontvangen. Er was eigenlijk maar één nummer dat ikzelf echt gemist heb, dat is "Heilige Antonius". Voor mij naast "De Peel in brand" nog altijd bovenaan mijn lijstje van Rowwen Heze nummers.
Rowwen Heze vierde de afsluiting van haar jubileumjaar met gastoptredens van Stevie Ann (uit Roggel!), Mariachi Tierra Caliente en Huub van der Lubbe en Pim Kops van De Dijk. Doorweekt, maar volmaakt gelukkig werd er gesprongen, geklapt en meegezongen.
Voor iedereen die er ook bij had willen zijn stonden er op deze plaats links naar korte stukjes live-video. Omdat er opeens véél te veel dataverkeer op de website ontstond, zijn ze op verzoek van mijndomein.nl weggehaald. Lees ook Zondagmiddag in het Zuiden op deze weblog.

Manicure aan huis

Iedere donderdagochtend ga ik als het even kan naar het verpleeghuis, naar mijn dementerende moeder. Het is elke week weer een verrassing hoe ik haar en de andere bewoners aantref. Soms is het een drukte van belang en zie je overal bewoners lopen, van een enkele bewoner hoor je zelfs wáár hij zich bevindt. Dat kan zijn door het ritmisch trommelen op een tafel of, zoals een van de bewoners graag doet, het imiteren van Donald Duck. Meestal is er ook nog een groep die in de kleine huiskamer bij het voorlezen aanwezig is. Ik noem het hier bewust "aanwezig is", omdat luisteren niet altijd meevalt als je dementeert en in een eigen wereld leeft.
Mijn moeder neemt nooit deel aan welke activiteit dan ook, zij zit volkomen stil op haar stoel een beetje voor zich uit te kijken. Als ik haar begroet is haar antwoord meestal: "Och kijk, ben jij ook hier?" Zo ook deze week.
We gaan dan samen in een van haar fotoalbums kijken. Ze herkent dan meestal nog wel iemand op een van de foto's die ze in betere tijden zelf gemaakt heeft. Maar deze week was er geen enkele aandacht voor mij of de foto's.
Er heerste verhoogde activiteit op de afdeling, want de verzorging had het op zich genomen om de nagels van de dames en heren bewoners "te doen". "Piet, mag ik even je hand vasthouden?" "Nee." "Mevrouw, zullen we uw nagels weer eens mooi lakken?" Deze mevrouw ging er helemaal voor zitten, je kon zien dat ze het heerlijk vond dat er aan haar handen gewerkt werd. Een andere bewoonster met erg trillende handen trok een heel blij gezicht, maar nagels knippen ging niet lukken. "Och Nella, dan gaan we je nagels toch lekker bijvijlen. Dat gaat veel beter!"
Mijn moeder was nog niet aan de beurt voor de manicure, maar ze vond het geweldig interessant. Eens per 14 dagen gaat ze naar de huiskapper en regelmatig worden haar nagels gelakt. Aan aandacht ontbreekt het de bewoners niet en ze genieten er zichtbaar van. Alle lof voor de verzorging die met engelengeduld met deze mensen bezig is, en het mooie is dat ook zij er zichtbaar van genieten!

Rechtdoor over de rotonde

Tegenwoordig zit ik nooit meer alleen in de auto, er wordt tegen me gepraat. "Rechtdoor over de rotonde, neem tweede afslag"... Heel gemakkelijk, zo'n navigatiesysteem dat je de weg wijst en je overal heenbrengt.
Nou ben ik niet iemand die zich zomaar de weg laat wijzen, dat zoek ik heel graag zelf uit. Maar toegegeven, dit is een uitvinding waar je wat aan hebt. Want als ik eens ondeugend wil zijn, lekker niet luister naar "Ga hier rechtsaf", maar gewoon rechtdoor rijd dan past het systeem zich snel weer aan mij aan. Eerst nog een zwakke poging wagend om de voorgestelde weg te blijven volgen: "Probeer om te keren", maar proberen is natuurlijk niet verplicht. Al gauw wordt een andere route berekend en je zit vanzelf weer op de juiste weg!
De stem die je via de snelste route overal heenbrengt, kun je zelf kiezen. Er zijn diverse mannen- en vrouwenstemmen die in de taal van je keuze op tijd de aanwijzingen geven die je nodig hebt. Zelf heb ik gekozen voor Vlaamse Lucie, een sympathieke, beetje zwoele stem die niet al te dwingend klinkt. Voor mij geen kerels in de auto die het altijd beter weten als het om kaartlezen gaat, Lucie bevalt mij wel. Vandaag nog, bracht ze ons naar Rijswijk bij Den Haag. Vooral het laatste stukje is altijd heel nuttig, want snelwegen kan ik zelf ook nog wel vinden en er hangen enorme borden boven die me op tijd waarschuwen voor afslagen en knooppunten. Maar eenmaal aangekomen in Delft is het altijd weer spannend om op de juiste plek in Rijswijk uit te komen. Geen centje pijn deze keer, Lucie mag blijven!
Wat ik me echter wel heb afgevraagd, is of ik zo wel voldoe aan de regels van Rita Verdonk. Geldt Vlaams ook als Nederlands, want ik rijd met Lucie tenslotte over de Nederlandse straten waar je binnenkort geacht wordt alleen nog maar Nederlands te spreken. Misschien dat ik toch maar eens ga nadenken over een andere stem, Engelse Jane bijvoorbeeld of Amerikaanse Bonnie. Want welke taal ik onderweg spreek, maak ik altijd nog zelf uit mevrouw Verdonk!

De Franse Keuken

Dit weekend waren we in Parijs, voor de zoveelste keer. Het verveelt echter nooit, we zouden er eigenlijk nog veel vaker heen willen. Maar voorlopig houden we het op zo'n twee keer per jaar, dat is nog te combineren met allerlei andere tripjes die we zo graag maken.
We vertrokken op vrijdagmiddag om 16.10 uur vanaf Brussel en het lukte nét niet om voor het donker in Parijs aan te komen. Toch kozen we ervoor om vanaf het Gare du Nord naar het hotel in de buurt van de Place de la République te lopen. Het is altijd fijn als je alvast wat van je directe omgeving gezien hebt, zo weet je dan bijvoorbeeld waar de avondwinkeltjes zitten en je ontdekt wellicht leuke restaurantjes. De omgeving waar we deze keer terechtkwamen was erg in de buurt van die van een vorige keer, we zagen dus al veel vertrouwde dingen.
Het hotel was oud, maar netjes en we werden er vriendelijk ontvangen. De lift had helaas wel een redelijk verontrustend opschrift: Maximaal 2 personen zonder bagage of 1 persoon met bagage. En daar moet je dan mee naar de vierde verdieping. Het noodlot tartend zijn wij er toch met z'n tweeën mét bagage ingestapt, toen was de lift ook vol! Gelukkig hebben we het overleefd, want ons weekend in Parijs moest tenslotte nog beginnen. Eenmaal aangekomen in je hotelkamer, wil je daar eigenlijk altijd weer zo snel mogelijk weg: de stad in. We besloten om met de metro richting St. Michel te gaan en vonden daar in de Rue St. Séverin (eigenlijk dus gewoon de St. Severinusstraat) een leuke bistro, genaamd Le Grand Bistro. Onder een berenvel en een opgezette fazant schuif je aan je tafeltje met links en rechts minimale ruimte tot de tafeltjes van de buren. Op de kaart stonden allerlei heerlijkheden uit de bergen (Spécialités des Montagnes) en het was niet moeilijk om daaruit iets lekkers te kiezen.
Een van onze "hobby's" in den vreemde is altijd om erachter proberen te komen welke nationaliteit de andere gasten hebben. We hoorden veel Nederlands, ook Duits en Engels, maar onze naaste buren waren moeilijk te plaatsen. Uiteindelijk maakten ze zelf een einde aan onze onzekerheid door ons om raad te vragen in een Franse taalkwestie. Wij werden in gebrekkig Engels om hulp gevraagd bij hun conversatie met ober Zidane, de oudste van de twee wilde graag in het Frans vragen welk dessert hij volgens Zidane "verdiende". Zo kwam er een leuk gesprek op gang, ze bleken uit Brazilië te komen en een week in Europa te zijn. In die week gingen ze 5 (vijf!!!) congressen bezoeken die te maken hadden met krachtcentrales, zelf waren ze ingenieurs in powerplants. Vrijdag, de dag dat ze aangekomen waren, was hun vrije dag en brachten ze in Parijs door. Uiteindelijk hadden we een heel leuk gesprek over Brazilië, Nederland, Nederlandse immigranten in Brazilië, Parijs, koffie en nog véél meer. Van Zidane kregen de heren tarte tatin, het toetje dat ze blijkbaar "verdienden".

In de file naar de tandarts

Dat ik een populaire tandarts heb, weet ik al enige tijd. Ze neemt geen nieuwe patiënten meer aan, helaas voor vrienden van ons die op zoek waren naar een nieuwe tandarts. Ze is niet alleen populair, ze is ook goed en vooral heel aardig. Alhoewel we al bijna een jaar in Mill wonen, ben ik nog steeds client - zo heet dat volgens mij tegenwoordig - bij mijn tandarts in Nieuwegein. Hoe lang ik daar al kom, weet ik niet meer precies, maar het moet al heel wat jaren zijn. Inmiddels zijn er namelijk al veel van mijn tanden en kiezen door haar onderhanden genomen. Omdat ik het niet zo op tandartsen heb, vooral niet op waar ze allemaal mee bezig zijn als jij machteloos met open mond in hun stoel ligt, is een bezoek voor mij altijd weer spannend. Toch ga ik keurig ieder half jaar: ik maak een afspraak nadat ik een kaartje van de tandarts heb ontvangen.
Zo was ik dus deze week weer aan de beurt voor mijn halfjaarlijkse bezoek aan Pia, mijn tandarts. De afspraak werd niet te vroeg gemaakt, in verband met de files. Half 10 werd ik in Nieuwegein verwacht en vol goede moed ging ik net iets voor 8-en op pad. Dat lijkt erg vroeg voor een afstand waar je normaal een uurtje over doet, maar de ervaring leert dat het wel eens nodig zou kunnen zijn. Tot Den Bosch was er niks aan de hand en scheurde ik lekker over de nieuwe A59. Helaas had ik inmiddels al wel op de radio gehoord dat er een enorme file stond op de A2: 14 kilometer tussen knooppunt Deil en Everdingen. Stiekem hoopte ik dat die al aan het oplossen was en reed rustig verder. Veel anders kun je dan ook niet doen, als je eenmaal op de snelweg zit. Nog vóór Waardenburg, op de brug bij Zaltbommel reed ik de fuik in. Dat werd dus waarschijnlijk een lange lijdensweg. Moest ik al bellen, of nog even wachten? Uiteindelijk besloot ik om 9 uur toch maar te bellen, ik stond toen al enige tijd stil bij Deil. Half 10 zou echt nooit meer gaan lukken en ik was bang dat ik voor niks op weg was.
Het duurde even voordat ik Pia aan de lijn kreeg, ze heeft geen assistente en moet tussen de bedrijven door zelf haar telefoon opnemen, en ik haar kon vertellen dat ik waarschijnlijk veel te laat zou komen. Wonder boven wonder was dat geen probleem, de patiënt na mij had wegens ziekte afgezegd en de rest schoof dan maar wat op. Geweldig, mijn tandarts is niet voor niets zo populair. Na nog eindeloos stilstaan en langzaam rijdend sukkelen, reden we opeens weer door toen we eenmaal Everdingen waren gepasseerd. Net na 10-en kwam ik binnen bij Pia en kon meteen de stoel in. Oei, een gat in mijn kies (dat wist ik wel, geen verrassing) en na de verdovende prik, tandsteenbehandeling en het echte handwerk van boren, vullen en restaureren was ik er weer voor een halfjaar mee klaar. In de wachtkamer zat inmiddels iemand al te lang te wachten, ikzelf ging nog even lekker koffiedrinken bij een vertrouwd adres in Nieuwegein. Even bijkletsen met mijn vriendin, wat overigens nog niet meeviel met mijn nog halfverdoofde mond!

Fiets

Deze week werd er voor ons gefietst, in Venray en in Rotterdam. In Venray ging het vooral om het theater van het wielrennen, of zoals Peter Winnen het verwoordt: "Dit is sportieve waanzin, met een dodelijke ernst verbeeld door een op hol geslagen wielerfanaat". De oudrenner, onder andere bekend van de Tour de France en tegenwoordig ook als (tekst)schrijver, schreef het script voor "Fiets". Een theaterstuk van Drieons (www.drieons.nl) met muziek van Palinckx (www.palinckx.nl) over de beklimming van de Alpe d'Huez en de strijd die de renner "in het geel" daarbij moet voeren tegen het jonge talent en vooral tegen zichzelf. In het stuk is van alles te zien en te horen, als toeschouwer heb je het redelijk druk om het allemaal bij te houden. Door slim gebruik te maken van videocamera's en de beelden daarvan te combineren met het spel zelf, ontstaat een verrassend theaterstuk. Er wordt gedanst, gegeten, gevloekt, geroddeld en uiteraard gefietst. Alles bij elkaar geeft het een heel andere kijk op de wielrensport, volgens Peter Winnen is dat ook precies de bedoeling van het stuk.
In Rotterdam vond deze week ook een wielercircus plaats: de zesdaagse. Hier geen ironie, geen gespeeld theater, maar harde werkelijkheid. Renners die de pedalen ronddraaien alsof hun leven ervan afhangt. Hier gaat het om de roem en om de poen. Toch is het moeilijk om kort na het zien van "Fiets" de wielersport onbevangen te bekijken. Want ook hier lijkt het op theater, echter met een andere regisseur en een totaal ander script. Maar ieder kent en speelt zijn rol met overtuiging: wielrenners, verzorgers en publiek. Er wordt gegeten, gevloekt, geroddeld en gefietst. Het dansen ontbreekt hier, tenminste als je de ritmisch ronddraaiende pedalen niet meetelt. Misschien moet daar nog een oplossing voor gevonden worden.

Gelukkig Nieuwjaar

De eerste oudejaarsavond voor ons in Mill is erg rustig verlopen. Er werd wel vuurwerk afgestoken voordat het 12 uur was, maar daar hadden we nauwelijks hinder van. Onze hond dacht daar echter anders over. Vanaf de eerste knal die we hier hoorden, dat was ergens in de middag van 30 december, reageerde de hond paniekerig. Vreemd als je bedenkt dat we de jaren hiervoor aan een park woonden waar al vanaf half oktober geknald werd. En niet zo'n beetje geknald, maar in de maanden tot Nieuwjaar werd daar voor kapitalen de lucht in geschoten. Zelf gefabriceerd met enorm harde knallen, venijnige rotjes met scherpe knallen en de talloze mislukkelingen met gesis en toch nog onverwachte knallen. Klaarblijkekijk wennen ook honden eraan, want echt reageren deed ze daar nooit op.
Hier in Mill is dat echter een ander verhaal, hier moet territorium worden bewaakt! De paar knallen die we de dag ervoor en op Oudjaar zelf hoorden, werden flink afgeblaft. Vooral als de hond buiten in de tuin was, moest er gegromd worden om vervolgens met de staart tussen de benen snel naar binnen te vluchten. Want bewaken is één ding, dapper standhouden ligt niet in de aard van ons beestje. Binnen nagrommen wel en bij een volgende knal gewoon weer opnieuw blaffen.
's Avonds was de hoek van de Stationsstraat met de Juliana- en de Bernardstraat een favoriete plek voor de paar kinderen die bij ons in de buurt wonen. Daar mochten ze al voor 12 uur hun knalvuurwerk afsteken, om een uur of 10 was dat blijkbaar allemaal op. Om 12 uur was er wel enig lawaai, maar niet echt veel en uiteindelijk wende zelfs onze dappere viervoeter eraan. Die was inmiddels al lang door zijn korte pootjes gezakt en lag onderuit in diepe slaap verzonken, af en toe zichtbaar en luidruchtig dromend. Van mooi siervuurwerk, of misschien een knappe reu uit de buurt of gewoon van een heel lekker groot bot....? Dat zullen we nooit weten, maar het jaar begon voor ons alledrie heel rustig en gelukkig.

Kerstdiner 2005

Deze Kerstmis zouden we weer eens gewoon lekker thuis eten. Geen opgedirkt bezoek aan een chic restaurant, maar ook geen bestelling van de cateraar konden ons bekoren. Wij wilden onze eerste Kerstmis in ons nieuwe huis tafelen in onze eigen eetkamer, genietend van eerlijk eigenbereid voedsel. Daarvoor hadden we op tijd de koppen bij elkaar gestoken om de taken te verdelen. Afgesproken werd dat de kinderen voor het hoofdgerecht zouden zorgen en dat wij in Mill de zorg voor voorgerechten en nagerecht op ons zouden nemen. Zo ontstond een menu met 5 gangen, bestaande uit amuses - een carpaccio van rode bietjes, opgemaakt met haring - broccoli/appelsoep - lamsbout met ansjovis en rozemarijn uit de oven - gegratineerde aardappeltjes met honing en tijm - peulen met peentjes - Brabantse salade - tomaat/eisalade - dessert van diverse mousses met slagroom.
Voordat het zo ver was dat we aan het echte koken begonnen, speelden we tijdens de "voorzit" het beroemde woordenboekspel. Zo leerden we op de middag van Kerstmis 2005 wat bijvoorbeeld "kedin" betekent of "graveel". Ook prachtige woorden om te verklaren waren "perigae'um" en "lascief". Interessant klinkt het in ieder geval en behalve dat was het ook erg leuk om dit spel samen te doen. Na koffie met kerstgebak en later een heerlijk glas wijn, werd het tijd om aan "het diner" te beginnen.
Tijdens het eten werden er verschillende onderwerpen "behandeld" en bovendien genoten we van de diverse gerechten. Geen obers die obligaat informeerden of alles naar wens was en geen onnodig lang wachten op het volgende gerecht. Het eten kwam ook nooit te snel, we konden het helemaal zelf regelen. Tijdens de "nazit" werden de gespreksonderwerpen serieuzer, maar nooit saai. Toen we tegen tienen de koffiekopjes uiteindelijk neerzetten, hadden we heerlijk gegeten en voelden we ons allemaal voldaan. Deze Eerste Kerstdag in Mill was zeker geslaagd te noemen!

Kerstbomen

In het weekend voor Kerstmis plannen wij altijd een dag om de kerstboom te zetten. Dit jaar voor het eerst in ons nieuwe, veel ruimere huis. Daarmee lopen we al meteen tegen het eerste "probleem" aan. Waar zullen we de kerstboom neerzetten? In ons vorige huis was die keuze eenvoudig: als de boom in de huiskamer werd opgezet, was dat meteen goed voor de hele leefverdieping. Als we nu alleen maar een boom in de huiskamer, die wij overigens salon noemen, zouden zetten dan hebben we daar bijvoorbeeld in de eetkamer geen plezier van. Met Kerstmis gaan we juist in díe kamer van een uitgebreid kerstdiner genieten, dus daar hoort zeker ook een kerstboom bij! Maar geen boom in de salon, waar tenslotte ook veel kerstuurtjes doorgebracht zullen worden, is absoluut geen optie. Dus zullen er vanaf dit jaar voortaan twee flinke kerstbomen in huize Rijkers staan.
Tweede vraag is dan of er wel genoeg kerstversiering voor twee grote bomen "in voorraad" is. Op zolder staan twee plastic kratten met vooral zilverkleurige en blauwe versieringen. Daarbij zitten echter ook de nostalgische kerstversieringen in meer kleuren, vooral rood. Bijvoorbeeld de kerstsokjes van Joris en Lennart die miss Carol in Philadelphia op de Christmas Fair van Oxford Child Care van hun naam voorzag. En niet te vergeten het van wasknijpers gemaakte rendier met rode neus (Rudolph the Red Nosed Reindeer) dat Joris op diezelfde Child Care maakte. Met deze souvenirs als basis hebben we extra rode kerstballen, rode slingers en een rode piek aangeschaft. Met de enorme voorraad zilveren kerstballen die we hebben, is al dat moois prima te combineren.
Zo staat er nu in de salon een deftige boom met ingetogen blauw en zilver behangen. In de eetkamer staat een uitbundige boom met een verhaal, voorzien van een rode piek en een allegaartje aan versieringen. Precies zoals het eigenlijk hoort met Kerstmis!

In den Zevenden Hemel

Bijna recht tegenover de St. Jan in Den Bosch kun je zo de zevende hemel binnenlopen. Logisch zul je denken, katholieker kan het niet. Ware het niet dat de zevende hemel niet van de katholieken is, die hebben namelijk maar één hemel. De zevende hemel is boeddhistisch (Nirwana) of islamitisch (Mohammed bereikte in de islamitische zevende hemel de troon van Allah). Maar In den Zevenden Hemel in Den Bosch is de sfeer juist helemaal niet boeddhistisch of islamitisch. Om te beginnen de aankleding van de hemel, die is in deze tijd helemaal Kerst en bovendien hangen er standaard overal engeltjes aan de muur. Op de menukaart kun je kiezen uit allerlei soorten vlees en alcohol wordt er rijkelijk geschonken.
De sfeer en de opgediende gerechten zijn er echter wel hemels. Er is volop keuze uit gevogelte, vlees-en visgerechten. Bij ieder gerecht is uiteraard een passende wijn te bestellen en op de achtergrond kabbelt een zweverig muziekje. Hemels.
Het kiezen van zo'n uitgebreide menukaart valt uiteraard nog niet mee, we nemen er dan ook de tijd voor. Met zeven mensen aan een tafel in de zevende hemel, een keuze makend uit veel meer dan zeven gerechten. Vanwege de tijd van het jaar is er dan ook nog de wildkaart met gerechten als "pril huwelijk van sublieme eendenmousse en tongstrelende gerookte, wild zwijnham". Alleen al het mogen lezen van zoiets delicaats doet je het water in de mond lopen.
Water is hier echter maar bijzaak, hoewel opgediend met citroen en munt in een koele karaf; een Château Pontus 1999 voegt zich gewillig naar het wildgerecht. Na een overheerlijk voorgerecht en een dromerig hoofdgerecht is er ook nog plaats voor een hemels nagerecht. Waarmee zou je nu in de zevende hemel de maaltijd beter kunnen afsluiten dan met, inderdaad, Hemelse Modder? Voor de liefhebbers die thuis ook wel eens iets hemels willen eten, volgt hieronder een recept van deze chocolademousse:

Hemelse Modder
Ingrediënten: 100 gr. bittere chocolade, 30 gr. boter, 1 eetl. water, 20 gr. suiker en 2 eieren gesplitst

Bereiding:
Breek de chocolade in een steelpannetje en plaats dit in een pan met kokend water. Laat de chocolade zo met een lepel water smelten. Roer de boter met suiker tot room. Voeg één voor één de eierdooiers toe.
Klop de eiwitten, onder toevoeging van een mespuntje zout, zeer stijf op.
Roer de weke chocolade door het botermengsel en leg dit mengsel op de stijve eiwitten. Schep dit alles luchtig door elkaar.
Dien dit toetje op in glazen bakjes of in platte coupes, eventueel gegarneerd met een toefje slagroom.

(Recept is afkomstig van: Rob Zevenbergen)

Eindelijk die ene koper gevonden...

Vijftien maanden is een lange tijd waarin veel is gebeurd. Op een mooie dag in augustus 2004, mijn verjaardag, werd ons huis in Nieuwegein officieel te koop gezet. We waren, door de ligging en de grootte van het pand, erg optimistisch over onze kansen om het snel te verkopen. In Brabant hadden we inmiddels een huis gevonden dat zich aan ons opdrong als onze toekomstige woning. We konden er niet omheen, dat huis in Mill was voor ons bestemd.
Er kwamen wel kijkers in Nieuwegein, maar dat bleken vaak geen kopers. Er was altijd wel iets niet goed aan het huis of de tuin. Te groot, moest nog teveel aan gebeuren om het aan de smaak van de kijkers aan te passen, teveel trappen, moeilijke tuin en nog veel meer wat er niet aan deugde. Omdat wij net hadden gevoeld wat een huis met je kan doen, wisten wij dat die kijkers nóóit onze kopers zouden worden. Als een huis jóu wil, dan vallen alle bezwaren weg en zie je alleen maar hoe geweldig het kan worden!
De tijd verstreek en wij tekenden een voorlopig koopcontract voor onze toekomstige woning. Soms kregen we het benauwd van het idee dat er nog steeds geen echte koper was komen opdagen. Er kwamen zelfs maanden voor waarin geen enkele kijker zich meldde. Wij gingen naar de notaris, dronken champagne in ons nieuwe huis en begonnen er vervolgens enthousiast een thuis van te maken. Schilderwerk, vloeren leggen, nieuwe keuken, nieuwe badkamer en heel veel klussen en klusjes. Terwijl we nog in ons oude huis woonden, knapten we het nieuwe helemaal op. In Nieuwegein werd het er niet mooier en gezelliger van, in dat huis waarin we bijna 18 jaar gewoond hadden. Ook het grote inpakken was begonnen, kasten werden afgebroken en overal stonden dozen. Gelukkig kwamen er toen ook niet zo veel kijkers.
Na de verhuizing, 5 maanden nadat het bord Te Koop in de tuin werd geplaatst, kwamen we alleen nog in het huis als er kijkers werden verwacht. Beetje opruimen, de post weghalen en controleren of alles nog in orde was. Erg vaak hoefde dat niet en heel soms vergaten we wel eens dat we nog een te koop staand huis bezaten. We leefden gelukkig in ons nieuwe dorp en hadden het druk met alles wat er na een verhuizing komt kijken. In onze nieuwe woning kwamen wel veel kijkers!
Na een half jaar wachten op die ene koper, werd de vraagprijs naar beneden bijgesteld. Dat gaf niet meteen resultaat, maar zo af en toe kwam er weer eens iemand kijken. Nog steeds hoorden wij via de makelaar dezelfde argumenten waarom er niet gekocht werd. Nu het huis leeg stond was het nog sneller duidelijk dat het niet altijd naar de smaak van de kijkers was "ingericht". We kregen steeds vaker de bekende opmerking "Je hebt maar één koper nodig" te horen, maar wij vroegen ons zo langzamerhand af waar die dan toch bleef.
Toen we 9 maanden in ons nieuwe huis woonden, meldden zich eindelijk kijkers die enthousiast reageerden op de ruimte. Ze waren dan ook op zoek naar een grote woning. Met veel opslagruimte. Tot 3 maal toe moest er gekeken worden, telkens met andere gezinsleden. Gelukkig is daar de makelaar voor. Na de 3de keer werd er geboden, de kijker was een koper geworden. Die ene koper die we nodig hadden, was toch nog op komen dagen. Na 15 maanden geduld hebben wij ons huis verkocht!