Probiotica in de media

Deze week stond bij ons geheel in het teken van de probiotica. Ook de tijd daarvoor waren wij daar allebei al vaak mee bezig, maar vanaf dinsdag werd het hectisch.
Het naar buiten komen van een negatief onderzoeksresultaat van een onderzoek waarbij probiotica werden gebruikt, zette ons leven even op zijn kop. Hoe betrekkelijk zoiets is, blijkt meteen als je merkt dat zelfs in je naaste omgeving niet iedereen de ernst van het nieuws heeft meegekregen.
Zoiets maak je natuurlijk wel vaker mee: op de dag dat je vader dood gaat bijvoorbeeld, blijkt de wereld gewoon door te draaien alsof die van jou niet helemaal stilstaat. En ook blijde gebeurtenissen geven niet iedereen de jubelstemming waarin jezelf op bepaald moment verkeert. In beide gevallen zou je wel de straat op willen gaan en iedereen de juiste toedracht van je eigen verhaal willen vertellen.
Dat gevoel kregen wij na de eerste berichten in de pers ook, zeker na het horen van zogenaamde experts die een eigen, onterechte, interpretatie aan de onderzoeksresultaten gaven. Onwetende journalisten gingen daar gretig op in en lieten daarmee blijken dat ze hun huiswerk niet gedaan hadden. De juiste vragen werden niet gesteld en daarmee werden de kijkers in de waan gelaten dat de uitkomst van het onderzoek misschien wel anders bekeken had moeten worden. Dat er commissies zijn die zo'n onderzoek op juistheid toetsen en de voortgang en conclusies bewaken, werd niet vermeld. Of de interviewers de moeite hadden genomen om zich daarin te verdiepen, werd niet duidelijk.

Gecoördineerd door het Universitair Medisch Centrum Utrecht heeft in 15 Nederlandse ziekenhuizen een onderzoek plaatsgevonden onder 296 patiënten met ernstige acute alvleesklierontsteking. Bij dit onderzoek werden de patiënten door loting per computer ingedeeld in 2 groepen. In de ene groep kregen de patiënten probiotica via de sondevoeding toegediend, terwijl in de andere groep een placebo aan deze voeding werd toegevoegd. Het onderzoek werd zogenaamd 'dubbelblind' uitgevoerd: patiënten noch behandelende artsen en zelfs de onderzoekers wisten niet in welke groep een patiënt was ingedeeld. Het belangrijkste doel van het onderzoek was het terugbrengen van het totaal aantal infecties. De probiotica die in het onderzoek gebruikt werden, was een speciale hiervoor geselecteerde mix (Ecologic 641).
Helaas bleek aan het einde van het onderzoek dat in de probiotica-groep significant meer sterfgevallen waren dan in de placebo-groep (24 tegen 9 van de 150 patiënten in iedere groep).


Wat er bij het bewuste onderzoek gebeurd is, is natuurlijk heel verdrietig. Maar bij de opzet van zo'n onderzoek, experiment zoals je wilt, wordt er vooraf een doelstelling geformuleerd. In dit geval ging het erom te onderzoeken of bijkomende infecties bij een acute pancreatitis (alvleesklierontsteking) te verminderen of zelfs te voorkomen zouden zijn. In eerdere, kleinere onderzoeken waren daar al goede resultaten mee bereikt en nu wilde men een grootschaliger onderzoek doen om het van tevoren berekende effect te kunnen toetsen aan de werkelijkheid.

Het onderzoek heeft veel discussie opgeroepen over de voor- en de nadelen van probiotica. Tot nu toe vindt die discussie alleen nog maar plaats via de pers, in kranten, over de radio en op de televisie. Daarbij worden conclusies getrokken die voorbarig zijn en grijpen (onwetende) journalisten niet op tijd in door het stellen van goed onderbouwde vragen.
Binnenkort verschijnt de officiële publicatie met de precieze onderzoeksresultaten in een wetenschappelijk tijdschrift. Pas dan zullen de echte deskundigen, medici en wetenschappers, zich in de discussie mengen. Tot die tijd zullen we geduld moeten hebben om de échte waarheid te horen over dit onderzoek en de rol die probiotica daarin speelde.

Wij gaan gewoon door met ons werk, wat op dit moment voor allebei vaak met probiotica (en darmflora) te maken heeft. Maar wat betreft het wetenschappelijk onderzoek naar de effecten van probiotica is één ding duidelijk geworden: het heeft nog een lange weg te gaan.

Voor onafhankelijke informatie over darmflora en probiotica: www.gutflora.org

Buiten troosteloos, binnen troost

Vanmiddag luisterde ik naar een prachtige documentaire over Janis Joplin (19 januari 1943 - 4 oktober 1970) via de BBC radio. Terwijl het er buiten steeds troostelozer uitzag, zat ik te genieten van de muziek van en de verhalen over een van mijn favoriete zangeressen. 'Oh Lord, won't you buy me a Mercedes Benz'.... Gisteren zou ze 65 geworden zijn.
Vrienden, tekstschrijvers, een zus en andere tijdgenoten van haar vertelden het hele verhaal van de onzekere puber uit Texas die uitgroeide tot de eerste blanke blueszangeres van Amerika. Haar grote voorbeelden waren Odetta, Leadbelly, Bessie Smith en "big mamma" Thornton. Dat is ook in veel van haar muziek terug te horen. Zelfs toen ze een periode als zangeres van Big Brother and the Holding Company optrad. Maar, ondanks het familiegevoel dat er heerste binnen the Holding Company, wilde Janis een andere kant op met haar muziek en begon The Kozmic Blues Band en later The Full Tilt Boogie Band. Met die laatste band was ze nog bezig aan haar bekende album Pearl, toen ze op 27-jarige leeftijd stierf aan een overdosis heroïne.
Haar zus Laura vertelt in de documentaire over de worsteling die Janis doormaakte tijdens haar experimenten met allerlei drugs. Over de truien met lange mouwen die ze thuis altijd droeg om de littekens op haar armen te verbergen voor haar moeder.
Tegelijkertijd kijkt Laura ook terug op een heel gelukkige jeugd, samen met haar zus en broer. Ze kregen een opvoeding waarbij muziek heel erg belangrijk was.
Het was een troost om naar deze documentaire te luisteren op zo'n regenachtige zondagmiddag.

Hoe toevallig was het dat we vanavond naar het Parktheater in Eindhoven gingen voor een optreden van Egon Kracht en zijn Troupe. Troost' heette de voorstelling.
The Troupe maakt een muzikale theatertournee met, behalve 'eigen' musicus Egon Kracht op de contrabas, drie artiesten die raad weten met emoties. Ook Gerard van Maasakkers, Jeroen Zijlstra en Lydia van Dam lieten horen dat muziek blij maakt, ontroert en troost kan geven.
Over Gerard van Maasakkers heb ik al eerder geschreven op deze plaats. Wij zijn grote fans van zijn muziek én zijn teksten. Prachtig om hem daarom als onderdeel van een grotere productie te zien.
Na de eerste twee nummers - een ingetogen 'Kyrië' van Jeroen Zijlstra en het prachtige, droevige 'Kan de deur nie dicht' van Van Maasakkers - werd met het 'Friet met Polonaise' van Lydia van Dam meteen duidelijk dat troost iets opwekkends heeft. De hele avond kenmerkte zich door muzikale verfijning, nummers van grootheden als Dylan, Leonard Cohen, Neil Young en Clapton werden afgewisseld met eigen repertoire. Het mooie 'Marie' van en door Van Maasakkers en het 'Te Late Einde' (Tekst en Muziek van Maarten van Roozendaal) vertolkt door Zijlstra over ouderdom, werden ruimschoots gecompenseerd door het vrolijke 'Fado aan de Maas' van Van Dam en het speciaal door Troost gecomponeerde 'Dat Lucht Op'. Soms een gedragen sfeer en dan weer vrolijke noten. Een avond over liefde, teleurstelling, blijdschap en vooral... troost.
Een aanrader! (Deze korte tournee loopt nog t/m 31 januari 2008, voor informatie zie www.finkers.nl)

Setlist: Kyrië - Kan De Deur Nie Dicht - Polonaise - Het Houdt Niet Op - Marie - Het Te Late Einde - Old King - Blijf Cool - Breek - Ik Ben Je Man - Draag Me - Bekentenis - As Ge Ooit - Zo Gaat Dat Dan - Woelen en Draaien - Oud Zeer - As Ge Nie - Ruimtevaarder - Fado Aan De Maas - Tot Slot - Wie - Dat Lucht Op - De Pijn Is weg - Dragen - Ga Niet Weg

Kindvriendelijk of juist niet?

In een week waarin eigenlijk niks gebeurd is, moet ik toch iets schrijven op de weblog. Als je jezelf als taak hebt gesteld, dat er minstens iedere week één keer een bijdrage moet worden geleverd, dan moet er maar wat verzonnen worden.

Gelukkig hoorde ik gisteren op de radio iets wat nu een prima aanleiding voor mijn schrijfsel is:
Vanaf 11 maart 2007 mochten er alleen nog maar 'kindvriendelijke' aanstekers geproduceerd worden en precies een jaar later, dus 11 maart in dit jaar 2008, mogen er in Europa geen oude aanstekers meer verkocht worden. Het lijkt mij een contradictio in terminis (Latijn voor "tegenspraak in termen") en een erg slecht idee om aanstekers te maken die vriendelijk zijn voor kinderen. Wat moéten kinderen met een aansteker?

Gaan we nou ook proberen om het kindvriendelijke vuur uit te vinden? Au!

Heel lang geleden leerde je als kind dat sommige dingen niet voor kinderen bedoeld zijn. Of dat je heel goed uit moest kijken als je iets gevaarlijks deed. Je had ouders die je vertelden dat je iets niet mocht en als je het tóch deed, moest je de gevolgen maar voelen én kreeg je bovendien ook nog eens flink op je kop omdat je niet geluisterd had!
Voorbeeld? Als je zin had om je lekker uit te leven aan een duikelstang - en die waren niet altijd in keurig aangelegde speelplaatsjes te vinden, maar die zagen wij ook gewoon in de afscheidingen van tuinen - dan moest je goed vasthouden tijdens het salto's draaien. Er lagen géén rubbertegels onder en als je viel, deed het ongelooflijk zeer. Knie kapot en soms nog erger, dan zat er ook een gat in je broek. Daar kreeg je dan thuis ook nog eens voor op je donder. Het gevolg was wel dat je heel erg goed uitkeek als je gevaarlijke dingen deed.
Ander voorbeeld. Toen mijn kinderen klein waren zaten er gewone doppen op de flessen met schoonmaakmiddel en ik moest als moeder gewoon zorgen dat ze er niet aan konden komen. Dat is ook de taak van ouders: je kind beschermen, zorgen voor een veilige omgeving, maar als de kinderen iets ouder zijn ook opvoeden in de zin van uitleggen dat iets niet kan of mag omdat het gevaarlijk is. Zo werkt het. Maar ooit bedacht iemand dat het beter was om de gewone doppen op die flessen te vervangen door 'kindvriendelijke' sluitingen, want daardoor zouden er minder kinderen vergiftigd worden. Nu konden de flessen ook gewoon weer onder in de aanrechtkast want er was geen kind meer die ze open kon krijgen... Nog steeds wordt 32% van de vergiftigingen bij kinderen veroorzaakt door huishoudproducten. Misschien betreft het hier hele slimme kinderen of misschien werken die doppen toch niet echt preventief of misschien.... Misschien vergeten sommige ouders dat ze nog steeds hun kind moeten beschermen en zorgen voor een veilige omgeving, niet alleen door veilige doppen op flessen. Er zijn trouwens wel veel volwassenen die moeite hebben met het openen van de kindvriendelijke sluitingen, misschien ook wel met het sluiten (maar dat is meer een idee van mezelf).

Een veilige omgeving kun je ook overdrijven. Kinderen helemaal afschermen van gevaar is niet mogelijk, maar ook niet wenselijk. Er moet iets te leren overblijven, zo zit de mens in elkaar. Als het goed is zoeken kinderen hun grenzen op, daar kunnen en moeten we ze niet totaal tegen beschermen. Als je te dicht bij het vuur komt, verbrand je je en dan moet je dus op de blaren zitten. Een levensles. Ouders spelen hierbij natuurlijk wel een rol door het goede voorbeeld te geven en door bepaalde dingen gewoon te verbieden.

En dan nu de 'kindvriendelijke' aansteker. Hoe lang zou een ondernemend kind nodig hebben om het veiligheidspalletje eraf te krijgen? Dus lieve ouders: gewoon goed blijven opruimen, zorg dat ze er niet bij kunnen. En vertel ze gewoon dat het niet mág, met vuur spelen!

Parijs - Nijmegen - Rotterdam

Woensdag was onze laatste dag in Parijs. Omdat de Thalys pas om half 4 zou vertrekken, hadden we gelukkig nog ruim de tijd om een bezoek aan het Museum Antoine Bourdelle te brengen. Eén van de doelen die we ons gesteld hadden, toen we naar Parijs vertrokken. Behalve de speciale Henry Moore expositie was er natuurlijk vooral werk van Bourdelle zelf te vinden. Deze beeldhouwer, leerling van Auguste Rodin, leefde van 1861 tot 1929 en maakte enorme beelden. Hij woonde en werkte in het pand dat nu museum is, in de naar hem genoemde Rue Antoine Bourdelle, vlakbij de Tour Montparnasse.
Voor onze laatste lunch in Parijs gingen we terug naar Rue Faubourg de Montmartre, in de buurt van het hotel waar we onze bagage zolang hadden achtergelaten. Het algehele rookverbod in Frankrijk was nu duidelijk merkbaar, want alhoewel wij lunchten in een brasserie/bar-tabac, werd er helemaal niet meer gerookt.
De treinreis terug ging weer helemaal volgens schema, maar gelukkig konden we in Antwerpen uitstappen. Achter ons zaten namelijk nogal luidruchtige vakantiegangers (onvervalste Utrechters) die blijkbaar niet zo'n leuke tijd als wij gehad hadden.
Woensdagavond kwamen we thuis in een redelijk donker Mill, vergeleken bij de lichtstad in ieder geval. Voor mij tijd om donderdag onze kerstspullen weer voor een jaar op te ruimen en daarna weer gewoon aan het werk te gaan. Genoeg te doen.
Zaterdag konden we nog net op de valreep naar de tentoonstelling 'Tien Kreatieve Aksiejaren' over het Nijmeegs studentenverzet in de jaren '70. (Museum Valkhof Nijmegen, 6 januari 2008 laatste dag van deze expositie). Voor de mensen die aan dit verzet deelnamen of zelf student waren in Nijmegen in deze periode natuurlijk een feest van herkenning, voor ons wel een goed beeld van de tijdgeest die wij erin herkenden. Met hier en daar zelfs nog bekende gezichten tussen de actievoerders op de tentoongestelde foto's en films.

's Avonds was het tijd voor ons jaarlijkse uitje naar de Zesdaagse in Ahoy in Rotterdam, een wielerspektakel waar je bij moet zijn om het te begrijpen. Púúr entertainment. Mijn favoriete onderdeel ervan is de derny. Bij de derny-race heeft iedere wielrenner een eigen 'gangmaker' die op een tweetakt brommertje de weg baant voor de renner. Het is een prachtig samenspel, niet in het minst door de super-gangmaker Joop Zylaard die samen met Erik Zabel 2 keer voor een winnende combinatie zorgde.

Heel Ahoy ging uit zijn dak tijdens de spannende races. Voor ons zat de hele familie Dekker, ook Erik zelf met zijn zoontjes. Leuk om te zien hoe hij zijn jongens alles precies uitlegde en hoe geboeid die al waren door alles wat met het wielrennen te maken heeft.

Ici Paris

Onze drie dagen Parijs zitten er weer bijna op. Een aantal dingen die we ons voorgenomen hadden, zijn niet gelukt. Ten eerste wilden we een bezoek brengen aan het Museum Antoine Bourdelle, waar op dit moment een tentoonstelling is van Henry Moore. Helaas was het museum op maandagen én op zon- en feestdagen gesloten, zodat er voor ons geen mogelijkheid meer was om te gaan. Toen besloten we om dan toch maar naar Centre Pompidou te gaan op Nieuwjaarsdag, alhoewel we daar al ooit eerder een uitgebreide expositie van Giacometti bezochten. Hoe wrang was het om te ontdekken dat het museum op dinsdagen gesloten is. Het duurde ook even voordat wij beseften - we zijn sinds kerstmis 'de tel' al kwijt - dat het vandaag dinsdag is (op een bord stond dat Centre Pompidou alle dagen open is behalve 'le mardi' et le 1er Mai).
Toen zijn we naar het Salvador Dali museum gegaan op Montmartre (vlakbij de Place de Tertre), daar hadden we andere jaren al eens aan een gesloten deur gestaan. Een klein museum op particulier initiatief, maar de moeite waard.
Verder hebben we deze dagen weer volop genoten van de drukte, de mensen, het eten en vooral de Parijse sfeer.
Gisteravond op de Champs Elysees was het weer behoorlijk druk en op de terugweg naar het hotel hebben we nog verschillende mensen Bonne Année kunnen wensen.
Kijk voor de foto's in het fotoalbum op Picasaweb:

Parijs Oud en Nieuw 2007/2008

GELUKKIG NIEUWJAAR!

De laatste dagen van 2007 zullen wij weer in Parijs zijn. Er ís internet in het hotel en de laptop gaat mee, waarschijnlijk kan ik jullie dus vanuit Parijs ook nog een keer gelukkig Nieuwjaar wensen.
Tot dan.

Michelinster voor Negenmannen?

Gisteravond waren wij weer eens in ons favoriete restaurant in Boxtel: De Negenmannen. Het is altijd een feest om daar te gaan eten, alles klopt er. Dat begint al bij de ontvangst, nog voor je de deur helemaal open hebt, staat er al iemand die je gastvrij binnenleidt. Je jas wordt aangenomen en je wordt vriendelijk naar je plaats gebracht. Ook de 'aankleding' van het restaurant is goed, niet te overdadig met veel frutsels, maar smaakvol en met voldoende ruimte tussen de tafels. Waar je ook zit (en we hebben al veel verschillende plekken gehad), je voelt je overal prettig.
Als je eenmaal aan tafel zit, hoef je niet lang te wachten op een vriendelijke jongen die komt vragen of je een aperitief wilt gebruiken. Hij doet daarbij de suggestie om de aperitief van het huis te proberen en dat bleek een heel goed idee.
Vervolgens begint het feest met het 'broodritueel' zoals wij dat zelf noemen: op het bordje links naast je bord wordt een minibroodje gelegd, er wordt voorzichtig wat olijfolie in het kommetje geschonken en van de roomboter wordt met een pincet het beschermpapiertje verwijderd. Dat gebeurt met zoveel zorg, dat het een genot is om naar te kijken.
Dan krijgen we de kaart aangeboden. Er is veel keus, maar het is geen boekwerk dat uren vraagt om doorgenomen te worden. Wij hebben trouwens nog nooit à la carte gegeten bij De Negenmannen, maar gaan altijd voor een bijzonder menu. In vorige blogs was daar al wel eens ooit wat over te lezen, zoals bijvoorbeeld het verhaal van de 'vergeten groenten'. Gisteravond twijfelden we tussen het verrassingsmenu (dat iedere keer weer een préttige verrassing blijkt te zijn) en het 'herfstgerechtjes'-menu. Dat laatste is een 6-gangen diner van kleine hapjes met begeleidend wijnarrangement. Súper, de keus was gemaakt.
Inmiddels zijn wij aardig wat gewend bij De Negenmannen, maar ook gisteren werden wij weer aangenaam verrast door de amuses die we voorafgaand aan het diner voorgeschoteld kregen. Mousse van witlof? Heerlijk! Hartig pruimenkoekje? Erg lekker! En daarbij ook nog een minikopje bouillon.
Bij iedere gang die vervolgens doorkwam, kregen wij een passende wijn ingeschonken door gastvrouw én deskundig sommelier Saskia Hermans. We dronken o.a. een Franse Pinot Blanc uit de Elzas en een Pinot Grigio uit Italië, maar ook een Picpoul de Pinet en een Cuvée Saint Adrien uit de Languedoc.
De 6 verschillende gerechten waren heerlijk, inderdaad klein, en goed op elkaar afgestemd. De gemarineerde kalfslende, de krachtige hazenbouillon, de scampi's op een preibedje, de zeebaars met puree van pastinaken, de patrijs en tenslotte het overheerlijke dessert met mousse van amarenen.
Tijdens het eten vroegen wij ons in alle ernst af waarom dit restaurant geen Michelinster heeft. Zijn de 'inspecteurs' hier nog nooit geweest? De vergelijking met andere restaurants waar ze wél mogen pochen op zo'n ster, kan De Negenmannen zeker doorstaan. Waar moeten we zijn om Jos en Saskia Hermans voor te dragen...?

GELUKKIG KERSTFEEST

Ze staan er weer...

Een karwei waar ik altijd tegenop zie, is de kerstboom zetten. Pardon, twee kerstbomen is het tegenwoordig. Maar een kerst zonder boom is niet compleet.
Voordat het zover is dat de boom 'gezet' kan worden, moet er meestal nog van alles gebeuren. Tegen het eind van het jaar wil iedereen wat van me hebben, moeten er projecten worden afgerond. Zo ook deze week. De eerste 3 dagen stond ik als juf van groep 3 te genieten voor de klas. Dat betekende wel dat ik vervolgens tot 's avonds erg laat in de weer was om mijn overige werk niet al te erg op te laten lopen. Op woensdag had ik na school eerst nog een lunchafspraak met een goede vriendin die ik gewoon veel te weinig zie. Maar daarna voelde het alsof ik eindelijk tijd had om aan kerst én een kerstboom te denken. Toch werd het vrijdag voordat ik eraan toe was om op pad te gaan voor die bewuste bomen. Bij het eerste adres was het aanbod letterlijk erg mager. Iele boompjes en niet veel keus meer. Maar ik wist nog van onze eerste kerst in Mill dat er in St. Hubert een hele grote kerstbomenboer was. Daar heb ik 2 mooie Nordmans apart laten zetten, prachtige bomen die geen naalden verliezen en zeker niet prikken. Ze waren te groot om samen in mijn Twingootje te passen, dus werden ze vanochtend door Ger opgehaald. Intussen had ik al de kerstspullen van de zolder gehaald. Ik schrok van de hoeveelheid dozen, ieder jaar komt er ongemerkt toch weer kerstversiering bij. Misschien dat we daarop dit jaar eens een uitzondering maken, tot nu toe hebben we behalve de bomen nog niks gekocht!
Voordat ik dan eindelijk wilde beginnen met het optuigen van de bomen, zag ik in mijn mailbox een heel vervelend bericht. Van het hotel waar we de laatste 2 dagen van dit jaar en de eerste 2 van het volgend jaar zouden verblijven. Ze hebben onze reservering geannuleerd omdat ze brand- en waterschade hebben die niet op tijd verholpen zal zijn. Een kort bericht met grote gevolgen. Geen alternatieven, dus gewoon géén hotel als ik niet snel iets zou ondernemen. De tickets voor de Thalys hebben we al in huis, naar Parijs gaan we in ieder geval. Op de website www.bookings.com leek het aanbod nog erg mee te vallen, maar bij nader inzien ging het vooral om eenpersoonskamers of hele dure suites. Gelukkig heb ik toch nog beslag weten te leggen op een prima hotel met geweldige faciliteiten. (www.hotelpulitzer.com)
Toen dat eenmaal geregeld was, waren dan toch de kerstbomen aan de beurt. Het is weer gelukt, alle lampjes zijn ontrafeld en branden en er is maar één kerstbal kapot gevallen. Wij kunnen van de kerst gaan genieten, mét bomen.

Vaarwel Sint, het wordt weer Kerst

Deze week stond bij ons bijna helemaal in het teken van Sinterklaas met daarbij een vleugje Kerst. Volgens onze inmiddels al jarenlange traditie vieren wij sinterklaas met veel pakjes, gedichten en versjes en natuurlijk surprises. Eveneens een traditie van jaren is onze gewoonte om daar pas op het allerlaatste moment mee te beginnen. Waarschijnlijk speelt daarbij in ons achterhoofd dat de beste prestaties onder hoge druk geleverd worden. Maar dit jaar spande toch wel de kroon in het tarten van de deadline. Normaal doen we toch op zijn minst het weekend voor de gekozen datum wat sintboodschappen en hebben dan alvast een idee in ons hoofd wat het allemaal moet worden. Zo waren we dat ook dit jaar van plan, ik schreef daarover de vorige weken al hoopvol dat we misschien in Verona of Wenen wat zouden vinden. Keus was er genoeg, maar de inspiratie ontbrak er totaal. Wellicht werd dit veroorzaakt door de vreemde omgeving, we werden overvallen door tevéél glitter en klatergoud. Kortom, het effect was dat we overladen werden met ideeën en daardoor net zoals je bij oververmoeidheid niet kunt slapen, niet konden kiezen. We begonnen dus maandag aan een volle week, waarin stapels werk op ons lagen te wachten, met het vooruitzicht van een leuke sinterklaaszaterdag zonder dat we ook maar iets hadden bedacht of gekocht.
Behalve de wetenschap dat er nog flink creatief moest worden gedaan, lag er ook nog de zelf opgelegde verplichting van de jaarlijkse nieuwsbrief te lonken. Ieder jaar móet onze kerstkaart met ons hele verhaal van het afgelopen jaar perse de dag ná sinterklaas (6 december dus) de deur uit. Ook zo'n traditie die gegroeid is en waar ik graag aan vast wil houden. Vooral omdat daarop altijd zoveel positieve reacties komen, ook zakelijk gezien. Alhoewel dan voor die laatste - zakelijke - kant de nieuwsbrief niet hoeft te worden toegevoegd, die is alleen voor familie en vrienden.
Een week heeft zeven dagen, in deze sinterklaasweek had ik er maar 5½ om alles voor elkaar te krijgen. En natuurlijk lukte het allemaal weer. Zelfs met de surprises van Ger, die op donderdagavond nogal moedeloos kwam melden dat het écht niet zou gaan lukken. Gekukkig doen wij daarover niet zó geheimzinnig dat ik niet kon helpen. Met het nodige knip- en plakwerk bijvoorbeeld en het uitzetten van een routekaart.
Het werd zaterdag en tot op het laatste moment werd hier in huis gedicht, getypt, geprint en ingepakt. Maar toen was het dan zover, we zaten er helemaal klaar voor.
Wij als gezin van 6 zaten als kleine kinderen zo blij te wachten op het eerste pakje. Wie mocht er beginnen? De gedichten hadden vaak hetzelfde onderwerp. Oh, oh wat kennen wij elkaar goed. Zelfs aan de hond was gedacht, nooit geweten dat er een speciaal kookboek voor honden bestond! De surprises zorgden voor de beoogde verrassingen: verbanden moesten worden gelegd, ons eigen 2 voor 12 spel werd gespeeld, een virtuele fietstocht werd afgelegd mbv de tof-tof (TomTom kan op gaan letten voor serieuze concurrentie), er was zelfs een kerststal met een verrassende ezel en natuurlijk een Kerstroos, en de jaarlijkse soundcheck werd gespeeld. Die laatste krijgt met Kerstmis een vervolg, die had namelijk nét iets meer tijd nodig om helemaal perfect te zijn.
Het was me het heerlijke avondje wel, volgend jaar toch maar weer eens op tijd beginnen...

Deze week op Station Mill: Nog maar een keer: het Centrumplan

Wenen, één grote slagroomtaart

Dit weekend zitten we in Wenen voor een symposium van Allergosan van Anita Frauwallner.
Vrijdagavond kwamen we aan op het vliegveld, maar wie we ook zagen, geen Anita. We zaten al bijna in een taxi toen ze ons nog telefonisch wist te bereiken. We waren elkaar misgelopen, maar konden gelukkig alsnog met haar meerijden (in haar luxe Jaguar). Eindbestemming: Hilton Danube, uiteraard gelegen aan de Danube oftewel 'Die schöne blaue Donau'. Als de zon schijnt is er warempel enig blauw in te ontdekken, maar voor de rest van de dag is het gewoon een massa grijs water.
Het symposium werd druk bezocht door 'Apotheker und Artz-Apothekern', Ger was één van de 6 uitgenodigde sprekers. De meeste verhalen waren in het Duits, maar behalve Ger deed ook Karin Koning (Maastricht) haar verhaal in het Engels. Het was een druk programma dat voor half 2 al helemaal afgewerkt was. Toen konden we dan ook - na een gezamenlijke lunch in het restaurant van het hotel - richting centrum. We waren van plan om zoveel mogelijk kleine Sintcadeautjes te kopen, want dat feest nadert ook al snel. We zijn niet zo heel erg ver gekomen. Er was keus genoeg, maar dat maakte het alleen maar moeilijker. Op een gegeven moment was het 5 uur en dan gaan alle winkels in Wenen dicht, voor ons is dat bijna onvoorstelbaar! Nu hadden we wel een prima excuus om lekker koffie te gaan drinken met natuurlijk een stuk Sachertorte. Niet bij Sacher, maar bij Heiner. Daar is de taart misschien nog wel lekkerder als we de gidsjes moeten geloven.
's Avonds waren we uitgenodigd voor een diner bij de Steierstube, waar ze originele gerechten uit Steria (in het Nederlands Stiermarken genoemd) serveren. Stiermarken is één van de 9 deelstaten van Oostenrijk, Graz is daar de hoofdstad van. Allergosan is gevestigd in Graz. We hebben er heerlijk gegeten en daarbij goede wijn uit Steria gedronken. Oostenrijkse wijn is nu, na een behoorlijke crisis van een aantal jaren, weer helemaal terug.
Voordat we gingen eten, zijn we ook nog over de kerstmarkt gelopen (Christkinderlmarkt heet dat hier). Het was er ongelooflijk druk, maar we hebben temidden van al het gedrang nog wel genoten van een beker heerlijke warme punch. Die is hier in allerlei smaken te krijgen, je kunt er ook gepofte kastanjes bij eten of andere traditionele Oostenrijkse lekkernijen. De markt is voor het stadhuis opgesteld, dat helemaal verlicht is en waarvan ieder raampje een adventsvenster voorstelt. In de bomen hangen overal verlichte, gekleurde cadeautjes, kerstmannen, lampions enz.. Alles bij elkaar is het net één grote slagroomtaart. Heel Wenen lijkt trouwens net alsof het zo uit een sprookje komt. De meeste gebouwen zijn in dezelfde periode gebouwd en worden allemaal keurig onderhouden. De Sissi-sfeer druipt er hier overal vanaf.
Vandaag vliegen we weer terug naar Nederland, maar eerst gaan we vanmiddag nog naar het Kunsthistorisch Museum om 'Het Laatste Oordeel' van Jeroen Bosch te bewonderen en, op aanraden van enkele Oostenrijkers, ook meteen een blik te werpen op de Hollandse Meesters die in dit museum hangen.

Inmiddels zijn wij weer in Nederland. Het bezoek aan het Kunst Historisch Museum was de moeite waard, maar het kostte ons nog behoorlijk wat moeite om 'de' Jeroen Bosch te vinden. Het bleek ook niet 'Het Laatste Oordeel' te zijn dat in Wenen hangt, maar de veel kleinere afbeelding van de kruistocht van Jezus. Er hingen inderdaad heel veel Hollandse Meesters en ook een heleboel doeken van Rubens en van Pieter Breughel de oudere.

Bekijk ook het webalbum voor de foto's van Verona en Wenen:

Weekenden november 2007: Verona en Wenen

Verona, stad van Romeo en Julia

Woensdagochtend vroeg vertrokken we naar Dusseldorf om daar het vliegtuig van 11.00 uur naar Parijs te pakken. De reis verliep voorspoedig, zonder files, we waren er al voor half 10. Maar toen begon het grote zoeken naar een parkeerplaats. Alhoewel het niet echt goedkoop is om lang te parkeren in Dusseldorf, waren we blij dat we uiteindelijk een plekje hadden gevonden dat niet ál te ver weg was. Hoe fijn dat was, bleek toen we merkten dat de monorail én de bussen het lieten afweten en we gewoon moesten lopen om in de vertrekhal te komen. Gelukkig ook dat we ruim op tijd waren, nu was het een kwestie van gewoon doorlopen: inchecken, security en boarden en met een vertraging van ongeveer een kwartier vlogen we boven het Ruhrgebied richting Parijs. Eenmaal daar aangekomen, landden we op een achteraf terminal en moesten we per bus naar terminal F vervoerd worden, waar we gelukkig ook meteen konden boarden voor Verona. Opnieuw security: jas uit, vest uit, laarzen uit, laptop uitpakken en op je sokken door de poort. Alles weer aan en rennen naar de gate, bus weer in en hup naar het vliegtuig(je) dat al klaarstond. We zagen nog net hoe onze koffers in het ruim verdwenen, gelukkig, die hadden het ook gehaald! Om kwart voor 3 landden we in een druilerig Verona.
Vanaf het Centraal Station zijn we naar het hotel gelopen, langs de arena door oude straatjes, midden in de oude stad. De kamer is prima, maar helaas is er géén internet op de kamer. In tegenstelling tot wat de website van het hotel beweert, is er alleen in de lobby draadloos tegen een absurd hoog tarief (€5/uur). Morgen maar eens kijken hoe dat in het congrescentrum geregeld is!
Vanavond zijn we voorafgaand aan het diner eerst een cocktail wezen drinken bij Aquila Nera. Na een rondleiding door het oude Verona (die ik morgen bij daglicht graag nog eens overdoe!) heerlijk gegeten bij Ristorante Arche. Dankzij mijn tafelheer Lorenzo Morelli (niet afkomstig uit Verona, wel uit Noord Italië) een inspirerende avond.
======
De donderdag is net zo druilerig begonnen als de woensdag eindigde. Vanwege het door de regen gladde, marmeren plaveisel is het oppassen geblazen met lopen. Het 4^th International Yakult Symposium (The Gut, Immune Modulation and Probiotics) is in het Palazzo della Gran Guardia tegenover het Romeinse amphitheater van Verona: de Arena. Er zijn zo'n 200 deelnemers, waarvan 15 sprekers en een aantal sessievoorzitters. Ger is voorzitter van de Verona-sessie. Ondanks het feit dat Yakult in Italië pas sinds maart van dit jaar op de markt is, zijn de Italianen goed vertegenwoordigd. Verder veel Nederlanders, Duitsers en Engelsen. En natúúrlijk alle Japanse Yakult-mensen die speciaal voor dit symposium overgekomen zijn.
Na afloop van de eerste dag is er een orgelconcert in de St. Thomaskerk, muziek van Mozart die uitgevoerd wordt op hetzelfde orgel als waarop de jonge Mozart in 1770 die zelf speelde. Het is mooie muziek, maar de hele entourage van mensen die in de kerk zitten te 'wachten' tot de dienst gaat beginnen, komt een beetje vreemd over. Gelukkig kunnen we daarna tevoet naar Restaurant Maffei aan de Piazza Erbe waar ons een 'gala'-diner wacht. Met dat gala valt het trouwens wel mee, maar met téveel mensen in een te kleine ruimte is er wel erg veel lawaai. De sopraan die tijdens het eten voor ons zingt, heeft er moeite mee om boven alle geluiden uit te komen. Jammer.
Het menu bevat weer veel traditionele Veronese gerechten, wat niet bij iedereen in de smaak valt. Wat te zeggen van een 'prutje' plakkerige, romige rijst in een onbestemde roze kleur met daaroverheen een bloedrode saus (risotto all'Amarone mantecato al grana stravecchio)? Aan het eten is te merken dat hier vroeger veel arme boeren woonden.
Aan onze tafel zitten behalve Ger en ik prof. Kevin Collins (University College of Cork, Ireland), dr. Masanobu Nanno (Deputy Senior Researcher Yakult, Japan), dr. Satoshi Matsumoto (Yakult Central Institute for Microbiological Research, Japan) en dr. Mark (science consultant voor Yakult, Cambridge, England). Vooral die laatste is een opmerkelijk figuur. Hij is de 80 al ruim gepasseerd, maar dat houdt hem niet tegen om op dit soort symposia aanwezig te zijn. Zelf heeft hij al eens voorgesteld om met het consultancy werk te stoppen, maar Yakult wil daar nog niks van weten.
Zoals gebruikelijk in Italië is de organisatie nogal wat rommelig en loopt het programma al vanaf het begin van de dag behoorlijk uit. Het einde van het diner is dan ook pas tegen middernacht.
======
Vrijdag: alweer regen. Vanochtend nog symposium, daarna zijn we als toerist in Verona.
Ger gaat al voor 8-en de deur uit, want hij moet de 33 posters nog beoordelen. Ik blijf nog in het hotel om de mail op te halen en het werk wat daaruit voortvloeit af te werken. Ook Ger zijn mail haal ik op, want in de ruimte waar het symposium gehouden wordt, is géén internetverbinding... Voor ons is het ondenkbaar dat je in deze tijd nog congressen e.d. organiseert zonder dat er ergens een ruimte is waar je toegang tot het internet hebt. Je ziet ook veel mensen met hun laptop rondlopen, voor de meesten gaat het werk ook tijdens zo'n symposium gewoon door en e-mail is daar vaak een belangrijk onderdeel van.
Tijdens de laatste sessie val ik binnen, het programma is alweer behoorlijk uitgelopen. In ieder geval heb ik nu tijd om de mail van Ger en wat andere documenten op zijn laptop te zetten. Leve de memorystick.
Na 2 lezingen is er nog een 'ronde-tafel-discussie' die nogal rommelig verloopt. De Japanners achter de tafel hebben veel moeite met het Engels en zitten er een beetje wezenloos bij. Over de vraag welk voedsel bewezen minder kans op darmkanker geeft, is men het behoorlijk oneens. Wel zijn er al opmerkelijke resultaten bereikt bij het toedienen van probiotica als voedingsupplement, gelukkig maar voor Yakult!
Vanmiddag was ons eerste doel om een hotel te vinden voor de laatste nacht hier, een hotel mét internet op de kamer. Dat is gelukt, vandaag zit alles nog vol in Verona en blijven we dus in Hotel Victoria (4 sterren, maar beslist geen aanrader: onvriendelijk personeel, onjuiste informatie op de website en verschrikkelijk duur), maar morgenochtend komen er overal kamers leeg vanwege een ander groot congres in de stad dat dan is afgelopen. Dus nemen wij dan onze intrek in Hotel Trieste, voor de helft van de prijs die het in Victoria kost. Hier (in Victoria) hebben ze al gezegd dat ze die laatste nacht toch gaan rekenen, dat dat zo af is gesproken met Yakult. Aangezien wíj af hebben gesproken dat we de 2 nachten die we hier extra blijven zelf gaan betalen, moeten ze dat dan maar met Yakult Europe uitvechten.
Als toerist in Verona móet je natuurlijk naar 'het balkon' van Romeo en Juliette. In de stromende regen is het gelukt om het op de foto te zetten. Daarna gauw terug naar het hotel, er moet ook nog gewerkt worden. Nog 3 hoofdstukken en het boek van Ger is af!!
======
Vandaag is de dag van de verhuizing naar een ander hotel. Alsof het nog niet genoeg was, regent het zo mogelijk nog harder dan het gedaan heeft. Gepakt en gezakt lopen wij de kleine kilometer en komen daar door en doornat aan. Het is nog maar 11 uur, maar we kunnen al meteen naar onze kamer. Gelukkig. Wat we de rest van onze 'vakantie' in Verona gaan doen, is nog niet helemaal duidelijk. Het is zo'n slecht weer dat ontspannen rondwandelen en de toeristische attracties bekijken niet erg aanlokkelijk is. Waarschijnlijk gaan we straks lekker koffie drinken in ons favoriete café Aquila Nera en heel misschien laten we ons door alle mooie etalages overhalen om ook nog ergens alvast wat sintcadeautjes te kopen...
Voor foto's is het te slecht weer, maar gelukkig heb ik er de laatste dagen toch een paar kunnen maken.

Boymans van Beuningen

Op een koude zaterdagmiddag genieten van de herfsttoer van de Nederlandse Spoorwegen is al een plezier op zich. Weken geleden bestelden wij via de website van de NS een herfsttoer voor 2 personen. Dat wil zeggen dat je met z'n 2-en één dag in het weekend onbeperkt per trein mag reizen en dan ook nog 1^ste klas kunt zitten! Omdat de actie maar tot eind november loopt en dit ons laatste weekend in Nederland is tot begin december, waren we 'verplicht' om er vandaag of morgen gebruik van te maken. Dat werd dus vandaag, want morgen is het weer de jaarlijkse 7heuvelenloop voor Ger.
Wij gingen vanochtend op tijd met de auto naar Ravenstein om daar de trein te nemen naar Rotterdam. Via Utrecht reisden we, zodat er ook nog 2 zonen met ons mee konden om een bezoek te brengen aan het Boymans van Beuningen museum. Daar is op dit moment een speciale tentoonstelling, genaamd 'Vreemde Dingen', over surrealisme en design. Veel werk van Dali, maar ook van Magritte, Max Ernst, Man Ray en 'haute couture' van Elsa Schiaparelli.
Voordat we die expositie bezochten, namen we ook uitgebreid de tijd om de vaste collectie van het museum te bekijken. Ze hebben redelijk veel belangrijk werk, als enige in Nederland bezit het museum schilderijen van Van Eyck, Titiaan, Jeroen Bosch, Pieter Bruegel de Oude en Dalí. Dwalend door de zalen maak je een reis door de geschiedenis van de kunst vanaf de Middeleeuwen tot vandaag. Oude en moderne kunst. Schilderijen, beelden, tekeningen en prenten, foto’s, video en film, gebruiksvoorwerpen en sierobjecten.
Soms een verrassende mix van oud en nieuw, bijvoorbeeld in de zaal met werken uit de 17^de eeuw steekt opeens een 'mens' zijn hoofd uit de vloer. Een object van Maurizio Cattelan neemt als het ware een kijkje in een ander tijdperk.
Bij 'De toren van Babel' (ca. 1563) van Breugel de Oude leerde ik dat er een andere versie van Breugels toren in Wenen hangt. Dat kunnen wij gelukkig binnenkort gaan verifiëren, want in het weekend van 1 december brengen wij een bezoek aan die stad. Voor onszelf hadden we al bedacht dat we daar naar 'Het Laatste Oordeel' van Jeroen Bosch (die overigens ook vertegenwoordigd is in BvB) in het Kunsthistorisch Museum zouden gaan kijken.
Na een paar uur door het museum gedwaald te hebben, waren we toe aan koffie mét in het restaurant. Op zoek naar deze plek, kwamen we alsnog door zalen die we, onbewust, nog niet gezien hadden. Veel voorwerpen afkomstig uit het einde van de vorige eeuw riepen een boel herkenning op. Na de koffiestop bezochten we nog een aantal 'Interventies', speciale opstellingen in kamers waar je zelf onderdeel was van 'het kunstwerk'. Zo kon je bijvoorbeeld op een bed gaan liggen 'slapen' en opgaan in de omgeving. Andere bezoekers schuifelden langs dit object en hadden wel (of geen) oordeel over dit kunstwerk.
Aan het einde van de middag gingen we weer met de trein richting Utrecht. Alhoewel het aanzienlijk drukker was dan op de heenweg, viel het gedeelte van Rotterdam naar Utrecht nog wel mee. Maar toen we daar op spoor 15 voor de Intercity naar Den Bosch arriveerden, zag het er echt zwart van de mensen. En dan vooral vrouwen, echt allemaal vrouwen van middelbare leeftijd die zo te zien allemaal naar dezelfde activiteit in de Jaarbeurs waren geweest (de Margriet Winterfair, zoals ik thuis na wat googelen op internet vond). Beladen met tassen en pakjes wilden ze allemaal tegelijk de trein in, nog voordat de mensen die eruit wilden daar de tijd voor hadden gehad. Wat een nerveuze bedoening! Oók in de 1^ste klas was het dus stampvol, maar gelukkig konden we wel zitten en we waren blij dat we er in Den Bosch weer uit mochten om over te stappen op de stoptrein naar Ravenstein. Het laatste stuk was érg rustig, zo konden we nog even nagenieten van een prachtige dag.
www.boijmans.rotterdam.nl

Meubeltoerisme?

Wel eens op een zondagmiddag naar IKEA geweest? Dat kun je eigenlijk beter niet doen, maar tegen beter weten in begingen wij vorige week deze stommiteit nog maar eens. Omdat we een belofte in te lossen hadden die alleen maar daar vervuld kon worden.
IKEA Utrecht is, vooral bij slecht weer, een geliefde plek van menige inwoner van die stad om een anders saaie middag door te brengen. Als je eenmaal binnen bent door de draaideur kun je meteen aansluiten en aan de schuifelprocessie langs de diverse meubelopstellingen beginnen. Af en toe iemand inhalen lukt wel, maar heeft weinig zin omdat het even verderop weer gewoon stilstaat. Eigenlijk is er weinig verschil met de file buiten, die waar je net in stond op weg naar het woonwarenhuis.
Het was deze zondagmiddag zó druk dat er zelfs een lange rij voor de ballenbak stond: het kinderparadijs was vol en er kon pas een nieuw kind in als een van de geparkeerde kinderen mee naar huis mocht. Ook hier weer opvallende overeenkomsten met de verkeerssituatie buiten: in de parkeergarage was het zelfs na de aanwijzingen van de parkeerwacht zoeken naar een plaatsje.
Wij hadden een echt doel, op zoek naar een kastje dat even hoog en diep was als een aanrecht en niet breder dan 1,08 meter, konden wij hele stukken zonder vertraging voorbijschuifelen. Af en toe zagen we iets wat voor ons kastje zou kunnen doorgaan, maar dan was het óf te hoog, óf te breed. Ook losse kubussen waren niet zo te rangschikken dat ze voldeden aan onze eisen. Doorschuifelen maar dus. Bij de keukenafdeling (waar wij onze hoop eigenlijk helemaal op gevestigd hadden) was helemaal niks betaalbaars te vinden, al kwamen de afmetingen wat hoogte en diepte betreft wel érg in de buurt. Uiteindelijk vonden we precies wat we zochten bij de slaapkamerkasten, een commode met schuifladen voldeed helemaal aan de gestelde eisen. Na het nummer opgeschreven te hebben, konden we doorschuifelen naar het magazijn waar gelukkig nog genoeg voorraad aanwezig was.
Bij de kassa duurde het, zoals altijd, veel langer dan je zou mogen verwachten. Daarvoor waren er allerlei kassakoopjes langs de wachtrij uitgestald, zodat men niet echt onopvallend uitgenodigd wordt tot impulsaankopen. De prachtige - grote - wijnglazen die ik niet kon laten staan, staan nu te glimmen in mijn glazenkast!
Als je denkt dat je klaar bent als je de kassa gehad hebt, kom je van een kouwe kermis thuis. Buiten is het zo mogelijk nog een groter gekkenhuis dan binnen. Op het laadplatform staan teveel auto's te erg in de weg en het is nog een hele kunst om de gekochte artikelen in de auto te krijgen.
Zondag stond er een auto wel héél erg in de weg: een donkerblauwe Peugeot reageerde niet meer op het startsignaal via de afstandsbediening. De eigenaar van deze auto was een nerveuze man die al bij diverse mensen geïnformeerd had of ze hem misschien konden helpen. Hij zei thuis nog wel een reservesleutel te hebben en volgens hem zou de auto het daarmee wel weer doen. Of dat zo is, hebben wij niet meer meegemaakt. Wel hebben we de man een lift gegeven naar zijn huis, zodat hij daar in ieder geval de sleutel op kon halen. Hij zou dan later met de buurman teruggaan. In de auto zat hij zich steeds druk te maken over zijn achtergelaten auto, maar echt helpen konden we hem ook niet. Misschien was het toch handiger geweest als hij gewoon de Wegenwacht had gebeld, dan had hij bij zijn auto kunnen blijven.
Nadat we de man in de buurt van het Wilhelminapark af hadden gezet, waren we al bijna in de Deken Roesstraat. Onze eindbestemming was hier, 6 trappen op met een pak van 48 kg. Gelukkig is de nieuwe eigenaar van de kast een jonge kerel die dat 'moeiteloos' naar boven sjouwde!

Herfst en Nieuwegein

Vanavond waren wij een avond in het heelal. Dat wil zeggen bij een optreden met die naam van Spinvis, dat heelal bevond zich daarom in Theater aan de Parade in Den Bosch.
We hadden vorige week kaarten besteld bij dat theater en tegelijk met die bestelling ook geboekt voor het diner bij Restaurant In den Zevenden Hemel. Daar werden we al om half 6 verwacht en we waren niet de enigen die voor een theaterarrangement kwamen. Een prima formule, het eten is er hemels (eerder op deze weblog heb ik deze gelegenheid al eens geroemd) en er wordt rekening gehouden met de aanvangstijd van de theatervoorstelling. Ruim op tijd konden we dus van de Korte Putstraat naar de Parade lopen en omdat we anders toch niks te doen hadden, wandelden we nog een extra rondje om de St. Jan.
Eenmaal binnen in TadP hoorden we dat vanaf dit seizoen voor iedereen het pauzedrankje gratis is tegen inlevering van het extra strookje aan de toegangskaart! Wat een service.

De voorstelling begon iets na 8-en, het was niet Spinvis die het podium op kwam, maar een voor ons onbekende zanger. Een man met een gitaar die best wel mooi kon zingen, hij begon met een rustig Engels nummer. Maar al gauw bleek dat deze Chris Chameleon méér in huis had, deze uit Zuid-Afrika afkomstige zanger heeft een stembereik waar je u tegen zegt en een ontzéttende lange adem. Dat resulteert in prachtige vertolkingen van Engelse en Zuid-Afrikaanse liedjes. Klik hier voor beeld en geluid. Het is altijd leuk om zo kennis te maken met een artiest die je nog niet kent. Chris Chameleon wás de zanger van de ter ziele gegane band BOO!

Na deze verrassing was het dan toch echt zover: Spinvis nam ons mee naar het heelal. Hij begint het concert op een kalimba, een Afrikaanse duimpiano, met het nummer 'Een ochtend in het heelal'. De band die hij - Spinvis, alias Erik de Jong - meebracht telt 6 mannen en een opvallende vrouw: Saartje van Camp. Zij speelt vooral cello, neemt veel zangpartijen voor haar rekening en schuwt ook de banjo en de basgitaar niet. Haar hoge, beetje ijle stem vormt een prachtig contrast met het geluid van Spinvis terwijl het geheel tegelijkertijd heel harmonieus klinkt. De mannen van de band kunnen er ook wat van, bijvoorbeeld trompettist (en acteur) Hans Dagelet, die overigens ook nog een Indiaas instrument bespeelt. Verder is er Arjan Witte op orgel, Cor van Ingen op basgitaar, Jan van Eerd de vibrafonist en pianist Lucas Oldeman. Tenslotte is er drummer Jeroen Kleijn.
Samen zorgen zij mét Spinvis voor een denderende show met zowel nummers van 'breekbaar porselein' als swingende, opzwepende muziek. De teksten zijn allemaal op zijn zachtst gezegd 'apart' te noemen, soms dromerig, soms bijna psychedelisch. Het viel ons meerdere malen op tijdens het concert dat de muzikale Spinvis wel wat lijkt op Frank Zappa.
De show gaat onverminderd door, het ene nummer vloeit over in het andere. Als Spinvis iets begint te vertellen, wordt het alweer door het volgende nummer overgenomen en gaat het gesproken woord naadloos over in de gezongen liedtekst. Bekende en minder bekende nummers volgen elkaar snel op: 'Een Kindje van God', 'Flamingo', 'Wespen op de Appeltaart', 'Astronaut', 'Voor Ik Vergeet', Limonadeglazen met Wodka' en 'Lotus Europa'.

Aan het einde van de show verloochende Spinvis zijn afkomst niet en kregen we als toegift het mooie 'Herfst en Nieuwegein' te horen dat weer uitmondde in een kakofonie van geluiden, gevolgd door plotselinge stilte. Dat was volgens hem 'een impressie van Nieuwegein'. Als afsluiting stond hij nog helemaal alleen op het podium en zong 'Aan de Oevers van de Tijd' en 'Een avond in het heelal'. Práchtig!
Kijk voor meer Spinvis op YouTube: klik bijvoorbeeld hier.

Deze week op Station Mill: CCC Inc.