Gips en Gaudi

David

De laatste weken van april was een periode van afscheid nemen. We gingen naar Wageningen om een oud collega de hand te schudden en hem een fijne tijd toe te wensen na al het harde werken. We ontmoetten er een hoop bekenden van lang en minder lang geleden, de receptie had veel weg van een reünie. Helaas konden we niet blijven, want dezelfde ochtend waren we al bij een promotie in Utrecht en die avond werden we in Haarlem verwacht voor het grote feest van de jonge doctor. Een bijzondere Witte Donderdag waarop we laat thuis waren na een dag vol indrukkken.

Op Goede Vrijdag gaat de mannelijke helft van ons gezin traditiegetrouw fietsen in Zuid-Limburg, waarna we 's avonds met het hele gezin in Den Bosch gaan eten.

Zo deden we dat ook dit jaar en omdat we enkele jaren geleden zo leuk gezeten hadden bij De 5 Kamers, wilde ik daar weer een tafel reserveren. Helaas bleek het restaurant al een tijdje failliet te zijn. Maar in Den Bosch is een alternatief snel gevonden en we hadden een gezellige avond bij Ome Bernard aan de Verwersstraat. Ter plekke besloten mijn echtgenoot en ik dat we de dag daarop wel weer eens bij De Negenmannen wilden eten, het restaurant waar we tot dan toe het liefst heengingen. We genoten er van ons verrassingsmenu op Paaszaterdag, het was er erg rustig en we werden persoonlijk uitgeleide gedaan na afloop. We vonden dat heel leuk, maar zochten er toen nog niks achter. De volgende dag las ik echter op Twitter dat het de laatste avond van De Negenmannen was geweest:

En op mijn Tweet kreeg ik prompt antwoord:

Tja, tot zover dus voor ons De Negenmannen, een afscheid waar we niet blij mee zijn!

De laatste donderdag van april vertrokken we met 4 cursisten van de wekelijkse boetseerclub en docent Jos Willems naar Brussel. Als afsluiting van het seizoen - en gezien de ontwikkelingen bij Kunstencentrum De Meander misschien wel voorgoed - gingen we een kijkje nemen in de Afgietselwerkplaats van het Museum voor Kunst en Geschiedenis (voor een eerdere mislukte poging zie Boekenweek en Brussel). Het ging alle verwachtingen te boven, bijzonder indrukwekkend om daar tussen (soms meer dan) levensgrote beelden, zoals bijvoorbeeld David en Hercules, rond te lopen. Van een van de vrijwilligsters die er werkten, kregen we een rondleiding en een vaste medewerker gaf ons uitleg over de voordelen van gelatinemallen boven de moderne siliconenvariant. Dat het maken van afgietsels een bijzonder ambacht is, hadden we intussen wel gezien!

Begin mei was het tijd voor een paar heerlijke dagen Barcelona. We boften met het weer, het leek wel zomer, en we hebben heerlijk de toerist uitgehangen! Op donderdag kwamen we aan het eind van de middag aan, nog tijd genoeg om de Sagrada Familia te bezoeken. De laatste keer dat we er waren, was die nog lang niet klaar, maar nu was dat een heel ander verhaal. Het was een echte basiliek geworden, in november 2010 ingezegend door de paus, en niet meer de bouwplaats die we een paar jaar geleden bezochten. Toch is deze kerk, waarvan de eerste steen al in 1882 gelegd is, nog steeds niet af. Maar wat er nu staat, is práchtig. Vol licht en met een ongelooflijk indrukwekkende constructie is het een Gaudiaans wonder waarin je vol verbazing uren kunt rondlopen! Dat deden wij dan ook met heel veel foto's als resultaat. Tegen sluitingstijd zijn we met de metro naar Barceloneta gegaan en hebben daar in een van de vele visrestaurants heerlijk gegeten.

De volgende dag begonnen we met een ontbijt op de Rambla om vervolgens in de Barri Gòtic (het centrum van de oude stad) rond te wandelen. Na een bezoek aan de Mercat de la Santa Caterina (overdekte markthal met een bijzonder dak) zijn we naar de Passeig de Grácia gewandeld en hebben daar op een terras geluncht, met tapas natuurlijk.

's Middags zijn we met de bus naar Park Guell gegaan, een geweldige plek om te zitten - en mensen te kijken - als het mooi weer is. En dat was het! Omdat we daarna nog steeds niet genoeg hadden van Gaudi zijn we op de terugweg bij Casa Milá (La Pedrera) uitgestapt en hebben dat bijzondere gebouw nog eens goed bekeken. We sloten de dag af met een drankje op een terras aan de Passeig Grácia en aten tenslotte bij Divinus aan diezelfde mooie avenue.

De laatste ochtend waren we heel vroeg op om te gaan ontbijten in La Boqueria (voluit: Mercat de Sant Josep de la Boqueria, de grootste overdekte versmarkt van Spanje). De marktlui waren nog volop bezig met het opbouwen van hun kramen en het uitstallen van de verse producten, maar eten konden we er al goed! Patatas, tortillas, jamon iberia, zumo de naranja, heerlijk!

Hieronder mijn Barcelona album met meer dan 100 foto's van een fantastisch weekend:

Barcelona-mei_2011

Deze week op Station Mill: Er komt een voortuin!

Gehackt - Hacked - Gekraakt....

Het was een week met veel 'gedoe', vooral veroorzaakt door een hardnekkige hacker uit Saudi Arabië. Of eigenlijk begon het al in de week daarvoor.

Op donderdagochtend ontdekte ik, voordat ik naar de cursus boetseren wilde gaan, dat er een website van me gehackt was. In plaats van mijn www.webvoorbeeld.nl kreeg ik een pagina met bloederige taferelen en veel Arabisch schrift te zien. In het Engels stond er ten overvloede nog 'Hacked' boven, voor het geval dat ik dat niet begrepen zou hebben. Door het terugzetten van mijn eigen index pagina dacht ik van het probleem verlost te zijn, maar zo simpel was het niet.

In de dagen daaropvolgend werd er steeds opnieuw een website van me gehackt, behalve webvoorbeeld.nl waren ook andere sites aan de beurt. In totaal ging het om 9 domeinen en subdomeinen die allemaal op dezelfde server ondergebracht zijn. Na eindeloos zoeken op Google naar een afdoende remedie en een hulpvraag aan de provider, was ik woensdag eindelijk in staat om een definitief (tenminste dat hoop ik) einde te maken aan de ongevraagde bezoeken van de hackers uit Saudie Arabië. Via de statistiekenpagina had ik al gezien dat het steeds om 2 dezelfde IP-adressen ging en behalve afdoende beveiliging op de server heb ik ook nog een bestandje aan iedere site toegevoegd waarmee die adressen de toegang tot mijn sites geweigerd wordt. En nu maar hopen dat ik dit op de juiste manier opgelost heb, want er hebben heel wat uren (zoek)werk in gezeten voordat ik het voor elkaar had.

Waarom mijn sites gehackt waren, is me een raadsel. Voor zover ik weet, staat er nergens (moslim)beledigende tekst op of aanstootgevende afbeeldingen. Ik ben ook geen aanhanger van Wilders, dus ik denk dat het gewoon toeval was en dat ik een keer aan de beurt was of zo.

Volgens mijn provider worden er dagelijks honderden sites gekraakt, mét en zonder diepere bedoelingen. Ooit was er een tijd dat ik een heel klein beetje kennis had van het Arabische schrift, maar dat is inmiddels zover weggezakt dat ik uit de tekst op de gehackte pagina's niks meer kon opmaken. Maar heel veel fantasie is er niet voor nodig om te bedenken wat er gestaan kan hebben...

Gelukkig was er behalve hackers-ellende ook veel leuks te doen de afgelopen periode. Zoals ik op deze plek al een aantal keren heb verteld, hadden wij op 23 oktober weer onze jaarlijkse 'spannende avond' in Mill. Dit jaar stond in het teken van de verkoop van ons huis, de deelnemers kregen de opdracht om een taxatierapport op te maken door 'alle lijken uit de kast' te halen. Zoals ieder jaar was er geen enkele groep die alles foutloos op kon lossen, maar de pret was er niet minder om.

Op zondag troffen we een aantal van onze vrienden in Apeldoorn bij een 'tweede-kans-house-warming', voor diegenen die de eerste keer niet konden. Maar wij vonden het zo leuk, dat we zowel de eerste als de tweede keer zijn geweest.

Omdat het herfstvakantie was, ging deze week de cursus boetseren op donderdag niet door. Maar gelukkig had ik al eerder afgesproken dat ik samen met een goede vriendin op vrijdag een workshop boetseren zou doen bij Marleen van de Steeg-van Kemenade in Oploo. Behalve een kundig keramiste is (mijn achternichtje) Marleen een hartelijke, gastvrije vrouw en het werd dan ook een hele fijne, productieve dag. Tot laat in de middag zijn we bezig geweest met onze werkstukken die we over een paar weken op kunnen halen. (lees ook: Het gordijn van tante Miet)

We hadden er nog veel langer willen blijven, maar om half 8 's avonds moest ik alweer in Amsterdam zijn. Daar hadden mijn echtgenoot en ik afgesproken met een relatie uit Oostenrijk om te gaan eten bij een echt Indonesisch restaurant op de Rozengracht (Long Pura). Gelukkig kon ik het eerste stuk — naar Nieuwegein — meerijden met mijn vriendin en daarna zijn mijn echtgenoot en ik samen naar Amsterdam gereden. Wij parkeren dan altijd bij de Amsterdam Arena en gaan verder met de metro naar de stad. Om klokslag half 8 stonden we in de lobby van Die Port van Cleve op de hoek van de Dam en de Nieuwezijds Voorburgwal, waar Anita Frauwallner logeerde. Van daaruit was het gemakkelijk lopen naar de Rozengracht.

Het eten bij Long Pura was heerlijk, de ontvangst geweldig. Met een orchidee achter ons oor (naar oud Balinees gebruik: rechts als je een relatie hebt, links als je single bent...) zaten wij te genieten van de talrijke schaaltjes met Indische lekkernijen.

Op zaterdag was het alweer raak: die avond hadden we bij De Negenmannen in Boxtel een tafel gereserveerd om alsnog de verjaardag van een (andere) goede vriendin te vieren. Daags na de jaarlijkse wildavond van dit restaurant, hebben wij ons laten verrassen door een door de chef-kok samengesteld 4-gangenmenu. Het hoofdgerecht was een prachtige hertenrugfilet met een jus van jeneverbessen, zo genoten wij na de speciale wildavond toch nog van dit seizoensgerecht. Ook het wijnarrangement was voor ons een aangename verrassing en zoals gewoonlijk was alles keurig verzorgd en het eten voortreffelijk. Over dit restaurant heb ik al eens eerder geschreven, het is een echte aanrader voor mensen die van lang en goed tafelen in stijl houden. Geen restaurant om even snel iets naar binnen te werken, je moet er wel de tijd voor nemen. (lees ook: De Negenmannen)

Verder heb ik deze week ook eindelijk een huis gevonden dat geschikt is om te huren voor onze 'Tour-de-France-vakantie' die wij traditiegetrouw ieder jaar dichtbij de plaats van De Proloog doorbrengen. Het bleek erg ingewikkeld te zijn om in de Vendée een huis met voldoende slaapkamers te vinden waar ook nog eens een hond welkom is. Maar het is gelukt: een prachtig huis met 4 slaapkamers, een zwembad, gratis fietsen te leen, internet en een vriendelijke eigenaar (dat kan ik opmaken uit de mailwisseling die al ontstaan is...). Wij kunnen ons niks beters wensen dan de gîte aan L'Andoussiere in Saint-André-Treize-Voies.

En vandaag? Vandaag is het hier echt rustdag. Met een uur extra genieten wij van een lange, luie zondag.

Deze week op Station Mill: Littekens

Michelinster voor Negenmannen?

Gisteravond waren wij weer eens in ons favoriete restaurant in Boxtel: De Negenmannen. Het is altijd een feest om daar te gaan eten, alles klopt er. Dat begint al bij de ontvangst, nog voor je de deur helemaal open hebt, staat er al iemand die je gastvrij binnenleidt. Je jas wordt aangenomen en je wordt vriendelijk naar je plaats gebracht. Ook de 'aankleding' van het restaurant is goed, niet te overdadig met veel frutsels, maar smaakvol en met voldoende ruimte tussen de tafels. Waar je ook zit (en we hebben al veel verschillende plekken gehad), je voelt je overal prettig.
Als je eenmaal aan tafel zit, hoef je niet lang te wachten op een vriendelijke jongen die komt vragen of je een aperitief wilt gebruiken. Hij doet daarbij de suggestie om de aperitief van het huis te proberen en dat bleek een heel goed idee.
Vervolgens begint het feest met het 'broodritueel' zoals wij dat zelf noemen: op het bordje links naast je bord wordt een minibroodje gelegd, er wordt voorzichtig wat olijfolie in het kommetje geschonken en van de roomboter wordt met een pincet het beschermpapiertje verwijderd. Dat gebeurt met zoveel zorg, dat het een genot is om naar te kijken.
Dan krijgen we de kaart aangeboden. Er is veel keus, maar het is geen boekwerk dat uren vraagt om doorgenomen te worden. Wij hebben trouwens nog nooit à la carte gegeten bij De Negenmannen, maar gaan altijd voor een bijzonder menu. In vorige blogs was daar al wel eens ooit wat over te lezen, zoals bijvoorbeeld het verhaal van de 'vergeten groenten'. Gisteravond twijfelden we tussen het verrassingsmenu (dat iedere keer weer een préttige verrassing blijkt te zijn) en het 'herfstgerechtjes'-menu. Dat laatste is een 6-gangen diner van kleine hapjes met begeleidend wijnarrangement. Súper, de keus was gemaakt.
Inmiddels zijn wij aardig wat gewend bij De Negenmannen, maar ook gisteren werden wij weer aangenaam verrast door de amuses die we voorafgaand aan het diner voorgeschoteld kregen. Mousse van witlof? Heerlijk! Hartig pruimenkoekje? Erg lekker! En daarbij ook nog een minikopje bouillon.
Bij iedere gang die vervolgens doorkwam, kregen wij een passende wijn ingeschonken door gastvrouw én deskundig sommelier Saskia Hermans. We dronken o.a. een Franse Pinot Blanc uit de Elzas en een Pinot Grigio uit Italië, maar ook een Picpoul de Pinet en een Cuvée Saint Adrien uit de Languedoc.
De 6 verschillende gerechten waren heerlijk, inderdaad klein, en goed op elkaar afgestemd. De gemarineerde kalfslende, de krachtige hazenbouillon, de scampi's op een preibedje, de zeebaars met puree van pastinaken, de patrijs en tenslotte het overheerlijke dessert met mousse van amarenen.
Tijdens het eten vroegen wij ons in alle ernst af waarom dit restaurant geen Michelinster heeft. Zijn de 'inspecteurs' hier nog nooit geweest? De vergelijking met andere restaurants waar ze wél mogen pochen op zo'n ster, kan De Negenmannen zeker doorstaan. Waar moeten we zijn om Jos en Saskia Hermans voor te dragen...?