De dag nadat...

Vandaag, de dag nadat we 35 jaar* getrouwd waren, is maar een heel gewone maandag. 's Ochtends vroeg op en allemaal weer aan het werk. De dag ervoor was een speciale zaterdag. Lang geleden al was er afgesproken dat er op 1 mei gefietst moest worden door de mannen in ons gezin, nou ja door bijna alle mannen. Dit keer zou er een gedeelte van de Ronde van Vlaanderen gereden worden. De dagen ervoor was het prachtig weer, maar hoe dichter de datum naderde, hoe somberder de vooruitzichten werden. Zaterdag was het dan ook een regenachtige dag, ook in Vlaanderen. Toch was het niet het weer dat de dag bijzonder maakte.
Op Koninginnedag arriveerden de twee 'wielerzonen' op de racefiets in Mill, in 2½ uur zuivere fietstijd waren ze uit Utrecht komen rijden. Wonder boven wonder kwamen ze helemaal droog aan, een duidelijk geval van tussen de buien doorgefietst.
Op zaterdag vertrokken ze met een auto vol fietsen en proviand naar het Vlaamse land. De weersvoorspellingen waren nog slechter dan de dag ervoor, maar met een beetje geluk konden ze weer tussen de buien doorfietsen.

Een paar uur na het vertrek van het sportieve gedeelte van de familie, reed ik naar Tilburg om daar de vriendin van de jongste zoon van de trein te halen en samen gingen we verder naar België. Met de bagage van de jongens, onze tassen en de hond met toebehoren waren we klaar voor een gezellig weekend Gent. Daar had ik eerder in de week 3 kamers geboekt in een super luxe 4**** hotel (Hotel Harmony) aan de Kraanlei, midden in het centrum van de Middeleeuwse stad. Onderweg kwamen we in straffe buien terecht, heel fijn op het Belgische niet-zoab-asfalt. We hadden te doen met de fietsers, want wij gingen er vanuit dat die wel kletsnat zouden worden. Ten onrechte bleek achteraf, het weer was niet de oorzaak van een vervelend einde aan een leuke fietstocht.

Toen we in het hotel aankwamen, waren de mannen daar - tegen onze verwachting in - nog niet gearriveerd. Met mijn tijdelijke T-Mobile nummer bleek ik geen bereik te hebben in België (dat hadden ze me wel eens mogen vertellen toen ik de overstap maakte van mijn KPN-abonnement naar een iPhone die altijd gekoppeld is aan T-Mobile), en ook mijn echtgenoot bleek achteraf last te hebben van dat probleem. Gelukkig hadden de anderen wel allemaal werkende mobieltjes en konden we toch contact maken. De mannen zaten op het moment dat wij in Gent aankwamen in het ziekenhuis van Oudenaerde te wachten tot onze middelste zoon aan de beurt was bij spoedeisende hulp. Dat bericht hadden we helemaal niet verwacht en wij - 'de vrouwen' - waren dan ook meteen behoorlijk ongerust. Gelukkig bleek de schade mee te vallen en was er 'slechts' een middenhandsbeentje gebroken na een val van de fiets.
Zo'n breukje is dan wel weer goed voor gips van de elleboog tot en met de duim van de rechterhand. Lastig als je gewend bent alles rechts te doen. Met een klein dossier, waarin de röntgenfoto's, en pijnstillers kwamen de wielrenners een paar uur later dan gepland bij het hotel aan. Vriendin van jongste zoon en ik hadden toen inmiddels al wat van Gent gezien - tussen de buien door - en natuurlijk een pinteke gepakt in 'Het Bierhuis aan de Waterkant'. Erg warm was het echter niet en daarom besloten we om in de lobby van het hotel lekkere warme koffie te drinken en daar verder te wachten.
Vanwege onze trouwdag hadden we voor 's avonds een restaurant gereserveerd in het Patershol, de oudste wijk van Gent en vlakbij het hotel. Na alle consternatie rond de 'gipsarm' en het luisteren naar alle verhalen van de fietsers was het de hoogste tijd voor ze om te douchen en zich in gepaste kleding te hijsen voor ons 'trouwdagdiner'.
Keurig om 8 uur zaten we aan tafel en begonnen we aan ons aperitief, het eten was lekker en de wijn smaakte goed. Vanaf die tijd liep wel alles zoals we het vooraf bedacht hadden.

Op zondagmorgen na het uitgebreide ontbijt zijn we naar het Citadelpark gereden en hebben daar de expositie van Ed Templeton bezocht (The Cemetery of Reason) in het S.M.A.K. (Het SMAK over Ed Templeton: "De tentoonstelling brengt het verhaal van een pro-skateboarder, een fotograaf, een tekenaar, een schilder... Een verhaal dat – hoewel gefocust op zijn eigen leven en dat van de mensen die hem omringen – het ‘autobiografische’ overstijgt en sociaal-maatschappelijke fenomenen zonder schroom noch vingerwijzing blootlegt.").
Zo rond het middaguur zijn we weer richting Antwerpen gereden en hebben nog in St. Niklaas geluncht. Daarna was het tijd om de fietsers in Tlburg op de trein te zetten en zelf weer naar huis te rijden. Gisteren, de dag dat we 35 jaar getrouwd waren, was een bijzondere zondag na een nog specialere zaterdag.

*35 jaar getrouwd = koralen bruiloft! (bron: www.felicitatieboek.nl)

Deze week op Station Mill: Stilte voor de storm?

Istanbul - Miami

(Uitzicht hotelkamer)

Het ene weekend zaten we nog in Istanbul en het volgende alweer in Miami. We vliegen wel veel de laatste tijd, niet alleen letterlijk trouwens. Het is een heel georganiseer om de combinatie reizen en werken steeds weer voor elkaar te krijgen. Tot nu toe lukt ons dat echter heel aardig en houden we zelfs tijd over voor andere dingen. Zoals Spaanse les bijvoorbeeld. Dat is om de 14 dagen op maandag en we hebben nog maar één les gemist omdat we in het buitenland (Israël) zaten. Tot het einde van het cursusjaar gaan we alle komende lessen nog volgen, zoals het er nu tenminste uitziet. Hier in Miami valt trouwens genoeg te oefenen in het Spaans, want het lijkt wel tweetalig hier. Overal is alles in het Engels én het Spaans aangegeven, dat begon al op het vliegveld. Salida, baños, boletos, llegadas etc.
De reden dat we hier in Miami zijn, is het IPA world congress over probiotica. Dat is zo internationaal dat er maar één taal gesproken wordt en dat is Engels.
Over ons verblijf in Miami en het congres hier kun je meer lezen op onze reislog, daar vind je later deze week ook nog een link naar de foto's.

Weekend Istanbul

Eigenlijk is het net te ver voor een weekend cultuur snuiven, bovendien is een weekend echt te kort. Maar toch hebben wij een paar heerlijke dagen gehad in de Turkse stad Istanbul. We hadden tickets voor de vrijdagochtendvlucht van 07:20 uur en daarom besloten we om de nacht ervoor in een hotel vlakbij Schiphol te slapen. De eerste shuttlebus vertrok daar om 06:00 uur en we konden onze auto op het bijbehorende parkeerterrein laten staan. Mooi geregeld, we kenden het al van eerdere gelegenheden.
We hadden een prettige vlucht met Turkish Airlines en kwamen volgens schema om ongeveer 11:45 uur aan (in Istanbul is het een uur later). In het vliegtuig hadden we al besloten om een taxi naar het hotel te nemen, zodat we geen tijd zouden hoeven verknoeien met het zoeken van een juiste bus of trein. De taxi's in Istanbul zijn niet duur, maar op de een of andere manier hadden we wel het idee dat we niet via de kortste weg naar het hotel reden. Maar leg dat maar eens uit aan een Turkse taxichauffeur die 3 woorden Engels spreekt. Nou ja, we beschouwden het maar als wat extra sight seeing.

Ons hotel (Hotel Carlton Istanbul) lag net buiten het toeristische Sultanahmet, maar wel vlakbij de Grand Bazar (Kapali Çarsi), de universiteit, het Beyazit complex en de grootste moskee van Istanbul: Suleymaniye Camii.
We hadden prachtig weer en zijn dan ook vooral buiten geweest, met af en toe een bezichtiging van het interieur van een moskee en natuurlijk een bezoek aan de bazars. Het is een prachtig kleurenspel in de Kapali Çarsi (Grand Bazar) en daar komt in de Misir Çarsisi nog eens een spectaculair aroma bij van alle verse kruiden en specerijen die er te koop zijn. We hebben er niet teveel tijd aan opgeofferd, maar zijn er wel regelmatig dwars doorheen gelopen onderweg naar een andere bestemming. Het is wel verleidelijk om allerlei potjes en bordjes te kopen, maar thuis zijn die vaak lang niet meer zo leuk als toen je ze kocht. Mijn kooplust heb ik bedwongen door een paar shawls te kopen voor minder geld dan je er hier ooit kwijt aan zou zijn. Natuurlijk is het ook leuk om het spelletje mee te spelen en gepast af te dingen.
Op vrijdag hebben we veel tijd doorgebracht in Sultanahmet met een bezoek aan de Blauwe Moskee en de Aya Sofia. 's Avonds hebben we in een visrestaurant op de Galata brug gegeten. Toen we terug liepen naar het hotel, zijn we nog hopeloos verdwaald en kwamen in straatjes die we liever niet gezien hadden. Overal zie je in Istanbul taxi's, maar toen we die écht nodig hadden waren ze nergens te bekennen. Het leek dan ook wel op een sloppenwijk, het buurtje waarin we terecht waren gekomen. Gelukkig kwamen we uiteindelijk weer op bekend terrein en vonden het hotel weer terug.

Op zaterdag zijn we met de veerboot naar de 'overkant' (Harem) gevaren (voor anderhalve Turkse Lira heb je een enkele reis, dat betekent dat je voor ongeveer € 1,50 heen en terug kunt), je hebt dan een prachtig uitzicht op het oude Istanbul. Aan de overkant van de Bosporus ligt het Aziatische deel van Istanbul en het valt op dat er meteen geen of heel slecht Engels wordt gesproken. We hebben er een stukje gewandeld en kwamen onderweg langs de Kız Kulesi, ook wel Leandertoren of Meisjestoren genoemd. Het is een toren op een klein eilandje in de Bosporus, duidelijk zichtbaar vanuit verschillende wijken.
Volgens de legende zou de toren gebouwd zijn door een Osmaanse sultan, die zijn dochter erin liet opsluiten. Er was namelijk voorspeld dat de dochter zou sterven op haar 18e verjaardag, en de sultan dacht dat ze in de toren veilig zou zijn. Helaas overleed de prinses zoals voorspeld op haar 18e verjaardag, door toedoen van een slangenbeet. De slang had zich verstopt in een mand fruit die de sultan zijn dochter liet brengen op haar verjaardag. Nu is er in de toren een restaurant waar je alleen per boot kunt komen.
Bij Üsküdar Besiktas zijn we weer op de boot terug gestapt en hebben op de Galata brug geluncht. Daarna zijn we naar de overkant van de brug naar de op één na oudste wijk van Istanbul gelopen: Galata dat op de heuvel van Pera ligt.
Het was zo'n prachtig weer dat we zonder enige haast rondgewandeld hebben. Om een uur of 4 waren we weer terug in Sultanahmet en wilden toen nog naar het Topkapi Paleis dat volgens de boekjes tot 6 uur open was. Helaas mochten we er niet meer in, er stonden soldaten met uzi's iedereen tegen te houden. Dat zag er nogal dramatisch uit, maar toen ik ging vragen waarom we er niet in konden, antwoordde één van hen dat ze om 4 uur gesloten waren. Jammer, maar dan moeten we gewoon nog een keer terug.
Op zaterdagavond hebben we in een restaurant tegenover de Suleymaniye Moskee gegeten, heel authentiek Turks. Ik had een soort lamsrolletjes (gehakt of misschien wel veel erger in deeg gerold) met daaroverheen héél veel yoghurt. Het was best lekker, ook al zag het er niet echt smakelijk uit.

Zondag hadden we niet veel tijd meer om nog iets te ondernemen. We hebben daarom in de buurt van het hotel gewandeld (onder andere naar het Aquaduct over de Atatürk Boulevard) en nog maar een keer Turkse thee en vers geperst sinaasappelsap gedronken. Eigenlijk waren we van plan geweest om naar de start van de Tour of Turkeye te gaan kijken, maar die begon pas om 11 uur en dat ging niet meer lukken. Wij vertrokken om half 12 met de taxi naar het vliegveld en hadden daar nog een klein beetje tijd over voor de laatste Turkse koffie. Toen we bij de gate aankwamen, werd ik geroepen en toen bleek daar een oud collega met haar man te zitten. Zij waren ook een paar dagen in Istanbul geweest, leuk om het weekend zo af te sluiten.

Boven deze blog zie je een diavoorstelling van mijn foto's. Als je ook de onderschriften wilt lezen, ga dan naar Picasaweb.

OV-chipkaart

'Je zou er een blog over kunnen schrijven', dacht ik bij de zoveelste poging om mijn OV-Chipkaart geactiveerd te krijgen. Nu het na eindeloos proberen misschien gelukt is, zal ik dat maar doen ook!

In januari 2010 vroeg ik op de website van ov-chipkaart.nl voor mijn echtgenoot en mezelf een kaart aan. De eerste kaart waarvoor ik op de website de gevraagde gegevens invulde, lukte vrijwel meteen. Daarmee was de kaart voor mijn echtgenoot aangevraagd. Bij de tweede kaart, voor mezelf, begonnen de problemen al. Het lukte niet om een foto te uploaden. Bij de eerste poging werd ik automatisch teruggestuurd naar de homepage, weg alle gegevens. Bij volgende pogingen gaf het programma steeds aan dat de foto niet goed was, terwijl ik zeker wist dat de foto aan de norm voldoet. Toen ik als controle de - eerder goedgekeurde - foto van mijn echtgenoot probeerde, kreeg ik dan ook dezelfde melding. Ik besloot om een paar dagen te wachten voordat ik het opnieuw probeerde en dat bleek een goed idee te zijn. Met dezelfde foto die eerder als 'kwalitatief niet goed' bestempeld werd, kon ik de aanvraag afronden.
Inmiddels was de kaart van mijn echtgenoot al per post aangekomen en kon hij hem gaan gebruiken. Voor iemand die regelmatig gebruik maakt van het openbaar vervoer in de Randstad is het logisch dat hij de kaart daar ook activeert. Bij de infobalie van het GVU en Connexxion in Utrecht was dat snel gebeurd en de kaart heeft inmiddels zijn gemak al bewezen.

Het 'gezeur' begon pas toen ik mijn eigen kaart wilde gaan activeren. Met de kaart wordt een brief meegestuurd waarin staat dat automatisch opladen van de kaart vóór eerste gebruik persoonlijk ('u kunt niet iemand anders sturen') geactiveerd moet worden bij een Verkoop- & Informatiepunt van RET (oorspronkelijk Rotterdamse Elektrische Tram, nu gemeentelijk vervoerbedrijf R'dam) of GVB (Gemeentelijk Vervoer Bedrijf Amsterdam). Alsof Nederland alleen maar uit Rotterdam en Amsterdam bestaat, daar hebben wij hier in Brabant niet zoveel aan. Helaas bleek dat laatste maar al te waar te zijn.
Mijn eerste poging om de kaart te activeren strandde in Uden. volgens de website van de OV-chipkaart was er bij de AH daar een mogelijkheid om het automatisch opladen op de kaart 'aan' te zetten, waarmee de kaart klaar voor gebruik zou zijn. Helaas hadden ze bij de Albert Heijn in Uden geen idee waar ik het over had.
De volgende poging deed ik bij de AH in Cuijk, weer op aanwijzing van de website van de OV-chipkaart. Daar bleken ze wel een automaat te hebben waar mijn kaart in paste, maar dat apparaat gaf geen enkele respons. Op alle mogelijke manieren heb ik er mijn kaart ingestopt, linksom - rechtsom - ondersteboven en alle variaties daarop. Het schermpje bleef helemaal leeg...

Gisteren waren we in 's-Hertogenbosch en daar hebben we weer enkele pogingen ondernomen. In dit geval zeg ik 'we', want mijn echtgenoot is aan zijn 2^de OV-chipkaart toe omdat hij de eerste al verloren is. Ook zijn kaart moest dus weer geactiveerd worden. Bij onze eerste poging bij AH-Arena in Den Bosch kon ik zomaar mijn saldo opvragen en er zelfs geld bijzetten. Dat leek erop alsof mijn kaart toch al geactiveerd was bij een eerdere poging. Dat kon dan alleen maar in Cuijk zijn geweest, maar op een leeg display kun je dat niet zien. Om helemaal zeker te zijn, zijn we alsnog naar het station gelopen om bij het OV-informatiepunt (op het busstation) te vragen of ze de kaart van mijn echtgenoot konden activeren en die van mij als dat nodig mocht blijken. Tot onze grote verbazing hebben ze bij het informatiepunt nog geen mogelijkheid om kaarten te activeren en we werden naar de AH-vestiging in het stationsgebouw verwezen. We raakten er al een beetje aan gewend, ook hier verwezen de medewerkers ons naar het oranje kastje van de OV-chipkaart maar konden ons verder niets wijzer maken.
Tenslotte zijn we naar het NS loket gegaan om op beide kaarten het automatisch opladen 'aan' te zetten. Dat was op zich geen probleem, waren het niet dat ze bij de NS dan ook meteen het 'reizen op saldo' willen aanzetten en dat moet je dan weer van tevoren online aangevraagd hebben. Van het kastje naar de muur? Zoiets, maar dan in het kwadraat.

Al met al lijkt het erop dat de kaarten nu toch geactiveerd zijn, dat merken we pas als er zich geen complicaties voordoen als we de kaarten gaan gebruiken in tram of bus. We hopen er maar het beste van.
Toen we naar binnen gingen op station Den Bosch was het ons al opgevallen dat er zoveel mensen stonden te wachten met een grote tas of zak. De reden daarvan zagen we toen we weer naar buiten kwamen. We belandden midden in een enorm kussengevecht op het Stationsplein! Een prachtig gezicht overigens, al die mensen in een 'waas' van veren (voor de geruststelling: allemaal synthetisch) druk in de weer met kussens. Iedereen die dat wilde kreeg een kussen aangereikt in een sloop in 'Chocomelkleuren' en kon aan het gevecht gaan deelnemen. Wij hebben er ook een in ontvangst genomen, maar hebben ons verder niet met het gevecht bemoeid. Uiteraard heb ik er wel foto's van gemaakt! Op YouTube vond ik ook een filmpje:

Deze week op Station Mill: Mill in het nieuws
Deze week op IMMUUN: Some like it hot

Een reis rond de wereld in Millse hapjes

Het restaurant waar we vanavond aten is misschien al net zo lang in Mill als wij er wonen, maar we waren er nog nooit geweest. Hoogste tijd dus om er kennis mee te gaan maken. 'Des Werelds' is de veelbelovende naam van het restaurant dat zich in het Fitland complex aan de Hoogveldseweg in Mill bevindt. Met een bescheiden kaart en enkele combinatiemogelijkheden (keuze uit verschillende variaties 3 of 4 gangendiner) is het gemakkelijk kiezen om een lekkere maaltijd samen te stellen. Op de kaart staan gerechten uit alle delen van de wereld en het restaurant is ook in deze stijl 'aangekleed'. Met landkaarten en foto's zit je er werkelijk middenin.
Wij aten er met 4 personen en kozen allemaal een ander voorgerecht en hoofdgerecht. Als eerste gang kwamen op tafel Italiaanse carpaccio, een salade met gebakken gamba's, Franse vissoep en in filodeeg gebakken zalm met Thaise groenten. We aten er allemaal smakelijk van en waren benieuwd naar onze hoofdgerechten: Nieuw Zeelands lamsrack met gekonfijte knoflook met rozemarijn en rozevalpuree, Argentijnse rundertournedos met truffelsaus en gestoomde schorseneren, Indiase kalfssukade met kerrie en kokosmelk met notenrijst en Kabeljauwfilet met gebakken witlof en bospaddenstoelen. Het waren allemaal heerlijke gerechten die op zich al voldoende waren, maar er werd voor 4 personen één klein schaaltje salade en één puntzak frites bij geserveerd. Wij hadden er genoeg aan, maar het zag er wat karig uit. Bovendien heb ik in een restaurant mijn frites liever in een schaaltje dan in zo'n onstabiele puntzak waaruit je niet kunt opscheppen. Ik dacht eigenlijk dat die trend al passé was, maar bij Des Werelds nog volop in gebruik. Over de smaak van de frites kan ik alleen maar lovend zijn, lekkere dikke Vlaamse frieten.

In de keuze van het dessert waren we wat eensgezinder, slechts één van ons bestelde Crème brulée en voor de rest was er een Brusselse wafel met warme kersen. Bij de koffie werd ruim chocolade snoep gepresenteerd.
De bediening was netjes, maar misschien net iets te bescheiden. De fles wijn die we bestelden (Cote du Ventoux) werd zonder plichtplegingen geopend en de glazen werden zonder proeven vooraf ingeschonken.
Je kunt prima eten in Des Werelds, maar het is er wel een beetje sáái. Misschien omdat het restaurant nogal ruim bemeten is en er niet zo heel veel bezoekers waren. De strakke inrichting en heldere verlichting dragen niet bij aan een knus gevoel. Toch hebben wij een erg leuke avond gehad met lekker eten en in goed gezelschap van vrienden.

Gisteren deden wij mee aan de openhuizendag van de NVM in een poging geïnteresseerden voor ons huis naar de Stationsstraat te 'lokken'. Helaas pakte dat niet uit zoals wij dat hadden gewild, lees daarover meer op Station Mill.
De dag ervoor hadden we nog ontzettend ons best gedaan om te zorgen dat alles er netjes bij lag. De jongste zoon en zijn vriendin kwamen er speciaal voor uit Utrecht om daarbij te helpen. Dat was behalve hard nodig, ook heel gezellig, maar er is geen enkele kijker komen opdagen die ervan heeft kunnen genieten. We proberen er de moed maar in te houden, ons geduld wordt wel erg op de proef gesteld.

Morgen is het weer tijd voor Spaanse les. Door ons verblijf in Israël hebben we de vorige les gemist en moesten we dat thuis inhalen. Dat betekent dat er zowel gisteren als vanmiddag nog flink huiswerk gemaakt moest worden. Het wordt steeds leuker om Spaans te leren, maar zoals met alles wat je leert ook steeds moeilijker naarmate je vordert met de leerstof. Tegelijkertijd brengt meer kennis van het Spaans ook het besef met zich mee dat je nog veel meer níet weet en dat je er voorlopig dus nog niet mee klaar bent.
¡Veo negro para hablar español pero me gusta todavia!

Favorieten

(live Video Zoetermeer 10-03-10, met dank aan flipp022 op YouTube)

De laatste blog die ik vanaf mijn huisadres schreef, is alweer 2 weken geleden. Daarom wil ik nog even terug naar 10 maart, net voordat we naar Israël vertrokken. Op die woensdag waren wij in Zoetermeer getuige van een geweldig concert van Joan Armatrading, mijn 'all-time-favourite' wat muziek betreft. Zo langzamerhand heb ik waarschijnlijk alles wat ze ooit gemaakt heeft, wel gehoord en/of in eigen bezit, maar een live concert van haar blijft boeien. Mee te maken hoe goed ze gitaar speelt (op alle 8 exemplaren die ze meegebracht had), te zien hoe haar vingers over de snaren glijden, te horen hoe krachtig haar stem is terwijl ze moeiteloos lijkt over te schakelen van heel hoog naar laag en vooral om dat allemaal van zo dichtbij mee te maken, blijft het leukste wat er is. Ze begon haar optreden met mijn nummer-1-hit als ik het voor het zeggen had: 'Show some emotion'. Verder kwamen er veel bekende nummers langs, maar ook werk van haar nieuwe cd 'This charming life'. Een goede mix van oude en nieuwe nummers met als toegift 2 klassiekers: 'Willow' dat voor het grootste gedeelte door het publiek werd gezongen (To be a shelter in a storm - Your willow - Oh willow - When the sun is out) en tenslotte 'Drop the pilot'.
Tijdens haar optreden brak ze ook nog een nagel, dat voorval veroorzaakte duidelijk veel last bij haar gitaarspel, waarop ze dat even onderbrak en zich tot het publiek richtte met de woorden 'So, this is it, I can't play anymore' om vervolgens met een big smile door te gaan. Dat was Joan in Zoetermeer.

Een paar dagen later vertrokken we naar Tel Aviv, van de kou hier naar heerlijk weer met temperaturen rond de 30° daar. Wij gingen met gemengde gevoelens naar Israël. Vroegen ons af of het veilig zou zijn, maar we wilden wel eens zelf ervaren hoe het daar is. Tijdens ons verblijf waren er ernstige ongeregeldheden in Jeruzalem, een héél klein beetje hebben we daar wel van meegekregen. Maar ook als het ´rustig´ is in Israël, word je overal gefouilleerd en wordt je tas op de gekste plaatsen en tijden doorzocht. Dat moet dan een veilig gevoel geven, maar je wordt zo wel heel erg met ´het gevaar´ geconfronteerd.
Onze mening over Israël is door ons bezoek niet veranderd, het behoort niet tot onze favorieten, er is eerder sprake van bevestiging van onze scepsis t.o.v. het land. Wil je meer lezen over onze reis, kijk dan op http://lievendag.punt.nl.

Wij kwamen donderdag thuis en voordat we weer een beetje op orde waren, was het alweer weekend. Zaterdag was de laatste dag van de boekenweek en wij wilden daar nog graag wat van meemaken. Omdat we zaterdagavond toch in Den Bosch moesten zijn, besloten we om wat eerder te gaan en een bezoek te brengen aan onze favoriete boekhandel aldaar Selexyz Adr. Heinen in de Kerkstraat. Heerlijk om daar tussen de boeken rond te dwalen, af en toe eens een boek op te pakken om de achterkant te lezen of er even doorheen te bladeren. Ik word er altijd heel erg hebberig van als ik in een boekhandel ben, maar we hebben ons kunnen beheersen en hebben slechts 3 boeken gekocht. Het 4^de boekje kregen we er gratis bij: Duel, het boekenweek geschenk van Joost Zwagerman.

Zaterdagavond zaten wij weer op rij 0 van Het Koningstheater in onze favoriete stad. Vooraf hebben wij heerlijk gegeten bij Ome Bernard in de Verwersstraat en ruim op tijd waren we in het theater voor een optreden van Daniël Lohues. Omdat mijn schoonmoeder een Drentse was, speelt deze provincie tot op de dag van vandaag nog een grote rol in het leven van mijn echtgenoot en zijn familie. Daniël Lohues woont in Erica, de plaats waar mijn schoonmoeder geboren is, en zingt liedjes in zijn streektaal. Alleen al daarom wilden wij naar die voorstelling en omdat mijn schoonzus zich erg bewust is van haar Drentse roots, hadden we haar en haar echtgenoot meegevraagd. Het was een bijzondere avond, want behalve leuk zingen en geweldig gitaar spelen, kan Daniël Lohues ook aardig vertellen. Ik mag er niet te enthousiast over doen, want dat is absoluut niet des Drentenaren. Die houden niet van overdrijven, alles moet gerelativeerd worden. Maar leuk was het wel! De paar Drentse woorden die ik machtig ben, kwamen als vanzelf voorbij in alle verhalen die Lohues over zijn jeugd vertelde. (Weten jullie bijvoorbeeld wat siepels zijn?)
Op het toneel stonden een heleboel gitaren, een vleugel, een harmonium en er bleken ook nog verschillende mondharmonica's te liggen. Alle instrumenten kwamen tijdens de voorstelling (Allenig IV) aan bod, waarbij een paar gitaren wel erg opvielen. De oudste gitaar, een Gibson, dateerde van 1936 en de slagplaat daarvan was nog van een echte schildpad afkomstig. Daniël speelde er een klassiek bluesnummer op, maar dan wel met Drentse woorden. Een andere opvallende 'gitaar' was door hem zelf gemaakt van een leeg conservenblik (het leek erop alsof er bruine bonen in hadden gezeten...), een lat en één snaar. Hij vertelde dat hij van zijn ouders eigenlijk geen gitaar mocht spelen, zij hadden liever dat hij zich bekwaamde op het orgel. Daarom besloot hij om er zelf eentje te maken en het leuke is dat hij er ook echt een nummer op kon spelen ('Ha'k mar 'n gitaar')!
Achter de vleugel voelt Lohues zich ook duidelijk thuis, het liedje voor de koningin (zie filmpje hieronder voor de tekst) leidde hij in met een geweldig verhaal over zijn ontmoeting met Hare Majesteit. Maar zijn échte favoriet bleek toch Maxima te zijn!

Deze week op Station Mill: Openhuizendag 27 maart

Groeten uit Israël

Wij zitten een paar dagen in Israël en kijken vol verwondering om ons heen. De indruk die ik van het land had, blijkt niet helemaal te kloppen. Ook al is er wél dreiging - we lazen vanochtend in een Israëlische krant dat er extra beveiliging is - je merkt er in het dagelijks leven weinig van. Behalve dan alle militairen die met wapens getooid over straat lopen en veel politie overal. Hier in Tel Aviv schijnt de zon en iedereen is onderweg naar zijn werk of slentert door de straten zoals toeristen overal ter wereld doen. De bussen zitten vol relaxte mensen en op het strand is het druk met hardlopers.

Gisteren in Jeruzalem was het ook heel druk en daar was de beveiliging nog duidelijker zichtbaar, volgens de krant was er dan ook kans op ongeregeldheden.
De opening van de Hurva synagoge (na 62 jaar) gaf ook aanleiding daartoe (lees hier meer daarover) en wij kwamen gisteren midden in de feestvierende massa terecht die een nieuwe Thora naar die synagoge brachten. Gelukkig is er niks gebeurd en is het feest daar gewoon doorgegaan en konden wij uiteindelijk doorlopen.

In 1948 werd de oorspronkelijke Hurva synagoge door het Jordaanse leger vernietigd. De synagoge die in de Oude Stad van Jeruzalem ligt, bevindt zich volgens de Palestijnen op Palestijns grondgebied. President Netanjahoe zal daarom niet bij de opening aanwezig zijn en daardoor geen confrontatie met de Amerikanen en Palestijnen aangaan. Hij spreekt de genodigden via een videoboodschap toe (bron: Laatste Nieuws Israël)

Druk?!

Ik had het me nog zó voorgenomen: ik zou niet meer zeggen dat ik het zo druk, druk, druk had en er zou iedere week een blogje op deze plaats verschijnen. Niet gelukt dus.

Heb ik het eigenlijk wel druk? Nou nee, mijn dagen zijn aardig gevuld, maar ik zorg er wel voor dat ze niet 'overlopen'. Daar ben ik zelf bij om dat goed in de gaten te houden. Heb ik het misschien niet druk genoeg en verlummel ik daardoor teveel tijd met nietsdoen? Dat zou kunnen en dat is ook helemaal niet verkeerd. Ik heb pas nog gelezen dat lanterfanten een kunst is die de mensheid aan het verleren is. Af en toe daarin oefenen is dus heel goed! Waaraan het dan wél ligt dat ik me niet aan mijn voornemens kan houden, weet ik eigenlijk niet. Ik vind het ook helemaal niet belangrijk, ik ben best tevreden met mijn eigen 'time management'. Naast de kunst van het lanterfanten versta ik de kunst van het indelen van mijn eigen tijd heel goed. Terugkijken waarom ik dan geen tijd had om een blogje te schrijven is dan ook volkomen zinloos. Ik heb wel wat beters te doen. Bijvoorbeeld nu echt aan dit stukje beginnen!

Het waren 2 weken waarin ik veel tijd aan de politiek heb besteed. Niet actief, behalve dan dat ik natuurlijk ben gaan stemmen, maar passief voor de televisie of al lezend op het internet. Na de val van het kabinet was er natuurlijk volop aandacht voor de gemeenteraadsverkiezingen. Er waren dagelijks debatten die ik probeerde te volgen met als 'slotakkoord' het laatste debat voor Agnes Kant op woensdagavond. Toen kon je al zien wat de volgende dag duidelijk werd. Ze heeft de handdoek in de ring gegooid en kiest voor zichzelf. Een wijs en dapper besluit, ik denk dat het niet alleen in het belang van haar partij is, maar vooral in het belang van Agnes zelf. Er zouden meer mensen in de politiek moeten zijn die zulke beslissingen durven nemen!

De Spaanse lessen worden steeds moeilijker en daar hoort bij dat er flink huiswerk gemaakt moet worden. Tot nu toe alleen maar leuk en het weerhoudt me van teveel lanterfanten! Het officiële lesboek is niet altijd overal even duidelijk en ter aanvulling 'gebruik' ik ook de Teleac cursus Spaans op internet en heb ik het boek 'Spaans Voor Dummies' aangeschaft. Zo hoop ik voor het eind van het jaar al een aardig woordje Spaans te spreken, misschien dat we dan Oud en Nieuw in een wat warmere stad als Keulen of Parijs kunnen vieren.

Vorige week vierden wij onze jeugd tijdens een avondje rikken en plaatjes (van toen) draaien. Met allemaal vrienden van onze middelbare school kwamen we bij een bevriend stel thuis bij elkaar met een aantal stokken kaarten en een heleboel oude elpees en nieuwe(re) cd's (eigenlijk moet ik nu ook ceedees schrijven). We hebben naar hartenlust gekaart, herinneringen opgehaald (en bijgepraat) en naar 'onze' muziek geluisterd. Volgend jaar weer!

Woensdag (10 maart) begint de Boekenweek en bij wijze van 'voorafje' was er vrijdag 5 maart een Literaire Manifestatie in Theater aan de Parade in Den Bosch. Wij hadden kaarten voor de voorstelling in de Grote Zaal. Daar werden 4 schrijvers aan de tand gevoeld over hun laatste boek: Bert Natter (Begeerte heeft ons aangeraakt), Marieke van der Pol (Bruidsvlucht), Rik Launspach (1953) en Thomas Rosenboom (Zoete mond). De avond werd aan elkaar gepraat door Frenk van der Linden en er waren 2 intermezzo's van Dans!Code Den Bosch. Tegelijkertijd was er in de Pleinzaal een soortgelijk programma met andere schrijvers: Jan Brokken, Judith Koelemijer en Frank Westerman. Aan het einde van de avond was er gelegenheid om boeken te kopen en te laten signeren door de schrijver.

Bij de boetseerclub zijn we weer aan een nieuw model begonnen. Een staand vrouwelijk naakt, heel moeilijk om de juiste houding in proportie in klei vorm te geven. Er volgen nog 2 lessen met dit model om het voor elkaar te krijgen, maar voor mij valt die laatste les uit omdat we dan in Israël zijn. Mijn vorige beeldje van een zittende vrouwenfiguur staat nu in de oven te bakken als het goed is.

En natuurlijk was ik de afgelopen woensdagen ook weer kleuterjuf van groep 1/2 van De Kameleon. In zo'n klasje met ruim 20 kleuters kom je oren en ogen en soms ook handen tekort om alles voor elkaar te krijgen. Maar gezellig is het wel, dat kleine grut dat vol vertrouwen opkijkt naar die juf die alles kan.

Ik maakte er een paar regels hierboven al melding van: we gaan weer op reis. Volgende week zijn we enkele dagen in Israël voor een congres. Gelukkig is er ook tijd voor een excursie naar Jerusalem. Binnenkort is er ook een congres in Miami waar we een lang weekend heengaan. We zijn nu aan het uitzoeken hoe die reis het beste geboekt kan worden. Onze reizen zijn altijd maar kort, maar op deze manier zien we wel een heleboel van de wereld.

Voordat we vertrekken, gaan we deze week nog naar een concert van Joan Armatrading, wordt mijn nieuwe laptop geleverd die ik voor de reis nog tiptop geïnstalleerd wil hebben en verwacht ik onze nieuwe 'smartphones' waarvan ik de gebruiksaanwijzing zo snel mogelijk uit mijn hoofd wil kennen. En behalve lanterfanten, moet ik natuurlijk ook gewoon werken, Spaans leren, boetseren en kleuterjuffen. Hoezo druk?!

Deze week op IMMUUN: Bloedgroepen en bacteriën
Deze week op Station Mill: Open Huis

Wel stil, maar niet stilgezeten

Soms lukt het niet om mijn wekelijkse blog te schrijven, dan blijft het hier stil. Dat betekent natuurlijk niet dat ik stilgezeten heb, dat zit niet in mijn aard. Sinds mijn vorige uiteenzetting over het gebruik van 'hun' als onderwerp hoor ik het steeds vaker. Waarschijnlijk omdat ik er nu nog meer op let, maar ook vanwege de aandacht die er in de media voor was. De dag nadat ik de blog schreef werd er in DWDD aandacht aan geschonken in het gesprek tussen Ronald Plasterk (behalve minister van onderwijs ook voorzitter Nederlandse Taalunie en fel tegenstander van het misbruik van 'hun') en Helen de Hoop (taalwetenschapper uit Nijmegen die het gebruik van 'hun' als onderwerp heeft onderzocht). Voor de mensen die het gemist hebben, volgt hier het fragment:

Op woensdag 10 februari woonden wij in Het Koningstheater in Den Bosch de voorstelling 'Mondo Leone: Dagboek' van Leon Giessen bij. Voorafgaand aan zijn optreden hadden wij ook nog een korte ontmoeting met hem in de kleedkamer waar hij enkele nummers akoestisch ten gehore bracht en wat leuke anekdotes vertelde. Maar het verrassendste onderdeel van de avond vond ik toch wel zijn nummer over 'Het raadsel tussen Utrecht en Den Bosch'. Ik weet niet hoe vaak ik op dat traject al in de trein heb gezeten, maar voor mij was het compleet nieuw! Ook andere mensen die ik ernaar gevraagd heb, hadden het nooit eerder opgemerkt. Misschien zijn er onder de lezers van dit blog wel mensen die het al gezien hadden? Bekijk de video en laat het me weten!

Tijdens mijn afwezigheid hier was het ook carnaval, maar daar heb ik niet veel van meegekregen. Wij waren dat weekend in Parijs waar we o.a. een prachtige tentoonstelling "Matisse & Rodin" in het Rodin Museum hebben bezocht. Het was koud in Parijs, maar met de metro kom je overal en blijf je toch redelijk warm. De laatste 2 dagen van het carnaval hebben we er in Mill wel wat van gehoord, maar hebben er niet actief aan deelgenomen.

Gisteren hebben we de vriendin van onze oudste zoon uitgezwaaid die voor onbepaalde tijd teruggaat naar haar land Nieuw Zeeland. Met een al lang verlopen Europees visum (3 maanden geldig) is dat een riskante actie, want het kan gebeuren dat ze voor een periode uit de EU geweerd wordt. Twee jaar geleden kwam ze binnen via Duitsland, maar nu zal ze vanuit Londen vertrekken omdat Nieuw Zeelanders als burgers die bij het Gemenebest horen daar bescherming zouden krijgen. Het vertrekken zal ook niet het grootste probleem opleveren, maar wel het opnieuw een visum voor Europa krijgen. In het ergste geval zal de 'ban' 3 jaar duren, maar waarschijnlijker is dat 1 jaar. Daar houden we ook rekening mee en verder hopen we dat het meevalt en dat ze eerder terug kan komen.

En dan was daar natuurlijk de afgelopen week de drukte in Den Haag. Via Twitter en de televisie heb ik geprobeerd om het zo goed mogelijk te volgen. Wat werd er veel gepraat en nog erger, veel verzwegen. Ik vond het prachtig om de debatten op tv te volgen, terwijl mijn echtgenoot via een andere televisie naar het schaatsen en andere olympische sporten keek. Vijdagavond heb ik het volgehouden tot kwart over 1, toen heb ik de moed opgegeven en ben naar bed gegaan met (voor mezelf) de zekerheid dat het kabinet die nacht nog zou vallen. Het eerste wat ik gisterochtend dan ook deed, was de tv aanzetten waar ik inderdaad het nieuws direct hoorde. Volgens mij is er wel veel duidelijk geworden tijdens alle debatten, ook al heerste er vaagheid alom. Een grote pluim voor Femke Halsema (misschien moet ik voortaan toch GL gaan stemmen) die als een van de weinigen haar betogen goed opbouwde en te allen tijde haar taalgebruik onder controle had. Beheerst en fatsoenlijk zei ze precies wat ze bedoelde en liet ze blijken dat ze het hele debat uitstekend had voorbereid. Ook voor Wouter Bos had ik bewondering, om zo rustig te blijven als je vaak zo onterecht wordt aangevallen. Hij is eigenlijk niet van 'mijn' partij en in de gemeente Mill kán ik niet eens op de PvdA stemmen (die partij hebben we hier niet), maar dat vind ik op dit moment heel erg jammer. Met het oog op een volgend kabinet kan de PvdA wel wat extra stemmen gebruiken, gelukkig zag ik in de laatste peilingen dat meer mensen dat vinden (www.peil.nl).

Deze week op Station Mill: Museum Jan Cunen Oss

HUN

Atilla de Hun

Tot mijn grote schrik hoorde ik deze week het volgende nieuws op TV: "Het gebruik van 'hun' als onderwerp van een zin is niet meer uit te roeien. Hoewel het volgens de regels van de Algemene Nederlandse Spraakkunst echt fout is, is het steeds vaker te horen. 'Hun hebben' is een blijvertje."
Toch hoop ik dat het gewoon officieel fout blijft, ook al is het dan in de spreektaal alom aanwezig. Nu al hoor je het 'hun hebben' ook op de televisie en ik ken zelfs mensen uit het onderwijs die het bezigen. Om te gruwen dus, want als de juf zulke fouten al niet meer herkent, wie dan wel?

Een paar jaar geleden hadden we dezelfde discussie over 'kan je', toen nog geen officieel Nederlands maar wel al algemeen gebruikt. Op de vraag welke werkwoordsvorm correct is, zegt de Nederlandse Taalunie nu: Beide vormen zijn mogelijk. Je/jij kunt, je/jij wilt en je/jij zult zijn de gewone vormen. Je/jij kan, je/jij wil en je/jij zal zijn informeler.
Volgens de Nederlandse Taalunie is er trouwens wel verschil tussen 'je kunt' en 'je kan'. Dat kan je niet maken. (= 'men kan dat niet maken', gericht tot niemand in het bijzonder) en Dat kun je niet maken. (directer gericht tot een jij)
Dat geldt ook voor 'je zult' en 'je zal'. Je zal dit zelf moeten opknappen. (= 'Stel je toch eens voor dat je dat zelf zou moeten opknappen') en Je zult dit zelf moeten opknappen. (= 'Het is je eigen schuld, je moet het nu maar zelf opknappen').
Maar je moet er toch niet aan denken dat we over een paar jaar geen verschil meer maken tussen 'ik lig' en 'ik leg'. Er zijn al hele bevolkingsgroepen die zeggen 'ik ga een tijdje op bed leggen' als ze even willen gaan rusten. Het is gewoon fout en mooi is anders.
Onze zuiderburen, die doorgaans zorgvuldiger met onze taal omgaan, gebruiken de vorm 'je kan' overigens niet, ook niet informeel.

Terug naar 'hun'! Het Genootschap Onze Taal wijst het gebruik van 'hun' als onderwerp sterk af. Gelukkig. Zij schrijft op de website: "Hun als onderwerp wordt nog algemeen afgekeurd. Een zin als 'Hun hebben er helemaal geen verstand van' wekt zelfs bij velen sterke gevoelens van afschuw op, niet alleen in de schrijftaal, maar zelfs in de spreektaal. Het is daarom het best het gebruik van hun als onderwerp te vermijden; gebruik zij of ze.

Als het aan de vier taalwetenschappers uit Nijmegen ligt die zaterdag 6 februari op de Taalkunde-in-Nederland-dag een betoog hielden over 'hun' en 'zij', moet 'hun hebben' zeker kunnen. Hebben 'hun' nou gelijk? Of is 'hun' een onderwerp waar we ons niet zo druk over moeten maken? Ik hoop in ieder geval dat de 'domme' fout geen algemeen aanvaarde regel wordt en dat we gewoon weer terug moeten naar 'zij' hebben. Als we alles wat verkeerd gebruikt wordt vast moeten gaan leggen als nieuwe taalregels dan blijft er van het Nederlands niet veel (moois) over.

Deze week op Station Mill: Wat valt er te kiezen?

Pech

Het werd een hele andere zaterdag dan we gepland hadden. Dat begon eigenlijk al op vrijdagavond, zo tegen 8 uur. Toen belde mijn echtgenoot of ik hem bij de Bandenmolen in Reek kon komen halen, want na het tanken bleek zijn accu leeg te zijn en hij kon de auto niet meer starten. Omdat ik op dat moment nog aan het koken was, moest ik eerst de nodige voorzorgsmaatregelen treffen wat het eten betreft voordat ik kon vertrekken. Met het lood in de schoenen ging ik zo snel mogelijk op weg, want geloof me: voor iemand die zo nachtblind is als ik, is het geen lolletje om hier in de buurt over onverlichte binnenwegen richting Reek te rijden. Het werd nog erger dan ik dacht toen ook nog bleek dat er net iets uit de lucht was gevallen waardoor het spiegelglad was op de weg. Toen ik vanaf de Bernhardstraat linksaf de Hoogstraat in wilde draaien, schoof net voor mijn auto een fiets onderuit. Gelukkig stond ik al stil, omdat ik de weg niet vertrouwde en de fietsers daarom voor wilde laten gaan. Na de Langenboomseweg en de Udensedijk kon ik wat beter opschieten op de Middenpeelweg, maar het bleef uitkijken. Eenmaal bij het tankstation aangekomen, bleek het ook daar spiegelglad.
Mijn echtgenoot zat in zijn auto die nog bij de pomp stond, die moesten we naar een parkeerplek duwen. Ik sturen en hij achter de auto, tot ik opeens een harde bonk hoorde en zijn hoofd niet meer in de achteruitkijkspiegel zag. Twee zere knieën waren het resultaat van een jammerlijke glijpartij. Uiteindelijk stond de auto keurig in een parkeervak en wij besloten hem daar mooi te laten staan tot de volgende ochtend. Te laat en te donker om nog wat te proberen en we hadden bovendien onderhand wel honger.

Vanochtend bleek er weer een flink pak sneeuw gevallen te zijn, maar desalniettemin gingen we, mét startkabels, vrolijk op weg om te kijken wat we konden doen om de auto weer aan de gang te krijgen. Maar toen we eenmaal de motorkap open hadden, konden we nergens een accu vinden. Het instructieboekje moest daarvoor uitkomst bieden, maar het was toch niet zo simpel als we dachten. De accu zit bij een Citroën Xara Picasso ónder de bestuurdersstoel, maar de startpunten voor geval van nood onder de motorkap. We zagen daar inderdaad wel een pluspool, maar begrepen niet waar we dan de andere kabel aan moesten verbinden. Ook hulpvaardige voorbijgangers konden ons niet helpen en in het instructieboekje vonden we de oplossing niet. We hebben daarom onze garage in Mill maar gebeld en die adviseerde ons om de Bovag te bellen, aangezien we voor de Citroën een abonnement hebben op de mobiliteitsdienst van die organisatie. Zo gezegd, zo gedaan. Het zou 'een half uur of minder' duren voordat er iemand ter plekke kon zijn. Na ruim een uur wachten - gelukkig hadden ze binnen in de winkel bij het tankstation warme koffie - kwam er een grote gele sleepwagen van een autohulpdienst met een hele aardige chauffeur/technicus. Wij hadden er alle hoop op dat deze expert ons snel zou kunnen helpen. Hij dacht dat in eerste instantie ook, maar dat verliep heel anders. Alhoewel hij natuurlijk wel wist hoe de klemmen te plaatsen, gaf de auto helemaal geen sjoege. Niks, nog geen binnenlampje ging er aan. Hij wilde het daarom rechtstreeks op de accu proberen, maar dat was eenvoudiger gezegd dan gedaan. Om daarbij te kunnen, moet er eerst een soort tovergreep op de passagiersstoel toegepast worden zodat die naar voren kan kantelen. Met twee man sterk lukte dat maar net, je moet er toch niet aan denken dat je ergens alleen staat en zoiets op moet lossen. Maar ook met de klemmen rechtstreeks op de accu werd er niet voldoende spanning opgewekt om de auto aan de praat te krijgen. Als laatste oplossing werd de auto rechtstreeks met de vrachtwagen verbonden, zonder resultaat. Uiteindelijk dacht de Bovag-man nog een laatste redmiddel te weten: de klemmen van de mobiele krachtbron, met daarop de verbinding met de vrachtwagen aan de auto koppelen en nog eens proberen. Wonder boven wonder gaf dat wel resultaat, maar toen bleek de motor zo'n vreemd lawaai te maken én te stinken, dat hij het helemaal niet meer vertrouwde en de Picasso alsnog aan de sleep heeft gehangen om hem naar de garage te brengen.

Zo stonden wij om 2 uur vanmiddag bij Vloet in Mill waar de auto gemaakt zal worden. Gelukkig bleek er nog een leenauto beschikbaar, zodat mijn echtgenoot volgende week gewoon naar zijn werk kan en ik hier met mijn eigen auto ook mobiel blijf in Mill. Wat dat betreft werkt de mobiliteitspas van de Bovag dus wel. Daarna begonnen we eigenlijk pas aan onze zaterdag, gelukkig stonden er geen dringende zaken op het programma. Onze misgelopen lunch in Den Bosch bewaren we voor volgende week en de inkopen die echt moesten vandaag, hebben we in Uden gedaan. We zijn vooral blij dat we gisteravond de auto met pech en al gelaten hebben voor wat het was, het zou anders wel een hele late en koude vrijdagavond zijn geworden.

Deze week op IMMUUN: Beschikbaar gesteld aan de wetenschap
Deze week op Station Mill: Lange Lindenlaan

Zonder programma

Vanmiddag waren wij weer eens in het Koningstheater in Den Bosch. Dit keer voor een optreden van Ernst Jansz (Amsterdam, 1948), waarvan we geen idee hadden wat we konden verwachten. De aankondiging van het theater zelf beperkte zich tot een vaag 'zonder programma' en liet verder open wat het ging worden. Op de website van Ernst Jansz is te lezen dat hij met een nieuw project bezig is: 'Dromen van Johanna' (boek en cd met vertalingen die Ernst Jansz maakte van het werk van Bob Dylan), maar er wordt nergens vermeld dat hij daar al mee naar het Koningstheater komt. Wél dat hij daarmee in het seizoen 2010/2011 gaat touren.

Vol verwachting waren wij dus en blij verrast toen de voorstelling toch om zijn nieuwe project bleek te draaien. Hij vertelde dat hij begonnen was met 2 Dylan-nummers te vertalen omdat hij die wilde spelen op een feest waar hij gevraagd was. Al doende werd hij daar min of meer door geobsedeerd en streefde hij naar steeds betere vertalingen waarin de 'ziel' van het nummer bewaard moest blijven. In zijn jeugd werd hij regelmatig betoverd door songs van Dylan zonder dat hij precies wist wat er gezongen werd. Dat gevoel wilde hij behouden in de vertalingen die hij maakte.
Voor het feest was hij begonnen met de nummers 'Corrina Corrina' en 'To Ramona'. Hij werkte er een paar maanden aan voordat hij tevreden was met de Nederlandse tekst. Voor de nodige feedback mailde hij zijn bedenksels en voorlopige vertalingen naar 'H' (Huib Schreurs, geb. 1948 in Deurne, medelid CCC Inc., oud directeur Paradiso - oud directeur De Groene Amsterdammer), zijn jeugdvriend waarmee hij muzikaal en artistiek opgegroeid is. Een gedeelte van deze correspondentie las hij telkens als inleiding op een volgend nummer tijdens het optreden voor. Heel verhelderend soms om te horen hoe hij tot bepaalde zinsconstructies kwam, of hoe vindingrijk hij 'rijmproblemen' oploste door bijvoorbeeld een volgorde te veranderen.

De eerste nummers die hij zong waren dus 'Corrina Corrina' en 'Voor Ramona'. In totaal zouden er 12 songs aan bod komen. (Later thuis kwam ik niet verder dan 10, dat kan aan mijn geheugen liggen of aan het feit dat er geen tijd was voor 12 nummers.) Het optreden had een 'losse vorm', bij aanvang wisten we nog niet of er wel of geen pauze zou zijn. Ernst Jansz zou dat wel of niet aangeven als hij vond dat het daar tijd voor was. Na precies een uur vroeg hij: "Hoe laat is het eigenlijk?" Tijd voor een pauze misschien, maar na raadpleging van het publiek was het nog niet helemaal duidelijk. Toen 'het publiek' daarom vroeg wat hij zelf wilde, bekende hij dat hij wel zin had in een drankje. Korte pauze dus.
De tweede helft van de voorstelling was weer net zo intensief als voor de pauze. Eigenlijk had de middag nog het meeste weg van een workshop waarbij Ernst Jansz al het werk deed. Maar de toelichting, het overleg bijna dat steeds bij ieder lied hoorde, maakte dat je als publiek vanzelf mee ging denken en vooral heel intensief luisterde naar het resultaat. De vertaalde nummers raakten het publiek, dat was heel duidelijk. Herkenning van melodieën en verrassing door nieuwe teksten, dat is eigenlijk het mooie van dit nieuwe project van Ernst Jansz. En natuurlijk een bevlogen zanger/gitarist die zijn 'ziel' in zijn werk legt! Fijn dat we daar in het Koningstheater als eerste getuigen van mochten zijn.

Nummers die vanmiddag aan bod kwamen:
Corrina Corrina
Voor Ramona
Droeve dame van de Laaglanden
Dromen van Johanna
Het meisje van de Rode Rivier
Als een vrouw
Liefde onder 0
Een verloren straat
Spaanse Laarzen

Hij speelde ook nog 'Tomorrow is a long time', maar daar ben ik de Nederlandse titel van vergeten. Voor de andere nummers hierboven vraag ik jullie - de lezers - om de originele Dylan titel te vermelden. Dat kan per mail of via een reactie op deze blog.

Deze week op Station Mill: De borstenbus

Het gordijn van tante Miet

Na lange tijd was ik gisteren weer eens op bezoek bij een achternichtje van me dat altijd bezig is met keramiek en daar ook curussen in geeft. Maanden geleden kreeg ik van een vriendin een workshop bij haar aangeboden als verjaardagsgeschenk en eindelijk hadden we een datum kunnen vinden dat we allemaal konden. Leuk.
We werden er 's ochtends om 10 uur al verwacht en naar goed Brabants gebruik begonnen we met koffie. Zonder Brabants kuukske, maar wel met lekkere appeltaart. We kregen een korte uitleg over de workshop en wat er allemaal mogelijk was en al snel waren we geconcentreerd aan het boetseren. Behalve mijn vriendin en ik waren er nog 2 andere deelnemers, ook vriendinnen van elkaar. Er werd hard gewerkt, maar er werd ook gezellig gepraat en al gauw bleek dat het een leuke dag zou worden.
Van de 4 deelnemers was ik degene met de meeste 'ervaring', maar ook de beginnelingen kregen er veel plezier in. We werkten met chamotte klei die donkerbruin (bijna zwart) wordt na het bakken. Op de cursus die ik op donderdag volg, werken we altijd met witte chamotte, dan is het voor de verandering wel eens leuk om andere klei te gebruiken.
We maakten allemaal als eerste een staande figuur van eenvoudige vormen. Eigenlijk had ik geen idee wat het moest worden toen ik eraan begon, maar al werkende kwam er een duidelijk beeld in me naar boven. Het resultaat was een voorovergebogen, nadenkende figuur die ik een professorenmuts op heb gezet en een (vereenvoudigde) toga heb 'aangetrokken'. Om het helemaal af te maken heb ik zijn bef wit geglazuurd en zijn toga en pet heel donker. Dat was ook nieuw voor mij, dat je kunt glazuren op 'nat' werk. Na een korte aandroogtijd was het al mogelijk om het glazuur aan te brengen. Al met al was ik redelijk tevreden over het resultaat, nu is het afwachten wat er uiteindelijk uit de oven komt. We krijgen bericht als we onze werkstukken af kunnen halen.
Tussen de middag kregen wij een geweldige lunch aangeboden, compleet met hartige taart en een glas wijn. Er stond van alles op tafel, we werden echt verwend.
Na de lunchbreak was er tijd om het eerste werkstuk af te werken en om aan een nieuw object(je) te beginnen. 's Ochtends hadden we appeltaart gegeten van (wel) zelfgebakken schoteltjes met een apart motief. Dat motief bleek te zijn ontstaan door oude vitrage in de klei te rollen. Die oude vitrage was afkomstig van de oma van mijn achternichtje, voor mij bekend als tante Miet. Dat maakte het voor mij extra leuk om te gebruiken als patroon voor een kleine schaal die ik met wit glazuur heb afgewerkt. Ook daarvan ben ik erg benieuwd wat het uiteindelijke resultaat zal zijn.

Het was een productieve middag met veel gezelligheid. Stom genoeg was ik vergeten mijn fototoestel mee te nemen (maar heb wel snel even een 'telefoonfotootje' gemaakt), maar een van de andere deelnemers was wel zo slim geweest. Een leuke bijkomstigheid is dat ze ook in Mill woont, ze woont zelfs vlak bij me in de buurt. Ze komt binnenkort een keer langs om de foto's van haar fototoestel af te halen en naar de rest te mailen.

Morgen tweede les Spaans, daarvoor moet ik nog even de boeken in. Het grootste gedeelte van mijn huiswerk is af, maar ik moet nog even wat dingen herhalen. Ik wil natuurlijk niet met mijn mond vol Spaanse tanden staan tijdens de les, dus: ¡A continuación, al trabajo!


Deze week op Station Mill: Een dagje Kameleon
Deze week op IMMUUN: Malariavrij

California dreaming on such a winters' day

Net zoals de The Mama's & The Papa's droom ik nu van warme zomers als ik naar buiten kijk. De bekende song 'California dreaming', die op nummer 89 staat in Rolling Stone's list of The 500 Greatest Songs of All Time is op een koude avond in New York geschreven en gaat over een man die verlangt naar de warmte van California. O, wat herkenbaar voor mij. Ik heb me de laatste paar dagen al vaak terug gewenst naar Sydney, maar Los Angeles is wat mij betreft ook prima. Met weemoed denk ik terug aan de hitte in Arches National Park in Utah waar wij van de zomer liepen te puffen. Of de verzengende temperaturen in Brisbane waar we nog maar 7 weken geleden in hempje en korte broek de koelte van het stadspark opzochten. Waarom zijn we niet geëmigreerd naar een warm(er) land toen we nog jong waren? In iedere winter zijn er wel een paar momenten dat ik dit bedenk, maar dit jaar krijg ik het niet uit mijn hoofd. Wat zou ik nu graag in Australië wonen, of in California of welk ander geciviliseerd oord dan ook, als het er maar warm is!

Gezien onze leeftijd is dat echter geen reële optie meer, voor Australië heb je na je 45^ste al bijna geen kans meer op een skilled visum en voor 'visitors' boven de 55 (en dat zijn wij ruim) geldt dat je welkom bent als je een aanzienlijk financiële investering in je nieuwe land wilt doen (zoals bijvoorbeeld een bedrijf opzetten met minimaal 10 arbeidsplaatsen). Een bom duiten meebrengen helpt dus wel, maar dan moet je die wel hebben.
Ook voor Amerika gelden er veel regels om je er permanent te kunnen vestigen. Behalve veel geld moet je er ook veel geduld voor hebben. We hebben er al eens een jaar gewoond en ik kan me uit die tijd herinneren hoeveel moeite het me kostte om er een werkvergunning te krijgen. Toen dat uiteindelijk gelukt was, was ons jaar bijna om en heb ik van het hele plan om daar te werken maar afgezien. En toen was ik nog héél jong en het ging alleen maar om een baan die door geen enkele Amerikaan ingevuld kon worden, namelijk Nederlandse les geven op een speciale school voor Nederlandse kinderen.
Het zal dus wel bij dromen blijven, die 'emigratieplannen' van ons die steevast iedere winter terugkomen. Tijdens een gesprekje hierover op een kerstborrel opperde iemand dat we dan maar 'gewoon' ieder jaar moesten gaan overwinteren in Sydney: onze Europese zomers hier blijven en de zomer down under daar vieren. Dat klinkt wel erg te mooi om waar te zijn en zal in ieder geval niet kunnen voordat we aan ons pensioen toe zijn. Maar het blijft een leuk idee!

Die winterdagen mogen voor mij nu wel ophouden. Sneeuwliefhebbers hebben voldoende hun hart kunnen ophalen en voor de Elfstedentocht is het ijs dat er nu ligt niet geschikt. Volgens de Friese IJsbond is er eerst een flinke dooiaanval nodig om alle sneeuw die nu op het ijs ligt (en het bobbeltjesijs eronder) te laten verdwijnen. Pas als er daarna weer een lange periode met strenge vorst komt, kan er een Elfstedentocht gereden worden (lees hier meer).
Dus eerste de sneeuw weg zodat we weer zien in wat voor wereld we leven en daarna zien we wel weer. Het duurt nog wel even voordat de lente komt.

Deze week op IMMUUN: Cleopatra
Deze week op Station Mill: Sneeuw maakt stil

TwintigTien

We zijn begonnen aan de periode tussen 'Oud en Nieuw' en Kerstmis, het nieuwe jaar is een feit. Vol goede voornemens, of eigenlijk heb ik me niet specifiek iets voorgenomen, maar in ieder geval vol goede bedoelingen gaan we het jaar te lijf. Helemaal uitgerust van een paar dagen Keulen tussen Kerstmis en 'Oud en Nieuw' ben ik weer een heleboel van plan. Ten eerste wil ik dit jaar écht verhuizen, dat moet gewoon gaan lukken. Verder heb ik wel een aantal ideeën in mijn hoofd om mijn bedrijf(je) wat extra leven in te blazen en voor mijn persoonlijke ontwikkeling ga ik dit jaar een cursus Spaans volgen. Vanavond is al de eerste les.

Natuurlijk staan er ook al een paar reizen op het programma: Parijs - Wenen - Tel Aviv - Istanbul in de eerste helft van het jaar en onze Franse zomervakantie en het familieweekend in de Ardennen liggen ook al vast. In de loop van het jaar zal er aan dit lijstje nog wel het een en ander toegevoegd worden, zo gaat het altijd bij ons.

De jaarwisseling 2009/2010 vierden wij dus in Keulen. Bekend van het gedonder (nooit gehoord?) en van de Dom. Die laatste is behoorlijk aanwezig, het lijkt wel of het woord domineren daar aan de voet van dat reusachtige kerkgebouw in Keulen is uitgevonden. Heel gemakkelijk als oriëntatiepunt, want de Dom zie je overal. Wij verbleven in een leuk klein hotel, vlakbij het centrum: Hotel Domstern. In dezelfde straat (de Domstraße) waren ook nog Hotel Domblick en Hotel Domspitzen, en overal elders in de stad waren andere hotels die naar de Dom vernoemd zijn. Keulen heeft meer dan 3000 horecagelegenheden en daarvan hebben er ook heel veel iets 'doms' in de naam.
Wij arriveerden op 30 december vroeg in de middag en gelukkig was er op die dag veel bedrijvigheid. Ondanks het koude, vieze weer was het leuk om door de drukke straten te lopen en hier en daar wat te drinken of even te winkelen. 's Avonds hebben we in een echt Kölsch restaurant gegeten (Rheinzeit).
De volgende dag was het Silvester en wij hadden ons niet gerealiseerd dat dat in Duitsland eigenlijk ook al een feestdag is. Vooral 's middags was er heel veel gesloten en we begonnen ons al zorgen te maken waar we 's avonds moesten eten. Op internet vonden we iets leuks midden in de stad: in Café Stanton werd een Silvesterbuffet aangeboden voor een heel redelijke prijs. Het was na navraag bij de chefkok zelfs nog mogelijk om te reserveren, we werden er keurig over teruggebeld. Het begon om 8 uur en zou vóór middernacht afgelopen zijn, zodat je naar eigen inzicht het nieuwe jaar in kon knallen of het op een andere manier beginnen.
Het was een bijzonder gezelschap waarin wij ons bevonden. Er waren grote tafels gedekt voor veel personen die elkaar blijkbaar kenden, maar wij deelden onze plek slechts met één ander echtpaar. Ze waren erg op zichzelf en dat vonden wij niet heel vervelend. Het eten werd dus aangeboden in de vorm van een buffet, maar er was wel een echte menukaart die aangaf dat je met de soep moest beginnen, gevolgd door een groot saladebuffet. Daarna waren er warme tussengerechten en aan hoofdgerechten was er een ruime keuze, bestaande uit lamsbout, maïskip of vegetarische 'pompoenbonbons'. Het buffet werd afgesloten met wat minder keuze wat betreft de desserts, maar alles bij elkaar hebben wij er heerlijk gegeten. Na afloop (zo tegen 11-en) zijn we door de stad teruggelopen om onze fles Cava uit 1970 op te halen. Overal stonden al opruimploegen klaar om de vuurwerkrommel op te ruimen, het zag er allemaal heel georganiseerd - echt Duits - uit. Eenmaal aangekomen in het hotel hadden wij absoluut geen zin meer om opnieuw de kou in te gaan en hebben vanuit de hotelkamerraam van het vuurwerk en de Cava genoten. Voor ons begon 2010 zo op een heel rustige manier.

Op Nieuwjaarsdag was echt alles gesloten in Keulen, behalve de Dom natuurlijk. Die hebben we daarom uitgebreid van binnen bekeken. Aan de buitenkant is het een enorm gevaarte, binnen heb je minder het idee dat deze dom veel groter is dan andere bekende kathedralen die we gezien hebben. Omdat we 's ochtends laat ontbeten hadden, hebben we de lunch overgeslagen en in plaats daarvan uitgebreid koffie met gebak gedaan in een van de weinige zaken die open waren. 's Avonds hebben we echt Duits gegeten bij Früh am Dom, een enorm Brauhaus waar ze uiteraard vooral Kölsch schenken en daarbij authentieke Duitse gerechten serveren. Voor mij betekende dat een Hämmchen mit Sauerkraut. Dat hammetje was wel erg groot, maar evenals de zuurkool ook heel erg lekker.

Op 2 januari waren we weer thuis. Nog net voor de sneeuw. Zondagochtend was alles weer wit, januari is koud en winters begonnen. Onze kerstbomen zijn weer afgetuigd, het huis is weer 'normaal', 2010 kan beginnen.

Deze week op Station Mill: Een wit begin