Eindelijk zomer

Wat een heerlijke week was dit. Eindelijk werd het zomer. Met mooi weer is alles zo veel leuker.
Nou was dit een heel gevarieerde week die begon met een ernstig gesprek en eindigde met een gezellige barbecue. Daartussenin zat nog een Spaanse les, een ANWB Streetwise verkeersles, een knie-operatie en een promotie. Alhoewel ik overal bij aanwezig was, was ik gelukkig niet altijd de 'hoofdpersoon'.
Over het ernstige gesprek gaan we het hier niet hebben, dat was onder 4 ogen. De Spaanse les was nummer 11 van de 14 lesssen in totaal, dat betekent dat we al aardig opschieten en veel hebben geleerd. Maar hoe meer je weet, hoe meer je beseft dat er nog veel meer te leren valt...

Op De Kameleon - de openbare school in Mill waar ik iedere week een dag mag 'kleuterjuffen'- vierden ze deze week hun tienjarig bestaan. Een van de evenementen was het project Streetwise van de ANWB waarbij iedere groep op eigen niveau een praktijkles aangeboden kreeg. Voor de buitenactiviteiten was het mooie weer ideaal en ook na de verkeersles was het goed toeven in het speeltuintje aan de Havikstraat.

Op donderdag onderging mijn broer een operatie aan zijn linkerknie en moest aan het einde van de dag opgehaald worden uit het ziekenhuis in Deurne. Na een hele middag wachten, besloot ik toch maar het ziekenhuis te bellen waarom het zo lang duurde. Het was inmiddels half 7, maar gelukkig was hij toen zo ver dat hij naar huis mocht. Compleet met krukken zat hij al buiten in de zon op me te wachten op het inmiddels lege parkeerterrein. Omdat het ziekenhuis alleen gebruikt wordt voor poliklinieken en dagverpleging, is het er na een uur of 6 uitgestorven.

Op vrijdag vertrokken wij 's ochtends al vroeg naar Maastricht waar we aanwezig moesten zijn bij een promotie. Drs. Karen Koning werd dr. Koning nadat ze haar proefschrift over toediening van probiotica bij antibiotica geassocieerde diarree met succes verdedigde. Na afloop was er receptie in de zonnige binnentuin van de aula van Maastricht aan de Minnebroedersberg. Een mooie locatie voor zo'n vrolijke aangelegenheid. Maastricht is altijd mooi, maar met zomers weer krijg je er al heel snel een vakantiegevoel. Zeker als je dan ook nog met het aanwezige gezelschap een rondrit maakt met het toeristische treintje dat door de stad rijdt. En daarna natuurlijk even genieten op een terras.
Het feest was 's avonds in het Theater aan het Vrijthof, in zo'n ambiance kan een feest al bijna niet meer mislukken!

Zaterdag gingen we eindelijk weer eens lunchen in Den Bosch, dat was alweer een paar weken geleden. In de tuin van Picasso kun je heerlijk zitten en wij namen de tijd om rustig te eten. Daarna moesten we nog wat inkopen doen en toen snel naar huis om ons klaar te maken voor een leuke avond bij vrienden. Zo rond deze tijd van het jaar nodigen zij familie en vrienden uit voor hun jaarlijkse barbecue en het is zelden zo'n mooi weer als dit jaar. Waren er wel eens jaren dat we bijna wegspoelden van de regen en de tent vast moesten houden vanwege de windstoten, dit jaar was het louter genieten van zon en lekker eten. Wat kan het leven mooi zijn.

En dan vandaag, de dag dat het mooie weer voorbij zou zijn. Toegegeven, het heeft even geregend, maar wij zijn de (regen)dans redelijk ontsprongen hier in Mill. Gelukkig maar, want ook vanavond hebben we nog genoten van onze eigen barbecue met lekkere salades en een koel glas van het een of ander. Tot het toetje, toen moesten we even de zomer onderbreken vanwege wat gespetter. Maar de zomerkoninkjes op de kwark smaakten binnen ook heel goed!

Deze week op Station Mill: Ingeburgerd?

Mister Slowhand Clapton 'Together Live' with Steve Winwood

'Together Live', zo heette de show waarmee Clapton en Winwood het Gelredome gisteravond veroverden. Een concert waar wij heel lang naar uitgekeken hadden en dat was niet voor niks. Bijna 2 uur werden we ondergedompeld in ballads en blues in een goede mix van gitaar, toetsen en zang.
Aan de setlist (onderaan dit artikel) kun je al zien dat het een ongewone combinatie was waarin geen of weinig plaats overbleef voor de 'geijkte' nummers zoals 'Tears In Heaven', 'I Shot The Sheriff' en 'Knocking On Heavens Door'. De nummers die we wel te horen kregen (20 plus toegift) waren krachtig en onwerkelijk mooi.
Vanaf rij 30 in vak G212 was het weliswaar een enorme afstand tot het podium - gelukkig had iemand van ons eraan gedacht om een toneelkijkertje mee te nemen - maar het voelde erg dichtbij. In de ban waren we van wat er on stage gebeurde. Muzikale chemie!
Is er soms tijdens concerten wel eens het gevoel dat het nu wel lang genoeg geduurd heeft, daar was gisteravond totaal geen sprake van. Sterker nog, het leek alsof we na 2 uur ontwaakten uit een korte, maar wonderlijke droom. Zoals je heel af en toe 's ochtends met een glimlach wakker wordt van geluk. In 2004 zag en hoorde ik Clapton voor het eerst live in Antwerpen, gisteren was de tweede keer. Volstrekt anders, maar beide keren briljant. Het concert van gisteren zal nog lang naklinken in mijn hoofd, maar over een paar jaar wil ik nog wel een keer!

Eric Clapton - electric & acoustic guitars, vocals
Steve Winwood - hammond organ, vocals, guitar
Chris Stainton - keyboards
Willie Weeks - bass
Steve Gadd - drums
Michelle John - backing vocals
Sharon White - backing vocals

1. Had to Cry Today
2. Low Down
3. After Midnight
4. Presenc Of The Lord
5. The Shape I’m In (The Band)
6. Glad
7. Well, Alright
8. It’s Too Bad
9. While You See A Chance
10. Key To The Highway
11. Midland Maniac
12. Slide Song
13. Georgia On My Mind
14. Driftin’
15. How Long
16. Layla
17. Can’t Find My Way Home
18. Gimme Some Lovin'
19. Voodoo Chile
20. Cocaine

Encore: Dear Mr. Fantasy


superkort fragment - geheugenkaart was vol

Voorafgaande aan het concert hadden wij een tafel voor 8 personen besproken bij een chinees restaurant in het winkelcentrum tegenover het Gelredome. Tijdens de telefonische reservering was al aangegeven dat we op tijd wilden eten, zodat we om half 8 weg zouden kunnen. Vervolgens hebben wij vanaf 6 uur tot half 8 gewacht op ons eten en zijn we na herhaaldelijk aandringen opgestapt zonder dat de bestelde rijsttafel geserveerd werd. We hadden het al aan zien komen vanwege de chaotische bediening in het restaurant. Alsof het er nog nooit zo druk was geweest.
Gelukkig konden we in het Gelredome nog snel wat eten, maar we zaten maar net op tijd voor aanvang van het concert op onze plaatsen. Volgende keer toch maar gewoon een Big Mac of zo!

Deze week op Station Mill: Wat doet Mill voor kinderen?

Op een mooie pinksterdag

Een ontspannen weekend weg in eigen land kan heel erg leuk zijn. Nou zijn wij nogal vaak van huis, niet alleen weekends voor de gezelligheid. Meestal zijn we dan een paar dagen in het buitenland en proberen dan het nuttige (werk) met het aangename (privé) te verenigen. Maar dit pinksterweekend waren we geheel voor ons eigen plezier op stap, naar een oerhollandse stad waar we veel te weinig komen: Den Haag. Aangespoord door een artikel in de krant, boekten wij een arrangement in een luxe hotel voor een mooie prijs. Bij dat arrangement hoorde ook een bezoek aan het gemeentemuseum waar op dit moment een tentoonstelling is van Wassily Kandinsky en Der Blaue Reiter (nog tot 13 juni).

Op zaterdagochtend vertrokken wij op tijd van huis en brachten eerst de hond naar een vriendin die er graag een weekend voor wilde zorgen. Vervolgens reden we op ons gemak Brabant uit en pauzeerden voor de lunch in de Betuwe, bij Den Tol in Meteren. Het weer was ons welgezind en we konden lekker buiten in de zon eten. Rond 2 uur reden we Den Haag binnen en het eerste wat ons opviel waren dikke wolken die boven de stad hingen. Het was blijkbaar gedaan met het mooie weer.
Het hotel was - dankzij de TomTom voor iPhone - snel gevonden en het inchecken verliep heel vlot. Voor de auto was op de parkeerplaats van het hotel geen plaats meer, maar vanwege het weekend kon er in de omgeving gratis geparkeerd worden.
Het Carlton Ambassador is op loopafstand van het centrum en vlakbij Paleis Noordeinde in een statige buurt. Op de kamer lagen onze toegangsbewijzen voor het Gemeentemuseum, twee dagkaarten voor de tram en een toegangskaart voor het Casino. Allemaal onderdeel van het arrangement SlaapinDenHaag.nl. Een mooi initiatief.

Omdat het al halverwege de middag was en het museum maar tot 5 uur open, besloten we om de zaterdag verder in de stad door te brengen. Het was behoorlijk fris en er was weinig zon op het terras waar we neerstreken, maar het was wel gezellig. We zijn natuurlijk ook even wezen kijken of er activiteit was op het Binnenhof, maar daar was het erg stil. Op een enkele toerist na die net als wij een kijkje kwam nemen, was er niemand. Verder hebben we met behulp van de stadsplattegrond die ook op de hotelkamer lag, een wandeling gemaakt door het centrum.
's Avonds zijn we, zoals dat eigenlijk ook 'moet' als je in Den Haag bent, Indisch wezen eten. Er zijn verschrikkelijk veel Ind(ones)ische restaurants, maar onze keuze viel op Garoeda. Een hele goéde keuze bleek achteraf, want het eten was er voortreffelijk en de sfeer aangenaam. Met een rijsttafel van meer dan 20 schaaltjes hadden wij genoeg te smullen.

Op zondag zaten wij al vroeg aan het ontbijt, zodat we om 10 uur (openingstijd van het Gemeentemuseum) meteen van start konden bij de Kandinsky expositie. Omdat we 's middags ook nog naar Scheveningen wilden voor het museum Beelden aan Zee, namen we na het ontbijt afscheid van het hotel en gingen met de auto naar de Statenlaan. Het was nog erg rustig in het museum zodat we op ons gemak door de zalen met schilderijen konden lopen. Er hing veel bekend werk van Kandinsky, kleurrijk en vol emotie.
Ook kleurrijk was de expositie 'Haute couture' die ook op dit moment in het museum te zien is.

Na een paar uur museum wilden we wel weer naar buiten, het koude weer van zaterdag had plaatsgemaakt voor een echte mooie pinksterdag! De auto lieten we staan en met de tram waren we snel in Scheveningen. Daar hebben we eerst geluncht de Boulevard (vis natuurlijk) en daarna zijn we op zoek gegaan naar Beelden aan Zee. Vanwege gigantische bouwwerkzaamheden op het strand van Scheveningen was dit museum een beetje 'verstopt', maar gelukkig vonden we al snel de juiste route. Mijn verwachtingen waren hooggespannen, vooral vanwege de positieve berichten die ik van mijn medecursiten boetseren over dit museum had gehoord. Eerlijk gezegd viel het me nogal tegen. Niet vanwege de beelden die er te zien zijn, die waren soms prachtig, soms grappig, maar altijd de moeite waard. Het museum zelf viel me erg tegen, een enorme ruimte waar heel veel mogelijk is en waar - vond ik - niks gebeurt! Geen duidelijke looproute, erg weinig informatie over wat er te zien was, totaal geen sfeer en alles zag er een beetje verlopen uit. Jammer, want het gebouw biedt mogelijkheden genoeg om er meer 'spanning' in te brengen. Misschien was de eerste indruk bij de kassa al veelzeggend, daar ontstonden 'problemen' omdat de bezoeker voor ons een niet alledaags toegangsbewijs had en dat werd nogal knullig opgelost door de - duidelijk - niet ervaren medewerksters (vrijwilligsters?). Misschien kwamen wij niet op het goede moment, maar voor mij was Beelden Aan Zee geen genoegen.
Na dit tegenvallende bezoek maakte het weer buiten heel veel goed. We besloten daarom om terug te wandelen naar de Statenlaan waar onze auto nog stond.
Aan het einde van de middag hebben we de hond weer opgehaald en zat onze mooie pinksterdag er op.

Deze week op Station Mill: Mag ik even...?

Koninginnedag?!

Het is alweer donderdag en daarom moet ik snel mijn verhaal vertellen voordat het 'oud nieuws' is. Vorige week zaterdag was ik uitgenodigd voor een bijzondere dag. Niet alleen ik, maar ook nog ruim 20 andere vrouwen hadden een uitnodiging ontvangen van 'de liefste vrouw van de wereld' (zoals mijn zoon haar ooit omschreef tegen een vriend). Ter ere van haar komende verjaardag - een kroonjaar - had ze bedacht dat ze een dag op stap wilde met al haar vriendinnen. Gelukkig hadden de meeste vriendinnen gehoor gegeven aan die invitatie en het was bijzonder om elkaar allemaal tegelijk te ontmoeten.
's Ochtends vroeg kwamen we samen in haar huis voor koffie met vlaai en nog meer lekkers. Omdat ik er zelf al voor dag en dauw was, mocht ik er getuige van zijn dat lang voor het feest begon een van de vriendinnen de voordeur kwam versieren. Ze dacht dit ongezien te doen en we hebben haar op dat moment mooi in die waan gelaten. Rond half 10 kwamen de eerste vriendinnen binnen en tegen 11-en was het tijd voor het eerste evenement van de dag: een workshop glas schilderen bij Chris Brussel. Een echte aanrader voor creatievelingen en minderbedeelden op dat gebied, iedereen kan binnen de 2 uur iets leuks maken! Ook in onze (grote) groep ontstonden echte kunstwerkjes en de bewondering voor elkaars producten werd dan ook niet onder stoelen of banken gestoken.

We vertrokken uiteindelijk allemaal heel tevreden uit IJsselstein om in Doorn te gaan lunchen bij Chalet Helenaheuvel. Op de parkeerplaats bleek de creatieve geest die diezelfde ochtend de voordeur al had versierd ook thuis heel actief te zijn geweest! Voor iedereen was er een feesthoed in de stijl van de koningin, een echte 'Beatrix' zullen we maar zeggen die we op het hoofd moesten zetten. Het feestvarken had een speciaal exemplaar, zonder haar eigen naam en leeftijd (wij allemaal wél dus) maar met een heleboel feestelijke veren. Het moet er enigszins kolderiek uitgezien hebben, ons gezelschap van wat oudere dames met die bijzondere hoeden op hun hoofd. Dat vond een van de voorbijgangers daar ook en hij bood dan ook direct aan om een groepsfoto van ons te maken. Lachend en toegelachen maakten wij onze vorstelijke entree in het chalet om te genieten van een heerlijk lunchbuffet. Maar eerst kregen we soep en meteen daarna was het tijd voor een feestlied met 16 coupletten. Het héle verhaal van onze jarige jet werd uit de doeken gedaan, ook leuk voor de andere gasten van de Helenaheuvel!
Daarna waren we behoorlijk met het lekkere eten bezig en werd het redelijk rustig. Voor zover dat kan natuurlijk met zoveel vrouwen bij elkaar. Er werd wat afgepraat en veel gelachen, de geplande tijd voor de lunch was al lang verstreken toen we aan het laatste onderdeel van de dag begonnen: een wandeling in de Kaapse Bossen.
Dat werd een kortere wandeling dan gepland gezien de tijd die ongenadig doorgetikt had terwijl wij zo gezellig met elkaar herinneringen ophaalden of anderszins met elkaar in gesprek waren.
Het was een prachtige dag vorige week zaterdag, het leek wel Koninginnedag voor onze eigen Bé!

=====

Hebben jullie ook allemaal zo genoeg van het koude, natte weer? Ik was er gisteravond helemaal klaar mee en heb vast de hotelovernachtingen gereserveerd voor de heen- en terugweg van onze zomervakantie in Zuid-Frankrijk. Zonnige vooruitzichten doen het altijd prima in sombere tijden. Ik kan me al helemaal verheugen op 3 zonnige zomerse weken, te beginnen met de Tour de France in ons eigen Nederland en dan niet lang daarna onze jaarlijkse bijtank-vakantie in Zuid-Frankrijk. Te beginnen met één nacht Mulhouse - vanwege de goede herinneringen aan dit mooie stadje - en 2 nachten Lyon (omdat het een prachtige stad is die meer verdient dan er zo snel mogelijk doorheen rijden). Voor de vakantie hebben we een huis gehuurd in Pujaut, vlakbij Avignon. Op de terugweg zullen wij traditiegetrouw overnachten in Dijon.
Ik kijk er nu al naar uit!

Deze week op Sation Mill: Vakantievieren in Mill

De dag nadat...

Vandaag, de dag nadat we 35 jaar* getrouwd waren, is maar een heel gewone maandag. 's Ochtends vroeg op en allemaal weer aan het werk. De dag ervoor was een speciale zaterdag. Lang geleden al was er afgesproken dat er op 1 mei gefietst moest worden door de mannen in ons gezin, nou ja door bijna alle mannen. Dit keer zou er een gedeelte van de Ronde van Vlaanderen gereden worden. De dagen ervoor was het prachtig weer, maar hoe dichter de datum naderde, hoe somberder de vooruitzichten werden. Zaterdag was het dan ook een regenachtige dag, ook in Vlaanderen. Toch was het niet het weer dat de dag bijzonder maakte.
Op Koninginnedag arriveerden de twee 'wielerzonen' op de racefiets in Mill, in 2½ uur zuivere fietstijd waren ze uit Utrecht komen rijden. Wonder boven wonder kwamen ze helemaal droog aan, een duidelijk geval van tussen de buien doorgefietst.
Op zaterdag vertrokken ze met een auto vol fietsen en proviand naar het Vlaamse land. De weersvoorspellingen waren nog slechter dan de dag ervoor, maar met een beetje geluk konden ze weer tussen de buien doorfietsen.

Een paar uur na het vertrek van het sportieve gedeelte van de familie, reed ik naar Tilburg om daar de vriendin van de jongste zoon van de trein te halen en samen gingen we verder naar België. Met de bagage van de jongens, onze tassen en de hond met toebehoren waren we klaar voor een gezellig weekend Gent. Daar had ik eerder in de week 3 kamers geboekt in een super luxe 4**** hotel (Hotel Harmony) aan de Kraanlei, midden in het centrum van de Middeleeuwse stad. Onderweg kwamen we in straffe buien terecht, heel fijn op het Belgische niet-zoab-asfalt. We hadden te doen met de fietsers, want wij gingen er vanuit dat die wel kletsnat zouden worden. Ten onrechte bleek achteraf, het weer was niet de oorzaak van een vervelend einde aan een leuke fietstocht.

Toen we in het hotel aankwamen, waren de mannen daar - tegen onze verwachting in - nog niet gearriveerd. Met mijn tijdelijke T-Mobile nummer bleek ik geen bereik te hebben in België (dat hadden ze me wel eens mogen vertellen toen ik de overstap maakte van mijn KPN-abonnement naar een iPhone die altijd gekoppeld is aan T-Mobile), en ook mijn echtgenoot bleek achteraf last te hebben van dat probleem. Gelukkig hadden de anderen wel allemaal werkende mobieltjes en konden we toch contact maken. De mannen zaten op het moment dat wij in Gent aankwamen in het ziekenhuis van Oudenaerde te wachten tot onze middelste zoon aan de beurt was bij spoedeisende hulp. Dat bericht hadden we helemaal niet verwacht en wij - 'de vrouwen' - waren dan ook meteen behoorlijk ongerust. Gelukkig bleek de schade mee te vallen en was er 'slechts' een middenhandsbeentje gebroken na een val van de fiets.
Zo'n breukje is dan wel weer goed voor gips van de elleboog tot en met de duim van de rechterhand. Lastig als je gewend bent alles rechts te doen. Met een klein dossier, waarin de röntgenfoto's, en pijnstillers kwamen de wielrenners een paar uur later dan gepland bij het hotel aan. Vriendin van jongste zoon en ik hadden toen inmiddels al wat van Gent gezien - tussen de buien door - en natuurlijk een pinteke gepakt in 'Het Bierhuis aan de Waterkant'. Erg warm was het echter niet en daarom besloten we om in de lobby van het hotel lekkere warme koffie te drinken en daar verder te wachten.
Vanwege onze trouwdag hadden we voor 's avonds een restaurant gereserveerd in het Patershol, de oudste wijk van Gent en vlakbij het hotel. Na alle consternatie rond de 'gipsarm' en het luisteren naar alle verhalen van de fietsers was het de hoogste tijd voor ze om te douchen en zich in gepaste kleding te hijsen voor ons 'trouwdagdiner'.
Keurig om 8 uur zaten we aan tafel en begonnen we aan ons aperitief, het eten was lekker en de wijn smaakte goed. Vanaf die tijd liep wel alles zoals we het vooraf bedacht hadden.

Op zondagmorgen na het uitgebreide ontbijt zijn we naar het Citadelpark gereden en hebben daar de expositie van Ed Templeton bezocht (The Cemetery of Reason) in het S.M.A.K. (Het SMAK over Ed Templeton: "De tentoonstelling brengt het verhaal van een pro-skateboarder, een fotograaf, een tekenaar, een schilder... Een verhaal dat – hoewel gefocust op zijn eigen leven en dat van de mensen die hem omringen – het ‘autobiografische’ overstijgt en sociaal-maatschappelijke fenomenen zonder schroom noch vingerwijzing blootlegt.").
Zo rond het middaguur zijn we weer richting Antwerpen gereden en hebben nog in St. Niklaas geluncht. Daarna was het tijd om de fietsers in Tlburg op de trein te zetten en zelf weer naar huis te rijden. Gisteren, de dag dat we 35 jaar getrouwd waren, was een bijzondere zondag na een nog specialere zaterdag.

*35 jaar getrouwd = koralen bruiloft! (bron: www.felicitatieboek.nl)

Deze week op Station Mill: Stilte voor de storm?

Istanbul - Miami

(Uitzicht hotelkamer)

Het ene weekend zaten we nog in Istanbul en het volgende alweer in Miami. We vliegen wel veel de laatste tijd, niet alleen letterlijk trouwens. Het is een heel georganiseer om de combinatie reizen en werken steeds weer voor elkaar te krijgen. Tot nu toe lukt ons dat echter heel aardig en houden we zelfs tijd over voor andere dingen. Zoals Spaanse les bijvoorbeeld. Dat is om de 14 dagen op maandag en we hebben nog maar één les gemist omdat we in het buitenland (Israël) zaten. Tot het einde van het cursusjaar gaan we alle komende lessen nog volgen, zoals het er nu tenminste uitziet. Hier in Miami valt trouwens genoeg te oefenen in het Spaans, want het lijkt wel tweetalig hier. Overal is alles in het Engels én het Spaans aangegeven, dat begon al op het vliegveld. Salida, baños, boletos, llegadas etc.
De reden dat we hier in Miami zijn, is het IPA world congress over probiotica. Dat is zo internationaal dat er maar één taal gesproken wordt en dat is Engels.
Over ons verblijf in Miami en het congres hier kun je meer lezen op onze reislog, daar vind je later deze week ook nog een link naar de foto's.

Weekend Istanbul

Eigenlijk is het net te ver voor een weekend cultuur snuiven, bovendien is een weekend echt te kort. Maar toch hebben wij een paar heerlijke dagen gehad in de Turkse stad Istanbul. We hadden tickets voor de vrijdagochtendvlucht van 07:20 uur en daarom besloten we om de nacht ervoor in een hotel vlakbij Schiphol te slapen. De eerste shuttlebus vertrok daar om 06:00 uur en we konden onze auto op het bijbehorende parkeerterrein laten staan. Mooi geregeld, we kenden het al van eerdere gelegenheden.
We hadden een prettige vlucht met Turkish Airlines en kwamen volgens schema om ongeveer 11:45 uur aan (in Istanbul is het een uur later). In het vliegtuig hadden we al besloten om een taxi naar het hotel te nemen, zodat we geen tijd zouden hoeven verknoeien met het zoeken van een juiste bus of trein. De taxi's in Istanbul zijn niet duur, maar op de een of andere manier hadden we wel het idee dat we niet via de kortste weg naar het hotel reden. Maar leg dat maar eens uit aan een Turkse taxichauffeur die 3 woorden Engels spreekt. Nou ja, we beschouwden het maar als wat extra sight seeing.

Ons hotel (Hotel Carlton Istanbul) lag net buiten het toeristische Sultanahmet, maar wel vlakbij de Grand Bazar (Kapali Çarsi), de universiteit, het Beyazit complex en de grootste moskee van Istanbul: Suleymaniye Camii.
We hadden prachtig weer en zijn dan ook vooral buiten geweest, met af en toe een bezichtiging van het interieur van een moskee en natuurlijk een bezoek aan de bazars. Het is een prachtig kleurenspel in de Kapali Çarsi (Grand Bazar) en daar komt in de Misir Çarsisi nog eens een spectaculair aroma bij van alle verse kruiden en specerijen die er te koop zijn. We hebben er niet teveel tijd aan opgeofferd, maar zijn er wel regelmatig dwars doorheen gelopen onderweg naar een andere bestemming. Het is wel verleidelijk om allerlei potjes en bordjes te kopen, maar thuis zijn die vaak lang niet meer zo leuk als toen je ze kocht. Mijn kooplust heb ik bedwongen door een paar shawls te kopen voor minder geld dan je er hier ooit kwijt aan zou zijn. Natuurlijk is het ook leuk om het spelletje mee te spelen en gepast af te dingen.
Op vrijdag hebben we veel tijd doorgebracht in Sultanahmet met een bezoek aan de Blauwe Moskee en de Aya Sofia. 's Avonds hebben we in een visrestaurant op de Galata brug gegeten. Toen we terug liepen naar het hotel, zijn we nog hopeloos verdwaald en kwamen in straatjes die we liever niet gezien hadden. Overal zie je in Istanbul taxi's, maar toen we die écht nodig hadden waren ze nergens te bekennen. Het leek dan ook wel op een sloppenwijk, het buurtje waarin we terecht waren gekomen. Gelukkig kwamen we uiteindelijk weer op bekend terrein en vonden het hotel weer terug.

Op zaterdag zijn we met de veerboot naar de 'overkant' (Harem) gevaren (voor anderhalve Turkse Lira heb je een enkele reis, dat betekent dat je voor ongeveer € 1,50 heen en terug kunt), je hebt dan een prachtig uitzicht op het oude Istanbul. Aan de overkant van de Bosporus ligt het Aziatische deel van Istanbul en het valt op dat er meteen geen of heel slecht Engels wordt gesproken. We hebben er een stukje gewandeld en kwamen onderweg langs de Kız Kulesi, ook wel Leandertoren of Meisjestoren genoemd. Het is een toren op een klein eilandje in de Bosporus, duidelijk zichtbaar vanuit verschillende wijken.
Volgens de legende zou de toren gebouwd zijn door een Osmaanse sultan, die zijn dochter erin liet opsluiten. Er was namelijk voorspeld dat de dochter zou sterven op haar 18e verjaardag, en de sultan dacht dat ze in de toren veilig zou zijn. Helaas overleed de prinses zoals voorspeld op haar 18e verjaardag, door toedoen van een slangenbeet. De slang had zich verstopt in een mand fruit die de sultan zijn dochter liet brengen op haar verjaardag. Nu is er in de toren een restaurant waar je alleen per boot kunt komen.
Bij Üsküdar Besiktas zijn we weer op de boot terug gestapt en hebben op de Galata brug geluncht. Daarna zijn we naar de overkant van de brug naar de op één na oudste wijk van Istanbul gelopen: Galata dat op de heuvel van Pera ligt.
Het was zo'n prachtig weer dat we zonder enige haast rondgewandeld hebben. Om een uur of 4 waren we weer terug in Sultanahmet en wilden toen nog naar het Topkapi Paleis dat volgens de boekjes tot 6 uur open was. Helaas mochten we er niet meer in, er stonden soldaten met uzi's iedereen tegen te houden. Dat zag er nogal dramatisch uit, maar toen ik ging vragen waarom we er niet in konden, antwoordde één van hen dat ze om 4 uur gesloten waren. Jammer, maar dan moeten we gewoon nog een keer terug.
Op zaterdagavond hebben we in een restaurant tegenover de Suleymaniye Moskee gegeten, heel authentiek Turks. Ik had een soort lamsrolletjes (gehakt of misschien wel veel erger in deeg gerold) met daaroverheen héél veel yoghurt. Het was best lekker, ook al zag het er niet echt smakelijk uit.

Zondag hadden we niet veel tijd meer om nog iets te ondernemen. We hebben daarom in de buurt van het hotel gewandeld (onder andere naar het Aquaduct over de Atatürk Boulevard) en nog maar een keer Turkse thee en vers geperst sinaasappelsap gedronken. Eigenlijk waren we van plan geweest om naar de start van de Tour of Turkeye te gaan kijken, maar die begon pas om 11 uur en dat ging niet meer lukken. Wij vertrokken om half 12 met de taxi naar het vliegveld en hadden daar nog een klein beetje tijd over voor de laatste Turkse koffie. Toen we bij de gate aankwamen, werd ik geroepen en toen bleek daar een oud collega met haar man te zitten. Zij waren ook een paar dagen in Istanbul geweest, leuk om het weekend zo af te sluiten.

Boven deze blog zie je een diavoorstelling van mijn foto's. Als je ook de onderschriften wilt lezen, ga dan naar Picasaweb.

OV-chipkaart

'Je zou er een blog over kunnen schrijven', dacht ik bij de zoveelste poging om mijn OV-Chipkaart geactiveerd te krijgen. Nu het na eindeloos proberen misschien gelukt is, zal ik dat maar doen ook!

In januari 2010 vroeg ik op de website van ov-chipkaart.nl voor mijn echtgenoot en mezelf een kaart aan. De eerste kaart waarvoor ik op de website de gevraagde gegevens invulde, lukte vrijwel meteen. Daarmee was de kaart voor mijn echtgenoot aangevraagd. Bij de tweede kaart, voor mezelf, begonnen de problemen al. Het lukte niet om een foto te uploaden. Bij de eerste poging werd ik automatisch teruggestuurd naar de homepage, weg alle gegevens. Bij volgende pogingen gaf het programma steeds aan dat de foto niet goed was, terwijl ik zeker wist dat de foto aan de norm voldoet. Toen ik als controle de - eerder goedgekeurde - foto van mijn echtgenoot probeerde, kreeg ik dan ook dezelfde melding. Ik besloot om een paar dagen te wachten voordat ik het opnieuw probeerde en dat bleek een goed idee te zijn. Met dezelfde foto die eerder als 'kwalitatief niet goed' bestempeld werd, kon ik de aanvraag afronden.
Inmiddels was de kaart van mijn echtgenoot al per post aangekomen en kon hij hem gaan gebruiken. Voor iemand die regelmatig gebruik maakt van het openbaar vervoer in de Randstad is het logisch dat hij de kaart daar ook activeert. Bij de infobalie van het GVU en Connexxion in Utrecht was dat snel gebeurd en de kaart heeft inmiddels zijn gemak al bewezen.

Het 'gezeur' begon pas toen ik mijn eigen kaart wilde gaan activeren. Met de kaart wordt een brief meegestuurd waarin staat dat automatisch opladen van de kaart vóór eerste gebruik persoonlijk ('u kunt niet iemand anders sturen') geactiveerd moet worden bij een Verkoop- & Informatiepunt van RET (oorspronkelijk Rotterdamse Elektrische Tram, nu gemeentelijk vervoerbedrijf R'dam) of GVB (Gemeentelijk Vervoer Bedrijf Amsterdam). Alsof Nederland alleen maar uit Rotterdam en Amsterdam bestaat, daar hebben wij hier in Brabant niet zoveel aan. Helaas bleek dat laatste maar al te waar te zijn.
Mijn eerste poging om de kaart te activeren strandde in Uden. volgens de website van de OV-chipkaart was er bij de AH daar een mogelijkheid om het automatisch opladen op de kaart 'aan' te zetten, waarmee de kaart klaar voor gebruik zou zijn. Helaas hadden ze bij de Albert Heijn in Uden geen idee waar ik het over had.
De volgende poging deed ik bij de AH in Cuijk, weer op aanwijzing van de website van de OV-chipkaart. Daar bleken ze wel een automaat te hebben waar mijn kaart in paste, maar dat apparaat gaf geen enkele respons. Op alle mogelijke manieren heb ik er mijn kaart ingestopt, linksom - rechtsom - ondersteboven en alle variaties daarop. Het schermpje bleef helemaal leeg...

Gisteren waren we in 's-Hertogenbosch en daar hebben we weer enkele pogingen ondernomen. In dit geval zeg ik 'we', want mijn echtgenoot is aan zijn 2^de OV-chipkaart toe omdat hij de eerste al verloren is. Ook zijn kaart moest dus weer geactiveerd worden. Bij onze eerste poging bij AH-Arena in Den Bosch kon ik zomaar mijn saldo opvragen en er zelfs geld bijzetten. Dat leek erop alsof mijn kaart toch al geactiveerd was bij een eerdere poging. Dat kon dan alleen maar in Cuijk zijn geweest, maar op een leeg display kun je dat niet zien. Om helemaal zeker te zijn, zijn we alsnog naar het station gelopen om bij het OV-informatiepunt (op het busstation) te vragen of ze de kaart van mijn echtgenoot konden activeren en die van mij als dat nodig mocht blijken. Tot onze grote verbazing hebben ze bij het informatiepunt nog geen mogelijkheid om kaarten te activeren en we werden naar de AH-vestiging in het stationsgebouw verwezen. We raakten er al een beetje aan gewend, ook hier verwezen de medewerkers ons naar het oranje kastje van de OV-chipkaart maar konden ons verder niets wijzer maken.
Tenslotte zijn we naar het NS loket gegaan om op beide kaarten het automatisch opladen 'aan' te zetten. Dat was op zich geen probleem, waren het niet dat ze bij de NS dan ook meteen het 'reizen op saldo' willen aanzetten en dat moet je dan weer van tevoren online aangevraagd hebben. Van het kastje naar de muur? Zoiets, maar dan in het kwadraat.

Al met al lijkt het erop dat de kaarten nu toch geactiveerd zijn, dat merken we pas als er zich geen complicaties voordoen als we de kaarten gaan gebruiken in tram of bus. We hopen er maar het beste van.
Toen we naar binnen gingen op station Den Bosch was het ons al opgevallen dat er zoveel mensen stonden te wachten met een grote tas of zak. De reden daarvan zagen we toen we weer naar buiten kwamen. We belandden midden in een enorm kussengevecht op het Stationsplein! Een prachtig gezicht overigens, al die mensen in een 'waas' van veren (voor de geruststelling: allemaal synthetisch) druk in de weer met kussens. Iedereen die dat wilde kreeg een kussen aangereikt in een sloop in 'Chocomelkleuren' en kon aan het gevecht gaan deelnemen. Wij hebben er ook een in ontvangst genomen, maar hebben ons verder niet met het gevecht bemoeid. Uiteraard heb ik er wel foto's van gemaakt! Op YouTube vond ik ook een filmpje:

Deze week op Station Mill: Mill in het nieuws
Deze week op IMMUUN: Some like it hot

Een reis rond de wereld in Millse hapjes

Het restaurant waar we vanavond aten is misschien al net zo lang in Mill als wij er wonen, maar we waren er nog nooit geweest. Hoogste tijd dus om er kennis mee te gaan maken. 'Des Werelds' is de veelbelovende naam van het restaurant dat zich in het Fitland complex aan de Hoogveldseweg in Mill bevindt. Met een bescheiden kaart en enkele combinatiemogelijkheden (keuze uit verschillende variaties 3 of 4 gangendiner) is het gemakkelijk kiezen om een lekkere maaltijd samen te stellen. Op de kaart staan gerechten uit alle delen van de wereld en het restaurant is ook in deze stijl 'aangekleed'. Met landkaarten en foto's zit je er werkelijk middenin.
Wij aten er met 4 personen en kozen allemaal een ander voorgerecht en hoofdgerecht. Als eerste gang kwamen op tafel Italiaanse carpaccio, een salade met gebakken gamba's, Franse vissoep en in filodeeg gebakken zalm met Thaise groenten. We aten er allemaal smakelijk van en waren benieuwd naar onze hoofdgerechten: Nieuw Zeelands lamsrack met gekonfijte knoflook met rozemarijn en rozevalpuree, Argentijnse rundertournedos met truffelsaus en gestoomde schorseneren, Indiase kalfssukade met kerrie en kokosmelk met notenrijst en Kabeljauwfilet met gebakken witlof en bospaddenstoelen. Het waren allemaal heerlijke gerechten die op zich al voldoende waren, maar er werd voor 4 personen één klein schaaltje salade en één puntzak frites bij geserveerd. Wij hadden er genoeg aan, maar het zag er wat karig uit. Bovendien heb ik in een restaurant mijn frites liever in een schaaltje dan in zo'n onstabiele puntzak waaruit je niet kunt opscheppen. Ik dacht eigenlijk dat die trend al passé was, maar bij Des Werelds nog volop in gebruik. Over de smaak van de frites kan ik alleen maar lovend zijn, lekkere dikke Vlaamse frieten.

In de keuze van het dessert waren we wat eensgezinder, slechts één van ons bestelde Crème brulée en voor de rest was er een Brusselse wafel met warme kersen. Bij de koffie werd ruim chocolade snoep gepresenteerd.
De bediening was netjes, maar misschien net iets te bescheiden. De fles wijn die we bestelden (Cote du Ventoux) werd zonder plichtplegingen geopend en de glazen werden zonder proeven vooraf ingeschonken.
Je kunt prima eten in Des Werelds, maar het is er wel een beetje sáái. Misschien omdat het restaurant nogal ruim bemeten is en er niet zo heel veel bezoekers waren. De strakke inrichting en heldere verlichting dragen niet bij aan een knus gevoel. Toch hebben wij een erg leuke avond gehad met lekker eten en in goed gezelschap van vrienden.

Gisteren deden wij mee aan de openhuizendag van de NVM in een poging geïnteresseerden voor ons huis naar de Stationsstraat te 'lokken'. Helaas pakte dat niet uit zoals wij dat hadden gewild, lees daarover meer op Station Mill.
De dag ervoor hadden we nog ontzettend ons best gedaan om te zorgen dat alles er netjes bij lag. De jongste zoon en zijn vriendin kwamen er speciaal voor uit Utrecht om daarbij te helpen. Dat was behalve hard nodig, ook heel gezellig, maar er is geen enkele kijker komen opdagen die ervan heeft kunnen genieten. We proberen er de moed maar in te houden, ons geduld wordt wel erg op de proef gesteld.

Morgen is het weer tijd voor Spaanse les. Door ons verblijf in Israël hebben we de vorige les gemist en moesten we dat thuis inhalen. Dat betekent dat er zowel gisteren als vanmiddag nog flink huiswerk gemaakt moest worden. Het wordt steeds leuker om Spaans te leren, maar zoals met alles wat je leert ook steeds moeilijker naarmate je vordert met de leerstof. Tegelijkertijd brengt meer kennis van het Spaans ook het besef met zich mee dat je nog veel meer níet weet en dat je er voorlopig dus nog niet mee klaar bent.
¡Veo negro para hablar español pero me gusta todavia!

Favorieten

(live Video Zoetermeer 10-03-10, met dank aan flipp022 op YouTube)

De laatste blog die ik vanaf mijn huisadres schreef, is alweer 2 weken geleden. Daarom wil ik nog even terug naar 10 maart, net voordat we naar Israël vertrokken. Op die woensdag waren wij in Zoetermeer getuige van een geweldig concert van Joan Armatrading, mijn 'all-time-favourite' wat muziek betreft. Zo langzamerhand heb ik waarschijnlijk alles wat ze ooit gemaakt heeft, wel gehoord en/of in eigen bezit, maar een live concert van haar blijft boeien. Mee te maken hoe goed ze gitaar speelt (op alle 8 exemplaren die ze meegebracht had), te zien hoe haar vingers over de snaren glijden, te horen hoe krachtig haar stem is terwijl ze moeiteloos lijkt over te schakelen van heel hoog naar laag en vooral om dat allemaal van zo dichtbij mee te maken, blijft het leukste wat er is. Ze begon haar optreden met mijn nummer-1-hit als ik het voor het zeggen had: 'Show some emotion'. Verder kwamen er veel bekende nummers langs, maar ook werk van haar nieuwe cd 'This charming life'. Een goede mix van oude en nieuwe nummers met als toegift 2 klassiekers: 'Willow' dat voor het grootste gedeelte door het publiek werd gezongen (To be a shelter in a storm - Your willow - Oh willow - When the sun is out) en tenslotte 'Drop the pilot'.
Tijdens haar optreden brak ze ook nog een nagel, dat voorval veroorzaakte duidelijk veel last bij haar gitaarspel, waarop ze dat even onderbrak en zich tot het publiek richtte met de woorden 'So, this is it, I can't play anymore' om vervolgens met een big smile door te gaan. Dat was Joan in Zoetermeer.

Een paar dagen later vertrokken we naar Tel Aviv, van de kou hier naar heerlijk weer met temperaturen rond de 30° daar. Wij gingen met gemengde gevoelens naar Israël. Vroegen ons af of het veilig zou zijn, maar we wilden wel eens zelf ervaren hoe het daar is. Tijdens ons verblijf waren er ernstige ongeregeldheden in Jeruzalem, een héél klein beetje hebben we daar wel van meegekregen. Maar ook als het ´rustig´ is in Israël, word je overal gefouilleerd en wordt je tas op de gekste plaatsen en tijden doorzocht. Dat moet dan een veilig gevoel geven, maar je wordt zo wel heel erg met ´het gevaar´ geconfronteerd.
Onze mening over Israël is door ons bezoek niet veranderd, het behoort niet tot onze favorieten, er is eerder sprake van bevestiging van onze scepsis t.o.v. het land. Wil je meer lezen over onze reis, kijk dan op http://lievendag.punt.nl.

Wij kwamen donderdag thuis en voordat we weer een beetje op orde waren, was het alweer weekend. Zaterdag was de laatste dag van de boekenweek en wij wilden daar nog graag wat van meemaken. Omdat we zaterdagavond toch in Den Bosch moesten zijn, besloten we om wat eerder te gaan en een bezoek te brengen aan onze favoriete boekhandel aldaar Selexyz Adr. Heinen in de Kerkstraat. Heerlijk om daar tussen de boeken rond te dwalen, af en toe eens een boek op te pakken om de achterkant te lezen of er even doorheen te bladeren. Ik word er altijd heel erg hebberig van als ik in een boekhandel ben, maar we hebben ons kunnen beheersen en hebben slechts 3 boeken gekocht. Het 4^de boekje kregen we er gratis bij: Duel, het boekenweek geschenk van Joost Zwagerman.

Zaterdagavond zaten wij weer op rij 0 van Het Koningstheater in onze favoriete stad. Vooraf hebben wij heerlijk gegeten bij Ome Bernard in de Verwersstraat en ruim op tijd waren we in het theater voor een optreden van Daniël Lohues. Omdat mijn schoonmoeder een Drentse was, speelt deze provincie tot op de dag van vandaag nog een grote rol in het leven van mijn echtgenoot en zijn familie. Daniël Lohues woont in Erica, de plaats waar mijn schoonmoeder geboren is, en zingt liedjes in zijn streektaal. Alleen al daarom wilden wij naar die voorstelling en omdat mijn schoonzus zich erg bewust is van haar Drentse roots, hadden we haar en haar echtgenoot meegevraagd. Het was een bijzondere avond, want behalve leuk zingen en geweldig gitaar spelen, kan Daniël Lohues ook aardig vertellen. Ik mag er niet te enthousiast over doen, want dat is absoluut niet des Drentenaren. Die houden niet van overdrijven, alles moet gerelativeerd worden. Maar leuk was het wel! De paar Drentse woorden die ik machtig ben, kwamen als vanzelf voorbij in alle verhalen die Lohues over zijn jeugd vertelde. (Weten jullie bijvoorbeeld wat siepels zijn?)
Op het toneel stonden een heleboel gitaren, een vleugel, een harmonium en er bleken ook nog verschillende mondharmonica's te liggen. Alle instrumenten kwamen tijdens de voorstelling (Allenig IV) aan bod, waarbij een paar gitaren wel erg opvielen. De oudste gitaar, een Gibson, dateerde van 1936 en de slagplaat daarvan was nog van een echte schildpad afkomstig. Daniël speelde er een klassiek bluesnummer op, maar dan wel met Drentse woorden. Een andere opvallende 'gitaar' was door hem zelf gemaakt van een leeg conservenblik (het leek erop alsof er bruine bonen in hadden gezeten...), een lat en één snaar. Hij vertelde dat hij van zijn ouders eigenlijk geen gitaar mocht spelen, zij hadden liever dat hij zich bekwaamde op het orgel. Daarom besloot hij om er zelf eentje te maken en het leuke is dat hij er ook echt een nummer op kon spelen ('Ha'k mar 'n gitaar')!
Achter de vleugel voelt Lohues zich ook duidelijk thuis, het liedje voor de koningin (zie filmpje hieronder voor de tekst) leidde hij in met een geweldig verhaal over zijn ontmoeting met Hare Majesteit. Maar zijn échte favoriet bleek toch Maxima te zijn!

Deze week op Station Mill: Openhuizendag 27 maart

Groeten uit Israël

Wij zitten een paar dagen in Israël en kijken vol verwondering om ons heen. De indruk die ik van het land had, blijkt niet helemaal te kloppen. Ook al is er wél dreiging - we lazen vanochtend in een Israëlische krant dat er extra beveiliging is - je merkt er in het dagelijks leven weinig van. Behalve dan alle militairen die met wapens getooid over straat lopen en veel politie overal. Hier in Tel Aviv schijnt de zon en iedereen is onderweg naar zijn werk of slentert door de straten zoals toeristen overal ter wereld doen. De bussen zitten vol relaxte mensen en op het strand is het druk met hardlopers.

Gisteren in Jeruzalem was het ook heel druk en daar was de beveiliging nog duidelijker zichtbaar, volgens de krant was er dan ook kans op ongeregeldheden.
De opening van de Hurva synagoge (na 62 jaar) gaf ook aanleiding daartoe (lees hier meer daarover) en wij kwamen gisteren midden in de feestvierende massa terecht die een nieuwe Thora naar die synagoge brachten. Gelukkig is er niks gebeurd en is het feest daar gewoon doorgegaan en konden wij uiteindelijk doorlopen.

In 1948 werd de oorspronkelijke Hurva synagoge door het Jordaanse leger vernietigd. De synagoge die in de Oude Stad van Jeruzalem ligt, bevindt zich volgens de Palestijnen op Palestijns grondgebied. President Netanjahoe zal daarom niet bij de opening aanwezig zijn en daardoor geen confrontatie met de Amerikanen en Palestijnen aangaan. Hij spreekt de genodigden via een videoboodschap toe (bron: Laatste Nieuws Israël)

Druk?!

Ik had het me nog zó voorgenomen: ik zou niet meer zeggen dat ik het zo druk, druk, druk had en er zou iedere week een blogje op deze plaats verschijnen. Niet gelukt dus.

Heb ik het eigenlijk wel druk? Nou nee, mijn dagen zijn aardig gevuld, maar ik zorg er wel voor dat ze niet 'overlopen'. Daar ben ik zelf bij om dat goed in de gaten te houden. Heb ik het misschien niet druk genoeg en verlummel ik daardoor teveel tijd met nietsdoen? Dat zou kunnen en dat is ook helemaal niet verkeerd. Ik heb pas nog gelezen dat lanterfanten een kunst is die de mensheid aan het verleren is. Af en toe daarin oefenen is dus heel goed! Waaraan het dan wél ligt dat ik me niet aan mijn voornemens kan houden, weet ik eigenlijk niet. Ik vind het ook helemaal niet belangrijk, ik ben best tevreden met mijn eigen 'time management'. Naast de kunst van het lanterfanten versta ik de kunst van het indelen van mijn eigen tijd heel goed. Terugkijken waarom ik dan geen tijd had om een blogje te schrijven is dan ook volkomen zinloos. Ik heb wel wat beters te doen. Bijvoorbeeld nu echt aan dit stukje beginnen!

Het waren 2 weken waarin ik veel tijd aan de politiek heb besteed. Niet actief, behalve dan dat ik natuurlijk ben gaan stemmen, maar passief voor de televisie of al lezend op het internet. Na de val van het kabinet was er natuurlijk volop aandacht voor de gemeenteraadsverkiezingen. Er waren dagelijks debatten die ik probeerde te volgen met als 'slotakkoord' het laatste debat voor Agnes Kant op woensdagavond. Toen kon je al zien wat de volgende dag duidelijk werd. Ze heeft de handdoek in de ring gegooid en kiest voor zichzelf. Een wijs en dapper besluit, ik denk dat het niet alleen in het belang van haar partij is, maar vooral in het belang van Agnes zelf. Er zouden meer mensen in de politiek moeten zijn die zulke beslissingen durven nemen!

De Spaanse lessen worden steeds moeilijker en daar hoort bij dat er flink huiswerk gemaakt moet worden. Tot nu toe alleen maar leuk en het weerhoudt me van teveel lanterfanten! Het officiële lesboek is niet altijd overal even duidelijk en ter aanvulling 'gebruik' ik ook de Teleac cursus Spaans op internet en heb ik het boek 'Spaans Voor Dummies' aangeschaft. Zo hoop ik voor het eind van het jaar al een aardig woordje Spaans te spreken, misschien dat we dan Oud en Nieuw in een wat warmere stad als Keulen of Parijs kunnen vieren.

Vorige week vierden wij onze jeugd tijdens een avondje rikken en plaatjes (van toen) draaien. Met allemaal vrienden van onze middelbare school kwamen we bij een bevriend stel thuis bij elkaar met een aantal stokken kaarten en een heleboel oude elpees en nieuwe(re) cd's (eigenlijk moet ik nu ook ceedees schrijven). We hebben naar hartenlust gekaart, herinneringen opgehaald (en bijgepraat) en naar 'onze' muziek geluisterd. Volgend jaar weer!

Woensdag (10 maart) begint de Boekenweek en bij wijze van 'voorafje' was er vrijdag 5 maart een Literaire Manifestatie in Theater aan de Parade in Den Bosch. Wij hadden kaarten voor de voorstelling in de Grote Zaal. Daar werden 4 schrijvers aan de tand gevoeld over hun laatste boek: Bert Natter (Begeerte heeft ons aangeraakt), Marieke van der Pol (Bruidsvlucht), Rik Launspach (1953) en Thomas Rosenboom (Zoete mond). De avond werd aan elkaar gepraat door Frenk van der Linden en er waren 2 intermezzo's van Dans!Code Den Bosch. Tegelijkertijd was er in de Pleinzaal een soortgelijk programma met andere schrijvers: Jan Brokken, Judith Koelemijer en Frank Westerman. Aan het einde van de avond was er gelegenheid om boeken te kopen en te laten signeren door de schrijver.

Bij de boetseerclub zijn we weer aan een nieuw model begonnen. Een staand vrouwelijk naakt, heel moeilijk om de juiste houding in proportie in klei vorm te geven. Er volgen nog 2 lessen met dit model om het voor elkaar te krijgen, maar voor mij valt die laatste les uit omdat we dan in Israël zijn. Mijn vorige beeldje van een zittende vrouwenfiguur staat nu in de oven te bakken als het goed is.

En natuurlijk was ik de afgelopen woensdagen ook weer kleuterjuf van groep 1/2 van De Kameleon. In zo'n klasje met ruim 20 kleuters kom je oren en ogen en soms ook handen tekort om alles voor elkaar te krijgen. Maar gezellig is het wel, dat kleine grut dat vol vertrouwen opkijkt naar die juf die alles kan.

Ik maakte er een paar regels hierboven al melding van: we gaan weer op reis. Volgende week zijn we enkele dagen in Israël voor een congres. Gelukkig is er ook tijd voor een excursie naar Jerusalem. Binnenkort is er ook een congres in Miami waar we een lang weekend heengaan. We zijn nu aan het uitzoeken hoe die reis het beste geboekt kan worden. Onze reizen zijn altijd maar kort, maar op deze manier zien we wel een heleboel van de wereld.

Voordat we vertrekken, gaan we deze week nog naar een concert van Joan Armatrading, wordt mijn nieuwe laptop geleverd die ik voor de reis nog tiptop geïnstalleerd wil hebben en verwacht ik onze nieuwe 'smartphones' waarvan ik de gebruiksaanwijzing zo snel mogelijk uit mijn hoofd wil kennen. En behalve lanterfanten, moet ik natuurlijk ook gewoon werken, Spaans leren, boetseren en kleuterjuffen. Hoezo druk?!

Deze week op IMMUUN: Bloedgroepen en bacteriën
Deze week op Station Mill: Open Huis

Wel stil, maar niet stilgezeten

Soms lukt het niet om mijn wekelijkse blog te schrijven, dan blijft het hier stil. Dat betekent natuurlijk niet dat ik stilgezeten heb, dat zit niet in mijn aard. Sinds mijn vorige uiteenzetting over het gebruik van 'hun' als onderwerp hoor ik het steeds vaker. Waarschijnlijk omdat ik er nu nog meer op let, maar ook vanwege de aandacht die er in de media voor was. De dag nadat ik de blog schreef werd er in DWDD aandacht aan geschonken in het gesprek tussen Ronald Plasterk (behalve minister van onderwijs ook voorzitter Nederlandse Taalunie en fel tegenstander van het misbruik van 'hun') en Helen de Hoop (taalwetenschapper uit Nijmegen die het gebruik van 'hun' als onderwerp heeft onderzocht). Voor de mensen die het gemist hebben, volgt hier het fragment:

Op woensdag 10 februari woonden wij in Het Koningstheater in Den Bosch de voorstelling 'Mondo Leone: Dagboek' van Leon Giessen bij. Voorafgaand aan zijn optreden hadden wij ook nog een korte ontmoeting met hem in de kleedkamer waar hij enkele nummers akoestisch ten gehore bracht en wat leuke anekdotes vertelde. Maar het verrassendste onderdeel van de avond vond ik toch wel zijn nummer over 'Het raadsel tussen Utrecht en Den Bosch'. Ik weet niet hoe vaak ik op dat traject al in de trein heb gezeten, maar voor mij was het compleet nieuw! Ook andere mensen die ik ernaar gevraagd heb, hadden het nooit eerder opgemerkt. Misschien zijn er onder de lezers van dit blog wel mensen die het al gezien hadden? Bekijk de video en laat het me weten!

Tijdens mijn afwezigheid hier was het ook carnaval, maar daar heb ik niet veel van meegekregen. Wij waren dat weekend in Parijs waar we o.a. een prachtige tentoonstelling "Matisse & Rodin" in het Rodin Museum hebben bezocht. Het was koud in Parijs, maar met de metro kom je overal en blijf je toch redelijk warm. De laatste 2 dagen van het carnaval hebben we er in Mill wel wat van gehoord, maar hebben er niet actief aan deelgenomen.

Gisteren hebben we de vriendin van onze oudste zoon uitgezwaaid die voor onbepaalde tijd teruggaat naar haar land Nieuw Zeeland. Met een al lang verlopen Europees visum (3 maanden geldig) is dat een riskante actie, want het kan gebeuren dat ze voor een periode uit de EU geweerd wordt. Twee jaar geleden kwam ze binnen via Duitsland, maar nu zal ze vanuit Londen vertrekken omdat Nieuw Zeelanders als burgers die bij het Gemenebest horen daar bescherming zouden krijgen. Het vertrekken zal ook niet het grootste probleem opleveren, maar wel het opnieuw een visum voor Europa krijgen. In het ergste geval zal de 'ban' 3 jaar duren, maar waarschijnlijker is dat 1 jaar. Daar houden we ook rekening mee en verder hopen we dat het meevalt en dat ze eerder terug kan komen.

En dan was daar natuurlijk de afgelopen week de drukte in Den Haag. Via Twitter en de televisie heb ik geprobeerd om het zo goed mogelijk te volgen. Wat werd er veel gepraat en nog erger, veel verzwegen. Ik vond het prachtig om de debatten op tv te volgen, terwijl mijn echtgenoot via een andere televisie naar het schaatsen en andere olympische sporten keek. Vijdagavond heb ik het volgehouden tot kwart over 1, toen heb ik de moed opgegeven en ben naar bed gegaan met (voor mezelf) de zekerheid dat het kabinet die nacht nog zou vallen. Het eerste wat ik gisterochtend dan ook deed, was de tv aanzetten waar ik inderdaad het nieuws direct hoorde. Volgens mij is er wel veel duidelijk geworden tijdens alle debatten, ook al heerste er vaagheid alom. Een grote pluim voor Femke Halsema (misschien moet ik voortaan toch GL gaan stemmen) die als een van de weinigen haar betogen goed opbouwde en te allen tijde haar taalgebruik onder controle had. Beheerst en fatsoenlijk zei ze precies wat ze bedoelde en liet ze blijken dat ze het hele debat uitstekend had voorbereid. Ook voor Wouter Bos had ik bewondering, om zo rustig te blijven als je vaak zo onterecht wordt aangevallen. Hij is eigenlijk niet van 'mijn' partij en in de gemeente Mill kán ik niet eens op de PvdA stemmen (die partij hebben we hier niet), maar dat vind ik op dit moment heel erg jammer. Met het oog op een volgend kabinet kan de PvdA wel wat extra stemmen gebruiken, gelukkig zag ik in de laatste peilingen dat meer mensen dat vinden (www.peil.nl).

Deze week op Station Mill: Museum Jan Cunen Oss

HUN

Atilla de Hun

Tot mijn grote schrik hoorde ik deze week het volgende nieuws op TV: "Het gebruik van 'hun' als onderwerp van een zin is niet meer uit te roeien. Hoewel het volgens de regels van de Algemene Nederlandse Spraakkunst echt fout is, is het steeds vaker te horen. 'Hun hebben' is een blijvertje."
Toch hoop ik dat het gewoon officieel fout blijft, ook al is het dan in de spreektaal alom aanwezig. Nu al hoor je het 'hun hebben' ook op de televisie en ik ken zelfs mensen uit het onderwijs die het bezigen. Om te gruwen dus, want als de juf zulke fouten al niet meer herkent, wie dan wel?

Een paar jaar geleden hadden we dezelfde discussie over 'kan je', toen nog geen officieel Nederlands maar wel al algemeen gebruikt. Op de vraag welke werkwoordsvorm correct is, zegt de Nederlandse Taalunie nu: Beide vormen zijn mogelijk. Je/jij kunt, je/jij wilt en je/jij zult zijn de gewone vormen. Je/jij kan, je/jij wil en je/jij zal zijn informeler.
Volgens de Nederlandse Taalunie is er trouwens wel verschil tussen 'je kunt' en 'je kan'. Dat kan je niet maken. (= 'men kan dat niet maken', gericht tot niemand in het bijzonder) en Dat kun je niet maken. (directer gericht tot een jij)
Dat geldt ook voor 'je zult' en 'je zal'. Je zal dit zelf moeten opknappen. (= 'Stel je toch eens voor dat je dat zelf zou moeten opknappen') en Je zult dit zelf moeten opknappen. (= 'Het is je eigen schuld, je moet het nu maar zelf opknappen').
Maar je moet er toch niet aan denken dat we over een paar jaar geen verschil meer maken tussen 'ik lig' en 'ik leg'. Er zijn al hele bevolkingsgroepen die zeggen 'ik ga een tijdje op bed leggen' als ze even willen gaan rusten. Het is gewoon fout en mooi is anders.
Onze zuiderburen, die doorgaans zorgvuldiger met onze taal omgaan, gebruiken de vorm 'je kan' overigens niet, ook niet informeel.

Terug naar 'hun'! Het Genootschap Onze Taal wijst het gebruik van 'hun' als onderwerp sterk af. Gelukkig. Zij schrijft op de website: "Hun als onderwerp wordt nog algemeen afgekeurd. Een zin als 'Hun hebben er helemaal geen verstand van' wekt zelfs bij velen sterke gevoelens van afschuw op, niet alleen in de schrijftaal, maar zelfs in de spreektaal. Het is daarom het best het gebruik van hun als onderwerp te vermijden; gebruik zij of ze.

Als het aan de vier taalwetenschappers uit Nijmegen ligt die zaterdag 6 februari op de Taalkunde-in-Nederland-dag een betoog hielden over 'hun' en 'zij', moet 'hun hebben' zeker kunnen. Hebben 'hun' nou gelijk? Of is 'hun' een onderwerp waar we ons niet zo druk over moeten maken? Ik hoop in ieder geval dat de 'domme' fout geen algemeen aanvaarde regel wordt en dat we gewoon weer terug moeten naar 'zij' hebben. Als we alles wat verkeerd gebruikt wordt vast moeten gaan leggen als nieuwe taalregels dan blijft er van het Nederlands niet veel (moois) over.

Deze week op Station Mill: Wat valt er te kiezen?

Pech

Het werd een hele andere zaterdag dan we gepland hadden. Dat begon eigenlijk al op vrijdagavond, zo tegen 8 uur. Toen belde mijn echtgenoot of ik hem bij de Bandenmolen in Reek kon komen halen, want na het tanken bleek zijn accu leeg te zijn en hij kon de auto niet meer starten. Omdat ik op dat moment nog aan het koken was, moest ik eerst de nodige voorzorgsmaatregelen treffen wat het eten betreft voordat ik kon vertrekken. Met het lood in de schoenen ging ik zo snel mogelijk op weg, want geloof me: voor iemand die zo nachtblind is als ik, is het geen lolletje om hier in de buurt over onverlichte binnenwegen richting Reek te rijden. Het werd nog erger dan ik dacht toen ook nog bleek dat er net iets uit de lucht was gevallen waardoor het spiegelglad was op de weg. Toen ik vanaf de Bernhardstraat linksaf de Hoogstraat in wilde draaien, schoof net voor mijn auto een fiets onderuit. Gelukkig stond ik al stil, omdat ik de weg niet vertrouwde en de fietsers daarom voor wilde laten gaan. Na de Langenboomseweg en de Udensedijk kon ik wat beter opschieten op de Middenpeelweg, maar het bleef uitkijken. Eenmaal bij het tankstation aangekomen, bleek het ook daar spiegelglad.
Mijn echtgenoot zat in zijn auto die nog bij de pomp stond, die moesten we naar een parkeerplek duwen. Ik sturen en hij achter de auto, tot ik opeens een harde bonk hoorde en zijn hoofd niet meer in de achteruitkijkspiegel zag. Twee zere knieën waren het resultaat van een jammerlijke glijpartij. Uiteindelijk stond de auto keurig in een parkeervak en wij besloten hem daar mooi te laten staan tot de volgende ochtend. Te laat en te donker om nog wat te proberen en we hadden bovendien onderhand wel honger.

Vanochtend bleek er weer een flink pak sneeuw gevallen te zijn, maar desalniettemin gingen we, mét startkabels, vrolijk op weg om te kijken wat we konden doen om de auto weer aan de gang te krijgen. Maar toen we eenmaal de motorkap open hadden, konden we nergens een accu vinden. Het instructieboekje moest daarvoor uitkomst bieden, maar het was toch niet zo simpel als we dachten. De accu zit bij een Citroën Xara Picasso ónder de bestuurdersstoel, maar de startpunten voor geval van nood onder de motorkap. We zagen daar inderdaad wel een pluspool, maar begrepen niet waar we dan de andere kabel aan moesten verbinden. Ook hulpvaardige voorbijgangers konden ons niet helpen en in het instructieboekje vonden we de oplossing niet. We hebben daarom onze garage in Mill maar gebeld en die adviseerde ons om de Bovag te bellen, aangezien we voor de Citroën een abonnement hebben op de mobiliteitsdienst van die organisatie. Zo gezegd, zo gedaan. Het zou 'een half uur of minder' duren voordat er iemand ter plekke kon zijn. Na ruim een uur wachten - gelukkig hadden ze binnen in de winkel bij het tankstation warme koffie - kwam er een grote gele sleepwagen van een autohulpdienst met een hele aardige chauffeur/technicus. Wij hadden er alle hoop op dat deze expert ons snel zou kunnen helpen. Hij dacht dat in eerste instantie ook, maar dat verliep heel anders. Alhoewel hij natuurlijk wel wist hoe de klemmen te plaatsen, gaf de auto helemaal geen sjoege. Niks, nog geen binnenlampje ging er aan. Hij wilde het daarom rechtstreeks op de accu proberen, maar dat was eenvoudiger gezegd dan gedaan. Om daarbij te kunnen, moet er eerst een soort tovergreep op de passagiersstoel toegepast worden zodat die naar voren kan kantelen. Met twee man sterk lukte dat maar net, je moet er toch niet aan denken dat je ergens alleen staat en zoiets op moet lossen. Maar ook met de klemmen rechtstreeks op de accu werd er niet voldoende spanning opgewekt om de auto aan de praat te krijgen. Als laatste oplossing werd de auto rechtstreeks met de vrachtwagen verbonden, zonder resultaat. Uiteindelijk dacht de Bovag-man nog een laatste redmiddel te weten: de klemmen van de mobiele krachtbron, met daarop de verbinding met de vrachtwagen aan de auto koppelen en nog eens proberen. Wonder boven wonder gaf dat wel resultaat, maar toen bleek de motor zo'n vreemd lawaai te maken én te stinken, dat hij het helemaal niet meer vertrouwde en de Picasso alsnog aan de sleep heeft gehangen om hem naar de garage te brengen.

Zo stonden wij om 2 uur vanmiddag bij Vloet in Mill waar de auto gemaakt zal worden. Gelukkig bleek er nog een leenauto beschikbaar, zodat mijn echtgenoot volgende week gewoon naar zijn werk kan en ik hier met mijn eigen auto ook mobiel blijf in Mill. Wat dat betreft werkt de mobiliteitspas van de Bovag dus wel. Daarna begonnen we eigenlijk pas aan onze zaterdag, gelukkig stonden er geen dringende zaken op het programma. Onze misgelopen lunch in Den Bosch bewaren we voor volgende week en de inkopen die echt moesten vandaag, hebben we in Uden gedaan. We zijn vooral blij dat we gisteravond de auto met pech en al gelaten hebben voor wat het was, het zou anders wel een hele late en koude vrijdagavond zijn geworden.

Deze week op IMMUUN: Beschikbaar gesteld aan de wetenschap
Deze week op Station Mill: Lange Lindenlaan