Meer Barcelona (vervolg op vorig bericht)

Nog wat extra foto's uit Barcelona onder dit bericht, o.a. Casa de Míla en Casa Botlla aan de Passeig de Gracia (beide van Gaudi). Ook opnames van het oude centrum van Barcelona, let op de ganzen op de binnenplaats van de kathedraal!
Het leek ook al een beetje zomer, zeker ook voor het paar dat de tango aan het dansen was op de Plaza de la Seu! Met temperaturen tussen de 17 en de 20°C beleefden wij een weekend om nooit te vergeten.

Groeten uit Barcelona

Dit weekend zitten wij dus in Barcelona! Vrijdagavond om ongeveer half 10 arriveerden we met de Aerobus vanaf het vliegveld op de Place de Catalunya. Van daaruit liepen we in ongeveer 15 minuten naar ons hotel, terwijl we al onze ogen uitkeken op de mooie Passeig de Gracia. Bij het hotel (Hotel Alexandra) werden wij allervriendelijkst ontvangen en kregen wij de beschikking over een luxe kamer. Wij wilden zo snel mogelijk onze bagage kwijt en zijn toen snel ergens gaan eten. Érg lekker, alhoewel de zwarte rijst die Ger besteld had, wel heel goed gelukt was!
Vanochtend hebben we eerst ontbeten in een leuke patisserie, onderweg naar de Sagrada Familia. In die onvoltooide kathedraal hebben wij onze ogen uitgekeken en later toen we boven in de torens stonden was het uitzicht weer onbeschrijfelijk mooi. Van de Sagrada Familia gingen we naar Park Güell, een bijzondere belevenis die wel een klein beetje aan onze Efteling deed denken. Onze dag had dus wel een ontzettend hoog Gaudi-gehalte. 's Middags op de Rambla ook nog rondgekeken - het verschil met de Meir in Antwerpen is niet zo heel erg groot - en geprobeerd om niet te struikelen over de 'levende standbeelden'. Wie we wél tegen het lijf liepen, echt heel erg toevallig, waren oude bekenden uit Nieuwegein. We hadden ze jaren niet gezien, dus de verrassing was wederzijds groot.
Aan het eind van de middag hebben we nog even aan de haven gezeten, genietend van het héérlijke weer. Het leek wel zomer! Vanavond gaan we ergens aan de haven eten en morgen 'doen' we nog het oude Gotische gedeelte van de stad. Het is hier leuk, ik denk dat we nog wel een keer terugmoeten!
Hieronder een een aantal foto's van o.a. de Sagrada Familia en Park Güell.

Een week vol herinneringen

Het was een vreemde week, nog zo vol herinneringen en tegelijkertijd lonkte het 'gewone' leven weer. Stapels werk die waren blijven liggen, maar ook veel mails, telefoontjes en aanloop van lieve mensen die nog wat troost kwamen bieden. En troost dat had ik toch nog nodig, deze eerste week dat ik officieel geen kind meer ben.
Een vreemd gevoel om niemand meer 'boven' mij te hebben, ik begrijp nu ook beter de betekenis van het woord wees. Verweesd, kind geweest, verwezen... Ook in de andere betekenis van dat laatste woord - beteuterd, ontdaan, verslagen - heb ik me deze week herkend.
Hoe begin je in godsnaam zomaar opnieuw aan het gewone leven? Die vraag houdt me vooral de hele tijd bezig. Bij alles wat ik aanpak, ben ik snel afgeleid en stel ik de klus maar weer uit. Lees ik nog maar een keer de condoleancekaarten en schrijf ik vast wat bedankjes voor de mensen die er niet bij konden zijn.
Dat de dood van mijn moeder zo'n impact zou hebben, had ik eerlijk gezegd niet gedacht. Ze was al jaren ziek en vooral het laatste jaar werd het erg duidelijk dat het ieder moment afgelopen kon zijn. Ze herkende al een tijd niemand meer, of misschien heel af en toe in een helder moment wel. De laatste maanden was contact nauwelijks mogelijk. Verstandelijk hadden wij al lang besloten dat het v����l beter zou zijn als er een eind kwam aan haar lijden, want eigenlijk vonden wij het geen leven meer. Vaak verzuchtte ik, als ik van een bezoek aan haar naar huis reed, dat ik net zo goed niet had kunnen gaan. Maar de enkele keer dat ik niet kon gaan, voelde ik me daar dan wel schuldig over. Een hopeloze situatie, waar nu dus een einde aan gekomen is.
Vandaag was onze eerste 'vrije' zaterdagmiddag en het voelde heel vreemd om niet naar het verpleeghuis te gaan. Maar tegelijkertijd was het ook fijn om meer tijd te hebben, om lekker buiten in de tuin te werken en daarna nog tijd over te hebben voor wat anders. Zo begin je dus aan het gewone leven, stap voor stap beseffend dat er weer tijd is voor de dagelijkse dingen. Dit weekend nog rustig thuis, komende week weer aan het werk. Want ondanks de carnaval en de krokusvakantie zal er weer geld verdiend moeten worden. Tekstopdrachten, foto's bewerken, websites ontwikkelen, mijn PHP-cursus, ik moet gewoon weer aan de slag. Hoe meer ik er nu over nadenk, hoe meer zin ik daarin krijg. Laat ze buiten maar lekker carnavallen, mij zie je deze week weer achter mijn pc. Of misschien wel achter mijn nieuwe laptop - met Windows Vista! - als het aan de straatkant te druk wordt om me te kunnen concentreren. Ik ga er weer voor 100% tegenaan, want werken is de beste afleiding die er is.
En dan na een week van hard werken een heerlijk weekend naar Barcelona, het voelt bijna als een beloning die ik gekregen heb zonder die verdiend te hebben. En dat is ook zo: wij gaan komend weekend even genieten van een heel mooi cadeau. Wij hebben namelijk een 'troostweekend' aangeboden gekregen om even lekker bij te tanken. Dankjewel PP!

Laatste afscheid

Precies 3 weken na de uitvaart van haar jongere broer Piet, moesten we vandaag definitief afscheid nemen van onze moeder en oma. In een plechtige uitvaartmis in de St. Willibrorduskerk in het centrum van Deurne, met daaraansluitend de crematie in Helmond. Het waren indrukwekkende momenten, maar wij hebben er als familie een heel goed gevoel over. Hieronder vind je de tekst zoals die in het gedachtenisprentje is afgedrukt, ter blijvende herinnering aan een onvergetelijke, sterke vrouw.

Met liefde blijven wij denken aan
Antoinetta Gerarda Maria Jacobs
Netje Lievendag

Zij werd geboren in Deurne (21-04-1925) en zij ging dood in Deurne (03-02-2007). Dat wil echter niet zeggen dat zij een rustig leven leidde. Verre van dat. Iedereen die haar gekend heeft, weet het. Netje was altijd wel ergens mee bezig. Stilzitten stond heel lang niet in haar woordenboek.

Overdag werkte ze in de winkel. De langste periode was dat de drukke kruidenierswinkel, waar ze samen met Gerrit een succesvolle zaak van maakte. Later maakte ze van haar hobby haar beroep en draaide ze in haar eentje een gespecialiseerde handwerkzaak. Ook nadat ze 'uitgewinkeld' was, bleef ze veel handwerken. Haar huis hing vol met grote gobelins waar ze met veel geduld hele dagen aan werkte. 's Avonds breide ze truien voor de hele familie, maar het liefst voor haar kleinzonen. Ze was met recht trots op hen als ze rondliepen in de door haar ontworpen creaties.
In de zware tijd dat ze dagelijks naar Bakel reed om bij haar man Gerrit te kunnen zijn, bleef ze ondanks alles altijd opgewekt. Ze vond nog regelmatig de tijd om iets leuks met haar kleinzonen te ondernemen.
Helaas begon ze al snel na het overlijden van Gerrit te sukkelen met haar gezondheid. Het was een grote klap voor ons én natuurlijk voor haarzelf, om te horen dat ze ook aan Parkinson leed. Gek genoeg had ze dat zelf eerder door dan wie ook.
De ziekte van Parkinson belemmerde haar steeds meer in haar dagelijkse bezigheden. Uiteindelijk was zelfstandig wonen niet meer mogelijk, want behalve dat ze veel last had van fysieke problemen, werd Netje ook steeds verwarder en vergeetachtiger. In 2002 werd ze opgenomen in het ziekenhuis en vanaf voorjaar 2003 werd Netje liefdevol verzorgd in het verpleeghuis.

Ik weet dat leven meest verdragen is,
maar soms kan ik me wezenlijk verblijden
in 't weten, dat de dood me zal bevrijden
uit mijn doorzichtige gevangenis.

uit EXISTENTIE van Frans Babylon,
Deurne 18-03-1924/Zandvoort 21-08-1968

Wij verloren onze kordate moeder en oma al enkele jaren geleden. Telkens opnieuw namen wij in de afgelopen periode een beetje afscheid. Vandaag is daar definitief een einde aan gekomen en gaan wij in onze herinnering terug naar hoe zij vroeger was en wat zij voor ons betekende.

Zaterdag 10 februari 2007,
Wij willen graag iedereen bedanken voor alle blijken van medeleven en belangstelling. Hierdoor kunnen wij verder met ons leven, terwijl we de herinneringen in ons hart bewaren.
Ger – Riky – Kees – Joris – Lennart – Thomas – Roswita

Wegens sterfgeval gesloten...

Deze week geen verhalen en belevenissen maar slechts het droeve bericht dat mijn moeder gisteren overleden is. Áls ik eraan toe kom, lees je er hier volgende week wellicht meer over.

Opgelet, het was deze week winter...

Opwarming van de aarde, broeikaseffect, stijging van de zeespiegel. Je hoort er steeds vaker over en van al die berichten word je niet bepaald vrolijk. En dat hebben we allemaal aan onszelf te danken. Het is onomstotelijk bewezen dat de oorzaak van meer CO₂ en andere gassen met een broeikaseffect in de atmosfeer, menselijke activiteiten zijn. Sinds de industriële revolutie is de gemeten hoeveelheid CO₂ in de atmosfeer gestegen van 270 naar 370 ppm (parts per million). Wat precies de gevolgen zijn is niet helemaal duidelijk, daar bestaan verschillende theoriën over. Eén van de scenario's is de klimaatstheorie die stelt dat het poolijs zal smelten en de gemiddelde temperatuur van de aarde zal toenemen. Maar zelfs over de hoogte van die stijging is men het niet eens en critici van de klimaatstheorie stellen dan ook dat er weinig tot geen wetenschappelijk bewijs is voor de stellingen dat a. er een ramp zal ontstaan door een eventuele temperatuurstijging, b. dat de onderhavige temperatuursstijging meer dan gering zal zijn en c. dat de mens meer verantwoordelijk is voor een eventuele klimaatschommeling dan de natuur zelf. Hoe moeten we daar nou als gewone mensen mee omgaan?
Het is een actueel onderwerp en het lijkt wel of we ons er drukker om maken dan ooit. Komt dat door de abnormale temperaturen die we dit najaar hadden? Of is het de schuld van de media die de zachte en natte herfst van 2006 al voorzichtig als voorbeeld stellen van de klimaatsheorie? Hoe dan ook, het is het gesprek van de dag. Nou staan wij Nederlanders al wereldwijd bekend als 'mooiweerpraters', waarschijnlijk wordt er, behalve misschien in Engeland, nergens zoveel over het weer gepraat als in ons land. Het is te nat, te koud, te zacht, te guur, te droog, te... Deze zomer nog zuchtte iedereen omdat het te heet zou zijn, nadat we allemaal gemopperd hadden over teveel regen in de lente. Kortom, waar zouden we het over moeten hebben zonder 'ons' weer?
Gelukkig hebben we deze week ook eindelijk echte winterse temperaturen gehad. Compleet met berichten in de krant over de eerste schaatswedstrijd op natuurijs. Dat nemen ze ons niet meer af, want in januari hoort het te vriezen. Dat de winter maar 2 dagen duurde, moeten we dan maar even voor lief nemen. Dat kunnen er zelfs nog meer worden, want niets is veranderlijker dan het weer. 'Het kan vriezen, het kan dooien.' En als ik naar de uitleg op de pagina van het KNMI ga, lees ik van dit gezegde dan ook een hele 'duidelijke' uitleg: "Het grillige weer laat zich niet in simpele regels vangen, dus er valt weinig te zeggen over de komende winter. Hoogstens dat het in ons land vaker dooit (80% van onze winters zijn zacht) en de opwarming van de laatste decennia de kans op een zachte winter vergroot. Ook de meeste wintervoorspellers houden het op een milde winter. Dat neemt echter niet weg dat er altijd nog een kans is op een koudere periode en schaatsijs".

'Het is zoals het is'

Vandaag hebben we afscheid genomen van mijn oom Piet. In een overvolle kerk ten overstaan van al zijn familie, vrienden en bekenden werden de mooiste dingen over hem gezegd. En terecht. Hij heeft een mooi leven gehad en laat heel veel prachtige herinneringen achter.
Voor mij was mijn oom Piet vroeger vooral de grapjas van de familie, met hem kon je lachen. Als kleuter heb ik ooit eens tijdens het eten tegen hem gezegd dat hij een opschepper was - dat vond ik toen wel een interessant woord - en dat liet hij zich geen twee keer zeggen. Hij gaf het meteen grif toe en schepte zonder ophouden mijn bordje vol. Want dat deden opscheppers volgens hem: opscheppen! Zo zijn er talloze voorbeelden te noemen van zijn humor. Hij wist hoe hij iets groots kon terugbrengen tot een grapje. Door zijn jongensachtige uitstraling kwam hij daar ook vaak mee weg.
Behalve om zijn humor werd hij vandaag ook geprezen om zijn hulpvaardigheid, als iemand hem nodig had, stond hij klaar. Ook dat is iets wat ik me nog heel goed kan herinneren. Bij ons thuis was het vroeger vaak zó druk dat er een extra hand aan te pas moest komen. Tegen de kerst was er vaak behoefte aan extra hulp voor het bezorgen van boodschappen. 'Bel onze Piet maar', klonk het dan. En 'onze Piet' kwam en reed met veel plezier de bestellingen naar de klanten. Ook voor andere klussen draaide hij zijn hand niet om, als vakbekwame timmerman bouwde hij bijvoorbeeld mee aan onze extra garage.
Later was oom Piet voor mij vooral de cafébaas, een bedrijfstak naar zijn hart waar hij door zijn huwelijk ingerold was. Dat lag hem wel, een biertje tappen, een potje biljarten en met iedereen een gezellig praatje. Dat leek een geweldig leven, maar de waarheid was natuurlijk dat het ook enorm hard werken was. Jarenlang leidde hij samen met zijn vrouw een gezellig café midden in zijn geliefde Zeilberg. Toen hij later uit het café ging en naar Deurne verhuisde, bleef hij zich toch een echte Zeilberger voelen. Iedereen daar kende hem dan ook en als je in de Zeilberg vertelde dat je familie van hem was, hoorde je automatisch bij de 'goei'.
Vandaag werd dan ook in de Zeilberg zijn plechtige uitvaart gevierd. Samen met veel Zeilbergers die hem als een van hen waren blijven beschouwen. Na afloop van de kerkdienst en aansluitende bijeenkomst in het crematorium keerde iedereen voor deze ene keer nog terug naar het oude café. Het café van ome Piet en tante Zus dat tegenwoordig omgetoverd is tot coole discotheek. Daar, in de JINX, stonden nu lange tafels gedekt en werd er veelvuldig nagepraat over ome Piet en ja, ook gelachen om al die herinneringen die iedereen aan hem heeft en zeker zal blijven houden.
Voor de echte Zeilbergers volgt hier hun eigen motto:
'Jao, bènt dan gerust content, umderruge van de Zeilberg bent' (regel uit het Zeilbergs Volkslied). Voor volledige tekst én muziek, klik hier.

Zondagmiddag in het Zuiden?

Klik op afbeelding en wacht!
Rowwen H��ze in de poptempel Paradiso in Amsterdam. Kan het leuker? Eigenlijk niet, tenminste als je van de muziek van Rowwen H��ze houdt. Natuurlijk, de tentconcerten zijn een geweldige belevenis, maar als je voornamelijk voor de muziek komt, is het in de tent vaak behelpen. Te groot, te massaal en veel trekken en duwen. In Paradiso is alles wat kleinschaliger en dat komt het geluid zeker ten goede. De band begon stipt om 4 uur 's middags met de Grote Finale van de Clubtour. De zes mannen hadden er zin in en de stemming zat er meteen goed in. In een stampvol Paradiso, waar af en toe wat bier rondspatte en een kleine groep vooraan zich probeerde te gedragen alsof ze in de tent was. Maar gelukkig kwamen de meeste fans niet om zich te bezatten, maar echt voor de muziek. Dat bleek zeker bij de rustige nummers, als het eerder uitzinnige publiek rustig op de grond ging zitten om te genieten. Van nummers bijvoorbeeld als 'Auto, Vleegtuug...' en 'De neus umhoeg'.
Er werd een set vol afwisseling gespeeld, met vooral veel nummers van de nieuwe CD Rodus & Lucius. Voor het nummer 'Kilomeaters' werden meiskes gevraagd die graag mee wilden zingen. Het podium leek te klein, maar na wat inschikken werd de band met een 10-koppig dameskoor versterkt om het refrein kracht bij te zetten. Ook het nummer over Shane MacGowan, zuipschuit en ex-leadzanger van The Pogues en nu voorman van The Popes, is verrassend van stijl en door het gebruik van de Engelse taal. Zoals ik al eens eerder gemerkt had, lijkt Rowwen H��ze hierin enigzins op De Nieuwe Snaar uit Belgi�� die iets soortgelijks doen met een nummer van Canned Heat.
Na ruim een uur onafgebroken het ene nummer na het andere gespeeld te hebben, werd de set afgesloten met nat����rlijk 'Tis een kwestie van geduld', en ik kan je verzekeren dat vanmiddag een klein stukje Amsterdam al Limburgs lulde! Vooruit dan, ook nog maar de Zondagmiddag in het Zuiden voordat er afscheid genomen wordt. Het was een compleet Limburgs feestje daar in het Amsterdamse Paradiso! Klik voor een hele korte impressie op deze video. Gelukkig konden de mannen uit America er nog geen genoeg van krijgen en ze kwamen dan ook vlot terug voor een eerste toegift. Eindelijk speelden ze dan toch 'Piel in Brand', mijn persoonlijke favoriete nummer! Omdat het een beetje over mijn eigen jeugd gaat: als ik 's avonds de rode luchten zag in de verte leek het echt of De Peel in brand stond!

Toen ik nog hiel klein waas
en van 't leave niks begreep
allien mar speulde oot en sleep

toen ik nog zo klein waas
dat ik op de tiene mos goan stoan
om te kieke nar de moan

de witte streepe in de lucht
ge kneept ow oege half dicht
elke wolk waas 'n gezicht

Refrein:
en s oaves laat de hoar nog naat
nog efkes en nar bed
de raam wiet oap genne sloap
en d'n hiemel waas veurroej
mist hing op 't land
's oaves laat da stong de piel in brand

ge kost oore droeme
ge waart d'n baas van iederien
vocht met de sterkst allien

langoet ligge in 't graas
ge rookt d'n asfalt en de zwaj
als 't pas gereagend haj

ge had 't mar met ien ding druk
groeter weare mar wa ge ok deed
echt veul alder woorte neet

Refrein
en s oaves laat de hoar nog naat
nog efkes en nar bed
de raam wiet oap genne sloap
en d'n hiemel waas veurroej
mist hing op 't land
's oaves laat da stong de piel in brand

Fietsen in Rotterdam

Wát een spektakel: de 25ste zesdaagse in het Rotterdamse Ahoy. Vanaf donderdag 4 januari 2007 zal er 6 dagen (vooral avonden) achter elkaar keihard gefietst worden op de prachtige wielerbaan. Je moet erbij geweest zijn om te begrijpen wat voor bijzondere sfeer er tijdens zo'n zesdaagse hangt. Een Ahoy vól mensen, voornamelijk mannen trouwens. - Bij geen enkel ander evenement in Ahoy of vergelijkbare accomodatie is het me ooit eerder overkomen dat ik níet hoefde te wachten bij de damestoiletten! - Het avondvullend programma bestaat uit verschillende onderdelen die in spanning niet voor elkaar onderdoen.
Van 19.00 uur tot diep in de nacht kun je genieten van puntenkoersen, koppel-afvalkoersen, 'keirin', tijdritten, koppelkoersen, supersprints en het allerleukste: de derny's!
Alles aan elkaar gepraat door iemand die alle cliché's uit de kast had gehaald. Zo waren bijvoorbeeld de Zwitserse deelnemers 'zonen van Wilhem Tell', moesten de renners na afloop 'het zweet des aanschijns' poetsen en werd de Duitse Jan Van Eijden in zijn eigen taal aangemoedigd...

Het sportieve programma werd halverwege onderbroken door de Rotterdomste artiest die maar denkbaar is: Lee Towers. Weer hersteld van een duister virus begon hij natuurlijk met 'You'll Never Walk Alone', het nummer dat volgens de jury voor de uitreiking van de Society Award voor verbroedering zorgt in concertzalen en stadions. Wel triest als wij als publiek een dergelijk nummer nodig hebben om het 'samen-gevoel' te krijgen. Ik weet niet hoe dat bij anderen werkt, maar voor mij geldt dat dus niet. Lee Towers, louter bekend geworden door het zingen van covers, zong er een aantal nummers lustig op los en daarna kon het wielerprogramma gelukkig weer worden hervat. Ik zei het al eerder: voor mij waren de derny-races het hoogtepunt van de avond. Zes oudere heren op vreemde brommertjes die na 2 minuten al een kenmerkende lucht verspreiden, je moet ervan houden. Maar het is zó leuk om naar te kijken als de gangmakers voorop rijden met 'hun' renner in de slipstream. Halsbrekende toeren worden er dan op de baan uitgehaald als zo'n duo naar voren wil. Joop Zylaard - inderdaad de schoonvader van Leontien van Moorsel - is zo'n gangmaker en hij wil winnen, dat zie je meteen. Aanvankelijk lijkt alles op zijn gemakje te gaan, maar met driftige handgebaren seinen gangmaker en renner naar elkaar en er wordt flink tempo gemaakt. Met twéé ronden voorsprong finisht deze twee-eenheid, een goed uitgangspunt voor de derny-finale dus. Helaas is de uiteindelijke overwinning aan hun neus voorbijgegaan, door een lekke band van wielrenner en derny-kampioen 2006 Jos Pronk moesten ze toezien hoe het duo Stam (vader Cees op de derny en zoon Danny op de fiets) met de eer ging strijken.
Voor meer informatie over de zesdaagse: www.zesdaagserotterdam.nl.

Naar Parijs met hindernissen

Het laatste weekend van 2006 gingen wij dus naar Parijs. Met de auto en tot St. Niklaas in België ging dat prima. Daar maakten we echter voor de eerste maal een noodstop op de snelweg omdat de motor afsloeg en één van de waarschuwingslampjes op het dashboard ging branden. We konden wel weer starten, maar het lampje bleef branden. Een telefoontje naar de Bovag in Nederland leerde ons dat het geen ernstig probleem was, waarschijnlijk een vuiltje in de motor, en dat we maar gewoon verder moesten rijden. De volgende 100 kilometer was er dan ook niks aan de hand, maar eenmaal op de péage in Frankrijk ging het weer mis. In de buurt van Arras stonden we definitief stil en werden we opgemerkt door de Service Securité van de péage. Er werd een 'depannage' gebeld en na een half uur werden we opgehaald. Het vreemde was dat de auto inmiddels wel weer startte, het lampje bleef echter aan. Wij vertrouwden het dus helemaal niet. Bij de werkplaats aangekomen werd de auto weer gestart en wonder o wonder, het lampje was uit en bleef uit. De laatste 200 km naar Parijs verliepen dan ook zonder problemen. Inmiddels waren we wel veel later in Parijs dan we gepland hadden en reden het laatste half uur in het donker. Dankzij (en soms ondanks) de Tom-Tom vonden we het hotel (www.abrial.fr) vrij snel en in de buurt was een parkeergarage met plaats. Ons weekend kon beginnen.

De eerste avond zijn we tevoet naar Montmartre gegaan, dat was met een half uur lopen prima te doen. Op de Place de Tertre hebben we genoten van de feestverlichting en de drukte en ook heel erg lekker gegeten. Voor de eerste avond was dat activiteit genoeg, nadat we bij de avondwinkel onderweg nog een lekkere fles wijn gekocht hadden en wat te snoepen, zijn we daarna teruggegaan naar het hotel.
De volgende dag, de laatste dag van 2006, begonnen wij in Musée d'Orsay. Dat hadden meer mensen bedacht; de rij was enórm (het was een uur aanschuiven voordat we binnen waren), maar gelukkig was het droog. Het museum is een prachtig gebouw, eigenlijk onderdak voor het impressionisme, maar heeft ook wisselende exposities. Wij bezochten 'Correspondences' waarin werken van Cézanne en Jeff Wall enerzijds en van Claude Monet en François Morellet anderzijds samen waren gebracht. Natuurlijk namen we ook nog een kijkje bij de Impressionisten. Voor de lunch gingen we naar het restaurant van het museum, zeker een aanrader voor mensen die van lekker eten in een mooie omgeving houden!
's Middags moesten we er natuurlijk eerst voor zorgen dat we ergens een fles champagne voor 's avonds bemachtigden. In Saint Germain des Prés was het gezellig druk, de winkels waren open en er was zelfs markt. Inkopen doen was dus geen probleem. En omdat we nou toch in Saint Germain des Prés waren, moesten we natuurlijk ook naar ons vaste adres le Bonaparte voor een kopje koffie. Intussen keken we overal welke speciale menu's er voor oudejaarsavond aangeboden werden bij diverse restaurants. De prijzen varieerden van € 10 tot meer dan € 150 per persoon. Wij vonden een leuk restaurant in Saint Michel (in de beroemde Rue de la Huchette) waar we voor € 35 per persoon uitgebreid gegeten hebben. Na het eten, om een uur of half 11, zijn we richting Champs-Élysées gelopen. Het was duidelijk, dáár moest je zijn, het leek wel of iedere wandelaar erheen ging.
Omgeven door prachtige verlichting, waaronder een flashy Eiffeltoren, liepen wij met de stroom mee. Hoe dichter we bij ons doel kwamen, hoe meer politie we zagen. Of dat een geruststellend idee zou moeten zijn, weten we eigenlijk niet. Op de Champs-Élysées aangekomen, konden we achter aansluiten: er waren ons toch zeker enkele honderdduizenden vóór geweest! Stel je voor, alle inwoners van Den Bosch en Eindhoven samen die zich verzameld hadden om het nieuwe jaar af te wachten. Wij waren erbij, heel bijzonder. wij vroegen ons wel af hoe we nu 'le moment suprème' moesten herkennen: nergens een klok te bekennen. Vanaf 5 voor 12 hoorden we dan ook steeds groepjes juichen en Bonne Annee roepen, duidelijk horloges die een beetje voorliepen! Stipt middernacht ging namelijk alle feestverlichting uit, dat was het teken!
De metrorit terug naar het hotel was een avontuur op zich, zo vol hadden we het nog nooit meegemaakt. Maar wel heel gezellig, mét muziek van diverse straatmuzikanten. - Het openbaar vervoer in Parijs was van 31-12 17.00 uur tot 01-01 12.00 uur gratis.
De volgende ochtend konden we dus ook nog gratis reizen, naar Centre Pompidou dit keer. We zagen een 'moeilijke' expositie: 'Le mouvement des images' een kijk op kunst van de 20ste eeuw met als uitgangspunt de film (Art et Cinéma). Er was ook een expositie over Hergé (Kuifje), maar daar stond zo'n enorme rij voor te wachten dat we die maar hebben laten zitten. Wel hebben we in het museum geluncht, nadat we vanaf de bovenste verdieping van het prachtige uitzicht over Parijs hadden genoten.
's Middags naar de Rue de Mouffetard en een wandelingetje door Quartier Latin. Inmiddels hadden we allebei behoorlijk wat spierpijn van al dat gewandel en daarom hebben we 's avonds een restaurant in de buurt opgezocht. Dat werd Bistro Melrose op de Place de Clichy. Het was er superdruk, het eten was er voortreffelijk en de service subliem. Voor veel minder dan ons oudejaarsdiner aten we hier een geweldig nieuwjaarsdiner met inbegrip van een fles wijn naar keuze en vooraf een apéritief van het huis. Een adres om te onthouden.
De volgende dag gingen we op tijd naar huis, half 11 vertrokken we uit Parijs met de bedoeling om 's middags in Mill te arriveren. Dat mocht echter niet zo zijn. De terugreis verliep niet zonder hindernissen, de eerste hapering na ongeveer 100 km. Hét lampje ging weer aan nadat de motor af was geslagen. Dat gebeurde zo'n 5 keer met steeds kortere tussenpozen, de 6de keer was definitef: wij strandden in Lille. Deze keer was de auto écht niet meer aan de praat te krijgen. Het was half 1 en onze plannen om in België te lunchen, moesten we drastisch herzien. In plaats daarvan hebben we tot half 3 gewacht voordat we weggesleept werden, wel hadden we al die tijd 'protection' van de Service Securité. Gelukkig, want we stonden op een hele smalle vluchtstrook op een ontzettend druk knooppunt. Eenmaal weggesleept, werden we naar de Citroën garage gebracht en daar kostte het al onze overredingskracht om de auto nog dezelfde dag gemaakt te krijgen. In eerste instantie leek dat een kansloze missie, maar na flink wat heen en weer gepraat, bellen met de Bovag en wat (gespeelde) hysterie mijnerzijds kon het allemaal wel. Om kwart voor 6 vertrokken we uit Lille, alles bij elkaar hadden we dus een oponthoud van ruim 5 uur! Maar de auto is nu weer zo goed als nieuw - inmiddels hebben we ook de geruststelling dat we aanspraak kunnen maken op de garantie - en we hebben een fantastisch weekend achter de rug!

Ici Paris: Een heel gelukkig 2007!

Voor het eerst vieren wij de jaarwisseling in Parijs.
Volgende week lezen jullie hier allemaal hoe wij dat ervaren hebben!
Voor nu wensen wij iedereen die dit leest een héél gelukkig 2007!

Morgen is het Kerst

Vanochtend hoorde ik op Radio 2 bij De Sandwich een heel oud 'kerstliedje' van Jules de Corte, het begon zo: "Vandaag is in ons vaderland, eenieder uit zijn doen, Mamá staat in haar keukentje...". De exacte tekst kan ik helaas nergens vinden, op internet staan héél veel teksten van Jules de Corte, maar deze vind ik niet terug. Een beetje een weemoedig lied in de jaren-50-sfeer, maar het blijft herkenbaar. Hoeveel mamaatjes er vandaag in hun keukentje staan weet ik niet, maar boodschappen worden er op deze zondag nog volop gedaan! Ik kom net terug van de markt waar onze groentevrouw mijn bestelling al klaar had staan. Omdat ze uit eigen ervaring weet dat er op het laatste moment altijd van alles vergeten wordt, had ze behalve de bestellingen ook nog maar van alles wat extra meegenomen in haar rijdende kraam. Bij de supermarkten was het een komen en gaan van klanten en dat terwijl de 'hoogmis' een paar meter verderop in volle gang was. De krant van gisteren stond vol met advertenties over de laatste kerstinkopen die we vandaag moeten doen. Ja, wij zijn allemaal behoorlijk uit ons doen als er feestdagen in aantocht zijn.
Hoe dat komt is een interessante vraag. Het is natuurlijk erg overdreven om voor een week boodschappen te halen omdat de winkels dadelijk twee dagen achter elkaar gesloten zijn. Er gaan weken voorbij dat ik op maandag en dinsdag helemaal niet in de supermarkt of andere winkel kom, maar opgezweept door de 'kerstmanie' ben ik ook al vanaf donderdag dagelijks aan het winkelen. En iedere keer als ik thuiskom blijk ik toch weer wat 'vergeten' te zijn. Al jaren doe ik één keer per week de grote boodschappen en kan ons daarmee, met een extra bezoek aan de markt voor de verse spullen, heel goed een week lang van eten en drinken voorzien. Maar aan het eind van het jaar komt daar gegarandeerd de klad in, dan hol ik net zoals alle andere Nederlanders winkel in, winkel uit en blijf allerlei lekkers kopen. Thuis raak ik in de war van alle lijstjes die ik nog af moet werken en bedenk ik dat er ook nog cadeautjes onder de boom moeten komen. Wij 'doen' niet aan kerst, hebben zelfs net uitgebreid sinterklaas gevierd, maar voor allemaal een pakje onder de boom is wél gezellig.
Morgen is het Kerstmis, gelukkig. Dan is het afgelopen met het heen-en-weer-geren en de laatste dingen die geregeld moeten worden. We gaan genieten van een paar dagen rust. Betrekkelijke rust, dat wel. Er moet héél veel gegeten en gedronken worden, de (koel)kasten puilen uit en er moét nu genoten worden van alle aandacht die er in de voorgaande dagen in Kerstmis is gestopt! Over een week zijn we hopelijk allemaal weer in onze gewone doen, dan staan we aan de vooravond van een nieuw jaar. Dan nemen we ons allemaal weer van alles voor en je zult zien, van al die voornemens komt nog niet de helft uit. We maken gewoon weer dezelfde 'fouten' en volgend jaar is 'eenieder wéér uit zijn gewone doen' de dag voor Kerstmis!
Geniet er dus maar volop van, het is het allemaal waard. Voor iedereen in elk geval een héél fijn kerstfeest gewenst en een rustige laatste week in 2006. Volgend jaar doen we het (niet) anders!

Zonder licht in Lopik naar Golden Earring

Omdat het gísteren (15-12) 35 jaar geleden was dat wij 'verkering' kregen tijdens een concert van Golden Earring, gingen wij vandáág (16-12) naar een concert van deze band in Amsterdam. Met ons tweeën, maar niet alleen. De Heineken Music Hall was tot de nok toe gevuld. Maar daarover later meer.
Onderweg, toen we over de A2 reden, hoopten we dat de grootste kerstboom van Nederland weer volop verlicht zou zijn. Volgens de traditie van de laatste jaren zouden die lichtjes vrijdag voor het eerst 'ontstoken' kunnen zijn. Maar helaas, de zendmast bij Lopik zag er gewoon uit als zendmast en leek helemaal niks op een kerstboom. Zelfs niet op een kleintje.
De reden hiervan is te lezen op De Grootste Kerstboom.nl.
In navolging van de zendmast zijn er inmiddels op diverse plaatsen langs de A2 andere grote kerstbomen verschenen, maar zij halen het in grootte en grandeur lang niet bij de 'échte' boom.
Een stukje verder langs de A2 staat nog zo'n opvallend bouwwerk: een getrouwe kopie van het Chinese keizerlijk paleis uit de verboden stad in Peking (volgens de omschrijving op de website van Van der Valk). Eenmaal binnen is er van de Chinese sfeer niets meer te merken, maar je kunt er goed en redelijk snel eten. Precies goed als je onderweg bent naar een concert in Amsterdam. Van der Valk verbaasde ons zelfs, we kregen niet eens appelmoes met een kersje erop bij het eten. (Het mag als algemeen bekend worden verondersteld dat dat kersje vooral een functie heeft voor het keukenpersoneel: komt de appelmoes mét kers terug dan kan het schaaltje nog een keer worden uitgeserveerd, er heeft nog niemand van gegeten!) Wij bestelden allebei van de wildkaart (hertenham en springboktournedos en gerookte eendenspiesjes en hertenmedaillons) en waren meer dan tevreden. De gerechten zagen er mooi uit, werden leuk opgediend en smaakten prima.
Na de teleurstelling van Lopik en de verrassende maaltijd in Breukelen reden wij verder naar Amsterdam. Wij waren nog net voor 8-en in een volle Heineken Music Hall, dat was precies op tijd voor de laatste nummers van het voorprogramma. De naam van de band is ons niet duidelijk geworden, maar dat vonden we ook niet heel erg.
Even na 9 uur begonnen de mannen waarvoor wij waren gekomen: Rinus, Cesar, Barry en George (vlnr). Al behoorlijk op leeftijd, wánt ouder dan wij, maar nog vitaal genoeg om bijna 2 uur uit hun dak te gaan. Gelukkig speelden ze behalve wat nieuwer werk ook oude hits, waaronder 'When the lady smiles', wat voor mij altijd de topper zal blijven. (Kijk voor de controversiële videoclip op YouTube, dat filmpje is trouwens ook alweer meer dan 20 jaar oud!) Maar ook nummers als 'Radar Love', 'Twilight Zone', 'One night without you' en zelfs 'She flies on strange wings'. Natuurlijk zat er ergens ook een geweldige drumsolo van Cesar Zuiderwijk in en showde Rinus Gerritsen welke extreme geluiden hij uit zijn dubbele bas kon halen. Over de gitaarsolo's van George Kooijmans raak ik ook nooit uitgepraat, dus daar begin ik niet eens aan. De band werd vanavond versterkt door saxofonist Boris van der Lek en aanstormend gitaartalent Sidney uit New York. We hebben genoten van het concert en hopen dat de Golden Earring ook bij ons volgende jubileum (40 bijvoorbeeld) nog fit genoeg is om op te treden...