Tom Waits until spring

Na een week van uitersten - op maandag begonnen met een crematie en op zaterdagavond een feestje - besteedden wij onze zondagmiddag in onze favoriete stad 's Hertogenbosch. Of eigenlijk al Oeteldonk, want overal kwamen wij feestgangers tegen in de carnavalskleuren rood, wit en geel. Bij het Theater aan de Parade was het een drukte van belang, maar gelukkig stond er duidelijk aangegeven waar de 'Veurdeur' was. Niet dat wij daar vandaag doorheen gingen, wij vonden onze bestemming later op de middag in het Koningstheater daar vlakbij.
Maar eerst gingen wij lunchen in De Blauwe Druif aan de Markt. Als toekomstige bewoners van Den Bosch proberen wij allerlei gelegenheden uit als het gaat om lekker eten en drinken. Bij de genoemde brasserie ging het in ieder geval snel - de lunch op zich was 'niet vies' zoals onze jongste zoon een niet bijzonder lekker, maar heel goed te eten gerecht altijd benoemde toen hij nog thuis woonde - zodat we ruim op tijd in het theater waren. Begin deze week hadden we nog snel kaarten besteld voor een eenmalig Nederlands optreden van een Vlaams gelegenheidstrio dat op dit moment een tribute aan Tom Waits brengt in diverse (voornamelijk Vlaamse) theaters. Het trio bestaat uit 2 muzikanten en een actrice die de zang voor haar rekening neemt. Op de website van Cultureel Centrum De Schakel in Waregem (België) worden ze als volgt aangekondigd:
'Tom Waits in Vlaamse klei… de rauwe stem van Antje de Boeck, schitterende accordeon van Rony Verbiest en meesterpianist Jef Neve. Het vriendenclubje gaat tot op het bot.'
De voorstelling beoogde absoluut geen imitatie van een optreden van Tom Waits te zijn, alhoewel het lage, rauwe stemgeluid van Antje de Boeck wel heel erg op het geluid van deze zanger lijkt. Ze begon met Children's Story, een luguber verhaaltje voor het slapen gaan:

Children's Story

Once upon a time there was a poor child,
with no father and no mother

And everything was dead
And no one was left in the whole world
Everything was dead

And the child went on search, day and night
And since nobody was left on the earth,
he wanted to go up into the heavens
And the moon was looking at him so friendly
And when he finally got to the moon,
the moon was a piece of rotten wood

And then he went to the sun
And when he got there, the sun was a wilted sunflower
And when he got to the stars, they were little golden flies.
Stuck up there, like the shrike sticks 'em on a blackthorn

And when he wanted to go back, down to earth,
the earth was an overturned piss pot
And he was all alone, and he sat down and he cried
And he is there till this day
All alone...

Okay, there's your story!
Night-night!

Written by: Georg Büchner (Woyzeck, <1837)

Listen to audio excerpt of Children's Story as performed in the theatre play Woyzeck.

Een logisch gevolg op dit 'verhaaltje' was natuurlijk 'Lullaby'.
Het sublieme pianospel van Jef Neve - die voor de verandering ook af en toe achter een heus harmonium plaatsnam - steeg af en toe boven de Waits' sfeer van rokerige bar uit, maar was geweldig om naar te luisteren. Ook Rony Verbiest (behalve begeleidend muzikant ook echtgenoot van De Boeck) liet muzikale hoogstandjes horen op zijn accordeon. Met de saxofoon en mondharmonica wist hij de sfeer bijzonder goed te treffen. Samen zorgden deze 3 Vlamingen af en toe voor koude rillingen, maar door onverwachte improvisaties op piano en accordeon waren er ook luchtige momenten.
De voorstelling werd beëindigd met misschien wel het bekendste nummer van Waits: 'Waltzing Matilda' (originele titel hiervan is 'Tom Traubert's Blues'), een muzikaal gevoelig verhaal, oorspronkelijk afkomstig uit Australië waarbij 'waltzing Matilda' vertaald moet worden als met een plunjezak op je rug op pad gaan, oftewel gaan backpacken.

Tom Traubert's Blues

Wasted and wounded, it ain't what the moon did
I got what I paid for now
See you tomorrow, hey Frank, can I borrow
A couple of bucks from you?
To go waltzing Matilda, waltzing Matilda
You'll go waltzing Matilda with me

I'm an innocent victim of a blinded alley
And I'm tired of all these soldiers here
No one speaks English, and everything's broken
And my Stacys are soaking wet
To go waltzing Matilda, waltzing Matilda
You'll go waltzing Matilda with me

Now the dogs are barking and the taxi cabs parking
A lot they can do for me
I begged you to stab me, you tore my shirt open
And I'm down on my knees tonight
Old Bushmills I staggered, you buried the dagger
In your silhouette window light
To go waltzing Matilda, waltzing Matilda
You'll go waltzing Matilda with me

Now I've lost my St. Christopher, now that I've kissed her
And the one-armed bandit knows
And the maverick Chinamen, and the cold-blooded signs
And the girls down by the strip-tease shows go
Waltzing Matilda, waltzing Matilda
You'll go waltzing Matilda with me

No, I don't want your sympathy, the fugitives say
That the streets aren't for dreaming now
And manslaughter dragnets, and the ghosts that sell memories
They want a piece of the action anyhow
Go waltzing Matilda, waltzing Matilda
You'll go waltzing Matilda with me

And you can ask any sailor, and the keys from the jailer
And the old men in wheelchairs know
That Matilda's the defendant, she killed about a hundred
And she follows wherever you may go
Waltzing Matilda, waltzing Matilda
You'll go waltzing Matilda with me

And it's a battered old suitcase to a hotel someplace
And a wound that will never heal
No prima donna, the perfume is on
An old shirt that is stained with blood and whiskey
And goodnight to the street sweepers, the night watchmen, flame keepers
And goodnight, Matilda, too

Na dit nummer volgden er nog 2 toegifts en toen was het helaas echt afgelopen. Toen we buiten kwamen, regende het, maar we waren nog te vol van deze middag om er last van te hebben.

CC De Schakel
www.tomwaitslibrary.com
www.tomwaitsuntilspring.be
www.koningstheater.nl

Met Maarten van Roozendaal in Het Wilde Westen

(Fotograaf: Ben van Duin)

Wat kan ie zingen hè... Deze kleine variatie op de opmerking van Chantal Jansen over Fatima de Moreiro de Melo schoot me gisteravond te binnen toen ik Maarten van Roozendaal bezig hoorde. Met veel volume - of juist niet - prachtig gearticuleerd en perfect getimed, brengt hij zijn liedjes ten gehore. In het Koningstheater in Den Bosch zaten wij op rij 0 bijna boven op de vleugel en was het alsof we bij Maarten, Marcel (de Groot, gitaar) en Echon (Kracht, contrabas) op bezoek waren. In een groot theater komt de show ongetwijfeld ook tot zijn recht, maar wij waren blij dat we daar in dat kleine zaaltje in Den Bosch zaten. Ondanks de stevige verkoudheid waar Maarten van Roozendaal overduidelijk last van had ('het komt zelden voor dat ik het ben die door mijn eigen voorstelling heen hoest'), klonk de muziek als een klok.

Gisteravond begonnen wij ons avondje Den Bosch met wat tapas en heerlijke vis in De Dirigent. Lekker vroeg kwamen wij aan bij het Koningstheater waar we nog tijd genoeg hadden voor een kop koffie en een praatje met de man van de kassa. De overbodig geworden kaarten voor De Nieuwe Snaar (die waarschijnlijk voorlopig niet in dit theater zullen spelen) heb ik nu ingeruild voor wat anders. Dat is ook weer geregeld.
Eindelijk was het tijd voor de voorstelling, Maarten van Roozendaal begon met een lied over zijn 'vriend' Randy. Later noemde hij ook nog zijn 'vrienden' Bob, Neil en John. Voor de kinderen onder ons legde hij welwillend uit dat het om meneer Newman, Dylan, Young en Cash ging. De toon was gezet.
Vervolgens begon hij met zijn verhaal dat ons naar het Wilde Westen moest leiden. Over beschavingen en het integratieprobleem. Over hekjes die voor overzicht moeten zorgen, of juist niet? Alles onderbroken door prachtige songs met scherpe teksten. Veel zwartgalligheid, veel sterfgevallen ook, maar altijd ergens een kwinkslag of knipoog. Behalve zingen kan Van Roozendaal ook uitstekend piano spelen. Dat spel wordt versterkt door het virtuoze gitaarspel van Marcel de Groot. Dat heeft ie niet van zijn vader. De bastonen die Egon Kracht produceert, zorgen voor spanning als het moet, terwijl met wat vrolijke 'plokjes' de kwinkslagen worden vergezeld.
'Om een lang verhaal kort te maken...', gaat Van Roozendaal regelmatig verder na een muzikale onderbreking. Over zijn stamkroeg 'Het Kalfje' die wegens sterfgeval gesloten is, over de begrafenis van René, de barman. De verhalen houden de zaal in spanning, maar er wordt ook regelmatig gereageerd.

Na anderhalf uur is de koek op en blijkbaar heeft ook de stem van Van Roozendaal genoeg te verduren gehad. Met een kleine toegift wordt de voorstelling afgesloten, wij hadden een erg leuke avond in Den Bosch.

Interview met en over Maarten van Roozendaal

Bossche Koek

(klik op deze tekst om de historie echt te kunnen lezen)

Wat is het toch een leuke stad, Den Bosch. Aangemoedigd door een e-mail van A.R.T., waar de jassen nu voor € 40 de deur uitgaan, togen wij weer naar onze toekomstige domicilie. Voor een koopje - wat overigens niet doorging, want jassen in mijn maat en naar mijn gading waren er niet meer - en voor een lekkere lunch. En passant konden we dan uitkijken naar cadeaus voor de twee jarigen die we morgen gaan feliciteren. Onderweg en tijdens de lunch bij het piepkleine eethuisje 't Opkikkertje verzonnen we alvast allerlei dingen waarvan we zeker wisten dat we ze toch niet gingen kopen. Dat is altijd het gemakkelijke deel als je een cadeau voor iemand zoekt, keus genoeg in niet geschikte of zelfs totaal verboden ideeën. Kom echter maar eens op een wel bruikbaar idee, dat valt in de regel nogal tegen. We besloten na het broodje 'Zoete Lieve Gerritje' dan ook om gewoon de Vughterstraat in te lopen en dan zouden we wel zien. We waren het er in ieder geval roerend over eens dat het deze keer niet wéér een verantwoord boek moest worden.
In de Verwénstraat (terechte bijnaam van de Vughterstraat) passeerden wij eerst allerlei zaken waar we niks bij voelden, zelfs De Slegte lieten we links liggen want géén boek is dus ook niet een boek van De Slegte. Geen gadgets uit Computerland en geen glaswerk van Harperink. Maar bij Barrique, daar was het deze keer raak. Binnengelokt door de originele Bossche Koek, zagen we een ruim assortiment té lekkere dingen. Daar konden wij een keuze maken! Alhoewel in hetzelfde thema, namelijk 'lekker', hebben wij nu twee verschillende tasjes vol cadeaus met daarbij voor ieder ook nog een originele Bossche Koek. Als dat niet in de smaak valt! Aan de overkant hebben we er bij de Wereldwinkel nog voor allebei een toepasselijke kaart bijgekocht, wij kunnen morgen naar het feest.
Omdat we nu tóch in de buurt waren en natuurlijk ook omdat het wel leuk is, gingen we nog even bij Persoons binnen. Dé carnavalswinkel van Den Bosch.

(uit de Weekkrant/Stadsblad van 's-Hertogenbosch:
==========================================================
's-HERTOGENBOSCH - Carnavalswinkel Persoons is al bijna 50 jaar een begrip in 's-Hertogenbosch. Ook dit jaar wordt er rond carnaval weer flink verkocht.
"Het is absurd druk in de winkel", vertelt Hans Persoons, vader van huidig eigenaar Rob Persoons. "Wij zijn maar één periode per jaar geopend en dat is voor, tijdens en na carnaval. Het is dan gewoon alle hens aan dek", legt Hans uit. Carnaval begint dit jaar extreem vroeg en dat merken ze bij Persoons ook. "We zijn al vanaf 2 januari open. Daarom hebben we al heel vroeg moeten opbouwen"....
...Persoons is gericht op carnaval in 's-Hertogenbosch en daarom blijft de Oeteldonkse kikker een populair item. "Al wat met die kikker te maken heeft hebben we. We hebben wel 125 verschillende soorten kikkers."

Persoons
Vughterstraat 38
5211 GJ 's-Hertogenbosch
==========================================================

Wij zijn nu ook helemaal klaar voor carnaval, we gingen tenslotte heel vrolijk deze winkel uit. We wonen dan nog wel niet in Oeteldonk, maar we voelen ons er al behoorlijk thuis.

Bossche Bollen

Behalve het ontbijt heb ik deze week alle soorten maaltijden een keer bij Roels in 's-Hertogenbosch gebruikt. Een leuk eetcafé waar je heel rustig kunt lunchen, maar waar je voor het diner beter de 'vroege shift' kunt kiezen. Tenminste dat was onze ervaring toen tijdens het dessert de volumeknop van de geluidsinstallatie op maximaal ging.
Het was een week die toevallig wel een erg 'Bosch' karakter had. Woensdag begon ik er met koffie en een heerlijke Bossche Bol - ja, met 2 s-en en hoofdletters want het was er wél een van Jan de Groot - als inleiding voor een gezellige dag winkelen met een vriendin. Allerlei winkeltjes hebben we bezocht en zo hier en daar ook wat gekocht. Boeken, aardigheidjes voor Sinterklaas en kleren. Uiteindelijk sleepten we tassen vol mee. Maar behalve op zoek naar leuke winkels en natuurlijk koopjes, keken we ook nog even naar wat huizen die onlangs in de verkoop kwamen. Ons huis in Mill is dan nog wel niet verkocht, maar dromen over wonen in deze leuke stad is niet verboden.
Voor de lunch gingen we naar dé restaurantstraat van Den Bosch: de Korte Putstraat. Je waant je er in Zuid-Europese sferen in dat smalle straatje met aan weerskanten enkel restaurants. De terrassen raken elkaar bijna, er is nog net plaats om tussendoor te lopen. En zelfs met regenachtig weer, zoals het woensdag helaas was, is het er nog gezellig. Omdat ik voor zaterdagavond een tafel gereserveerd had bij Roels, daarover straks meer, besloten we om daar ook te gaan lunchen zodat ik meteen het juiste aantal personen door kon geven. Bovendien kreeg ik dan vast vast een indruk van dit restaurant en kon ik me alsnog bedenken als het tegen zou vallen. Gelukkig was de lunch erg lekker en de sfeer heel goed. Dat was een meevaller, want waar zou ik anders nog zo snel een restaurant hebben gevonden waar ze nog plaats hadden voor een gezelschap van 18 personen op zaterdagavond?
Na de lunch begonnen de eerste druppels te vallen op deze toch al grijze dag. Het regende zelfs even stevig door en wij waren blij dat we de boekhandel in konden vluchten. Daar raak ik nooit uitgekeken, sluit mij maar op in een ruimte met allemaal nieuwe boeken en ik ben gelukkig! Het is dan ook onmogelijk dat ik zo'n pand verlaat zonder enige aankopen te doen. Nog meer sjouwen dus, het was opletten geblazen dat we onze tassen niet hier of daar lieten staan. Wat soms ook bijna gebeurde trouwens!
Aan het einde van de middag waren we 'koopmoe' en wandelden we weer richting station. Onderweg kochten we nog Bossche Bollen voor thuis, dat bleek ook heel gemakkelijk te zijn in een bomvolle trein! Maar lekker smaakten ze thuis wél!
Zaterdagavond hadden we dus ons jaarlijkse familiediner in.... Den Bosch bij Roels dus. Bij het reserveren had ik al moeten kiezen voor de vroege of de late 'zit'. Als ik voor de eerste gekozen zou hebben, dan moesten we al om half 9 uitgegeten zijn en dat vonden we geen leuk idee. Daarom werd het half 9, maar toen wij daar rond die tijd arriveerden was er nog helemaal geen plaats voor ons. Daar sta je dan met een groep van 18 mensen, probeer dan maar eens niet in de weg te gaan staan in een overvol restaurant waar ook nog bediening rondloopt met volle borden. Dat was niet zo'n leuke binnenkomer, maar we hielden de moed erin. Wij wilden trouwens wel in de weg staan, zodat we niet onopgemerkt bleven en de wachttijd niet nóg langer werd. Uiteindelijk konden we pas tegen 9 uur aan tafel en toen kostte het nog wel wat geregel voordat de tafels zo stonden opgesteld dat we er ook allemaal áán pasten. In plaats van één grote groep werden het er daarom 2, iets minder gezellig maar wel meer zitgemak voor iedereen. Als één grote familie, wat we tenslotte ook zijn, deelden we drank en brood en keuvelden we genoeglijk tijdens voor- en hoofdgerecht. Het eten was voortreffelijk, werd vlot opgediend door leuke mensen die heel attent waren als wij iets extra's vroegen of wilden bestellen. Maar rond een uur of half 11, toen wij zo ongeveer toe waren aan het dessert, was de rest van het restaurant uitgegeten en veranderde het éétcafé in een muziekcafé. Met het volume van een kleine disco en dat is niet leuk als je nog aan tafel zit. Geen koffie dus meer voor ons, maar verder hadden wij een aangename avond met elkaar bij Roels in Den Bosch.

Mogen we deze week svp overslaan?

Als het mogelijk zou zijn om één week van je leven zelf in te vullen, dan zouden de afgelopen 7 dagen daarvoor wel in aanmerking komen. De eerste paar dagen van de week was er niks aan de hand. Gewoon werken, auto naar de garage, vertegenwoordiger op bezoek en meer van die dingen die de tijd voorbij laten gaan. Maar op woensdag stond voor ons de wereld even stil. Onze oudste zoon belde na een spoedbezoek aan huisarts en ziekenhuis met een overdonderende mededeling. De volgende dag zou hij opgenomen en meteen geopereerd worden. Dagelijks wordt bij tientallen Nederlanders de diagnose kanker gesteld, maar als het opeens je eigen kind betreft, weet je even niet waar je het zoeken moet. Je staat machteloos en kunt helemaal niks doen. Zo zaten wij dus op donderdag met het hele gezin in het ziekenhuis opgewekt aan het bed van ons kind en spraken elkaar moed in. De eerste uitslagen zijn in ieder geval gunstig: de operatie is heel goed gegaan en de bloedwaarden zijn goed. En zoals het tegenwoordig in ziekenhuizen gaat: één dag na de operatie - op vrijdag - mag de patiënt alweer naar huis. Zijn eigen huis welteverstaan, dat betekent voor ons als ouders even een stapje terug. Wij gingen ook naar huis en besteedden de zaterdag allebei op onze eigen manier.
Voor mij stond er voor zaterdag al een dag 's-Hertogenbosch op het programma - nog een cadeau voor mijn verjaardag - en er was geen enkele reden om dat uit of af te stellen. Integendeel, zo'n dag geeft precies de afleiding die nodig is en omdat ik met een hele goede vriendin ging, kon ik er naar believen wel of niet over praten.
Wij begonnen ons bezoek met een Bossche Bol bij Jan de Groot, een stevige ondergrond voor onze wandeltocht door de Brabantse hoofdstad die hopelijk binnen niet al te lange tijd onze nieuwe woonplaats wordt. Met het oog op die laatste bestemming hebben wij ongeveer 5 potentiële huizen bekeken, tot nu toe komen ze allemaal in aanmerking. De ene was nog mooier dan de andere. Het bleef bij een bezichtiging van de buitenkant, de binnenkant komt pas aan de beurt als we ons huis in Mill hebben verkocht.
Behalve veel gewandeld, hebben we ook een boottocht over de Binnendieze gemaakt. Een hele andere manier om historisch Den Bosch te bekijken. Op sommige plaatsen voeren we zelfs onder gebouwen en straten door, bijvoorbeeld onder het Stadhuis en de Vughterstraat. We kregen uitleg van een fantastische gids, haar verhaal over de geschiedenis van Den Bosch was fascinerend met veel informatie en nooit saai. We troffen het met het weer en konden daarom overdag ook regelmatig op een terras neerstijken voor koffie of wat sterkers. 's Avonds hebben we nog heerlijk gegeten bij de 4 Azen in de Vughterstraat. Het leek een onbezorgde dag en als de zorgen af en toe toch de kop opstaken, bood de mobiele telefoon uitkomst en kon ik even contact met mijn zoon hebben. Die overigens blij was dat hij gewoon thuis op zijn eigen bank kon slapen wanneer hij daar zin in had. Er werd goed voor hem gezorgd, verzekerde hij me.
Vandaag toch maar naar Utrecht gereden om ons daarvan zelf te overtuigen. Morgenochtend vroeg moet hij weer de ziekenhuismolen in: hij wordt dan om 8 uur verwacht voor een CT-scan. Daarna wordt het een paar dagen afwachten tot we de uitslag krijgen. We hopen natuurlijk allemaal dat alleen de operatie voldoende was en dat er geen nabehandeling nodig is. Maar als ik de tijd deze week zelf had mogen invullen, zou ik op zijn minst afgelopen woensdag liever voor een onschuldigere diagnose hebben gekozen.

Jazz, bijkletsen en fietsen in Limburg

Was ik vorige week de tel al kwijt, ik geloof niet dat ik die deze week helemaal heb teruggevonden. Het begon maandag alwéér met iets wat op een vrije dag leek. Dat klinkt een beetje moeilijk, maar dat is wel het gevoel dat ik erbij had. Weliswaar leek men om ons heen gewoon te werken, de winkels waren (gelukkig) open en er lag 's ochtends een krant op de mat. Maar wat uiteindelijk ons 'vrije-dag-gevoel' compleet maakte: de wekker ging niet om 6 uur want mijn echtgenoot bleef thuis.
Gelukkig volgden daarop een aantal normale werkdagen, maar door het zomerse weer leek het toch verdacht veel op vakantie. Wat een zonnige dag doet met ons mensen, wordt duidelijk als je op een gewone ochtend boodschappen gaat doen in het dorp. Op woensdagochtend bijvoorbeeld, als het markt is in Mill, zie je overal mensen samen lachen en praten. Alsof niemand haast heeft, want eenmaal buiten wil iedereen zo lang mogelijk genieten van de zon. Iedereen loopt weer in zomerse kleuren en je kunt lekker zonder jas naar buiten. Het straatbeeld wordt er een stuk vrolijker van.
En het mooie weer houdt aan. Wat zijn we toch een bofkonten, want we hoeven er helemaal niks voor te doen! Behalve ervan genieten dan.
Aan het eind van de week hebben we al weer een lang weekend voor de boeg.
Zaterdagochtend zijn we druk bezig geweest met inkopen doen voor onze barbecue op maandag.
In ons gezin is het eigenlijk traditie dat pa met de zonen op Goede Vrijdag gaat fietsen in Zuid Limburg en dat we daarna met het hele gezin ergens gaan eten. Maar omdat het dit jaar op Goede Vrijdag extreem koud was, is de jaarlijkse fietsdag 2008 verplaatst naar 2^de Pinksterdag. Dat blijkt achteraf een hele slim zet te zijn geweest, want beter weer kun je je nauwelijks wensen. Na het fietsen gaan we dan ook niet uit eten, maar thuis barbecueën.
Zaterdagmiddag gingen we al vroeg naar Den Bosch. We hadden daar 's avonds een eetafspraak met 'de meiden van HOMIJ' en natuurlijk met hun mannen. Dat is altijd heel gezellig, want ook al werk ik daar al lang niet meer, de band met elkaar lijkt blijvend te zijn. Omdat we ook nog wat boodschapjes moesten doen en uitgebreid van de zon wilden genieten op een Bosch terras, waren wij 's middags al op tijd naar de grote stad vertrokken. We vielen met onze neus midden in de boter: 'Jazz in Duketown' zorgde voor een nóg gezelligere sfeer dan we al van Den Bosch gewend zijn. Overal podia waar jazzbands optraden en natuurlijk overal vrolijke mensen. Wat is het ook een leuke stad, dat 's Hertogenbosch, en natuurlijk niet alleen als het mooi weer is. Alhoewel dat wél helpt!
's Avonds hebben we heerlijk gegeten (en veel bijgekletst) bij Bellagio in de Kruisstraat. We hadden gereserveerd voor binnen, en alhoewel we dat bij aankomst eigenlijk wel jammer vonden, merkten we bij het weggaan dat dat achteraf gezien maar goed was ook! Schuin tegenover het terras van Bellagio was namelijk óók een podium waar een band optrad en hoe leuk dat ook was, van bijkletsen was buiten waarschijnlijk niet zo veel gekomen! Maar nu zijn we weer helemaal van elkaars wel en wee op de hoogte.
Vandaag hebben we alleen van de zon genoten! Gewoon van de extra dag gebruik gemaakt om helemaal niks te doen. Dat voelt ook wel een keer heel erg goed.
Op dit moment, zondagavond, is het weekend nóg niet afgelopen. Morgen weer een hele dag genieten van het mooie weer!

Rowwen Hèze 'anders'

We begonnen deze week met een speciale maandagavond in Den Bosch. We hadden kaarten voor de show van Rowwen Hèze 'Saus volgens eigen recept'. Voor ons de eerste keer dat we naar een optreden van deze band gingen waarbij we konden, of eigenlijk moesten, zitten. En dat nog wel op luxe pluchen stoelen. Genieten in stijl dus.
Meteen al bij het binnenkomen van het Theater aan de Parade viel ons op dat het publiek anders was dan anders. Niet beter, zeker niet minder, maar ánders dan bij de meeste voorstellingen die wij in dit theater hebben bezocht. Blijer, vrolijker in ieder geval, de stemming zat er al vóór het begin goed in. Van een aantal mensen meenden wij ook dat we ze wel eens eerder hadden gezien in de tent in America, de echte fans met de Rowwen Hèze merchandising zichtbaar om de leden. Eerlijk gezegd hadden wij daar zelf helemaal niet aan gedacht. Als we naar de tent in Horst America gingen, deden we dat meestal wel. Maar na een dag hard werken en daarna snel even eten bij De Dirigent aan de Kerkstraat in Den Bosch, was dat niet iets wat in ons plaatje paste. Maar het was wel leuk om te zien dat zelfs in een schouwburg de echte fans dat wel doen.
De zaal was uitverkocht, een goed teken. Net voor het begin van de show zagen we ook nog een andere 'beroemdheid' binnenkomen: Gerard van Maasakkers. Leuk dat die op zijn vrije avond ook komt genieten van zijn favoriete band!
Om iets na achten begon de muziek met 6 mensen op het podium waarvan er niet één bandlid van Rowwen Hèze was! Je voelde dat het publiek onrustig werd, ook al was er niks mis met de muziek die gespeeld werd. Maar gelukkig lieten ze de spanning niet te hoog oplopen en verschenen de 6 mannen waar het iedereen uiteindelijk toch om te doen was op het toneel.
Met 12 man sterk ging het meteen flink los. Of, zoals violist/klarinettist Emil Szarkowicz het treffend verwoordde: elf musici en Jack Poels. Of was het Jack Poels en 11 musici? De band werd voor deze gelegenheid aangevuld met de eerdergenoemde Emil, en verder met Mo’Jones (toetsen,wasbord, gitaar), Pieter Vermeulen (gitaar, steelgitaar), Hub Boesten (trompet, tuba,trombone) en de zangeressen Linda Smeets (saxofoon) en Simone Cox (percussie). Alles samen zorgde dat voor een sprankelende saus met geweldig geluid. Het is heel verfrissend om bij een optreden echt van de muziek van Rowwen Hèze te kunnen genieten, zonder dat je intussen overgoten wordt met bier terwijl je je probeert staande te houden op de steeds harder op en neer deinende houten vloer in de tent! Dit keer konden we gewoon lekker achteroverleunen in het pluche en meezingen met Antonius, 't Roeie Klied of met Auto, vliegtuug.. en al die andere prachtige nummers die toch zo vertrouwd klinken ondanks de nieuwe saus! Ook het gevoelige 'Lied veur Limburg' klinkt in deze setting helemaal goed. Tussendoor kregen we mooie verhalen te horen van Jack Poels, over de belevenissen van de band in de Verenigde Staten en in Ierland. Met bijpassende muziek natuurlijk!
Nog voor het einde van de show kreeg de band al een staande ovatie. Gelukkig kwamen ze nog terug met De Peel in Brand, Bestel Mar en De Neus Omhoeg. Maar de absolute afsluiter was ook deze keer natuurlijk weer 'Tis een Kwestie van Geduld...'!
Kijk voor meer informatie over deze prachtige theatertoer op www.rowwenheze.nl of nog beter, koop kaartjes en ga zelf kijken!