Under construction

Al weken hebben wij werklui over de vloer. In ieder geval 's ochtends voor de koffie en 's middags voor de thee. De rest van de dag doen ze hun werk aan de buitenkant van ons huis. Dat knapt er zienderogen van op. Ons pand is zogezegd 'under construction'.

Eigenlijk gebruiken we deze term vooral voor websites die er 'nog niet' zijn en waarvan je denkt dat eraan gewerkt wordt. Nou heb ik al heel vaak gemerkt dat websites die deze term op hun homepage hebben staan, eeuwig under construction lijken te zijn. Of in ieder geval heel lang.

Dat gaat met ons huis niet gebeuren, eind volgende week moet al het timmer- en schilderwerk klaar zijn. Dan is alles weer fris van kleur en zijn de daklijsten vernieuwd. Voor de plannen met de voortuin kun je op Station Mill regelmatig het laatste nieuws lezen.

Twee weken geleden hadden we voor de 12^e keer potluck, waarvan de 6^e keer in Mill. Net zoals iedereen deze 'zomer' waren we blij met iedere zonnestraal die ons gegund werd. Het waren er niet zo veel, maar het viel alles bij elkaar nog wel mee met het weer. Op een paar buien na bleef het droog en in de tent hadden we er geen last van. Zo konden we ons toeleggen op het wezen van de potluck: genieten van elkaar en van het lekkere eten dat iedereen weer had meegebracht. En van de muziekquiz natuurlijk!

Als niet-ondernemer ben ik de laatste weken druk bezig geweest met hetzelfde als waarmee ik als eigenaar van mijn eigen bedrijf bezig was. Over ruim een maand is het weer Darmendag en daarvoor moet altijd het nodige gebeuren. Dat doe ik nu al enkele jaren en daardoor wordt het steeds gemakkelijker. Vorig jaar was de bijeenkomst in België - in Gent - en werd er door de mensen daar heel veel werk van gemaakt. Dit jaar is het weer in Wageningen, maar we hopen dat het 'internationale karakter' van vorig jaar niet verloren gaat. Het programma van de dag is ook nog under construction, maar moet eind volgende week definitief kunnen zijn.

Morgen gaan we met een grote groep naar een uniek concert. In De Mariapeel zal Rowwen Hèze daar in alle stilte optreden. Wij krijgen als publiek een koptelefoon op en kunnen dan genieten van De Peel met bijbehorende muziek. waar kun je beter luisteren naar 'De Peel in Brand' dan op de plek zelf? Misschien zit het weer morgen zelfs wel mee en kunnen we genieten van een rode, ondergaande zon net voordat het concert begint. Op 10 september zal volgens de tabellen de zon in De Peel om ongeveer 20.05 uur ondergaan. Dat moet toch nog een kwartier rood aan de horizon op kunnen leveren, zodat Rowwen Hèze wat mij betreft kan beginnen met een van mijn lievelingsnummers 'De Peel in Brand'! En als het weer niet meezit, kan ik moeiteloos uit mijn geheugen putten. Ik herinner me als de dag van gisteren hoe ik me als kind verwonderde over die prachtige rode luchten in De Peel. Om nooit te vergeten.

Com amor de Cesária Évora - van America naar Hilversum

Het was een spannende week: zouden we alsnog naar de studio van Adres Onbekend mogen komen? Wie het commentaar onder de vorige blog gelezen heeft, begrijpt wat ik bedoel. De hele week bleef het ook spannend, maar vrijdag kwam het verlossende mailtje! Ondanks dat niemand zich afgemeld had, werden we toch uitgenodigd. Dat was echt een verrassing, we waren helemaal blij en vertrokken met een grote glimlach op ons gezicht naar Horst-America. Want daar was die avond het eerste slotconcert 2009 van Rowwen Heze en wij waren de gelukkige bezitters van kaarten voor de vrijdagavond.

Het grote evenement waar heel Horst-America van op z'n kop staat, wordt steeds professioneler. Ooit begonnen met een enkele feesttent in een wei, is er anno 2009 een heel complex verrezen. Compleet met 'tuin' en meer dan levensgrote reclamezuilen waarop de bandleden zijn afgebeeld. Het is ook niet meer één tent, maar je loopt via allerlei aangebouwde tenten die verschillende functies hebben zoals bar, garderobe, bonnenkassa etc. naar dé Rowwen Heze-tent waar het grote festijn plaatsvindt. We waren er 2 jaar niet meer geweest en het viel ons op dat het wel commercieel begint te worden. De consumptiebonnen van de vrijdagavond zijn bijvoorbeeld niet meer geldig op zaterdag of zondag, de bemande garderobe is vervangen door kluisjes die vrij prijzig zijn (€ 5 huur!) en constant wordt er melding gemaakt van het feit dat er overal bewakingscamera's hangen. Goed georganiseerd, dat is het. En dat moet natuurlijk ook wel als er duizenden mensen komen feesten. Want die mensen zijn nog steeds hetzelfde: er wordt gezongen, gelachen, gedanst (nou ja, gestampt) en héél hard 'boeren' geroepen. Het bier gooien is ook nog steeds volop aanwezig en jonge mannen met ontbloot bovenlijf zie je overal. Zelfs Karin Bloemen - die een kort gastoptreden deed - maakte er een opmerking over: "Ik heb nog nooit zoveel blote mannen bij elkaar gezien!" Zou ze trouwens speciaal voor de gelegenheid die bijzondere felgroen met rode jurk gedragen hebben? Wij zeiden vroeger altijd dat rood met groen niet bij elkaar kon: Rood met groen is boerenfatsoen riepen wij als kind. Maar och, Karin Bloemen kan het hebben.
Zoals gewoonlijk eindigde de band met De Peel In Brand, Rosa Munda en natuurlijk het Limburgs Volkslied 'Waar In't Bronsgroen Eikenhout'. (Dat zul je bij een optreden van Guus Meeuws niet meemaken dat hij het Brabants volkslied gebruikt als afsluiting, hij kan hoogstens zijn eigen 'Brabant' zingen...)
Helaas was bij het verlaten van het terrein het 'verkeer' niet zo goed geregeld als bij het komen, zoals immer was het weer een chaos - het duurde 'slechts' een uur om van het parkeerterrein op de openbare weg te geraken.

Zaterdagochtend moesten we flink aan de slag, want 's avonds kregen we eters. Het meeste eten had ik vrijdag al voorbereid, maar niet alles kon van tevoren worden klaargemaakt. Het menu was Mexicaans, we begonnen met nachochips met guacamole, daarna pompoensoep met pompoenpitten en -olie, het hoofdgerecht bestond uit preitaartjes met kip en een zoete salsa van wortelen en sinaasappel met avocado. Aan het toetje zat niks Mexicaans, dat was gewoon lekker triple cherry ijs van AH met een koekje. Erbij een lekker glas wijn (Chateau Ste. Béatrice uit Lorgues, zelf meegenomen uit de Provence) en koffie na. Zo hoopten we de toekomstige promovenda en haar partner een beetje te steunen voordat ze dinsdag haar proefschrift moet verdedigen in Utrecht.

Vanochtend stonden we alweer vroeg op om op tijd in Hilversum te kunnen zijn. Voordat we daarheen konden, moesten we eerst de hond nog even naar vrienden in Mill brengen en daarna reden we zonder oponthoud naar Hilversum. We waren er ruim op tijd en zagen langzaam de andere genodigden van Adres Onbekend binnendruppelen. Leuk om het AKN-gebouw nu ook eens in het echt te zien. Ik kende het alleen van de vele foto's die ik ooit als hoofd van de afdeling Commerciële Zaken en PR van een grote landelijke installateur (HOMIJ Technische Installaties bv) heb moeten verwerken in allerlei presentatiemateriaal.
Net voor 12-en werden we gehaald om de uitzending in het mediacafé bij te wonen. Onderweg zagen we Cesária al zitten in het rookhok en eigenlijk verbaasde ons dat helemaal niks. We werden verwelkomd door Ron Kas en Pien van Rosmalen en gingen bij de andere genodigden zitten. Op de rijen voor ons zaten de mensen die naar de studio waren gekomen omdat ze naar iemand op zoek waren of omdat ze een oplossing daarvoor hadden. Er heerste een gezellige drukte en Ron Kas vertelde kort wat de bedoeling was. Zo mochten er mensen met een speciale herinnering aan Cesária wat in de uitzending vertellen en we hoefden niet echt rekening te houden met de uitzending zelf. Er mocht gerust wat tussendoor gepraat worden, we kregen koffie en broodjes en de uitzending begon.

(la diva aux pieds nus)

Behalve de zoektochten waren er natuurlijk de optredens van Cesária Évora. Leuk omdat allemaal van zo dichtbij mee te maken. We konden volop fotograferen en filmen en er waren zelfs aanwezigen die de zangeres persoonlijk kenden en tussendoor met haar konden bijpraten. De uitzending verliep heel vlot, een aantal zoektochten werden nog binnen de 2 uur die we er zaten opgelost met af en toe heel emotionele momenten.
Na afloop was er nog gelegenheid om de nieuwe cd van Cesária Évora aan te schaffen en zelfs door de zangeres te laten signeren. Na Ron Kas bedankt te hebben, zijn we naar Utrecht vertrokken. Daar hebben we koffie gedronken bij onze jongste zoon en zijn later met hem en zijn vriendin naar Den Bosch gereden waar we met de hele familie gegeten hebben bij Picasso. Een prachtige afsluiting van een volle dag!


Deze week op IMMUUN: Aangewakkerde vaccinatieangst
Deze week op Station Mill: Toerisme in Mill?

Rowwen Hèze 'anders'

We begonnen deze week met een speciale maandagavond in Den Bosch. We hadden kaarten voor de show van Rowwen Hèze 'Saus volgens eigen recept'. Voor ons de eerste keer dat we naar een optreden van deze band gingen waarbij we konden, of eigenlijk moesten, zitten. En dat nog wel op luxe pluchen stoelen. Genieten in stijl dus.
Meteen al bij het binnenkomen van het Theater aan de Parade viel ons op dat het publiek anders was dan anders. Niet beter, zeker niet minder, maar ánders dan bij de meeste voorstellingen die wij in dit theater hebben bezocht. Blijer, vrolijker in ieder geval, de stemming zat er al vóór het begin goed in. Van een aantal mensen meenden wij ook dat we ze wel eens eerder hadden gezien in de tent in America, de echte fans met de Rowwen Hèze merchandising zichtbaar om de leden. Eerlijk gezegd hadden wij daar zelf helemaal niet aan gedacht. Als we naar de tent in Horst America gingen, deden we dat meestal wel. Maar na een dag hard werken en daarna snel even eten bij De Dirigent aan de Kerkstraat in Den Bosch, was dat niet iets wat in ons plaatje paste. Maar het was wel leuk om te zien dat zelfs in een schouwburg de echte fans dat wel doen.
De zaal was uitverkocht, een goed teken. Net voor het begin van de show zagen we ook nog een andere 'beroemdheid' binnenkomen: Gerard van Maasakkers. Leuk dat die op zijn vrije avond ook komt genieten van zijn favoriete band!
Om iets na achten begon de muziek met 6 mensen op het podium waarvan er niet één bandlid van Rowwen Hèze was! Je voelde dat het publiek onrustig werd, ook al was er niks mis met de muziek die gespeeld werd. Maar gelukkig lieten ze de spanning niet te hoog oplopen en verschenen de 6 mannen waar het iedereen uiteindelijk toch om te doen was op het toneel.
Met 12 man sterk ging het meteen flink los. Of, zoals violist/klarinettist Emil Szarkowicz het treffend verwoordde: elf musici en Jack Poels. Of was het Jack Poels en 11 musici? De band werd voor deze gelegenheid aangevuld met de eerdergenoemde Emil, en verder met Mo’Jones (toetsen,wasbord, gitaar), Pieter Vermeulen (gitaar, steelgitaar), Hub Boesten (trompet, tuba,trombone) en de zangeressen Linda Smeets (saxofoon) en Simone Cox (percussie). Alles samen zorgde dat voor een sprankelende saus met geweldig geluid. Het is heel verfrissend om bij een optreden echt van de muziek van Rowwen Hèze te kunnen genieten, zonder dat je intussen overgoten wordt met bier terwijl je je probeert staande te houden op de steeds harder op en neer deinende houten vloer in de tent! Dit keer konden we gewoon lekker achteroverleunen in het pluche en meezingen met Antonius, 't Roeie Klied of met Auto, vliegtuug.. en al die andere prachtige nummers die toch zo vertrouwd klinken ondanks de nieuwe saus! Ook het gevoelige 'Lied veur Limburg' klinkt in deze setting helemaal goed. Tussendoor kregen we mooie verhalen te horen van Jack Poels, over de belevenissen van de band in de Verenigde Staten en in Ierland. Met bijpassende muziek natuurlijk!
Nog voor het einde van de show kreeg de band al een staande ovatie. Gelukkig kwamen ze nog terug met De Peel in Brand, Bestel Mar en De Neus Omhoeg. Maar de absolute afsluiter was ook deze keer natuurlijk weer 'Tis een Kwestie van Geduld...'!
Kijk voor meer informatie over deze prachtige theatertoer op www.rowwenheze.nl of nog beter, koop kaartjes en ga zelf kijken!