Under construction

Al weken hebben wij werklui over de vloer. In ieder geval 's ochtends voor de koffie en 's middags voor de thee. De rest van de dag doen ze hun werk aan de buitenkant van ons huis. Dat knapt er zienderogen van op. Ons pand is zogezegd 'under construction'.

Eigenlijk gebruiken we deze term vooral voor websites die er 'nog niet' zijn en waarvan je denkt dat eraan gewerkt wordt. Nou heb ik al heel vaak gemerkt dat websites die deze term op hun homepage hebben staan, eeuwig under construction lijken te zijn. Of in ieder geval heel lang.

Dat gaat met ons huis niet gebeuren, eind volgende week moet al het timmer- en schilderwerk klaar zijn. Dan is alles weer fris van kleur en zijn de daklijsten vernieuwd. Voor de plannen met de voortuin kun je op Station Mill regelmatig het laatste nieuws lezen.

Twee weken geleden hadden we voor de 12^e keer potluck, waarvan de 6^e keer in Mill. Net zoals iedereen deze 'zomer' waren we blij met iedere zonnestraal die ons gegund werd. Het waren er niet zo veel, maar het viel alles bij elkaar nog wel mee met het weer. Op een paar buien na bleef het droog en in de tent hadden we er geen last van. Zo konden we ons toeleggen op het wezen van de potluck: genieten van elkaar en van het lekkere eten dat iedereen weer had meegebracht. En van de muziekquiz natuurlijk!

Als niet-ondernemer ben ik de laatste weken druk bezig geweest met hetzelfde als waarmee ik als eigenaar van mijn eigen bedrijf bezig was. Over ruim een maand is het weer Darmendag en daarvoor moet altijd het nodige gebeuren. Dat doe ik nu al enkele jaren en daardoor wordt het steeds gemakkelijker. Vorig jaar was de bijeenkomst in België - in Gent - en werd er door de mensen daar heel veel werk van gemaakt. Dit jaar is het weer in Wageningen, maar we hopen dat het 'internationale karakter' van vorig jaar niet verloren gaat. Het programma van de dag is ook nog under construction, maar moet eind volgende week definitief kunnen zijn.

Morgen gaan we met een grote groep naar een uniek concert. In De Mariapeel zal Rowwen Hèze daar in alle stilte optreden. Wij krijgen als publiek een koptelefoon op en kunnen dan genieten van De Peel met bijbehorende muziek. waar kun je beter luisteren naar 'De Peel in Brand' dan op de plek zelf? Misschien zit het weer morgen zelfs wel mee en kunnen we genieten van een rode, ondergaande zon net voordat het concert begint. Op 10 september zal volgens de tabellen de zon in De Peel om ongeveer 20.05 uur ondergaan. Dat moet toch nog een kwartier rood aan de horizon op kunnen leveren, zodat Rowwen Hèze wat mij betreft kan beginnen met een van mijn lievelingsnummers 'De Peel in Brand'! En als het weer niet meezit, kan ik moeiteloos uit mijn geheugen putten. Ik herinner me als de dag van gisteren hoe ik me als kind verwonderde over die prachtige rode luchten in De Peel. Om nooit te vergeten.

Vuurplaats

Wij wonen in een prachtig huis met oorspronkelijk 3 'vuurplaatsen'. In het jaar dat wij in Philadelphia in de USA woonden, heb ik geleerd dat het aantal 'fireplaces' bepalend is voor de waarde van je huis. Hoe meer mogelijkheden om vuurtje te stoken, hoe meer je huis daar waard was. Ter verduidelijking: wij woonden in Philadelphia in een huis dat geen enkele fireplace bezat.

Terug naar Mill. In ons huis hebben wij tegenwoordig alleen nog maar 3 schouwen, want de mogelijkheid om vuurtje te stoken is er niet meer. De schoorstenen en rookkanalen zijn dichtgemaakt als gevolg van een trieste gebeurtenis in de tijd dat de vorige bewoners nog in ons huis woonden. In ons vorige huis in Nieuwegein hadden we wel een open haard en na aanvankelijk enthousiast stoken, verloren we al gauw de belangstelling voor deze sfeermaker. Want behalve voor sfeer, zorgt een open vuurplaats ook voor veel stof en roet. Wij hebben daarom nooit iets gedaan om de rookkanalen weer te openen met het idee dat we daar later nog wel eens over na wilden denken. Dat later is inmiddels door onze verkoopplannen achterhaald, maar mooi vinden we die lege schouwen eigenlijk niet. Tijdens de open atelierroute in St. Anthonis besloten we daarom om voor de lege schouwen in de eetkamer en de bibliotheek beelden te kopen bij Marleen van de Steeg - van Kemenade. We hadden al eerder een beeld bij haar gekocht en ook deze keer vonden we wat we zochten.
De twee beelden voor de eetkamer hadden we direct na de atelierroute al opgehaald. Voor de bibliotheek maakte ze op ons verzoek een groter exemplaar en dat kregen we gisteren thuisbezorgd. Wij zijn nu helemaal blij met onze 'vuurplaatsen', de beelden staan er prachtig.
Op Station Mill is in de rechterkolom een diavoorstelling te vinden van enkele van haar beelden.

Dat bewuste blog heeft deze week voor veel ellende gezorgd. Eigenlijk heb ik het nu over het 'oude' Station Mill dat bij het Volkskrantblog draaide. Daar heb ik 4 jaar met veel plezier allerlei verhalen over Mill en omstreken op gepubliceerd en ik hoop dat ik ze ooit nog terugzie. Voor meer informatie hierover kun je verder lezen op mijn nieuwe blog Station Mill.

Deze week op Station Mill: Tobben
-------------- op IMMUUN---: Zoek de verschillen

Samen bloggen

Vanaf deze week kunnen we hier thuis zeggen dat we 'samen' bloggen. Want behalve mijn 'tic' is het nu ook een soort beroepsafwijking van mijn echtgenoot geworden. Naast mijn blogs Lievendags Weblog en Station Mill verschijnt er nu ook minstens 1x per week een nieuw bericht op Immuun. Deze weblog is ontstaan na het verschijnen van het boek Immunologie en er zal ook door de uitgever naar worden verwezen. Het is de bedoeling dat er 'leuke stukjes' over immunologie op komen te staan in begrijpelijk Nederlands.

Op woensdag kregen wij weer bezoek van de grote paarse bus. Dat is het vervoermiddel van onze oudste zoon en omdat de bus niet echt nieuw meer is, is het altijd spannend of het aangekondigd bezoek doorgaat. Na flink wat gesleutel was het deze keer toch weer gelukt en hadden wij een gezellige middag met zoon, vriendin en Lyra de hond. Die laatste zag er tamelijk grappig uit met een grote lampenkap om haar hoofd omdat ze last had van een allergische reactie waar ze niet aan mocht likken. Nou is het zo dat de meeste honden goed zijn in zielig kijken, maar Lyra was woensdgmiddag daarin de onbetwiste kampioene.

Donderdag schrokken wij, net zoals veel andere Nederlanders die naar Koninginnedag 2009 op TV keken, van de beelden uit Apeldoorn. Onvoorstelbaar, wat daar gebeurde ging ieder voorstellingsvermogen te boven. Maar het was de harde werkelijkheid die, zoals wel vaker, meer bizar kan zijn dan men ooit zou kunnen bedenken. Gelukkig bleven de vrienden die wij in Apeldoorn hebben, ongedeerd. Want hoe erg ook voor alle betrokkenen, het zijn toch altijd de mensen die dicht bij je staan waar je het eerste aan denkt.

Deze week heb ik ook de beelden opgehaald die wij 'uitgezocht' hadden tijdens de Kunst10daagse in St. Anthonis. Behalve een getalenteerd keramiste is de maakster ook mijn achternichtje en we hadden weer veel bij te kletsen. De beelden staan inmiddels heel mooi voor de schouw in de eetkamer. Aan het beeld dat voor de schouw in de bibliotheek moet komen, is ze deze week begonnen en dat zal ze later zelf naar Mill komen brengen. Dan kan ze met eigen ogen zien hoe haar beelden hier staan.

Vanwege onze 34^ste trouwdag brachten we het weekend in Antwerpen door. We verbleven in een luxe hotel, niet al te ver van de stad en hebben vooral genoten van heerlijke Belgische biertjes en veel asperges - op zijn Vlaams natuurlijk.
Zondagmiddag sloten we ons bezoek aan 't Stad (zoals ze zelf zeggen in Antwerpen) af met een bezoek aan het Museum voor Schone Kunsten. Daar zagen wij een speciale expositie van Goya, Redon en Ensor. Een overzicht van groteske schilderijen en tekeningen, waarin zowel de gelijkenissen als de verschillen van deze 3 grootmeesters belicht wordt.
Deze expositie is nog tot 14 juni 2009 te zien www.kmska.be.

Zelf gebakken!

Toen de kinderen het huis uit waren, hebben wij ons huis in Nieuwegein verkocht en zijn naar Brabant getrokken. Tegelijk met het laatste kind ging ook de frituurpan de deur uit, in plaats daarvan kwam er een broodbakmachine. En dat bleek een gouden greep. Aanvankelijk zo af en toe, maar al gauw iedere dag aten wij zelfgebakken brood.
Vóór de tijd dat wij kinderen hadden, bakte ik ook ons eigen brood. Dat was toen een gigantisch karwei. De ingrediënten haalde ik bij de biologische winkel, een pak bakkersgist bestelde ik als het nodig was bij de warme bakker in de buurt. Er moest gekneed worden, het deeg moest rijzen - onder een vochtige theedoek, dat was het beste - vervolgens weer kneden en dan de voorverwarmde oven in. Alles bij elkaar was je er uren mee bezig en toen de kinderen kwamen, was broodbakken een van de eerste dingen die er bij inschoten. Gewoon geen tijd voor brood naast baan en baby's. Maar de smaak en vooral de geur van versgebakken brood bleef me altijd bij.

De jaren gingen voorbij en de broodbakmachine werd uitgevonden. Met mijn gespaarde airmiles schafte ik ons eerste exemplaar aan. Dat was nét voor de verhuizing naar Mill en daarom bleef de doos nog even dicht. Maar toen wij eenmaal hier woonden, paste de machine prima in de keuken en werd ook steeds vaker gebruikt. In plaats van bij de biologische winkel haal ik nu de grondstoffen voor ons dagelijks brood gewoon bij de supermarkt. Er is volop keus in diverse broodmixen voor de bakmachine. Zelf koop ik altijd heel donker meel met pijnboompitten, dat vul ik aan met veel rozijnen, krenten, abrikozen en walnoten van onze eigen boom. De oogst daarvan is bijna voldoende voor een heel jaar. Het resultaat van dit mengsel is een heerlijk, voedzaam brood dat bij geen enkele bakker te koop is!

Behalve brood ging er deze week ook nog wat anders van me de oven in. Mijn eerste werkstuk van dit seizoen van de boetseercursus in Cuijk staat nu te bakken als het goed is. Een vrije studie naar een klassieke buste die we als voorbeeld hadden. Het klassieke is in mijn interpretatie een beetje verdwenen, ik heb er een jongensachtig meisjehoofd van gemaakt. Niet te groot, wel uitgehold, dus ik hoop dat ik het volgende keer in zijn geheel mee kan nemen. Helemaal vervelend zou het zijn als nou net mijn werkstuk uit elkaar knalt in de oven en daarmee ook alle andere beschadigt...

Verder is er deze week niet zo veel bijzonders gebeurd. De eerste kerstkaarten zijn op de deurmat gevallen, ik was een dagje juf op De Kameleon en mijn laarsjes moesten nodig naar de schoenmaker. Die bleek het aardig druk te hebben met de economische recessie - ik zag het ook al op tv dat die branche er wel bij vaart - want hij had zoveel werk aangeboden gekregen dat ik bijna een hele week moet wachten voordat ik ze op kan halen.
Gisteren was het hier in Mill 'Midnight shopping' met kerstmarkt en is het uurwerk van de kerktoren weer officieel in gebruik genomen (zie Station Mill).
En vandaag, vandaag is het tijd om de kerstbomen te gaan zetten. Die zullen we dan eerst maar eens ergens uit gaan zoeken, bij een tuincentrum, langs de weg of bij de tuinder. We zien wel, er is keus genoeg hier in de buurt.

Brabants feestje

(Op deze video zie je Gerard van Maasakkers samen met Jelle Amersfoort, je hoort As ge ooit. Dit is niét in Eindhoven opgenomen, maar van YouTube gehaald.)

Een volle week waarin ik op alle fronten aan de slag moest. Zowel op zakelijk als op huishoudelijk gebied moest er flink doorgewerkt worden. Na eindeloos uitstellen had ik me namelijk voorgenomen dat er deze week toch écht iets aan de ramen gedaan moest worden. Zwakke pogingen om daarvoor iemand te vinden, waren tot nu toe niet gelukt en dus moest ik er gewoon zelf aan geloven. Gelukkig zaten er genoeg mooi-weer dagen in deze week, zodat ik ook nog een beetje plezier van mijn werk heb gehad.
Intussen had ik wel bedacht dat ik voordat het wéér nodig was, iemand moest hebben gevonden die dat soort taken van me over kan nemen. Een hulp in de huishouding dus.
In Nieuwegein kwam Chen - onze persoonlijke, onvervangbare poetshulp - zelfs 2 keer per week en hier in Mill probeer ik het al 3 jaar helemaal alleen voor elkaar te krijgen. Omdat Ger op een normale doordeweekse dag maximaal maar 3 uren 'wakker' thuis is, kan ik van die kant ook niks verwachten. Er moest dus actie worden ondernomen.
Een eerdere, zoals gezegd zwakke, poging was een kaartje bij de AH ophangen. Er kwam weliswaar een reactie, maar die had toch niet het gewenste resultaat. (Zie Volkskrantblog Station Mill)
Omdat ik toch het grootste gedeelte van de week achter mijn pc zit te werken, bedacht ik dat ik die vaardigheid dan maar in moest zetten. Zo gezegd, zo gedaan en tussen de bedrijven door heb ik deze week een kleine extra website opgezet. Ik had nog een ongebruikt domein: www.station-mill.nl en daarop heb ik een interactieve site voor Mill gebouwd. Eigenlijk heel simpel: ik heb een kant- en klare forumsite in dit domein geïntegreerd en nu hoop ik maar dat het genoeg bezoekers trekt om mij in ieder geval aan een hulp in de huishouding te helpen. Verder mogen andere mensen er zoveel berichten opzetten als ze willen. Graag zelfs. Hoe meer verkeer, hoe beter.
Deze week heb ik ook nog de laatste puntjes op de i gezet voor de website van l'Escale BV. Een laatste sessie, samen met de opdrachtgever, vond op kantoor in Mill plaats. Altijd nuttig, zo bleek ook nu weer, want ondanks scherp opletten, sluipen er toch altijd ongemerkt fouten in zo'n site. Dit keer niet in de tekst, maar in een vergeten achtergrondje; gelukkig ontdekten we het voordat de site online ging.
Via mijn zakelijke netwerk vond ik deze week ook nog iemand terug waarnaar ik eigenlijk niet op zoek was. Haar naam kwam tevoorschijn omdat ze na haar scheiding opeens dezelfde achternaam bleek te hebben als een voormalige collega van me. Gelukkig hebben we nu weer contact, via Linkedin vind je dus echt heel gemakkelijk mensen terug.
Maar ook via Hyves vond er deze week weer veel 'sociaal' verkeer plaats, dat maakt het eenzame ;-) werk achter mijn pc beslist leuker!
Zo aanmodderend werd het toch weer zaterdag, weekend. Omdat nu álle ramen van binnen én van buiten (boven 5 en beneden 10!) blonken, moesten ook nodig de achtergebleven resten van de carnaval weggeveegd en onder de heg uitgeplukt worden. Zo ziet alles er weer prima uit.
Zaterdagavond stond ons nog een Brabants feestje te wachten: Gerard van Maasakkers in het Parktheater in Eindhoven. Voor hem ongeveer een thuiswedstrijd, want alhoewel hij tegenwoordig in Budel woont, komt hij oorspronkelijk uit Nuenen. En dat is te horen!
Met zijn prachtige stem en mooie accent brengt hij hele mooie 'liedjes' ten gehore. Ik heb zelfs een klein telefoonvideootje gemaakt en op YouTube gezet, erg onduidelijk beeld maar het geluid is prima. Hij zingt uit volle borst Hé goade mee (en de tekst was zó toepasselijk voor me deze keer: hé goade mee, dan gôn we'n eindje lope, hawter toch op mi poetse, 't kumt nie zo naw...)

Maar hij verkondigde ook andere 'levenswijsheden', bijvoorbeeld SPIJT, 'T IS ZEUND VAN DEN TIJD. Daarna moést hij natuurlijk wel 't Is alteed naw' zingen.

Ger filmde het héle nummer Cis Verdonk (zelf zegt hij over dit stukje: 'Ze is al in 1977 gestorven op de eerste LP van Gerard va Maasakkers; op zaterdagavond 23 februari 2008 bleek ze toch nog springlevend. Sorry voor de bewogen beelden in het begin (dat was de emotie)'.)

Verder genoten wij van (en je kunt van de meeste nummers even meegenieten door op de titel te klikken!) :
Niks te beginne - In zijne kop - As 't dalijk donker is - Cis Verdonk - 't Kumt zoals 't kumt - Klok in de kamer - D'n boom - Efkes weg - As ge nie - Strepen in de lucht - Aander weer - De zoon van d'n dominee - Boom aan de rivier - Mee en dan - 't Is alteed naw - Marie - Hier heur ik thuis - Gij en ik - De lucht zit nog vol dagen - Hé goade mee