Klappertanden en elastieken kous

Vroeg of laat komt de dag dat je aan jezelf moet toegeven dat de leeftijd gaat tellen. Niet omdat je je oud voelt en niet omdat je opeens schrikt als je in de spiegel kijkt. Oud word je iedere dag een beetje meer, maar in je hart blijf je altijd dat meisje dat nog niet weet wat ze wil worden als ze later groot is. Aan je spiegelbeeld ben je al lang gewend, ook al denk je soms wel dat je naar je moeder kijkt. Maar als je naar de huisarts gaat omdat je linkerbeen niet meer dun wil worden en het lopen pijn gaat doen, dan schrik je toch als het woord 'steunkous' valt. Dat is iets voor oude vrouwen die hulp nodig hebben van de thuiszorg bij het aan- en uittrekken van zo'n onhandelbaar stuk elastiek. En als je meer geluk hebt, komt Steve bij je wonen om je te helpen! Voor mij geen thuiszorg en ook geen Steve, ik kan gelukkig zelf mijn steunkous nog prima aan- en uittrekken. Ook al moet ik zeggen dat dat veel kracht kost en teveel tijd als je 's ochtends haast hebt!

Nou vragen jullie je natuurlijk af hoe het zo gekomen is? Nou, dat is niet zo simpel uit te leggen. De oorsprong van het oedeem in mijn linkerbeen is nauwelijk meer te achterhalen. Het is lang geleden ontstaan en aanvankelijk had ik er alleen maar last van als het warm was en ik met blote voeten in open schoenen of slippers liep. Het deed ook nooit pijn en ik kon er gewoon alles mee. Het was soms wat lastig, ik kon niet alle leuke schoenen aan die ik zou willen, maar verder heb ik er jaren geen last van gehad.

Tot de laatste vakantie! Mijn been en het gebied rond mijn linkerenkel bleef dik en het deed ook veel pijn bij het lopen. Zo erg zelfs, dat ik zonder pijnstillers te slikken nog nauwelijk vooruit kwam. Op de eerste dag dat we weer thuis waren, ben ik dus naar de huisarts gegaan en die heeft mijn been bekeken, erin geknepen, met een felle lamp ieder plekje onderzocht, mijn voet in alle standen gedraaid en eigenlijk niks geks gevonden. Behalve dan dat het veel dikker was dan mijn rechterbeen en hij stelde de diagnose: oedeem als gevolg van veneuze insufficiëntie. 

In gewoon Nederlands betekent dat, dat mijn aderen veel moeite hebben met het terugpompen van mijn bloed vanuit mijn linkervoet.

Waarschijnlijk is er wel ooit een blessure geweest waardoor vocht in de enkel is ontstaan, maar die blessure is nooit helemaal overgegaan. Het gekke is dat ik jaren geleden de enkelbanden in mijn rechtervoet heb gescheurd en dat dat heel mooi genezen is. Het zou kunnen dat toen de blessure links is ontstaan, maar zekerheid hierover is er niet.

Veneuze insufficiëntie dus, volgens mijn huisarts een kwaal waar ik niet meer van afkom. Hij verwees mij naar een praktijk voor podotherapie om een steunkous aan te laten meten. 

Zo kwam ik terecht bij een orthopediste van Livit die me hetzelfde verhaal vertelde: de steunkous moet iedere dag aan en ik kom er nooit meer vanaf. Leuk, dat zullen we nog wel eens zien!

Feit is dat het wel helpt. Sinds 4 dagen doe ik iedere dag braaf mijn 'elastieken kous' aan en de pijn wordt met de dag minder. Mijn been is nog niet mooi slank, maar wel veel dunner. Minder vocht dus, de kous doet zijn werk.

Mooi is het niet, een steunkous in huidskleur lijkt in de verste verte niet op huid. Niet op mijn huid of op welke huid dan ook. Mijn moeder zei vroeger altijd: "Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden", maar ik wil geen pijn meer lijden en neem de lelijke kous dus voor lief.

Mijn echtgenoot lijkt nu ook het advies van mijn moeder op te volgen! Hij heeft sinds vorige week bijna geen eigen tanden meer, maar is wel een stuk 'mooier' geworden door zijn gebitsprothese. De eerste dagen had hij er veel last van, maar het gaat nu al beter. Hij kan weer volop lachen.

Zo aan het einde van dit stukje kan ik niet anders concluderen dan dat wij zomaar ineens een echtpaar 'op leeftijd' zijn geworden: zij met haar 'elastieken kous' en hij met zijn 'klappertanden'! Voor de rest blijven we gewoon lachen en de dingen doen die we leuk vinden! Komend weekend samen naar Antwerpen om het mooie nieuwe Museum Aan de Stroom (MAS) te bezoeken, in september naar een stilteconcert van Rowwen Hèze in De Peel, in oktober naar een optreden van Bob Dylan met Marc Knopfler in Ahoy, reizen naar de USA en Brazilië in het verschiet. Wij gaan gewoon door, oud of niet!

Er was eens...

Alweer een autoverhaal en ik hoop dat dat voorlopig ook het laatste is. Sinds de aanschaf van de Modus begin juni heb ik met tussenpozen alleen maar last gehad van die auto.

Met die tussenpozen bedoel ik natuurlijk ons verblijf in Bangladesh, waarover ik vorige keer al schreef, en onze heerlijke vakantie waarover in het tweede gedeelte van dit blogje meer.

Maar eerst het gelukkige einde van een waardeloos sprookje. Het begon zo...

Er was eens een gelukkige Twingo rijdster die op een dag betrokken raakte bij een ongeval op de A59. Haar auto raakte daarbij total loss en ze zag zich genoodzaakt een andere aan te schaffen. Ze dacht haar droomauto gevonden te hebben bij autobedrijf Nap in Breugel en was blij met de aanschaf van een mooie blauwe Renault Modus. Jammer genoeg ontdekte ze te laat dat het elektrische schuifdak niet werkte en sprak met de verkoper af dat ze de auto daar zou laten maken. Dat was een grote vergissing! De Modus werd niet gemaakt en was ook niet op de afgesproken tijd beschikbaar. De auto was zelfs helemaal niet aanwezig op het terrein van autoverkoper Nap. Hoe de auto uiteindelijk terug in Mill kwam, kun je lezen in de blog hieronder. De gelukkige Twingo rijdster bracht daarna haar Modus naar een officiële Renault garage: Bochane in Boxmeer. Daar werd ze geduldig aangehoord en de auto werd gediagnostiseerd.

Het autosprookje wordt steeds vervelender, want behalve een niet werkend dak bleek de auto toen ook verschillende mankementen aan het elektronische systeem te hebben. Zo erg zelfs dat er een nieuwe kabelboom onder zou moeten. Na nog meer onderzoek van de Renault dealer werd er geconstateerd dat de auto schade had gehad en overgespoten was. Het probleem werd groter en groter en de voorheen zo gelukkige Twingo rijdster besloot om het sprookje te vergeten, haar verlies te nemen en de Modus in te ruilen voor een andere auto. Inmiddels reed ze al meer dan een week in een leenauto, een Fiat Panda, en die vond ze niet onaardig. Het was dan ook fijn dat er bij de dealer een goede occasion stond van dat merk en type. Die wordt nu klaargemaakt en kan volgende week opgehaald worden. De Renault dealer ontfermt zich over de Modus en de Twingo rijdster wordt dan een gelukkige Panda eigenaar. Ik hoop tenminste dat ik hier over een tijdje kan zeggen... en ze reden nog lang en gelukkig! 

Vakantie! De eerste twee weken van juli waren wij, zoals we dat gewend zijn, weer in Frankrijk. We begonnen in de buurt van de Grand Départ (de start van de Tour de France) en hadden de eerste week een heerlijk huis in Saint André Treize Voies. Of er werkelijk ook maar 13 wegen zijn in dat dorp hebben we niet onderzocht, maar gezien de grootte van het plaatsje lijkt 13 me al erg veel. In het nabijgelegen Boulogne zijn we naar de ploegentijdrit geweest. We zaten in een droge sloot, heerlijk op onze meegebrachte stoelen, het was prima weer en we hadden een bijzonder uitzicht over de weg. De 'jongens' zijn ook nog naar de volgende etappe wezen kijken, met de fiets, maar de 'meisjes' vonden het wel zo heerlijk om met een boek in de zon thuis te blijven. Nadat het wielercircus verder Frankrijk introk, hebben wij nog een paar dagen met bijna de hele familie vakantie gevierd. Op vrijdag vertrokken de kinderen vanuit Nantes met de trein naar huis en zijn wij naar Toulouse gereden. Dat vonden we ver genoeg voor één dag. Op zaterdag zijn we doorgereden naar de Provence, we hadden voor de laatste week een huis gehuurd in l'Isle sur la Sorgue. Een leuk stadje dichtbij Avignon, zodat we ook nog een dag naar het festival daar konden gaan. De eigenaar van het huis bleek een wielerliefhebber te zijn en was lid van een plaatselijke fietsclub. Die bestond uit 5 gepensioneerde leden en de vraag was of mijn echtgenoot ook een keer meer wilde gaan fietsen. Dat wilde hij wel. Op maandag vertrokken de heren al vroeg en de afspraak was dat de vrouw van de eigenaar en ik ze in Bonnieux zouden treffen voor de lunch. Dat was mooi geregeld en we hebben een bijzonder aangename lunch gehad in fijn gezelschap in een mooie omgeving. De rest van de week is de fiets alleen gebruikt om naar de bakker te gaan en om bij de Bar Tabac een Equippe te kopen voor de nieuwste berichten en de mooie foto's van de Tour. Want ook in die 2^e week speelde die nog een belangrijke rol in onze vakantie.

Eenmaal thuis werden wij al snel weer opgeslokt door werk en andere bezigheden. De autoperikelen namen behoorlijk wat tijd in beslag. Maar er waren ook aangename verrassingen. Tijdens de eerste 2 weken van de Tour wonnen wij als gezin 4 keer de dagprijs in het Julianatourspel dat ieder jaar enthousiast gespeeld wordt in Mill. De waardebonnen voor deze prijzen werden ons nog op dezelfde avond dat we van vakantie terugkwamen persoonlijk overhandigd! Dat betekende voor ons 2 slagroomtaarten en 2 boeketten bloemen. Beschikbaar gesteld door de plaatselijke middenstand. De winnaar van de meeste dagprijzen is onze middelste zoon. Hij kwam dan ook zaterdagavond met zijn vriendin een stukje van 'zijn' taart proeven. Hij vond hem heerlijk!

Luxeproblemen

Goodbeye Bangladesh!

We zijn weer thuis van onze trip naar Bangladesh. Slechts 11 uur zuivere vliegtijd verwijderd van hier, lijkt het of we uit een andere wereld terug zijn gekomen. De armoede daar en de blijmoedigheid waarmee die wordt ondergaan, maken ons voor de zoveelste keer weer eens heel nederig. De problemen die wij hier hebben, zijn daarbij vergeleken altijd luxeproblemen.

En toch... voordat je het weet, word je opgeslokt door de waan van de dag!
Op maandagochtend zou ik mijn auto ophalen, die bij de verkoper in Breugel stond omdat er nog een trekhaak onder gemonteerd moest worden en ze zouden meteen naar het elektrisch dak kijken dat niet bleek te werken bij aflevering van de auto. Dat was goed afgesproken - maandagochtend rond 10 uur - en ik had daarom voor een 'lift' gezorgd om me erheen te brengen. Esther moest daarvoor speciaal uit Cuijk komen en ik was erg blij dat ze dat voor me wilde doen.
In Breugel (van Son en Breugel) aangekomen, was het verdacht stil bij Autobedrijf Nap. Er was licht aan, maar de deur was op slot. Ook bij het woonhuis reageerde er niemand toen ik aanbelde. Esther was inmiddels weer naar huis en daar stond ik in mijn T-shirt terwijl het ook nog eens begon te regenen. Toen ik opnieuw achterom liep, zag ik toch iemand bij een auto aan het werk. Dat bleek de zoon van Dick Nap te zijn, maar die wist van niks toen ik hem vertelde dat ik een afspraak met zijn vader had. Hij vertelde dat mijn Modus daar helemaal niet stond, maar bij 'een' Renault dealer was in verband met problemen met het dak. Op mijn vraag welke Renault dealer en waarom ik dat niet wist, kreeg ik alleen maar ontwijkende antwoorden. Hij ging zijn vader bellen.
Die bleek in Limburg te zijn en beweerde dat ik zou bellen voordat ik de auto op zou komen halen. Niet waar! Toen ik de auto wegbracht op de dag dat wij naar Bangladesh vertrokken, heb ik op zijn opmerking dat ik moest bellen als we geland waren, gezegd dat dat niet nodig was. Er was al een afspraak voor maandag en die kon gewoon doorgaan. Op zondagavond bellen vanuit Düsseldorff leek me toen vrij zinloos. Maar nu stond ik dus in Breugel zonder mijn auto en zonder vervoer terug. De zoon zat er duidelijk mee in zijn maag en vroeg of ik misschien zelf zijn vader wilde bellen. Ja graag.
Ik kreeg een verontwaardigde Dick Nap aan de lijn die ontkende dat we een afspraak hadden. Op mijn vraag wanneer de auto klaar zou zijn, kreeg ik keer op keer het ontwijkende antwoord dat hij zijn uiterste best deed. En ik viel helemaal van mijn stoel toen ik hoorde dat de Modus in Geldermalsen stond. Daar was dus iemand die misschien het dak kon maken... Uiteindelijk ontaardde het gesprek in een onaangename sfeer, ik bleef de vraag stellen wannéér de auto klaar zou zijn en hij bleef maar zijn uiterste best doen. Op mijn dwingende vraag of dat dan vandáág, mórgen of overmorgen zou zijn, klonk opeens het antwoord: "Ik breng de auto vandaag nog terug!".
De telefoonlijn is ongetwijfeld witheet geweest van de woede aan beide kanten. Van de zoon kreeg ik zolang zijn eigen auto mee en die zou zijn vader dan later op de dag om komen ruilen. Zo kon ik in ieder geval de hond op gaan halen die nog steeds in het pension was waar ik voor 11 uur zou zijn. Het scheelde niet veel en Muis was zoals altijd helemaal hoteldebotel toen ze me zag, voor haar maakt het niet uit hoe laat het is!
Om een uur of 3 kwam Dick Nap voorrijden met mijn auto boven op een oprijwagen, ik zag dat de trekhaak eronder zat maar of er verder nog iets gebeurd was, kwam ik niet te weten. Hij belde aan en wilde duidelijk niet met me praten. Alleen het hoognodige, we hebben de sleutels omgeruild en ik heb gezegd dat zijn auto bij ons op de oprit stond. Zelden iemand zo boos gezien!
Natuurlijk heb ik meteen geprobeerd of het dak het nu doet. Nee dus. Het zit nog steeds dicht, alhoewel het lijkt alsof het ergens lucht aantrekt als ik wat harder rijd. Helemaal gesloten is het dus niet meer en dat was wel zo. Bovendien is mijn boardcomputer nu in de war, één van de functies blijft zeggen dat er geen waarde vastgesteld is. Mijn achterklep ging niet meer open, maar dat heb ik inmiddels zelf kunnen herstellen door de centrale vergrendeling aan en weer uit te zetten. En wat heel vervelend was: de radio was dood omdat de stroom er blijkbaar af was geweest en nou moest er een code ingevuld worden. Na lang zoeken, heb ik die gelukkig gevonden anders had ik dat via een officiële dealer moeten doen. Ik heb trouwens nu zelf een afspraak gemaakt met een Renault dealer. Niet die in Geldermalsen, want die is er volgens de website van Renault helemaal geen in die plaats, maar gewoon in Boxmeer. Ik hoop dat ze mijn dak aan de praat krijgen en mijn boardcomputer weer in orde. De rekening daarvan sturen we natuurlijk naar Autobedrijf Dick Nap. Volgens de advertentie zou er ook nog een parkeersensor in mijn auto moeten zitten, maar die heb ik nergens gevonden omdat die er gewoon NIET in zit. Dick Nap maakt veel cliché's over autoverkopers waar en helaas ben ik er gedeeltelijk ingetrapt. Er is één ding waar niks op aan te merken valt: de auto rijdt súper en dat is ook erg belangrijk.

Dat was míjn auto, maar ook mijn echtgenoot stond gisteren voor een niet zo aangename verrassing. Hij moest 's ochtends om 10 uur in Brussel spreken en woonde daar de rest van de dag een congres bij over gezondheidsclaims op voedingsproducten. Door enorme drukte op de Ring in Antwerpen was hij erg laat en heeft zijn auto in de buurt van het hotel waar de meeting was geparkeerd. Omdat de vorige spreker nogal uitliep - of misschien ook te laat begonnen was - viel het niet op dat hij pas na 10 uur binnenkwam en kon hij meteen aan zijn praatje beginnen. Hij heeft daar een heleboel informatie opgedaan over bijvoorbeeld de vermelding van dagelijkse aanbevolen hoeveelheden op de 'fop and bop' ('front of package' en 'back of package') van een verpakking. In het kader van onze actie voor betere regelgeving over health claims heel zinvol!
Na een lange dag kwam hij terug in de parkeergarage en wilde graag naar huis, maar de auto maakte totaal geen contact. Een duidelijk lege accu was het gevolg van de grote haast waarmee hij die ochtend arriveerde en zijn lichten vergat uit te doen. In zo'n geval belt mijn echtgenoot mij, want ik weet waar de ANWB pasjes zijn en welk nummer je dan moet bellen. Nadat ik dat aan hem doorgegeven had en dacht dat het daarmee wel opgelost zou zijn, werd ik door een nu boze echtgenoot opnieuw gebeld. De ANWB was begonnen met de melding aan te nemen, maar toen bleek dat mijn echtgenoot niet als toerist in België was, maar er de hele dag voor zijn werk was geweest, konden ze hem niet helpen. Ze wilden nog net het nummer van een Belgische pechhulporganisatie geven en wisten te vertellen dat die hulp € 135 zou kosten. Veel keus heb je dan niet, maar je denkt ondertussen wel dat je voortaan wel oplet wat je zegt als je weer eens met pech in het buitenland staat. De ANWB zal ons niet meer betrappen op werken in België of ander buitenland. Op de vraag wat de reden van ons bezoek aldaar is, moeten we misschien in het vervolg liegen dat we er als toerist zijn. Dan zorgt de ANWB namelijk wel voor hulp, komt dezelfde man van de Belgische pechhulp en kost het niks omdat je lid bent. De Brusselse Wegenwacht vond het net zo vervelend als mijn echtgenoot, maar kon niet veel anders dan de rekening presenteren want de ANWB zou die in dit geval zeker niet betalen.

Deze week op Station Mill: Voortuin met heg!

Morgen naar Dhaka Bangladesh

Nog net voordat we naar Bangladesh vertrekken even tijd gevonden om een kort bericht te schrijven. Het waren me de weken wel. Het verhaal van de aanrijding had natuurlijk een flinke nasleep, er moesten allerlei zaken afgehandeld worden met de verzekering en het schadebedrijf. De uitkomst was dat mijn Twingo total loss verklaard werd en dat ik op zoek moest naar een andere auto.

Daar ben ik heel goed in geslaagd, ik rijd nu in een mooie Renault Modus in mijn 'eigen' kleur blauw!

Het is veel meer auto dan een Twingo, dat was wel even wennen. Er staan inmiddels al honderden kilometers van mezelf op de teller en ik ben er helemaal blij mee. Deze week kwam een lieve vriendin logeren en we hebben er heerlijk in rond gereden!

Morgen breng ik de auto even terug naar de garage om er een trekhaak onder te laten zetten. Dat kan prima, want we zijn de hele volgende week in Bangladesh. Hierover zal ik op mijn reislog meer vertellen. Als je ons dus wilt vergezellen op deze reis, ga dan naar http://lievendag.punt.nl en lees er daar meer over!

Boem!

Het is weer tijd voor een blog en ik begin maar meteen met het heftigste nieuws van de laatste tijd. Boem. Ik reed op een volle snelweg naar huis na een bezoek aan Nieuwegein. Ik had de drukte op de A2 net achter me en begon aan het laatste stuk: eerst de A59 en dan nog even provinciale weg en ik zou thuis zijn. Maar nog maar net op de A59 moest ik hevig in de remmen om een aanrijding van 3 auto's voor me te vermijden. Dat lukte, maar terwijl ik daarmee nog bezig was, zag ik dat de auto achter mij zeker niet op tijd zou remmen. Dat is een raar gevoel, je ziet in je achteruitkijkspiegel een rood monster met behoorlijke snelheid op je afkomen en je kunt niks doen. 'Remmen, godverdomme remmen', dat is het enige wat je kunt roepen, maar niemand die je hoort. Mijn vloeken werd dan ook overstemd door de klap van de auto die achter op me reed en net toen ik van de schrik bekomen was, werd ik opnieuw geraakt omdat de auto daarachter blijkbaar ook niet meer op tijd kon remmen en de botsing nog eens dunnetjes overdeed. Daar sta je dan, volkomen stil op de linkerbaan van de snelweg, met flinke schade en bibberende knieën. De hond en ik trilden om het hardst, maar gelukkig kwamen we ongeschonden de auto uit. Consternatie alom, veel schade en ontredderde mensen. Wonder boven wonder waren er geen gewonden!

Het circus dat na zo'n aanrijding op gang komt, is fantastisch. Iemand belt 112 (ik was het niet, want ik was nog in gevecht met mijn Bluetooth oortje dat door de botsing uit mijn oor was gevallen en dat ik eerst moest zien te vinden en uit moest zetten voordat mijn telefoon weer 'hand held' bruikbaar was), er verschijnt politie en er komen bergingswagens. De weg wordt afgezet, de kijkersfile groeit, het glas wordt weggeveegd en de politie neemt van iedereen de gegevens op. Mijn auto werd naar Den Bosch gebracht en voor Muis, de hond, en mij was er plaats in de cabine. Onderweg heb ik de verzekering gebeld en de chauffeur hielp me met het op correcte wijze doorgeven van alle gegevens (exacte tijd van de melding 16.04 uur, exacte plaats van de aanrijding hectometerpaaltje 142.7, aantal betrokken auto's 7 enz.). Op het kantoor van Logicx (het bergingsbedrijf) was er lekker sterke koffie en hebben we papieren ingevuld. De bestuurster van de auto achter me was er inmiddels ook en omdat ik enkel schade achter aan mijn auto had, hoefde ik alleen samen met haar een formulier in te vullen. Inmiddels was ik me af gaan vragen hoe ik nu zonder auto in Mill moest komen, maar ook daar was al aan gedacht. Er was een taxi voor me gebeld en ik werd keurig thuis afgeleverd door een heel aardige chauffeur. Het was me de belevenis wel!

Dit gebeurde allemaal op dinsdag en op woensdag is mijn auto naar een schadebedrijf in Cuijk gebracht. Toen die daar gearriveerd was, werd ik gebeld en kon ik een leenauto op komen halen waarvan ik gedurende de reparatieperiode gratis gebruik mag maken. Een VW Polo, 5-deurs, automaat. Wel even wennen, maar hij rijdt lekker en ik ben weer mobiel. Vandaag zou ik gebeld worden over de schade aan mijn auto, maar ik heb nog niks gehoord. Dat wordt afwachten, mijn grote angst is dat het schadebedrag boven de dagwaarde uitstijgt. Want ook al is de auto all risk verzekerd, dan wordt het toch een financiële strop voor me.

Eigenlijk had ik in deze blog willen vertellen over vrijdag de 13^e, toen wij een boottocht maakten over de Amstel van Amsterdam naar Ouderkerk aan de Amstel en daarna overnachtten in Hotel Krasnapolsky Amsterdam. Dat was in het kader van een ontmoeting met een Russische delegatie van Key Opinion Leaders op het gebied van probiotica. Het was een leuke avond met soms moeizame conversatie - Russen die Engels spreken zijn niet altijd even gemakkelijk te verstaan - maar ook heel grappige momenten. Het was ook een nuttige ontmoeting die mogelijkheden heeft geopend voor samenwerking met Russische wetenschappers.

Ook had ik willen vertellen over ons bezoek aan Kopenhagen, waar we 3 dagen waren. De eerste 2 dagen regende het voortdurend en waren we noodgedwongen veel binnen. Pretpark Tivoli hebben we alleen gezien toen we er 's avond een diner hadden in het Hans Christian Andersen Slottet en verder hebben we een kort bezoek gebracht aan het Danish Design Center. (Nu weten we ook dat de wipkip Deens design is ;-)

De derde dag was droog en dat kwam heel goed uit omdat we op onze laatste dag naar het Louisiana museum in Humlebæk wilden. Behalve een bijzondere expositie over iPad kunst (David Hockney: Me draw on my iPad) hadden we het geluk dat we nog net de laatste week van een grote Picasso tentoonstelling meemaakten. Op woensdagavond 18 mei vlogen we weer naar huis.

Gips en Gaudi

David

De laatste weken van april was een periode van afscheid nemen. We gingen naar Wageningen om een oud collega de hand te schudden en hem een fijne tijd toe te wensen na al het harde werken. We ontmoetten er een hoop bekenden van lang en minder lang geleden, de receptie had veel weg van een reünie. Helaas konden we niet blijven, want dezelfde ochtend waren we al bij een promotie in Utrecht en die avond werden we in Haarlem verwacht voor het grote feest van de jonge doctor. Een bijzondere Witte Donderdag waarop we laat thuis waren na een dag vol indrukkken.

Op Goede Vrijdag gaat de mannelijke helft van ons gezin traditiegetrouw fietsen in Zuid-Limburg, waarna we 's avonds met het hele gezin in Den Bosch gaan eten.

Zo deden we dat ook dit jaar en omdat we enkele jaren geleden zo leuk gezeten hadden bij De 5 Kamers, wilde ik daar weer een tafel reserveren. Helaas bleek het restaurant al een tijdje failliet te zijn. Maar in Den Bosch is een alternatief snel gevonden en we hadden een gezellige avond bij Ome Bernard aan de Verwersstraat. Ter plekke besloten mijn echtgenoot en ik dat we de dag daarop wel weer eens bij De Negenmannen wilden eten, het restaurant waar we tot dan toe het liefst heengingen. We genoten er van ons verrassingsmenu op Paaszaterdag, het was er erg rustig en we werden persoonlijk uitgeleide gedaan na afloop. We vonden dat heel leuk, maar zochten er toen nog niks achter. De volgende dag las ik echter op Twitter dat het de laatste avond van De Negenmannen was geweest:

En op mijn Tweet kreeg ik prompt antwoord:

Tja, tot zover dus voor ons De Negenmannen, een afscheid waar we niet blij mee zijn!

De laatste donderdag van april vertrokken we met 4 cursisten van de wekelijkse boetseerclub en docent Jos Willems naar Brussel. Als afsluiting van het seizoen - en gezien de ontwikkelingen bij Kunstencentrum De Meander misschien wel voorgoed - gingen we een kijkje nemen in de Afgietselwerkplaats van het Museum voor Kunst en Geschiedenis (voor een eerdere mislukte poging zie Boekenweek en Brussel). Het ging alle verwachtingen te boven, bijzonder indrukwekkend om daar tussen (soms meer dan) levensgrote beelden, zoals bijvoorbeeld David en Hercules, rond te lopen. Van een van de vrijwilligsters die er werkten, kregen we een rondleiding en een vaste medewerker gaf ons uitleg over de voordelen van gelatinemallen boven de moderne siliconenvariant. Dat het maken van afgietsels een bijzonder ambacht is, hadden we intussen wel gezien!

Begin mei was het tijd voor een paar heerlijke dagen Barcelona. We boften met het weer, het leek wel zomer, en we hebben heerlijk de toerist uitgehangen! Op donderdag kwamen we aan het eind van de middag aan, nog tijd genoeg om de Sagrada Familia te bezoeken. De laatste keer dat we er waren, was die nog lang niet klaar, maar nu was dat een heel ander verhaal. Het was een echte basiliek geworden, in november 2010 ingezegend door de paus, en niet meer de bouwplaats die we een paar jaar geleden bezochten. Toch is deze kerk, waarvan de eerste steen al in 1882 gelegd is, nog steeds niet af. Maar wat er nu staat, is práchtig. Vol licht en met een ongelooflijk indrukwekkende constructie is het een Gaudiaans wonder waarin je vol verbazing uren kunt rondlopen! Dat deden wij dan ook met heel veel foto's als resultaat. Tegen sluitingstijd zijn we met de metro naar Barceloneta gegaan en hebben daar in een van de vele visrestaurants heerlijk gegeten.

De volgende dag begonnen we met een ontbijt op de Rambla om vervolgens in de Barri Gòtic (het centrum van de oude stad) rond te wandelen. Na een bezoek aan de Mercat de la Santa Caterina (overdekte markthal met een bijzonder dak) zijn we naar de Passeig de Grácia gewandeld en hebben daar op een terras geluncht, met tapas natuurlijk.

's Middags zijn we met de bus naar Park Guell gegaan, een geweldige plek om te zitten - en mensen te kijken - als het mooi weer is. En dat was het! Omdat we daarna nog steeds niet genoeg hadden van Gaudi zijn we op de terugweg bij Casa Milá (La Pedrera) uitgestapt en hebben dat bijzondere gebouw nog eens goed bekeken. We sloten de dag af met een drankje op een terras aan de Passeig Grácia en aten tenslotte bij Divinus aan diezelfde mooie avenue.

De laatste ochtend waren we heel vroeg op om te gaan ontbijten in La Boqueria (voluit: Mercat de Sant Josep de la Boqueria, de grootste overdekte versmarkt van Spanje). De marktlui waren nog volop bezig met het opbouwen van hun kramen en het uitstallen van de verse producten, maar eten konden we er al goed! Patatas, tortillas, jamon iberia, zumo de naranja, heerlijk!

Hieronder mijn Barcelona album met meer dan 100 foto's van een fantastisch weekend:

Barcelona-mei_2011

Deze week op Station Mill: Er komt een voortuin!

Weken vol afwisseling

Waar zal ik eens beginnen. Er is weer genoeg te vertellen sinds mijn laatste blog.

Het eerste weekend van april was er een van grote tegenstellingen. Op zaterdag waren wij getuige van het eerste optreden van Keezle (in 't Pandje in Deurne), een rock-coverband die naast muziek van Led Zeppelin en AC/DC ook gevoeliger nummers als You make me feel my love van Adele ten gehore brengt. Helemaal vooraan, met mijn linkeroor ongeveer in een geluidsbox, kwam het volop binnen.

Van de filmpjes die ik op mijn iPhone had opgenomen, is alleen het nummer van Adele met geluid, de rest was waarschijnlijk gewoon te hard! Mijn linkeroor 'deed' het ook pas de volgende dag weer echt goed.

Toen zaten we bij een heel ander concert. In de aula van de universiteit van Utrecht luisterden we op zondagmiddag naar een gevarieerd orgelconcert ter gelegenheid van het 40-jarig samenwonen feest van goede vrienden. Behalve van het orgelspel door Peter Verhoogt, genoten we ook van zang van alt Hetty Gehring. Op het programma stonden werken van Hándel, Dvorák en Bellini. Een groter contrast met de avond daarvoor is nauwelijks denkbaar!

Na afloop bleven we in Utrecht om met de kinderen te gaan eten bij Deeg. Een leuk restaurant aan de Lange Nieuwstraat waar verantwoord, biologisch voedsel wordt geserveerd. En het is nog erg lekker ook!

We maakten die avond ook voor het eerst kennis met de vriendin van middelste zoon, naar wederzijds genoegen bleek al gauw. Het komt niet zo vaak voor dat we echt met het hele gezin compleet zijn, maar voor deze gelegenheid was dat gelukkig wel gelukt. Jongste was 26 geworden en dat moest gevierd worden!

De eerste maandag van april reed ik samen met een vriendin naar Frankrijk. In een kasteel in Savigny (in de Haute-Marne, vlakbij Langres) wachtte de rest van de schilderclub, zij waren al een dag eerder vertrokken. Wij vertrokken 's ochtends op tijd en waren rond lunchtijd midden in de Belgische Ardennen, We besloten daarom van de snelweg af te gaan en te stoppen in La Roche en Ardenne, de plaats waar wij ieder jaar familieweekend 'vieren'. Het huis stond er prachtig bij, leuk om het ook eens halverwege het jaar te zien, precies tussen 2 familieweekenden in.

We vervolgden onze weg binnendoor via St. Hubert (bijna alsof ik dicht bij huis was ;-) richting Bastogne en gingen daar de snelweg weer op. Onze benzinemeter stond erg laag en op een gegeven moment ging het rode lampje aan. Geen tankstation te zien natuurlijk, pas in Luxemburg zagen we het eerste. De laatste 10 kilometer kregen we het toch wel een beetje benauwd, maar bedachten dat de afstand in ieder geval te lopen was als dat nodig zou zijn. Als beloning tankten we heel goedkoop ons autootje weer vol! Om een uur of half 7 arriveerden we op Le Bocage, Rue du Château in Savigny, dankzij de TomTom in één keer gevonden.

De schilderweek was een aparte ervaring voor me, in het gezelschap van alleen maar vrouwen een hele week creatief bezig zijn. We hadden prachtig weer overdag. De avonden waren nog wel koud, maar in het jachtslot waar wij gehuisvest waren, zaten we lekker warm. Er werd voor ons gekookt en we hoefden nergens voor te zorgen. Alleen maar schilderen en veel discussies over 'belangrijke zaken van het leven'. Soms ging het er heel heftig aan toe, maar ik bewaar er goede herinneringen aan.

Op vrijdag vertrokken mijn vriendin en ik weer, de auto volgeladen met beschilderde doeken, bagage en hond. Ook nu lunchten we weer in de Ardennen, deze keer in Vielsalm, zelfde afslag als op de heenweg, maar dan ten oosten van de snelweg.

Eenmaal thuis was ik de eerste tijd een beetje kwijt welke dag het was. Het duurde even voordat ik weer 'geland' was in mijn gewone bestaan. Gelukkig hadden we die zondagmiddag iets leuks gepland. In Geleen waren wij in De Biesenhof te gast in Herberg De Troost. Een bijzondere ervaring als je van goede muziek en gezelligheid houdt.

En toen was het weer maandag en moest er gewoon gewerkt worden. Ik was bijna vergeten dat we nog steeds druk bezig waren met onze campagne om de regelgeving voor health claims op probiotica als voedingssupplementen te veranderen. Ook al had ik in mijn week Frankrijk af en toe 'stiekem' moeten werken (gelukkig was er internet in het jachtslot), voor mijn gevoel was ik er helemaal uit. Maar aan het einde van de week was de definitieve brief aan Barroso klaar, net als de brief voor minister Schippers en de mail aan 19 wetenschappers in andere landen van de Europese Unie die onze Engelse voorbeeldbrief in hun eigen taal moeten vertalen en aan hun minister moeten sturen, tegelijk met de gezamenlijke brief aan Barroso. Een hele organisatie, maar de brieven zijn gepost en nu wachten we af of we ook echt uitgenodigd worden voor overleg!

Deze week op Station Mill: Nieuwe (huis)plannen

Boekenweek en Brussel

Temidden van belastingpapieren en ander werk op mijn bureau moet ik maar weer eens aan mijn blog beginnen. Het is prachtig weer buiten, maar daar heb ik vanmiddag al volop van genoten. We zijn met de hond een flink stuk wezen lopen, door het bos en langs het water. Als je in Mill woont, ben je in 5 minuten het dorp uit en loop je zo de natuur in. Mijn echtgenoot had er al een prestatieloop van 10 km in Venlo opzitten, maar voelde zich nog fit genoeg voor deze wandeling. Het was heerlijk.

Maar de plicht riep, de belasting wil aan het einde van de week van ons allebei een aangifte binnen hebben. En voor het eerst moeten we naast de inkomstenbelasting over afgelopen jaar ook allebei de aangifte omzetbelasting over het eerste kwartaal van 2011 indienen. Sinds enkele weken ben ik niet meer de enige zelfstandige ondernemer op dit adres, de papierwinkel wordt er bepaald niet minder van.

Mijn belofte om iedere 10 dagen voor een nieuwe bijdrage op dit blog te zorgen, was te hoog gegrepen. Dat werden er deze keer bijna 20, maar het leken er veel minder. De tijd was goed gevuld met een mooie afwisseling van werk en plezier.

Op 11 maart, net voor de start van de Boekenweek woonden wij weer de literaire manifestatie in Den Bosch bij. Net als vorig jaar was deze avond georganiseerd door de stichting De Brabantse Lezer (m/v), een samenwerking van Boekhandel Selexyz Adr. Heinen, Theater aan de Parade en de Bieb. Het gehalte aan middelbare dames bibliothecaressen was dan ook erg hoog, maar hoog boven in de loge hadden we daar weinig last van. We hadden een prachtig uitzicht op de gasten van de avond:

• De Vlaming Bart Moeyaart, hij schrijft zowel voor kinderen als volwassenen en las gedeeltes uit eigen werk voor.
• Dichter des Vaderlands Ramsey Nasr, die o.a. zijn gedicht 'Mijn nieuwe vaderland' (over het kabinet Rutte, de volledige tekst staat onder deze blog) voordroeg
• Annejet van der Zijl die op dit moment vooral bekend is door verfilming van haar boek Sonny Boy, maar ook de biografie Bernard heeft geschreven. Uit haar eerste boek 'Jagtlust' - waarin Remco Campert voorkomt en dat op dit moment door Maria Goos bewerkt wordt tot scenario voor een nieuwe speelfilm - las ze gedeeltes voor.
• En de hoofdgast van de avond: Remco Campert! Een klein mannetje, maar een groot schrijver. Hij las gedeeltes voor uit zijn bekende boek 'Het leven is vurrukkulluk' (1961) en een aantal van zijn columns, waarin hij - zoals hij zelf zegt - graag afdwaalt.

De avond werd aan elkaar gepraat door Rick de Leeuw, die ook gedeeltelijk verantwoordelijk was voor de keuze van de gasten. Bedankt Rick!

Vorig weekend waren we in Brussel. In het kader van 'ons' project over gezondheidsclaims met betrekking tot probiotica hadden we daar op vrijdagmiddag een afspraak met iemand van ERNA (op de website www.erna.org:The European Responsible Nutrition Alliance (ERNA) was formed to work towards a common European approach to food supplements that reflects the interests of both the consumers and the industry.)
En omdat we daar toen toch waren, zijn we de rest van het weekend in deze stad gebleven. Het plan was om op zaterdagmiddag naar de gipswerkplaats van de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis in het Jubelpark te gaan (afgietselwerkplaats noemen ze dat in België), maar die was helaas op zaterdag en zondag gesloten.

Deze afgietselwerkplaats bezit een verzameling van bijna vierduizend gietvormen die volgens oude methoden worden gebruikt. De gietvormen, soms meer dan honderd jaar oud, zijn gemaakt op authentieke stukken uit de hele wereld. Ze bieden een overzicht van de kunst, van de prehistorie tot de 18de eeuw. Kleine afgietsels kunnen ter plaatse gekocht worden, maar men kan ook hoofden, bustes, beelden, reliëfs enz. kiezen en bestellen in de werkplaats.(bron: www.kmkg-mrah.be).

We zijn nog wel in het museum zelf geweest, maar niet te lang omdat het zulk prachtig weer was. Met de metro waren we snel weer terug in het centrum waar een heleboel terrassen in de zon op ons wachtten. 's Ochtends hadden we al onze gebruikelijke Belgische boodschappen gedaan. Bij ieder bezoek aan onze zuiderburen slaan wij een voorraad chocolade (veel variaties van Côte d'Or), speciale koekjes (van Jules De Strooper) en hele lekkere kersenjam in. Bij herenkledingzaak Celio is mijn echtgenoot vaste klant en in een stad als Brussel is natuurlijk ook een Nespresso boetiek waar de cupjes 'offline' verkocht worden.

Aan het einde van de zondagochtend vertrokken we weer richting Nederland, met een omweg over Lier waar we - heerlijk buiten - geluncht hebben.

Dit weekend was het weer Openhuizendag van de NVM, maar daar valt wat ons betreft niet veel over te vertellen. Er kwamen helemaal géén belangstellenden en dat is bijzonder frustrerend als je van 11 tot 3 zit te wachten op bezoek. Volgens de makelaar waren wij geen uitozndering en later hoorde ik ook op de radio dat er bij een kwart van de deelnemende huizen helemaal niemand op was komen dagen. Wij zijn wel klaar met het verschijnsel 'Openhuizendag', maar hopen natuurlijk wel dat ons huis ooit verkocht wordt. We wachten - nog steeds - af.

Mijn nieuwe vaderland (Ramsey Nasr)


Wie neerlands bloed in d’aders vloeit
van vreemde smetten vrij
wiens hart voor volk en orde gloeit
verhef uw zang als wij.
Vandaag zien wij weer één van zin
de vlaggen afgestoft.
Vandaag zet ik mijn feestlied in
voor vaderland en schoft.

Ik eer de leiders van mijn land.
Hun vlekkeloos parcours
leert mij wat macht vóór al verlangt:
’t geweten van een hoer.
Ik eer mijn leiders hemelhoog
en ’t hoogst zit een fascist
die u en mij zolang gedoogt –
zolang als hij beslist.

Beschermt gij, leiders, onze grond
waar vreemde adem gaat
gij die zo rein zijt, kerngezond
en zuiver op de graat.
Wij smeken om een harde hand
in aangewreven haat.
Behoud voor 't lieve vaderland
de blanke natiestaat.


Braakt uit, gij vrienden, vrij van zin
uw krop, uw kreet, uw gal.
Niets is taboe en niets te min
uw bagger minst van al.
Verneder dus wat u niet zint
sla stuk wat niet bevalt
laat zien hoe u dit land bemint
omhels het op zijn smalst.

Hoe klopt ons hart, hoe zwelt ons bloed
bij 't rijzen van dees’ toon.
Klonk ooit een zuiverder gemoed
een leger hart zo schoon?
Waar hoorde men die koekoekszang
voor volk en vaderland?
Dat was toen in het landsbelang
een heel volk werd verbrand.

Dood nu wat afwijkt van uw bloed
en van uw onderbuik.
Bewaar het niet, verdelg het goed
zodat dit land ontluikt.
Wie hier nog onze mildheid zoekt:
los op in brandend veen.
Waar elk verschil werd opgedoekt
zijn staat en burger één.

Wie neerlands bloed in d’aders vloeit
van vreemde smetten vrij
die fabel staat weer eens in bloei
in dwazen zoals wij.
Veel liever word ik door een volk
van hunnen aangerand
dan mee te gaan in deze kolk
van schoft en vaderland.


Deze week op Station Mill: Open Huis, maar de deur bleef dicht

Rust

Jan De Smet van De Nieuwe Snaar

De rust is weergekeerd in Mill. Met een knetterend vuurwerk werd gisteravond Carnaval afgesloten. Of dat ook een officiele afsluiting was, weet ik niet. Gisteravond om een uur of half 1 werden er een stuk of 10 siervuurpijlen de lucht in geschoten, vanochtend lagen de lege verpakkingen nog op de stoep. Daarna was het in ieder geval heel stil na een avond met veel onrust in de straat.

Het waren 3 vrolijke, kleurrijke dagen in Mill en daar was de zon voor een groot gedeelte mede verantwoordelijk voor. Zondag genoten we meer dan een uur van het mooie weer terwijl we naar de voorbijtrekkende Millse optocht keken.

De dag daarvoor was het nog gemeen koud. We waren toen in Den Bosch - neem me niet kwalijk, ik moet zeggen in Oeteldonk - dat met z'n rode, witte en gele carnavalskleuren er alles aan deed om ons een lentegevoel te bezorgen. Maar de wind was snijdend en de zon liet zich niet zien, we waren dan ook blij dat we naar binnen konden. Ons doel was het Noordbrabants Museum waar op dit moment een leuke expositie is met een kleine collectie met werken van Vlaamse modernisten, 'Vlaamse Vedetten' genaamd. Er hangen in totaal 50 doeken, onder meer van James Ensor, Constant Permeke, Jean Brusselmans, Rik Wouters en Gustave De Smet.

Behalve alle schilderijen stond er ook een meer dan levensgroot beeld van Rik Wouters, een portret dat hij van zijn vrouw maakte. Als ik van die hele grote beelden zie, besef ik altijd hoeveel ik nog moet leren op de cursus modelboetseren. Van mijn laatst voltooide beeld(je) heb ik een kleine slideshow gemaakt, het is naar mijn idee best aardig gelukt. Maar met een grootte van pakweg 20 cm niet te vergelijken met zo'n kolossaal beeldals dat van Wouters. Ik houd het voorlopig toch maar bij het kleine, dat is al moeilijk genoeg!

 

Een week eerder waren we ook in Den Bosch voor een avond met Jan De Smet. Alweer een Vlaming, hij vormt samen met broer Kris, Geert Vermeulen en Walter Poppeliers De Nieuwe Snaar. Deze avond kwam hij alleen, slechts vergezeld van zijn instrumenten (gitaren, banjo, accordeon), om een avond te vullen 'zonder programma'. Erg leuk om deze rasmuzikant solo bezig te zien - en te horen. Er kwamen een aantal bekende nummers voorbij, maar ook veel onbekend werk. De belangrijkste mededeling deed hij echter aan het einde van de avond: De Nieuwe Snaar zal nog één keer met een show op de planken komen en houdt daarna op te bestaan. In 2012 zal de premiére zijn in België en in 2013 komen ze met de voorstelling naar Nederland. Wij hebben ter plekke besloten om deze laatste show in ieder geval óók in België te gaan zien, bijvoorbeeld in Gent. We houden de website in de gaten!

Aan het einde van deze maand is er weer een landelijke openhuizen dag van de NVM. Eigenlijk hadden wij totaal geen zin om daar nog eens aan mee te doen, maar deze kans - hoe klein die ook zal zijn - willen we ook niet laten liggen. Voor de zoveelste keer zullen wij dus weer klaar zitten op 26 maart, het huis opgeruimd en met een verwachtingsvol hart wachtend op eventuele kijkers.

Voor iedereen die ons graag wil helpen met de verkoop van ons huis: KLIK HIER en verspreid de boodschap! Dank!

Deze week op IMMUUN: Gelukkig maar
Deze week op Station Mill: Carnaval voor de deur

Verjaardagen en tradities

Er was eens een tijd dat het me lukte om iedere week een verse blog te schrijven. Ik weet niet waar ik de tijd vandaan haalde. Wat ik wel weet, is dat me dat nu niet meer lukt. In 2011 zit ik meer in de buurt van eens in de 10 dagen: 9 januari - 21 januari - 2 februari - 13 februari en vandaag 23 februari. Ik zal proberen dat ritme in ieder geval vol te houden.

In de afgelopen 10 dagen is ook weer meer gebeurd dan er eigenlijk in past.

Het begon met een etentje bij ons thuis in Mill voor een bijna-promovendus met zijn vrouw en deze periode werd afgesloten met zijn promotie in Utrecht en een heerlijk diner voor veel meer mensen dan 4 in Restaurant Hemingway aan het Janskerkhof.

Daartussenin was er plezier en verdriet, er waren verjaardagen te vieren en ik woonde een crematie bij. Voor werk reisde ik naar Amsterdam en thuis achter de computer volgde ik een webinar over de commerciële mogelijkheden van Facebook. We hadden onze traditionele rikavond (voor de 2^de keer dit jaar en volgend jaar weer, dat heet toch traditie?!) met lieve vrienden en we proefden wijn en leerden die systematisch te beoordelen. En niet onbelangrijk: mijn pogingen om een hulp in de huishouding te vinden, werden eindelijk beloond! Maar laat ik bij het begin beginnen.

Op zondag 13 februari verwelkomden wij Marcel en Annet ter ere van de op handen zijnde promotie van Marcel. Hoe ouder wij worden, hoe meer wij van tradities houden en het uitnodigen van een promovendus vlak voor zijn promotie is een hele dierbare. Tijdens een gezellig samenzijn genieten wij van een lekkere maaltijd en proberen de zenuwen voor de grote dag wat in te dammen. Dat zoiets hogelijk gewaardeerd wordt, horen wij altijd weer via de familie terug op de promotiedag zelf. We hopen nog lang en vaak toekomstige promovendi uit te kunnen nodigen!

Op maandag volgde ik één van de webinars van Eduvision. Deze keer ging het om een live online 'college' over Facebook, maar ook webinars over Joomla en Website-optimalisatie heb ik al eens gevolgd. Via de webcam en chatbox heb je direct contact met de docent en andere deelnemers. Het is heel onderhoudend en vaak geeft zo'n middag je die extra kennis om er meer mee te kunnen doen.

Dinsdag 15 februari was gereserveerd voor een dubbele afspraak bij hetzelfde bedrijf in Amsterdam-Noord. Dat betekent vanuit Mill dat je wel even onderweg bent. Met auto, trein en boot deed ik er ongeveer 2½ uur over, maar het was mooi weer en vooral het laatste stuk op het 'pontje' (over het IJ) zorgde voor een echt lentegevoel. Na de afspraken, die voor veel duidelijkheid zorgden, heb ik mezelf even de tijd gegund om naar De Bijenkorf te lopen om onze voorraad Nespresso-cupjes nu eens niet online, maar 'in-het-echt' aan te vullen. Alles bij elkaar was ik na 8 uren weer thuis, daar trof ik een ongelooflijk blije hond aan!

De woensdag had ik gereserveerd voor het ontvangen van potentiële hulpen in de huishouding. Na diverse eerdere pogingen had ik dit keer meer geluk en kreeg ik zelfs 5 goede reacties op mijn advertentie. Omdat ik het serieus aan wilde pakken, had ik bedacht dat ik ze allemaal een aantal vragen wilde stellen tijdens een soort sollicitatiegesprekje. Dat pakte heel goed uit en van de 2 meest geschikte kandidaten heb ik de beste uiteindelijk gekozen. Het kostte me even een dag, maar ik hield er een heel tevreden gevoel én een prima hulp aan over. Vandaag, precies een week na onze eerste kennismaking, is ze begonnen en het hele huis is schoon! Dat scheelt me voortaan iedere week de ergernis dat het er weer niet van gekomen is om het zelf voor elkaar te krijgen.

Op donderdagochtend ging ik zoals iedere week naar mijn boetseercursus. De laatste les met model Katrien, maar mijn torso van haar is nog niet af. Gelukkig hebben we de foto's nog en kan ik het volgende keer toch afwerken. Ik moest deze keer ook wat eerder opruimen omdat ik 's middags op tijd in Eindhoven wilde zijn voor een crematie. De moeder van een dierbare vriendin was overleden en om 2 uur was het afscheid in Crematorium Rijtackers. Het was een mooie, stemmige bijeenkomst met ontroerende verhalen over moeder en oma. Na afloop was er gelegenheid om elkaar te ontmoeten en zoals op zoveel uitvaarten zag ik ook hier een soort familiereünie ontstaan. Dat hoort er bij.

Vrijdag vierde ik met ongeveer 40 vrouwen de verjaardag van een andere vriendin. Ze werd 60 en was al de 2^de in mijn vriend(inn)enkring die dat met alleen maar vrouwen wilde vieren. Heel bijzonder was dat we het feest begonnen met een voorproefje van een expositie (www.soos-brasil.nl) waar ook werk (keramiek) stond van jarige vriendin. Na koffie met lekkers en het genieten van het keramiek, de schilderijen en sieraden gingen we naar Da Angelo in Molenhoek om van een heerlijk diner, onderhoudende toespraken en prachtige - live - muziek te genieten.

Naar zaterdagavond hadden wij al lang uitgekeken. Eens per jaar gaan wij ongeveer 40 jaar terug in de tijd om met vrienden te rikken en 'plaatjes' te draaien uit de jaren 70. Net zoals wij de traditie opgepakt hebben om eens per jaar samen te komen tijdens de potluck, heeft een ander vriendenpaar deze kaartavond in het leven geroepen. Het blijkt een gouden greep te zijn geweest! We beginnen zo'n avond door samen te eten en daarna worden er viertallen gevormd en wordt er min of meer fanatiek gerikt. En alhoewel dat vroeger absoluut niet mocht tijdens het kaarten, kletsen we tussendoor dat het een lieve lust is. Kortom, alsof we nooit ouder zijn geworden!

Op zondag was het alweer feest: mijn jongste zwager werd 50 jaar en dat vierde hij door zijn familie en vrienden uit te nodigen voor een wijnproeverij. In een zaaltje boven Café Faber in Nijmegen kregen wij de eerste beginselen van het wijnproeven te horen en mochten ook zelf 'aan de drank'. Twee witte wijnen (een Franse Chablis en een Chileense Cabernet) en twee rode wijnen (allebei Frans: Bourgogne en Bordeaux) werden beoordeeld op geur, kleur en smaak. Het werd een leuke middag.

Na afloop hebben we nog tapas gegeten bij De Ontmoeting, ook in Nijmegen. Een leuk restaurant met lekkere gerechtjes.

Als laatste wil ik nog vermelden dat drs. Veltkamp (promovendus Marcel die 10 dagen geleden bij ons kwam eten) gisteren zijn proefschrift met verve verdedigd heeft en zich volgens een oude traditie voortaan dr. Veltkamp mag noemen!

Deze week op IMMUUN: Afweer, weerstand en het immuunsysteem
Deze week op Station Mill: Afspraak is afspraak bij KPN?

Van Koningstheater via Perron 3 naar Hotel Wilhelmina

Leon Giesen tijdens een eerder optreden

Omdat een week maar 7 dagen telt, is het af en toe bijna onmogelijk om op deze weblog alles bij te houden. Daarom begin ik vandaag bij 9 dagen geleden: zaterdag 5 februari. Wij waren toen in Het Koningstheater voor de voorstelling 'Man en Fiets' van Wilfried de Jong. Als je die nog niet gezien hebt, moet je zeker gaan kijken. Tot en met maart nog in verschillende theaters. Leuk voor wielerfanaten, maar ook voor mensen die gewoon van mooi theater houden. In woord en beeld, met af en toe een liedje en begeleid door zijn band Ocobar zet Wilfried de Jong een programma op de planken dat klinkt als een klok. Dat fietsen zijn passie is, wordt al heel snel duidelijk. Zijn cadeau aan zichzelf voor zijn 50^ste verjaardag was de beklimming van de Mont Ventoux. Wij kregen daar de door zijn zoontje gefilmde beelden van te zien. Of zijn verhaal over De Ronde van Vlaanderen, begeleid door de meest treurige beelden van kasseien en troosteloze landschappen die je je maar voor kunt stellen.
Aan het einde van de voorstelling klimt hij daadwerkelijk op de fiets om levensecht 'af te zien' voor de laatste meters naar de top van de Mont Ventoux! Dan is het niet meer duidelijk of de grootste passie van De Jong fietsen of theatermaken is!

Op donderdag waren we in Rosmalen in Perron 3 voor Gerard van Maasakkers. Op de eerste rij zaten wij ons te verheugen op een leuke avond. Maar om eerlijk te zijn, hebben wij wel eens betere optredens van deze Brabander meegemaakt. Het geluid was voor de pauze niet goed, maar wat erger was dat het enthousiasme bij Van Maasakkers ontbrak. Het leek of hij zijn draai niet kon vinden, hij speelde erg routineus en de verrassing bleef uit. Aan muzikaliteit ontbreekt het nooit bij Van Maasakkers en zijn gitarist Harry Hendriks, gelukkig was dat in Rosmalen ook zo. Maar alles bij elkaar viel de avond ons lichtelijk tegen.

Zaterdag daarentegen beleefden wij een bijzondere avond in Hotel Wilhelmina in Venlo.

Enige tijd geleden ontving ik een e-mail van Leon Giesen die begon met de volgende tekst:

"Ik wil jullie voorstellen aan een nieuw plan:

Het Ondergrondse Netwerk, ofwel Mondo Grondo!

Het is al veel langer een droom van mij om op allerlei plaatsen te kunnen
spelen, onafhankelijk van bestaande structuren en buiten de gebaande
paden. Gewoon voor wie het graag wil zien en horen, écht en tussen de
mensen, zoals Mondo Leone bedoeld is.
En de tijd is rijp voor een eerste stap..."

Omdat wij altijd in zijn voor iets nieuws, hoefden wij niet lang te aarzelen en stuurden een mail naar Mondo Leone, de club van Leon waar wij lid van zijn, om ons aan te melden voor Mondo Grondo.

Daar hebben wij geen spijt van gehad. Zaterdag waren wij getuige van dit experiment en wij hebben ontzettend genoten. Leon Giesen, zanger en schrijver die ook ooit documentairemaker was, heeft het talent om bijzondere dingen op te merken in zijn omgeving. Ook ver daarbuiten trouwens.

Hij ging naar Sydney om de 'Free Hugger' te ontmoeten, hij reisde naar de Verenigde Staten om zich te verdiepen in de meertonige treinhoorns en hij probeerde uit te zoeken wie de Utrechtse 'Kabouteraar' is. Natuurlijk had hij overal filmbeelden van gemaakt en die werden door hem op gitaar en met zang begeleid. Daarbij ging hij de confrontatie met het publiek absoluut niet uit de weg, aan interactie was geen gebrek.

Aan de vooravond van zijn nieuwe toernee (die vanavond begon in De Kleine Komedie in Amsterdam) hadden wij de primeur in een klein zaaltje in Venlo. We hadden het niet willen missen!

Deze week op Station Mill: InternetPlusBellen

Volle dagen

Mijn vorige blog schreef ik in Miami, maar dat lijkt al weer lang geleden. Na de 'lastige' aankomst in de USA en gelukkig een rustige aankomst op donderdagavond in Miami Beach, volgden een paar zomerse dagen. Overdag was gereserveerd voor werk, maar ook daar in dat verre land begon voor ons het weekend op vrijdagavond. Na een zonnige dag die eindigde met flinke onweersbuien, was het 's avonds weer zodanig opgeklaard dat we tevoet naar Delano's togen voor het daar afgesproken diner. Vanwege een verkeerde vermelding in het programmaboekje leek het niet zo ver te zijn. We begonnen bij 2^nd Street en diegenen die de routebeschrijving bij zich hadden, waren in de veronderstelling dat ons eindpunt bij 7^th lag. Maar omdat ik 's middags het restaurant al had gegoogeld* was ik wijzer en had me voorbereid op een langere wandeling. Ik vond restaurant 'Blue Door Fish at Delano' aan 1685 Collins Avenue, 9 blokken verder dus! We zaten met veel mensen aan tafel (14) en aten heerlijke dingen met veel vis en dronken er Franse wijn bij. Dat laatste was vooral te danken aan de Fransozen aan tafel.
De volgende ochtend konden we uitslapen, maar mijn echtgenoot ging liever hardlopen over het strand. Al met al zaten we toch nog redelijk vroeg aan het ontbijt en troffen daar nog een aantal bekenden die dezelfde dag weer terugvlogen.
Wij zijn Miami Beach gaan verkennen waaronder het beroemde Art Deco District. Voor ons een heerlijke zomerdag in januari met een buitenlunch in de zon en af en toe pauze op een terras. Alhoewel wij het heerlijk weer vonden, was het geen echt strandweer. Daarvoor was de temperatuur net te laag en waaide het te koud. Zaterdagavond hebben we Cubaans gegeten, een flink contrast met het diner van de avond daarvoor! Zondagmiddag half 2 vertrok ons vliegtuig weer, dit keer hadden we een overstap op Atlanta. Om kwart over 8 op maandagochtend landden we op Schiphol en toen gebeurde er na een rustige reis toch nog iets heel geks! Tijdens het bij elkaar zoeken van mijn spullen miste ik mijn paspoort. Hoe ik ook zocht en waar ik ook keek, het was gewoon spoorloos! We hebben samen met het cabinepersoneel en de opgetrommelde security alles op zijn kop gezet in het vliegtuig. Stoelen werden uit elkaar gehaald en mijn tas binnenstenbuiten gekeerd. Niks. Met de belofte dat de schoonmaakploeg verder zou zoeken, hebben we het vliegtuig verlaten. Later, op weg naar de marechaussee, toen we ons meldden bij de transfer desk om te vragen of het daar soms al was afgegeven, kwam het 'tevoorschijn' uit de binnenzak van mijn echtgenoot. We snappen nog steeds niet hoe het daarin terechtgekomen is, tijdens onze reizen bewaren we altijd ieder onze eigen reispapieren. Na zo'n vliegreis ben je ook niet meer helemaal helder, het zal dus wel altijd een raadsel blijven ;-)

Maandag begon voor ons weer een gewone werkweek. Mijn echtgenoot stapte in Utrecht uit de trein om naar het UMCU te gaan en ik reed verder via Den Bosch naar Oss waar mijn auto stond. Ik ben meteen doorgereden naar Landhorst om de hond op te halen en daarna snel naar huis.
Hond in bad, post uitzoeken en achter de pc aan het werk. Alsof we nooit waren weggeweest.
Op dinsdag volgde ik voor de tweede keer in korte tijd een webinar, een live online cursus, over 'Kijk eens kritisch naar uw website'. Tijdens deze cursus wordt ingegaan op de gebruiksvriendelijkheid en vindbaarheid van websites. Heel interessant en leuk dat het via webcam en chat gegeven wordt, je hoeft tegenwoordig nergens meer de deur voor uit ;-)
Na een paar dagen alleen thuis hard aan het werk was ik blij dat ik op donderdag weer kon gaan boetseren. Een echte cursus met echte mensen en heerlijke klei om mee bezig te zijn. De andere cursisten waren vorige week, toen ik op weg was naar Miami, al begonnen met het liggend naakt waarvoor een model aanwezig was. Ik had dus wat in te halen, maar had gelukkig al heel snel de juiste vorm te pakken. Niks leuker dan een beeld dat je onder je handen ziet groeien, vooral als je voelt dat het gaat lukken om de juiste lijnen erin te krijgen!

Donderdagavond waren we in Perron 3 in Rosmalen, waar Jan Rot met band (An & Jan met Marjolein Meijers, Jan Rot en Jan van der Meij) vertalingen van Beatles en Stones nummers ten gehore bracht. De voorstelling was in de vorm van een soort 'wedstrijd' gegoten, Beatles versus Stones met quiz- en beoordelingsvragen. De avond eindigde met een 8-8 gelijkspel. Maar eigenlijk deed de hele puntentelling er niet toe, het was gewoon een ontzettend leuke avond met heel goed vertaalde teksten en mooie muziek. Jan Rot, behalve een begenadigd muzikant ook een groot woordkunstenaar!

Afgelopen weekend hadden we eindelijk weer eens tijd om te gaan lunchen in Den Bosch. Dat combineerden we met lekker rondsnuffelen in de beste boekhandel daar en nog wat andere boodschappen die we in de stad wilden doen. Een nieuw horloge voor mijn echtgenoot. Voor 2 jarige broers kochten we bij wijze van uitzondering dezelfde cadeaus: de Dylan-vertalingen van Ernst Jansz, boek met cd. Het is leuk om iets te geven wat je zelf ook erg mooi vindt!
Zondag waren we als familie bij elkaar, middelste zoon was de 115 km helemaal komen fietsen! Ieder zijn hobby, vooral met zulk koud weer vind ik het wel heel bijzonder.

En alweer is er een nieuwe werkweek begonnen. Een rustige deze keer hoop ik.


*De vervoeging van googelen (volgens het Groene Boekje als enige juist):

ik googel - ik googelde
jij googelt - jij googelde
hij/zij googelt - hij/zij googelde
wij googelen - wij googelden
jullie googelen - jullie googelden
zij googelen - zij googelden
ik heb gegoogeld
gebiedende wijs: googel!

Deze week op Station Mill: Primeur in Mill

Welcome to America

Waarom had ik óóit bedacht dat we via New York naar Miami zouden vliegen? Toen we daar in een enorme rij stonden, vond ik het in ieder geval absoluut geen geweldig idee meer. Zelfs na eerdere ervaringen met lange rijen op dit vliegveld was ik even vergeten dat het geen lolletje is om via JFK de Verenigde Staten binnen te komen.

Gisterochtend, donderdag 20 januari, vertrokken wij al vroeg richting Schiphol om naar Miami te gaan. Een rechtstreekse vlucht zat er niet in, daar begint de KLM in maart pas mee. Pech voor ons. Omdat wij meestal voor Düsseldorf kiezen, was het ons even ontgaan dat het omslachtig is om via Schiphol naar Miami te vliegen. In verband met verplichtingen maandag konden we het helaas niet anders regelen dan om het zo te doen. Dat betekende dus dat we een overstap moesten maken.

Het eerste gedeelte van de reis, de vlucht van Amsterdam naar New York verliep prima. Alhoewel het vliegtuig echt helemaal volgeboekt was, probeerde de stewardess toch nog een betere plaats voor ons te regelen. Ze dacht gezien te hebben dat er achter in het toestel nog 2 lege rijen waren en zou even informeren bij haar collega die daar dienst deed. Ze had echter niet goed gekeken, want er bleken daar wel passagiers  te zijn, die lagen te slapen. Jammer, maar het was wel heel lief bedoeld.

Het viel ons ook op dat de stewardessen erg vriendelijk en behulpzaam waren, dat hebben we wel eens anders meegemaakt bij de KLM. Misschien hebben ze hun beleid hierop veranderd of wellicht lag het gewoon aan de personen waar we mee te maken hadden. In ieder geval waren ze erg attent en we werden om de haverklap van eten en drinken voorzien.

Toen we bijna de oceaan overgestoken waren, werd er iemand onwel in het vliegtuig. Een paar rijen voor ons ontstond opeens flinke consternatie en het cabinepersoneel ging snel tot daden over. De man werd uit zijn stoel getild en op de grond gelegd en onmiddellijk werd er omgeroepen of er een arts aan boord was. Toen er zich niet direct iemand meldde, werd er gevraagd of er verpleegkundigen waren die konden helpen. Uiteindelijk was er toch een arts en er kwamen ook enkele verpleegkundigen naar voren. De man werd aangesloten op een apparaat voor wat simpele onderzoekjes en daar kwam gelukkig niks vervelends uit. Maar intussen lag hij daar nog steeds op de grond en had weinig te missen. Volgens de purser gebeurde het regelmatig op deze vlucht dat mensen onwel werden, flauwvielen en even wegzakten. Gelukkig kwam 'de patiënt' na een poosje weer bij en werd hij op de been gehesen om - met steun - wat rond te wandelen. Langzaam kwam er weer wat kleur op zijn wangen en omdat we hem de rest van de reis niet meer gezien hebben, denk ik dat hij een plekje in de business class heeft gekregen.

Ondanks dit incident arriveerden wij op tijd op JFK en wij dachten daar tijd genoeg te hebben om de aansluiting naar Miami te halen. Ons vliegtuig zou om 18.35 uur (voor ons idee dus om 5 over half 1 's nachts) vertrekken en we waren al om 16.10 geland. Toen we echter bij de douane kwamen, wisten we het weer! Lange, lange rijen gingen ons voor. Gesplitst in 'visitors' en 'residents', maar zo te zien maakte het geen enkel verschil wat de wachttijd betrof. Halverwege de wachtrij zagen we het al half 6 worden en begonnen we te vrezen voor onze aansluiting. Ongeveer een kwartier later zagen we een beambte langs de rij lopen die vroeg wie er informatie nodig had. Wij hebben toen meteen gezegd dat we bang waren onze vlucht naar Miami te missen en mochten toen direct door naar de kortere rij voor een van de 15 hokjes voor visitors. Ook daar duurde het nog zeker een kwartier voordat we aan de beurt waren. Na onze handafdrukken, digitale foto, het nakijken van onze esta's in de computer en een flinke stempel konden we door. Gelukkig hadden we alleen handbagage en hoefden we geen koffers op te halen om opnieuw in te checken (is normaal bij een aansluitende vlucht als je de USA binnenkomt), maar we moesten wel langs nog een loketje om ons douaneformulier weer af te geven voordat we met de air train naar de andere terminal konden. Daar stond weer een lange rij, maar ook een korte met allemaal dames in boerka en héél veel bagage. Toch zijn we naar die korte rij gelopen en daar mochten we voor toen we riepen dat we onze aansluiting dreigden te missen. De air train was er vlot en wij liepen opgelucht terminal 2 in. Tot we daar de rij voor security zagen. Help, ons hele reisschema dreigde alsnog te mislukken. Na enig rondkijken, zagen we weer iemand waar we ons verhaal deden en we mochten alweer voorschieten. Schoenen uit, jas uit, telefoon en laptop uit de tas, toiletspullen apart aanbieden en dan maar hopen dat je niet piept. Er was nog precies een kwartier over toen we bij Gate F9 aankwamen en daar bleek ons toestel minstens een half uur vertraging te hebben. Zucht. Op dat moment ontdekten we ook nog dat mijn echtgenoot zijn horloge kwijt was, maar er was nu alle tijd om terug te lopen naar security om te kijken of het daar was blijven liggen. Niks. Of hij is het ergens anders kwijtgeraakt, maar waar dan, of iemand anders loopt er nu mee rond. Mijn echtgenoot zal een nieuw moeten kopen in ieder geval.

Bij de gate stond al dat het vliegtuig naar Miami overboekt was en inderdaad was dat het geval. Hier ook weer lange rijen mensen die alsnog hoopten op een plaatsbewijs, gelukkig hadden wij daar geen last van.

Eenmaal in het vliegtuig bleek dat er geen plaats meer was voor de trolley van mijn echtgenoot, die moest ingecheckt worden als boardbagage. Dat kon er ook nog wel bij, dan zouden we alsnog naar de bagageband moeten bij aankomst.

Uiteindelijk mocht ons toestel pas om 8 uur (voor ons gevoel dus 2 uur 's nachts) vertrekken, dat was te wijten aan de lange rij vliegtuigen voor ons op de startbaan waar we op moesten wachten. Na ruim 2 en een half uur landden we op Miami International Airport. De bagage was er gelukkig snel en een taxi was zo geregeld. Maar het was inmiddels wel bijna middernacht voordat we in bed lagen, op die tijd zou mijn echtgenoot normaal opstaan voor zijn gewone werkdag in Nederland.

Vanochtend bleek dat we in een mooi hotel zitten met een balkon met uitzicht op de oceaan. Vandaag moet hier gewerkt worden (de lijst op www.gut-health.eu wordt steeds langer), mijn echtgenoot heeft een belangrijke meeting en ik heb een aantal sites bijgewerkt. Gelukkig bleef er voor de lunch nog even tijd over om deze blog te plaatsen. Groeten uit een zonnig Miami Beach!

Mag het nog? Een gelukkig Nieuwjaar!

Gent by night (Kraanlei) ©RikyLievendag

Een beetje laat, maar niet minder gemeend: voor alle lezers van dit blog wens ik dat 2011 hét jaar wordt waarin je je doelen bereikt en waarin veel van je wensen uitkomen. Niet allemaal hoop ik, want een mens is het gelukkigst als er nog iets te wensen overblijft.

Ons nieuwe jaar is in ieder geval heel goed begonnen. We waren in Gent en vierden de jaarwisseling in Restaurant 't Paradijs van Warenaar aan het Veerleplein in deze 'plezante' stad. Behalve Vlamingen bevonden zich ook Engelsen, Spanjaarden en andere Nederlanders in ons gezelschap en samen genoten we van een uitstekend diner en mooie wijnen. Naarmate de avond vorderde werd de sfeer losser en tegen 12 uur werd het pas compleet met toetertjes, feesthoedjes, slingers, ballonnen en natuurlijk om 12 uur champagne en vuurwerk. Ieder jaar vieren wij Oud en Nieuw in een andere stad met andere gewoontes, maar deze keer was wel heel bijzonder! Na veel zoenen, vuurwerk en champagne werd het diner binnen weer voortgezet met het nagerecht en koffie en keerden wij pas lang na middernacht terug naar Hotel Belfort tegenover het statige stadhuis van Gent. In de straten was het feest overal nog in volle gang.

Op zondag 2 januari reden wij pas weer terug naar Nederland om aan de eerste werkweek van het nieuwe jaar te beginnen. Dat was meteen een hele pittige, want samen met mijn echtgenoot was ik net voor Kerstmis begonnen aan een nieuw project. Hierin roepen wij wetenschappers uit heel Europa op zich te verenigen om stelling te nemen tegen het beleid van EFSA, een Europese autoriteit die over gezondheidsclaims gaat (zie www.gut-health.eu).

Gelukkig was er ook nog tijd over voor een geweldig optreden van Raymond van het Groenewoud in Het Koningstheater in Den Bosch. Op woensdagavond zat de zaal stampvol en wij waren zo gelukkig om weer helemaal vooraan te kunnen zitten. Op rij 0, de 2 middelste stoelen, het wordt al bijna onze vaste plek daar. Van het Groenewoud bracht met zijn voorstelling 'Overzicht' veel bekende nummers, maar begon met een nieuw lied over de vergankelijkheid van het bestaan. Heel toepasselijk voor hem, omdat hij nog steeds herstellende is van een langdurige ziekte. Een restverschijnsel daarvan is dat hij met zijn rechteroog afgeplakt op het podium verscheen.

In diezelfde week op vrijdag vertrokken wij alweer naar Parijs, maar de laptops gingen mee om ook daar door te kunnen werken. Dat is helemaal niet erg, want tussen de bedrijven door hebben wij weer een heleboel Parijs 'opgesnoven'. We gingen speciaal voor de overzichtstentoonstelling van Monet die nog tot 24 januari 2011 in het Grand Palais te zien is. Omdat het niet meer mogelijk was om via internet toegangskaarten te bemachtigen, wisten we al vantevoren dat we in een lange rij zouden belanden. En dat klopte, maar daarover later meer.

Wij gingen op vrijdagochtend met de auto naar Antwerpen nadat we eerst de hond naar het pension in Landhorst gebracht hadden. Een geweldig adres voor Muis, dat moet maar eens gezegd! Bij Thijs en Ria Barten van Dierenpension De Horst is het een paradijs voor honden en wij maken graag (en noodgedwongen vaak) gebruik van deze opvangmogelijkheid.

In Antwerpen maakten wij nog een tussenstop bij Winkelcentrum Wommelgem waar we bij de GB vast wat inkopen gedaan hebben voor later in de week en daarna zijn we doorgereden naar het Centraal Station. Daar stapten wij om half 3 in de Thalys en om half 5 waren we op Gare du Nord in Parijs. Een comfortabele en snelle manier van reizen!

In Parijs moesten we nog een stukje met de Metro, maar om kwart over 5 liepen wij de lobby van Hotel Les Jardins d'Eiffel binnen. Nadat we onze bagage naar de kamer gebracht en ons daar geïnstalleerd hadden, zijn we naar het Grand Palais gelopen om te kijken hoe lang de rij voor Monet zou zijn. Dat viel tegen, het zou 2½ uur duren voordat we binnen mochten. Omdat het inmiddels half 7 was geweest, vonden we dat niet zo'n heel goed idee en besloten om op zaterdagochtend een uur voordat het museum open zou gaan in de rij te gaan staan. Na die beslissing zijn we met de metro naar Centre Pompidou gegaan waar deze maand ook een belangrijke overzichtstentoonstelling is, namelijk van Piet Mondriaan en De Stijl. Gelukkig was het daar veel minder druk en hoefden we maar zo'n 20 minuten in de rij voordat we kaartjes hadden. Met de roltrap gingen we naar de 6^de verdieping terwijl we genoten van het uitzicht over Parijs bij avond: met recht de 'lichtstad'!

Behalve van Mondriaan, hing er ook veel werk van Theo van Doesburg en werd er volop aandacht besteed aan de samenwerking met Gerrit Rietveld. Heel apart om typisch Mondriaanwerk (volgens de regels van Mondriaan mag zijn werk niet symmetrisch, maar moet het wel evenwichtig zijn) en 'De Stoel' van Rietveld hier in Parijs te zien. (Wist je trouwens dat je vroeger de meubels van Rietveld 'gewoon' bij V&D in Utrecht kon bestellen? Zijn beroemde stoel kostte toen in een eenvoudige uitvoering 15 gulden en een 'fijnere' uitvoering 22 gulden 50!)

Helemaal vol van de indrukken van deze mooie expositie zijn we Centre Pompidou uitgelopen en in de Marais gaan eten. Gewoon in een eenvoudige Parijse eetgelegenheid, niet duur en erg lekker.

Een héle lange wachtrij

Op zondagochtend stonden we al heel vroeg op. Mijn echtgenoot ging eerst een rondje hardlopen en daarna zijn we weer richting het Grand Palais gelopen. Onderweg hebben we ontbeten, maar al om kwart voor 9 stonden we in de rij voor het museum. Meer dan een uur voor openingstijd, we hoopten zo in ieder geval voor 11 uur binnen te zijn. Alhoewel de rij al behoorlijk lang was toen we aansloten, is het ons gelukt om vóór 11 uur het eerste schilderij van Monet te bewonderen. Het viel niet mee om alles goed te zien, het was enorm druk en af en toe moest je je echt tussen de mensen door wringen om een blik op een schilderij te kunnen werpen. Maar we hebben ze alle 200 gezien en er echt van genoten. Claude Monet was een productief schilder, hij schilderde vaak van hetzelfde onderwerp verschillende versies en was één van de weinige schilders uit die tijd (eind 19^de, begin 20^ste eeuw) die ook veel van zijn werken verkocht.

Meer dan 200 werken zijn er bij elkaar gebracht in het Grand Palais, uit ongeveer 60 musea over de hele wereld. Een schilderij dat wij al eens in Philadelphia zagen, hing hier gezellig naast een werk dat in bruikleen was van het Haags Gemeentenuseum. Heel bijzonder!

Na onze 'Monet-expeditie' wilden we van een late lunch genieten bij Le Bonaparte op St. Germain des Prés (een vast adres van ons in Parijs), maar toen wij daar aankwamen bleek het vanwege een verbouwing gesloten te zijn tot de lente van 2011. De lunch bij Café de Flore was ook lekker.


Bij ons volgende bezoek aan Parijs kunnen wij wellicht genieten van een vernieuwde Le Bonaparte!

Deze week op Station Mill: Een nieuw jaar, nieuwe kansen!