Wij waren op vakantie...

De koffers zijn uitgepakt en de rommel opgeruimd. De meeste foto's zijn bewerkt en de rest volgt nog. Lees hieronder onze vakantiebelevenissen van deze zomer:

Lussac-les-Châteaux

Zaterdag 5 juli 2008

Om 8 uur stipt vertrokken wij met 3 auto's richting Frankrijk. Onderweg hielden wij contact met de mobiele telefoons. Hoe nodig dat was, bleek bij de eerste afgesproken stop. Eén van de 3 auto's had in Antwerpen de verkeerde snelweg genomen en daarom besloten we om direct ná Lille (waar we alledrie weer op dezelfde autoweg zouden moeten rijden) voor de eerste keer te stoppen. Na afrit 14 Bapaume Albert de eerste parkeerplaats. Dat was volgens mij Aire de St. Léger, maar daar stond niemand en kwám niemand. Een telefoontje leerde ons dat één van de andere auto's een parkeerplaats verder stond te wachten en de derde auto was op een hele andere plaats op de A1 gekomen en had allebei de parkeerplaatsen gemist. Een uur verder troffen we elkaar eindelijk, inmiddels was het half 1 en tijd voor de meegenomen lunch. Helaas regende het dat het goot en moesten we noodgedwongen onder een afdak schuilen en staande onze boterhammen opeten. Veel later dan gepland vertrokken we weer, het bleef rotweer. Rond Parijs was het erg druk, maar we konden wel blijven rijden. Gelukkig waren er geen echte opstoppingen, maar het was wel 3 uur geweest voordat we echt door konden rijden. De planning van ongeveer 9 uur rijden, zouden we zeker niet gaan halen. Dus moesten we vast bellen naar de eigenaar van het huis in Lussac-les-Châteaux dat we later dan 6 uur zouden arriveren. Pas de problème!
In Blois deden we nét voor 5 uur boodschappen bij E. leClerc, we durfden niet te riskeren dat de supermarkten die we later tegen zouden komen allemaal al gesloten zouden zijn.
Eenmaal aangekomen in Lussac was het een enórm probleem om het juiste adres te vinden, zelfs met de Tom Tom viel dat niet mee. Toen de eerste auto, die met dit navigatiesysteem uitgerust was, het eindelijk gevonden had, was het nog ingewikkeld genoeg om de andere 2 auto's op de goede plek te krijgen. Uiteindelijk was het 8 uur geweest voordat we de sleutel en een rondleiding van de eigenaar kregen. Wát een huis, prachtig en verschrikkelijk tegelijk. Héél veel ruimte, een prachtige tuin, gróót zwembad en veel kamers en badkamers. Maar ook veel rommel, overal waar je kijken kunt, staat wel iets (vooral in de weg), de kasten op de slaapkamers liggen vol lakens en handdoeken maar bij de lakenpakketten die we huren zaten niet eens slopen. Die hebben we zelf maar gepakt.
In de keuken troffen we een vaatwasmachine aan die nog vol stond met de ooit schone vaat van het vorige seizoen. Zo rook het tenminste toen we de klep opendeden. Een extra spoelbeurt dus maar, dat hielp in ieder geval prima.
Ook in de keuken staan alle kasten vol, ook met etenswaren die al over de datum zijn. En zo kan ik nog heel lang doorgaan, in de badkamer stonden de tandenborstels van de bewoners (??) nog bij de wastafel en waren de tandpastaresten nog duidelijk aanwezig. Dat wordt een hele lijst voor de organisatie van wie wij het huren!

Zondag 6 juli 2008

Een rustdag, zoals ze in de Tour zeggen. Na de afmattende reis gisteren, hebben we niet veel meer gedaan dan genieten van het zwembad en een kleine wandeling naar het dorp.

Maandag 7 juli 2008

Omdat de achterklep van de Twingo sinds zaterdag niet meer dicht wilde, moesten we vandaag naar een Renault garage. In Chauvigny hebben we die gevonden en waar wij dachten dat het een klusje van niks zou zijn, bleek het toch moeilijker dan we dachten. Het slot is nu provisorisch gemaakt, de klep blijft dicht, maar na thuiskomst moet er serieus naar gekeken worden. Vlakbij Chauvigny ligt een prachtig kasteel (Château Touffou), daar hebben we een rondleiding van een gids gehad. Helaas is maar een klein gedeelte open voor publiek, het woongedeelte (waar mevrouw Ovilgy in haar eentje huist) is niet toegankelijk. De gids sprak alleen maar Frans en als ondersteuning kregen we een in erg slecht Engels vertaalde uitleg mee. Dat hielp in ieder geval wel een beetje om het rappe verhaal vol jaartallen van de gids beter te begrijpen.

Dinsdag 8 juli 2008

Vandaag was de dag van het wielrennen. In plaats van naar de proloog, die dit jaar niet officieel verreden werd, gingen wij naar de eerste tijdrit van de Tour de France. Die was in Cholet, een stadje dat ongeveer 180 km van ons vakantiehuis ligt. De start van de eerste renners stond om ongeveer half 11 gepland en wij vertrokken daarom al om 8 uur 's ochtends. De drukte onderweg én in Cholet viel erg mee en om ongeveer 11 uur hadden wij een prima plek gevonden waar we de rest van de dag konden blijven staan. Om half 6 kwam de laatste renner op de terugweg voorbij. Voor ons betekende dat dat we weer richting auto konden en terug naar 'huis'. 's Avonds om half 10 zaten we aan de ovenschotel op ons terras.

Woensdag 9 juli 2008

De hele dag prima weer en stralende zon hield ons voornamelijk bij het zwembad. Ger, Piet en Lennart gingen 's middags nog wel even naar de Tour kijken ergens halverwege de etappe. Roos, Thomas en ik deden in die tijd de boodschappen bij de Intermarché. Muis rende iedere keer als een gek rond het zwembad en uiteindelijk kreeg ze daardoor last van haar achterpoten. Doordat die nat werden, werden de nagels zacht en sleten zo hard af dat het begon te bloeden. Nu hinkt ze een beetje en mag ze niet meer rond het zwembad rennen.

Donderdag 10 juli 2008

Alweer zo'n stralende dag. 's Middags namen we een kijkje in Chauvigny en dan vooral in het middeleeuwse gedeelte van de stad. Veel meer dan wat lezen, wat zwemmen en af en toe een wandeling naar het dorp doen we hier ook niet. We genieten vooral van onze vakantie!

Vrijdag 11 juli 2008

Laatste dag alweer in Lussac-les-Châteaux en helaas werkt het weer vandaag niet mee. Met bakken viel het vanochtend uit de lucht, nu begint het net wat op te klaren (12.30 uur). We wachten nog even en dan vertrekken we naar Montmorillon om daar wat rond te kijken. Als we terugkomen, moet de grootste troep worden opgeruimd en vanavond willen we wat gaan eten in het dorp.

Zaterdag 12 juli 2008

Om 8 uur vanochtend stonden wij klaar om te vertrekken, maar moesten wachten op de contactpersoon van de verhuurder. We hebben onze waarborgsom helemaal terug, uiteraard verminderd met kosten van water en elektra. De schoonmaakkosten hebben we gewoon betaald, dat was nou eenmaal afgesproken. Dat we het huis niet schoon aantroffen, zullen we richting verhuurorganisatie communiceren als we thuis zijn.
Gisteravond hebben we nog gegeten bij de plaatselijke pizzeria, het enige restauarant in Lussac dat wat ons betreft in aanmerking kwam (veel meer zijn er ook niet).
De reis naar ons volgende vakantiehuis viel grotendeels in het water. Gelukkig was het nog net droog toen we stopten voor de lunch, maar we hebben ook erg veel regen gehad. Rond Valence waren erg veel files en we deden er al met al erg lang over. Omdat we niet het risico wilden lopen dat we te laat zouden arriveren voor de boodschappen hebben we die onderweg gedaan. Om ongeveer kwart voor 8 waren we eindelijk in Caseneuve waar we opgewacht werden door de verhuurder. Wát een opluchting was het om in een geweldig huis te worden ontvangen, alles klopt hier. Het is schoon, de bedden waren al opgemaakt en we hebben voldoende handdoeken. Bovendien straalt het huis een bepaalde luxe uit, het is net alsof het op ons heeft gewacht en wíj de eerste huurders zijn. Geweldig.
Gelukkig was het inmiddels ook droog en konden we buiten eten. In de verte zagen we het onweren en uiteindelijk begon het toch te regenen. Maar toen was het al laat genoeg om naar bed te gaan.

Zondag 13 juli 2008

In eerste instantie was de lucht grijs, maar al vroeg brak de zon door. We zitten in een erg klein dorp waar verder niks is en we moesten met de auto naar Apt voor brood en een krant. Dat is nog een hele onderneming, want de hellingen zijn hier stijl en ons huis heeft een bijna verticale oprit naar de weg. De eigenaar had al gezegd dat je niet moet aarzelen, maar gewoon flink gas geven en naar boven rijden. Aan mij de eer om dat de eerste keer te proberen. Spannend want de auto wil alleen maar achteruit naar beneden, maar gelukkig ging het heel goed.
Na het ontbijt vonden we dat er niet genoeg te eten in huis was (ondanks de boodschappen onderweg van gisteren) en zijn we nog naar Cavaillon gereden omdat daar een supermarkt open was. Dichterbij was alles gesloten vanwege de zondag. 's Middags hebben we heerlijk gezwommen en verder niet veel meer gedaan. De 'jongens' hebben op de fiets de hellingen uitgeprobeerd, zij moeten immers dinsdag de Mont Ventoux bestrijden!

Maandag 14 juli 2008

Vandaag is het quatorze juillet, maar toen we daar in Apt iets van mee wilden pikken, bleek er eigenlijk niks te doen te zijn. Behalve wat trainen op de fiets door de mannen, hebben we niet veel meer gedaan dan behoorlijk relaxen (én zwemmen natuurlijk). Het weer was fantastisch, maar dat hoort ook zo in de Provence. Morgen is de grote dag, dan zullen we weten of al het trainen geholpen heeft en hoe zwaar de beklimming uiteindelijk was. Roos en ik gaan met de auto de berg op en nemen jackjes voor de terugweg (het kan koud zijn in de afdaling), extra eten en drinken en natuurlijk het fototoestel mee. Wordt vervolgd.

Dinsdag 15 juli 2008

Mont Ventoux

Het was een vroege start vanochtend. Om kwart voor 8 reden de heren al naar Bedoin, waar voor Lennart en Thomas nog fietsen gehuurd moesten worden. Ger heeft zijn eigen fiets meegenomen. Roos en ik vertrokken ruim een uur later en gingen eerst in Apt naar de bakker en de krantenwinkel voor een l'Equipe. Vervolgens begonnen wij ook aan de rit naar Bedoin om vanaf daar de Mont Ventoux per auto te beklimmen. Ergens midden in het bos haalden we Ger in, hij had het zichtbaar moeilijk. Een heel stuk verder stond Lennart langs de weg net zijn bidons te verwisselen. Balen dat wij hem net inhaalden waar hij stilstond! Toen we bijna boven waren zagen we Thomas fietsen, hij was nog even iemand aan het inhalen en zag er nog redelijk fris uit. Eenmaal boven was het nog een hele toer om de auto de laatste bocht om te krijgen, midden op de helling stonden we zo ongeveer stil omdat er een auto voor ons op zijn rem ging staan. Gelukkig liet ik de auto niet afslaan (mijn grote angst omdat ons dat een paar jaar geleden op dat punt wel overkomen was...) en vonden we snel een parkeerplek. We waren nog niet zo lang boven toen we Thomas al aan zagen komen! Ze waren om 09.45 uur vertrokken uit Bedoin en hij arriveerde om 11.42 uur op de Berg der Winden. Om 12.03 uur zagen we Lennart boven komen en het duurde nog tot 12.24 uur voordat Ger aankwam. Maar ze hadden het gehaald en dat was voor iedereen een opluchting! Hoe moe ze ook waren, na even rusten zag je ze al snel opknappen. Het was tijd om aan de afdaling te beginnen. Daarbij hadden de fietsers een voorsprong op ons, onderweg zagen we wel opeens Lennart en Ger fietsen en daar zijn we een tijdje achter blijven rijden. Met een snelheid tussen de 40 en 50 km gingen ze naar beneden, eigenlijk best eng. Bijna beneden zagen we Thomas langs de kant van de weg zitten wachten op de rest. Roos en ik reden door naar Apt voor de boodschappen en de mannen moesten eerst hun fiets inleveren en gingen daarna naar huis. Toen wij eindelijk in Caseneuve aankwamen, zaten zij al uit te rusten op het terras. Ze waren nog wel ongerust geweest over ons omdat zij onderweg een of andere maniak op een motor tegen waren gekomen die hun linker buitenspiegel aan diggelen had geslagen. Gelukkig hadden wij daar geen last van gehad. Een akelig idee is het wel natuurlijk dat er hier in de buurt een gek rondrijdt die het leuk vindt om auto's te pesten!
Na het fietsavontuur hebben we van een uitgebreide lunch genoten en daarna was het relaxtime, lekker zwemmen en lezen. Wij genieten hier volop van het Franse leven.

Woensdag 16 juli 2008

Alweer van dat stralende weer! Dat hoort ook zo in de Provence. Het was vandaag uitslaapdag, tenminste voor degenen die dat wilden. Ger en ik waren zoals gewoonlijk als eerste op en vertrokken vroeg naar Apt naar de bakker en om ducktape te halen om de spiegel van de Picasso tijdelijk te repareren. Ik vond het wel spannend om weer over de berg te rijden met de wetenschap dat daar ergens een idioot op een motor rondrijdt die het op buitenspiegels heeft voorzien. Gelukkig kwamen we hem niet tegen.
Na een uitgebreide brunch zijn we vandaag naar Avignon geweest waar het theaterfestival in volle gang was. Er was zelfs een Nederlands gezelschap(je) en er hing ook een affiche van www.riky.fr!
Het was heet en druk in Avignon en toen we terugreden, kwamen we midden in de avondspits terecht. Om kwart over 6 lag ik weer heerlijk in het zwembad, wat een leven!

Donderdag 17 juli 2008

Vandaag hebben we wijn gehaald in Bonnieux, dat doen we iedere keer als we in de Provence op vakantie zijn. Verder zijn we nog even naar een 'foire artisanale' in Apt geweest, maar dat stelde niet zo veel voor. Het was weer een echte vakantiedag: beetje zwemmen, beetje lezen, beetje veel luieren en natuurlijk naar het Tourjournaal kijken (waarin het zoveelste doping schandaal besproken werd...). Morgen laatste dag in de Provence, jammer want het is hier heerlijk.

Vrijdag 18 juli 2008

De laatste dag hebben we natuurlijk wéér volop zon en het is heet. 's Ochtends als Ger en ik naar de bakker rijden in Apt, is het bij de kinderen nog helemaal stil. Rustig aan beginnen. Na een laat ontbijt vertrekken we naar Arles. Vooral om de sfeer van Vincent van Gogh te proeven en natuurlijk ook vanwege het mooie oude Romeinse stadje zelf.
Op de trappen van de Arena wordt net de tafel voor Mart Smeets klaargezet, daar zal vanavond de 'avondetappe' van de Tour worden uitgezonden. Ger moét natuurlijk even op de stoel van Mart Smeets gaan zitten, daar heb ik snel een foto van gemaakt. Ze zijn bezig de Arena te renoveren, een enorm project waar bijna € 9.000.000,- mee gemoeid is. Het zal nog tot 2011 duren voordat alles klaar is.
In Arles hebben we uitgebreid geluncht, zodat we vanavond alle restjes die er nog zijn op kunnen eten. Morgenochtend vertrekken we al om 8 uur, ná de 'avondetappe' naar bed dus (leuk om Mart Smeets nu weer op zijn stoel te zien zitten voor de Arena in Arles).

Caseneuve

Zaterdag 19 juli 2008

Op dit moment ben ik aan mijn laatste alinea van dit vakantieverhaal begonnen. Ik zit in het Campanile Hotel in Dijon, we zijn net aangekomen. Bij Montélimar hadden we last van wat file, verder konden we doorrijden tot Lyon. Dáár stonden we nogal vaak en lang stil, maar eenmaal uit de tunnel was het weer gasgeven geblazen en schoten we lekker op. Net buiten Villefrance-sur-Saône hebben we aan de gelijknamige rivier gepicknickt, heerlijk in de zon. Vanochtend in Coustellet nog verse baguettes gekocht en er was nog voldoende beleg over om mee te nemen. Een laatste mogelijkheid om te genieten van de Zuidfranse zon!
Morgen, als we thuis zijn, zet ik het hele verhaal plus alle foto's op internet. Dan kunnen we nog zo vaak als we willen nagenieten van deze heerlijke vakantie! (In ons laatste vakantiehuis én hier in het hotel is wel internet, maar ik vind het zonde van mijn vakantietijd om eindeloos te internetten...).

Familiedag

Het leek wel een schoolreisje! Mét de bus gingen wij zaterdag op reis. Voor ons jaarlijkse familie-uitje, de zogenaamde 'Lievendag', zouden we deze keer naar Zwolle gaan. Omdat mijn broer sinds een half jaar in het bezit is van een heuse oude lijnbus (die vroeger dienst deed tussen o.a. Doetinchem en Arnhem), gingen we met zijn allen in de bus.
Deze bus is inmiddels omgebouwd tot riante camper en heeft daardoor nog maar 8 van de 45 zitplaatsen over. Maar onze familie is zó klein dat we in de toekomst nog met 2 'Lievendaggen' uit kunnen breiden voordat we de bus ontgroeid zijn. Met mijn broer voorin op de chauffeursstoel en wij met z'n zessen op de gezellige bankjes achter hem, reden we over de A50 naar de Hanzestad Zwolle.
Daar begonnen we om 11 uur met een stadswandeling onder leiding van gids Harry Vrielink, die de voormalige directeur van de plaatselijke VVV bleek te zijn. Een man met veel kennis over en liefde voor zijn Zwolle, die ons op een amusante manier langs oude gevels voerde en mee naar binnen nam in oude panden. Twee uur waren we onderweg, maar het aantal kilometers bleef beperkt tot hoogstens 1½. Op één vierkante kilometer kun je in Zwolle helemaal terug in de geschiedenis.
Na de rondleiding was het tijd voor de lunch. Tegenover de Onze Lieve Vrouwe Basiliek (waarvan de toren ook bekend is als Peperbus) vonden we 'De Atlas', een gezellig etablissement waar we van de Zwolse mosterdsoep genoten.
Na het historische gedeelte waren we toe aan de wat modernere winkelstraat (Diezerstraat) en moest er door sommige van ons wat geshopt worden. Helaas kregen we af en toe ook een regenbui op ons hoofd, maar die waren steeds erg kort. Koud was het gelukkig niet. Halverwege de middag streken we neer op een terras waar we ons te goed deden aan de bekende Zwolse Bol. Een enorme soes overdekt met slagroom, boerenjongens, advocaat en chocoladesaus. Het zag er mooi uit maar was eigenlijk té lekker. We waren bang dat we geen plaats meer over zouden houden voor het diner.
Daarvoor hadden we een tafel besproken bij Eetcafé Aangenaam. Dat eetcafé ligt aan een mooi plein in hartje Zwolle (Bethlehemkerkplein) en zag er gezellig uit. Toen we eenmaal zaten, bleek dat ze er wel erg veel tafels in gezet hadden. We konden ons letterlijk de 'kont niet keren'. Jammer, want je zit niet lekker als je nergens heen kunt met je stoel omdat er achter je andere mensen net zo strak tegen hún tafel aan zitten als jij tegen de jouwe.
Bij binnenkomst schrokken we ook nog omdat we op het 'schoolbord' zagen dat één van de dagspecialiteiten 'Sprinkhaan en meelworm' was. Niet echt een gerecht waar we ons op verheugden. Maar gelukkig stonden er ook andere dingen op de kaart en konden we een keuze maken. Het duurde allemaal erg lang en het eten was niet geweldig. Onze indruk van dit eetcafé was niet helemaal aangenaam. Maar gelukkig hadden we het samen wel gezellig, daar ging het tenslotte om!
De terugweg in de bus verliep rustig, we waren nét niet meer op dezelfde dag thuis. Het was een lange Lievendag waar we met plezier aan terugdenken.

Van Reykjavik via Heeswijk Dinther naar Schiermonnikoog

21 juni 2008
Stonden we vorig week nog ziek te zijn op een boot in IJsland - op zoek naar walvissen, vandaag stonden we opeens oog in oog met héle grote walvistanden. Op Schiermonnikoog deze keer. Alweer een eiland: veel kleiner dan IJsland, maar de temperatuur is hier een stuk aangenamer.
De week is weer eens in sneltreinvaart verlopen. Van het koude IJsland kwamen wij terug in een druilerig Nederland. Zondag was het zelfs kletsnat, terwijl wij probeerden om ons stukje vis en vlees droog op de barbecue te krijgen, kletterde de regen op het tentdak bij Nico en Anja in de tuin. Dat deed verder niks af aan het plezier dat we hadden. Gelukkig was het de rest van de week een stuk droger en werd het zelfs lekker weer.
Maandag kwam dat heel goed uit, want toen reed ik met onze middelste zoon Lennart een paar keer dwars door Utrecht om vast wat kleingoed te verhuizen naar zijn eerste echte eigen huis. 's Ochtends was ik getuige van de overdracht bij de notaris, een gebeurtenis waar ik graag bij wilde zijn. Door de onrust in het openbaar vervoer was dat bijna mislukt: mijn auto stond in Utrecht en ik moest daar eerst met bus en trein zien te komen. Maar een paar minuten te laat stond ik toch bij de notaris in haar kantoor. Een nuchtere vrouw, die notaris, die van iets saais toch iets heel plezierigs wist te maken door haar vlotte manier van samenvatten en alleen de hoogstnodige stukken in een rap tempo voor te lezen.
Ook vrijdagavond boften wij enorm met het weer, wij waren toen in Heeswijk Dinther voor een optreden van Rowwen Hèze in openluchttheater De Kersouwe aldaar. Een prachtige setting voor een concert. De band stond in een grote tent die door een 'slotgracht' gescheiden werd van de tribunes waar het publiek op zat. Af en toe viel er blijkbaar een bui, maar omdat wij helemaal bovenaan onder de bomen stonden, hadden wij daar totaal geen last van. Samen met goede vrienden hadden wij een heerlijk avondje uit.
Vandaag vertrokken wij al vroeg richting Lauwersoog, van waar wij met de boot van half 2 naar Schiermonnikoog voeren. Bij aankomst met de boot stonden er een heleboel bussen klaar, maar omdat wij in Hotel Graaf Bernstorff logeren, was er zelfs een speciale bus voor ons als gasten van dat hotel. Met nog één ander gezin (vader, moeder en 2 kleine kindertjes) zaten wij in een grote touringcar! Wij werden keurig voor de deur van het hotel afgezet en daar stond al een knechtje klaar voor onze koffers. Geweldige service!
Wij zitten hier in een prachtig appartement, onderdeel van het hotel, met 2 slaapkamers en een echte keuken. Eigenlijk hadden we nog wel iemand mee kunnen nemen! Helaas blijkt nu wel dat we geen gebruik kunnen maken van internet, ze schijnen een storing te hebben en om te kunnen internetten bij de VVV zijn we te laat, die zijn op zaterdag vroeg gesloten en op zondag helemaal niet open!
Na aankomst zijn we eerst een stuk wezen wandelen, ook naar het strand uiteraard, en hebben een paar terrasjes 'gedaan'. Voor het eten kwamen we terecht in een visrestaurant waar ze behoorlijke zeewolf serveerden, alhoewel ik die wel eens lekkerder heb gegeten. Vanwege het voetballen was het eiland om half 9 al zowat uitgestorven, ook in het restaurant werd behoorlijk haast gemaakt om iedereen op tijd buiten de deur te werken. Wij waren nog net op tijd om in café 't Aude Beuthûs op een groot scherm naar de eerste helft te kijken. Stámpvol was het en we zagen eigenlijk helemaal niks. De tweede helft zijn we daarom naar ons appartement gegaan en daar zitten we nu net getuige te zijn van het tweede doelpunt van de Russen (in de verlenging). Zou dit het einde zijn voor Nederland?
22 juni 2008
Dat tweede doelpunt werd inderdaad het einde van de Nederlandse droom. De oranje shirts kunnen weer voor minstens 2 jaar de kast in. Na het voetballen gisteravond zijn we nog even de straat opgegaan om te horen en zien hoe Schiermonnikoog reageerde. Er heerste een gelaten stemming, het was voorbij.

Schiermonnikoog

Vanochtend was het alweer van dat prachtige weer en daarom hebben we na het ontbijt fietsen gehuurd en zijn het eiland gaan verkennen. Heel groot is het niet, in een paar uur heb je alle fietspaden wel gehad. Zo hier en daar hebben we ook nog even van het uitzicht genoten en aan het einde van het Bospad hebben we koffie gedronken bij Strandpaviljoen Marlijn. Terwijl je over het eiland fietst kom je constant dezelfde mensen tegen en iedereen groet elkaar steeds opnieuw heel hartelijk, na een paar keer is het net of je iedereen kent. Over gemoedelijkheid gesproken!

Voor de lunch zijn we teruggefietst naar het hotel, want we hadden gezien dat ze daar heel lekkere dingen op de lunchkaart hadden staan. Er was nog tijd genoeg om daar volop van te genieten, de deelnemers aan het congres vertrekken pas met de boot van half 4 uit Lauwersoog. Wij zijn ons nu aan het 'optutten' en dan is het dadelijk tijd om naar beneden te gaan en ons bij hen te voegen. Daarmee zit 'ons' weekend Schiermonnikoog er weer op, de rest van de tijd is voor de immunologie. Morgen na het ontbijt vertrekken we met de boot van half 11 weer naar het vasteland. Eenmaal thuis zet ik deze bijdrage op de weblog, want internetten op Schier was schier onmogelijk!

We zijn weer thuis

IJsland

(Klik op de afbeelding voor véél foto's)

Wij zijn weer terug uit het prachtige IJsland. Het grootste gedeelte van de week waren we daar en de verhalen daarover staan op onze reislog.
Vrijdag overdag was een echte 'wendag', vooral door de rare tijd waarop we aankwamen. 's Avonds hadden we een feestje ter ere van het afstuderen van een goede vriendin. Dat feest viel dus samen met Nederland - Frankrijk en werd alleen maar leuker doordat Oranje de wedstrijd overtuigend won. We kwamen erg laat thuis en pas de volgende dag zagen we dat ons 'te koop'-bord verdwenen was, dat zal wel een 'grapje' van feestvierende voetbalsupporters zijn geweest.
Op zaterdag hebben we vast een heleboel rommel naar de stort gebracht, de garage ziet er weer een stuk ruimer uit. Volgende week ga ik ook op zolder beginnen om een scheiding te maken in wat we willen bewaren en wat er weg kan. Er staan bij ons op zolder dozen vol boeken en andere spullen die ik maar eens op Marktplaats aan moet gaan bieden. Aan de verzamelaar van boeken over Europese Koningshuizen hebben wij waarschijnlijk geweldig veel te bieden! Er staan volgepakte dozen die al een paar verhuizingen niet meer open zijn geweest, het wordt tijd dat dat eens uitgezocht wordt! Want ook al gebeurt er nog niet veel aan het huizenfront, er is genoeg te doen met een verhuizing in de (hoop ik niet al te verre) toekomst.
Vanmiddag gaan we barbecuen op de Schettering in Mill, hopelijk blijft het droog. Gelukkig weet ik dat Nico de tent al heeft staan, dus dat komt goed. Morgen ga ik met onze middelste zoon naar de notaris voor de overdracht van zijn eerste eigen woning! Een spannende aangelegenheid! Hierover later meer.

Groeten uit IJsland

Vanwege onze dagtrip gisteren naar Gullfoss en Geysir, was er deze keer geen tijd voor een blog op de zondag. Uitgebreidere verhalen en foto's vind je op Reisverhalen van....

Van flirten naar werkelijkheid

Zoals de laatste tijd bijna gebruikelijk is, was het weer een week vol afwisseling. Schreef ik vorige week nog dat we aan het nadenken waren over een eventuele verhuizing, deze week is die gedachte omgezet in een concreet plan. Zo concreet zelfs dat we ons huis hebben aangeboden op de huizenmarkt. Maandag heb ik met een makelaar gebeld en dinsdag zat hij al hier aan tafel om afspraken te maken. Vanochtend kwam er een pakketje papieren per post met invulformulieren en het contract dat ondertekend moet worden.

Als woensdag de foto's gemaakt worden, neemt de makelaar alle papieren meteen mee en is het 'te-koop-zetten' een feit! Hoe snel kan iets gaan? En nu maar hopen dat met de werkelijke verkoop alles ook zo vlot verloopt. Om een klein beetje mee te helpen, heb ik zelf - natuurlijk zou ik bijna zeggen - ook vast wat actie ondernomen. Op internet staat ons huis al op een eigen plekje te koop aangeboden (http://tekoop.station-mill.nl). Om te zorgen dat ook veel mensen daar gaan kijken, heb ik deze week na het bezoek van de makelaar al onze familie, vrienden en bekenden een mail gestuurd met de mededeling dat we ons huis gaan verkopen en met het verzoek of ze de mail willen doorsturen naar andere belangstellenden. Je weet nooit of zoiets werkt, maar hoe meer mensen er vanaf weten hoe groter de kans dat we ons huis snel verkopen. Als aan het einde van volgende week ons huis op Funda staat, gaat de flirtpoging op Moviq eraf. En dan begint het grote wachten....

Gelukkig ging het deze week niet alleen om de verkoop van ons huis, maar was ik ook nog een dag en een nacht in Utrecht. Op donderdag promoveerde Loes Kuijk, zij verdedigde met succes haar proefschrift 'Mechanisms of Inflammation in Mevalonate Kinase Deficiency'. Haar promotie was al om 12.45 uur, dus ik moest al vroeg uit Mill vertrekken. Eerst met de auto naar Ravenstein en vervolgens met de trein. Eenmaal in de aula aangekomen, zag ik daar al meteen een oude bekende. Mijn leraar wiskunde van de middelbare school (toen nog een jong ventje dat net van de opleiding kwam) is de oom van Loes. We hadden al meteen wat bij te praten, het was erg leuk om te merken dat het nog steeds goed klikte.
De promotie verliep heel goed en het was ontroerend om te zien hoe trots de hele familie Kuijk was. Ook oma was erbij, ze was er speciaal een dagje voor ontslagen uit het ziekenhuis. Na de promotie moest ze meteen weer terug naar Ziekenhuis Bernheze in Oss, maar dit had ze toch mooi even mee mogen maken!
Na de plechtigheid en receptie hadden we even 'vrij', want omdat het zo vroeg begon, was het natuurlijk nog geen tijd voor het diner. Wij maakten van de gelegenheid gebruik om in te gaan checken bij Karel V, een chic hotel in Utrecht. Omdat mijn echtgenoot daar de volgende ochtend op een masterclass moest spreken, hadden wij er 's nachts een kamer.
Het diner bij Artisjok aan de Nieuwegracht was erg lekker en het feest daarna in Toque Toque vooral erg luidruchtig. Maar dankzij het mooie weer konden we buiten aan de gracht zitten en nog even bijkletsen met oom Luuk.

Na een uitgebreid ontbijt de volgende ochtend was het voor mij weer tijd om met de trein naar huis te gaan. Ik had er geen moment aan gedacht, maar ik 'trof' het dat ik in een trein vol Pinkpop-gangers terecht kwam. Met wat moeite kon ik zelfs zitten en ik heb genoten van de enthousiaste Amsterdamse jongens die op weg waren naar Landgraaf.
In Ravenstein weer gauw in mijn auto gestapt, zodat ik nog een redelijke werkdag overhield.
Vandaag vast de ramen gelapt met het oog op de foto's die woensdag gemaakt worden. De heg is geknipt, het gras gemaaid en de ramen glimmen. Hoe vaak zullen we dat nog moeten doen voordat ons huis verkocht is?
Hoort, zegt het voort: 'TE KOOP: uniek pand in Mill'

Volop beweging

Deze week had zomaar 5 hele werkdagen, alles weer gewoon bij het oude. Alhoewel ik eigenlijk niet precies weet wat een 'gewone' week inhoudt. Er is bij ons altijd wel iets wat voor afwisseling zorgt. Dat kan concreet zijn in de vorm van een evenement of reis, maar dat kan ook iets zijn waar we vooral in ons hoofd druk mee bezig zijn.
Deze week had van allebei wel iets. Allereerst moest er natuurlijk gewoon gewerkt worden. Zowel thuis op kantoor als op school. Dat laatste was al weer een hele tijd geleden, maar gelukkig liet mijn agenda het weer toe. Op school waren ze er blij mee en ik vond het ook een welkome afwisseling op het vele werk achter de pc van de laatste tijd. Over de biologieles op school schrijf ik deze week op Station Mill.

Mijn echtgenoot was de halve week in Montreux voor een bijeenkomst van ILSI Europe. Dat zorgde op zich ook al voor afwisseling: minder aanspraak en meer 'huis'taken voor mij. Die taken vielen trouwens wel mee, van iemand die niet zo veel uren per dag thuis is, valt niet veel werk over te nemen. Hoogstens 's avonds laat nog even de hond uitlaten, meer was het niet.

Blijven dus toch de 'hoofd'zaken over waar we ons deze week samen vooral mee bezig hielden. Daar moet ik eerst even iets over uitleggen: wij zijn de laatste weken erg geïnteresseerd geweest in de huizenmarkt. Dat komt enerzijds omdat onze middelste zoon zijn eerste eigen huis heeft gekocht en anderzijds omdat een goede vriendin háár huis binnen 3 maanden verkocht heeft. Wij bezochten daarvoor vaker dan normaal de website van Funda. Dan kun je je meteen afvragen: "Wat is normaal?" Dat verschilt natuurlijk van mens tot mens, maar je zou kunnen zeggen dat wij altijd al bovengemiddeld geïnteresseerd zijn geweest in de huizenmarkt. Ook al wonen wij nu dan in een prachtig huis, dat wil helemaal niet zeggen dat wij niet meer naar andere huizen kijken. Een mens moet blijven dromen. En dat laatste zorgde ervoor dat wij nog eens diep na gingen denken of wij wel op de juiste plek wonen. Op zich natuurlijk wel: in Brabant, midden in een dorp en toch rustig en dan ook nog eens in een prachtig huis. Wat wil een mens nog meer?
Nou dat weten wij inmiddels ook, wij willen een station en minder files.

Toen wij in Mill gingen wonen, had mijn echtgenoot een goede kans op een baan in Nijmegen. Dat is niet meer aan de orde en zo werden de dagelijkse files een probleem waaraan geen einde meer komt. Ze worden waarschijnlijk alleen maar erger en de reistijd langer. Willen wij dat nog wel? Dat is wat ons deze week druk bezig heeft gehouden. Gaan we er iets aan doen of kiezen we toch voor blijven wonen in ons droomhuis? Wij weten het nog niet, wij denken erover na.

Intussen 'doen' we er wel iets aan: we flirten met ons huis. Sinds kort is er een nieuwe website, ze maken erg veel reclame en timmeren flink aan de weg: www.moviq.nl. Zij hebben de term 'flirt met je huis' geïntroduceerd en wij proberen dit nieuwigheidje nu uit. Te koop zetten is één ding, beschikbaarheid tonen is ook een mogelijkheid. Het verplicht tot niks, maar kan misschien toch iets moois opleveren. Wíj werden ook ooit verliefd op Stationsstraat 5, dus wie weet helpt het ons om een beetje te flirten. Dat geeft ons nog wat extra tijd om te beslissen wat we nu écht willen.
Bekijk hier onze flirtpoging.

Keek op de week

Deze bijna vergeten titel van het gelijknamige populaire programma van Koot en Bie schoot me te binnen, toen ik bedacht waar ik het deze week over zou hebben. Het was een rommelige week waarin eigenlijk niks bijzonders gebeurde, maar die toch een volle indruk achterliet.
We begonnen met een 'mooie pinksterdag' en zowel het fietsen als de barbecue verliepen daardoor heel geslaagd (zie vorig blog). De eerste werkdag deze week zorgde voor veel fileleed. Ik had me dat niet gerealiseerd toen ik een hele tijd geleden voor die dag een afspraak maakte in Nieuwegein. Ruim 75 minuten deed ik erover om er te komen! Het was niet alleen de eerste werkdag van de week, maar ook na een lange, rustige 'meivakantie' en iedereen was weer present op de A2! De terugweg ging gelukkig vlotter, alhoewel ook niet helemaal filevrij.
Op woensdag was voor mij D-Day, oftewel de uitgestelde deadline voor publicatie was eindelijk bereikt! Om een uur of 10 kwam er groen licht en kon het publiceren en het versturen van het persbericht beginnen.
Vanaf dat tijdstip tot 's avonds 7 uur heb ik bijna ononderbroken achter de pc gezeten om alles af te handelen. Na het online zetten bleek namelijk ook nog dat alle diakritische tekens niet goed overgekomen waren. Dat zijn er heel veel op een website waar bacteriën en darmbarrières een grote rol spelen! Een flinke oefening in 'Find and Replace' was het gevolg. Aan het eind van de dag was het grootste gedeelte van de website weer normaal te lezen, wat nu nog rest komt later wel. Door deze tegenslag was het helaas niet meer mogelijk om op tijd in Den Bosch te zijn voor Marc Marie Huybregts. Zijn ongetwijfeld leuke show lieten we daarom voorbijgaan.
Alsof het zo afgesproken was, vielen tegelijk met de regen de nieuwe theaterprogramma's voor het seizoen 2008 - 2009 bij ons in de bus. Na een week die begon met práchtig weer, was het vanaf donderdag af en toe weer 'gewoon' nat.
Voor beide Bosche theaters, De Parade en het Koningstheater, startte de verkoop op zaterdag 17 mei. Daarom zat ik op vrijdagavond na 12 uur klaar achter de pc om meteen mijn voorkeuren via internet door te geven en kaarten te bestellen. Vorig jaar ging dat goed en nu vertrouw ik er ook weer op dat het gelukt is. Dat betekent dat we o.a. de nieuwe show van De Nieuwe Snaar (Foor 11) in het Koningstheater kunnen gaan zien. Iets waar we al weer een tijd naar uitkeken. Het optreden van Marc Marie Huybregts (Opdat ik niet vergeet) dat we deze week gemist hebben, is komend seizoen ook in de 'reprise' en we doen een nieuwe poging.
Het lijkt sowieso wel of we de laatste tijd erg op Den Bosch georiënteerd zijn. Het programma voor het Parktheater in Eindhoven hebben we ook doorgenomen, maar daarin vonden we niks extra's dat we de moeite waard vonden om voor naar Eindhoven te gaan.
Op zaterdag hadden we een gast te dineren. Ze promoveert binnenkort met mijn echtgenoot als co-promotor en dan is het bij ons traditie dat we eerst samen aan tafel gaan. Zo leer je elkaar voor de promotie ook in de privé-sfeer wat beter kennen en het is meteen een origineel cadeau van ons voor de promovendus. Deze keer kwam de promovenda alleen, met de trein. Daarom haalden we haar 's middags al van het station in Ravenstein en dronken daarna thuis vast een glas Brut om op voorhand de promotie te vieren. Na het eten moest ze dus ook weer weggebracht worden en terwijl mijn echtgenoot dat deed, ruimde ik vast op. Daarbij sneuvelden 3 glazen (!), gelukkig vóór ik ze afgewassen had. En nou maar hopen dat scherven echt geluk brengen, dan wordt het zeker een succesvolle promotie.
En toen was het weer zondag, tijd voor mijn blog. Ik ben benieuwd wat de komende week weer voor ons in petto heeft.

Jazz, bijkletsen en fietsen in Limburg

Was ik vorige week de tel al kwijt, ik geloof niet dat ik die deze week helemaal heb teruggevonden. Het begon maandag alwéér met iets wat op een vrije dag leek. Dat klinkt een beetje moeilijk, maar dat is wel het gevoel dat ik erbij had. Weliswaar leek men om ons heen gewoon te werken, de winkels waren (gelukkig) open en er lag 's ochtends een krant op de mat. Maar wat uiteindelijk ons 'vrije-dag-gevoel' compleet maakte: de wekker ging niet om 6 uur want mijn echtgenoot bleef thuis.
Gelukkig volgden daarop een aantal normale werkdagen, maar door het zomerse weer leek het toch verdacht veel op vakantie. Wat een zonnige dag doet met ons mensen, wordt duidelijk als je op een gewone ochtend boodschappen gaat doen in het dorp. Op woensdagochtend bijvoorbeeld, als het markt is in Mill, zie je overal mensen samen lachen en praten. Alsof niemand haast heeft, want eenmaal buiten wil iedereen zo lang mogelijk genieten van de zon. Iedereen loopt weer in zomerse kleuren en je kunt lekker zonder jas naar buiten. Het straatbeeld wordt er een stuk vrolijker van.
En het mooie weer houdt aan. Wat zijn we toch een bofkonten, want we hoeven er helemaal niks voor te doen! Behalve ervan genieten dan.
Aan het eind van de week hebben we al weer een lang weekend voor de boeg.
Zaterdagochtend zijn we druk bezig geweest met inkopen doen voor onze barbecue op maandag.
In ons gezin is het eigenlijk traditie dat pa met de zonen op Goede Vrijdag gaat fietsen in Zuid Limburg en dat we daarna met het hele gezin ergens gaan eten. Maar omdat het dit jaar op Goede Vrijdag extreem koud was, is de jaarlijkse fietsdag 2008 verplaatst naar 2^de Pinksterdag. Dat blijkt achteraf een hele slim zet te zijn geweest, want beter weer kun je je nauwelijks wensen. Na het fietsen gaan we dan ook niet uit eten, maar thuis barbecueën.
Zaterdagmiddag gingen we al vroeg naar Den Bosch. We hadden daar 's avonds een eetafspraak met 'de meiden van HOMIJ' en natuurlijk met hun mannen. Dat is altijd heel gezellig, want ook al werk ik daar al lang niet meer, de band met elkaar lijkt blijvend te zijn. Omdat we ook nog wat boodschapjes moesten doen en uitgebreid van de zon wilden genieten op een Bosch terras, waren wij 's middags al op tijd naar de grote stad vertrokken. We vielen met onze neus midden in de boter: 'Jazz in Duketown' zorgde voor een nóg gezelligere sfeer dan we al van Den Bosch gewend zijn. Overal podia waar jazzbands optraden en natuurlijk overal vrolijke mensen. Wat is het ook een leuke stad, dat 's Hertogenbosch, en natuurlijk niet alleen als het mooi weer is. Alhoewel dat wél helpt!
's Avonds hebben we heerlijk gegeten (en veel bijgekletst) bij Bellagio in de Kruisstraat. We hadden gereserveerd voor binnen, en alhoewel we dat bij aankomst eigenlijk wel jammer vonden, merkten we bij het weggaan dat dat achteraf gezien maar goed was ook! Schuin tegenover het terras van Bellagio was namelijk óók een podium waar een band optrad en hoe leuk dat ook was, van bijkletsen was buiten waarschijnlijk niet zo veel gekomen! Maar nu zijn we weer helemaal van elkaars wel en wee op de hoogte.
Vandaag hebben we alleen van de zon genoten! Gewoon van de extra dag gebruik gemaakt om helemaal niks te doen. Dat voelt ook wel een keer heel erg goed.
Op dit moment, zondagavond, is het weekend nóg niet afgelopen. Morgen weer een hele dag genieten van het mooie weer!

Een week waarin je de tel kwijtraakt

Wat voor dag is het vandaag? Dat heb ik me deze week meerdere malen afgevraagd! Als je op zondag terugkomt van een heerlijk weekend Antwerpen en je hebt 2 dagen later alweer een weekend-gevoel, dan wil je de tel wel eens kwijtraken. Alhoewel er de laatste week nog keihard gewerkt moest worden om de magische deadline op 1 mei te halen, overheerste toch het gevoel dat je ook hebt als het bijna vakantie is. De deadline is voor mezelf gehaald, het zal alleen nog een week of 2 duren voordat de buitenwereld daar weet van heeft. Communiceren in deze weken is namelijk niet eenvoudig. De mensen die je nodig hebt, hebben de 'meivakantie' al helemaal in hun systeem en er wordt op veel plaatsen op halve kracht gewerkt. - Vreemd vind ik het en een echt Nederlands verschijnsel om het werk om (veel) vakanties heen te bouwen in plaats van een vakantie te zien als iets wat je verdient na heel lang en hard werken. Het is verbazingwekkend hoeveel Nederlanders er nú op vakantie zijn en over 2 maanden alweer een paar weken vertrekken voor hun zomervakantie. Daarna is het al snel weer tijd voor de herfstvakantie en de kerstvakantie. Het nieuwe jaar beginnen we met de voorjaarsvakantie en in de meivakantie gaan we er nog snel even hélemaal tussenuit! Heel Nederland lijkt wel één grote schoolvakantie, wat hebben we het toch allemaal moeilijk! - Het komt er dus op neer dat je moet wachten tot half mei voordat je iets nieuws op de markt brengt. Een persbericht heeft nu weinig zin volgens mijn opdrachtgever, dus wordt de wereld pas ná Pinksteren op de hoogte gesteld van het heuglijke feit dat de Stichting Gut Flora een nieuwe website heeft. Tot die tijd draait de oude site gewoon door en staat de nieuwe zo lang op een ander domein. Deze weken gebruiken we dat domein om zoveel mogelijk mensen naar de nieuwe site te laten kijken en eventuele op- en aanmerkingen te verwerken. Dan is die meivakantie toch nog ergens nuttig voor! Aan die deadline van 1 mei heb ik voor mezelf gewoon vastgehouden en op die donderdagavond 11 uur kon er een mail naar de opdrachtgever dat de site klaar was. De brochure was al eerder afgerond, rest alleen nog het persbericht en de verspreiding. En daar blijk ik nu opeens zeeën van tijd voor te hebben!
Terug naar 'de week': vóór 1 mei was het ook nog Koninginnedag natuurlijk. Van de dag zelf heb ik niet veel gemerkt, wat drukte in de straat voor mijn raam, er klonk wat muziek in het dorp en met een half oog zag ik op de TV dat het oranjehuis deze dag vooral in het roze was. Maar aan het eind van de middag hadden wij ook ons verzetje, we gingen naar Eindhoven voor een optreden van de Golden Earring. Al ruim 36 jaar betekent deze band meer voor ons dan de gemiddelde popgroep, dus een concert van hen bijwonen is voor ons altijd een feest! Voor de mensen die dit niet weten: tijdens een optreden van de Earring op 15 december 1971 raakte het 'aan' tussen mijn echtgenoot en mij, sinds die tijd zijn wij dan ook trouwe fans van de band en van elkaar!
Op 1 mei ging het koninginnedaggevoel in Mill nog gewoon door (zie Station Mill) en de vraag 'Wat voor dag is het vandaag eigenlijk?' kwam steeds vaker in me op. Dat zal er ook alles mee te maken hebben gehad dat we op 2 mei alweer voor een weekend moesten afreizen naar Kloster Seeon bij München. Daar zit ik nu deze blog te schrijven, terwijl mijn echtgenoot naar de ochtendsessie is. Vanmiddag moet hij zelf de keynote lecture geven, over het omstreden pancreatitis onderzoek dat een paar maanden geleden voortdurend in het nieuws was. In Nederland lijkt de aandacht daarvoor nu afgezwakt, maar in wetenschappelijke kringen is het nog geen dag rustig geweest over deze kwestie. Ook internationaal komen er steeds meer vragen, zoals vorige maand in Wenen en nu dus in Duitsland. Bij de lezing over dit onderzoek zal ik zeker in de zaal zitten, maar nu even niet. Eerst dit afmaken, daarna wat mail beantwoorden en dan even lekker genieten van het prachtige weer (de zon brandt al op mijn rug terwijl ik lekker bij het open raam zit) en de mooie omgeving. We logeren in een monumentaal klooster (van de Heilige Benedikt von Nursia) dat is gelegen aan, of eigenlijk meer ín de Klostersee. Ik ga zo direct naar buiten en wandel dan over het bruggetje naar het dorp Seeon. Het is hier erg rustig, toen ik net naar buiten keek zwom er een moeder eend met een hele sliert kuikentjes achter zich aan voorbij. Een lief dorpje waar je in de verte de besneeuwde Alpentoppen ziet liggen. Vanochtend even genieten, straks naar de lezingen. En morgenochtend vroeg op om weer op tijd op het vliegveld in München te kunnen zijn. Daarna hebben we dan nog een extraatje: we beginnen de volgende week ook weer met een vrije dag. Je zou van minder je ritme kwijtraken!

Nog net op tijd voor de lunch heb ik de foto's van mijn wandeling rond het meer in een album gezet. Klik op de afbeelding:

Seeon, een wandeling rond het meer (Klostersee)

Groeten uit Antwerpen

Dit weekend genieten wij van een zonovergoten Antwerpen. Na een week hard werken, waarin ik anders dan voor mijn werk of de boodschappen nauwelijks andere mensen heb gezien of gesproken, doen we nu even helemaal niks. Op donderdagavond om kwart voor 10 vertrokken we uit Mill, we hadden met de receptie van Hotel Astoria afgesproken dat we vóór middernacht zouden arriveren, en konden in één ruk doorrijden naar de Korte Herentalsestraat midden in de diamantbuurt in Antwerpen. Op vrijdag moest er nog gewoon gewerkt worden, Ger in Antwerpen-Middelheim en ik achter de laptop in de hotelkamer. Daar had ik een 'rechtstreekse lijn' met Woerden, waar mijn contactpersoon voor mijn lopend project werkt. Leve het internet, dat maakt dat ik niet perse thuis achter mijn bureau hoef te zitten om mijn werk te kunnen doen. Vrijdagmiddag begon ons weekend, via de laptop worden alleen nog de mailberichten gelezen en af en toe een 'brandje geblust'.
Ons hotel is vlakbij het centrum en Antwerpen is zo 'klein' dat je gemakkelijk alles lopend kunt doen! Dat doen we dan ook volop. Behalve vanmiddag naar het Museum voor Schone Kunsten, daarvoor hebben we toch maar de tram gebruikt. Verder winkelen we hier weer volop, onze favoriete winkels zitten tenslotte toevallig allemaal in Antwerpen, genieten van de zon, het lekkere eten (gisteravond bij De Peerdestal, maar er zijn teveel leuke restaurants om te noemen of aan te raden) en de heerlijke Belgische bieren. Heel toevallig is onze middelste zoon Lennart dit weekend óók in Antwerpen, met zijn basketballteam als afsluiting van het seizoen. We zijn hem nog niet tegengekomen, maar dat zou ook wel heel toevallig zijn met zoveel mensen die dit weekend in Antwerpen rondlopen! Zo meteen gaan we weer op stap, naar het volgende restaurant, maar eerst even bij 't Paters Vaetje een pintje pakken. Want bij welk restaurant we ook eten, dat pintje halen we bij voorkeur in onze favoriete kroeg!

Van Utrecht tot Wenen

Dit was een week van de snelle trips. En dan bedoel ik natuurlijk geen psychedelische trips (voor de jongere lezers: dat is iets uit de jaren '60 van de vorige eeuw), maar trips in de zin van reizen. Nauwelijks tijd voor wat dan ook, was het deze week toch noodzakelijk om huis en haard voor een poos te verlaten.

Op maandag was dat slechts een halve dag om in Utrecht naar het toekomstige huis van één van onze zonen te gaan kijken. Van Mill naar Utrecht en terug doe je niet in een uurtje, maar je moet wat overhebben voor je kinderen. En als ik heel eerlijk ben, deed ik het vooral voor mezelf. Spannend toch als je kinderen opeens zo groot zijn dat ze een huis gaan kopen! Daar wilde ik toch echt wel wat mee te maken hebben!

Het bewuste pand ligt in een leuke buurt vlakbij het Julianapark en net achter de Amsterdamsestraatweg. In een rustige straat en toch dicht bij alle winkels, stond een benedenwoning te koop die er volgens de foto's op de makelaarssite prima uitzag. Dat bleek nog waar te zijn ook, de woning is helemaal klaar om zo in te kunnen trekken. Alles goed in de verf en een prachtige houten vloer van voor tot achter. Er zit zelfs een tuin bij die voor Utrechtse begrippen zeker ruim is te noemen. De zoon had zijn beslissing eigenlijk al genomen, maar wilde graag ook onze mening weten. Fijn als je nog steeds nodig bent, dat geeft een goed gevoel! Inmiddels is de deal gesloten, naar ieders tevredenheid, en wordt maandag het voorlopig koopcontract ondertekend. Over een paar maanden kan hij er al in, zijn eerste echte eigen plek!

Op woensdag stond een snel bezoek aan Wenen gepland. Dit was al in december afgesproken, tijdens de bijeenkomst van Ärtz-Apothekern van Allergosan. We werden toen uitgenodigd door Kurt Widhalm, professor in de Ernährungsmedizin. Voor een avond over pro- en prebiotica in Oostenrijk. De volgende ochtend was er ook nog een persconferentie waar Allergosan (van Anita Frauwallner) een nieuw product presenteerde en Ger was gevraagd om die gebeurtenis te ondersteunen. Voor mij allemaal 'voer' voor de website van de Stichting Gut Flora.
Op woensdagmiddag hadden we heel even tijd om door Wenen te wandelen en ergens een koffie met taart te gebruiken. (We kwamen 'Sissy' ook nog tegen, bij haar paleis in een koetsje)


In Wenen struikel je zo ongeveer over de Konditoreien, dus taart eten moet. Deze keer voor ons geen Sachertorte (ook lekker), maar een heerlijke punt Mozarttorte. Dat was dan ook alles op toeristisch gebied waar we tijd voor hadden.
Na de persconferentie op donderdagochtend moesten we te vlug alweer naar het vliegveld. Anita had ons daar een dag eerder opgehaald en bracht ons ook weer weg. Een snel bezoek en bij het afscheid een soort belofte: 'Volgende keer in Zagreb'. We merken het vanzelf!

Voor plezier in plaats van werk moet je boeten, dat heb ik dit weekend weer gemerkt. Tot vanavond 11 uur heb ik zitten werken, morgen doe ik (denk ik) niks. Volgende week de puntjes op de i van de brochure en de website en dan moet het persbericht nog geschreven worden. Het einde komt in zicht, ik moet maar eens uit gaan kijken naar mijn volgende grote project!

Rowwen Hèze 'anders'

We begonnen deze week met een speciale maandagavond in Den Bosch. We hadden kaarten voor de show van Rowwen Hèze 'Saus volgens eigen recept'. Voor ons de eerste keer dat we naar een optreden van deze band gingen waarbij we konden, of eigenlijk moesten, zitten. En dat nog wel op luxe pluchen stoelen. Genieten in stijl dus.
Meteen al bij het binnenkomen van het Theater aan de Parade viel ons op dat het publiek anders was dan anders. Niet beter, zeker niet minder, maar ánders dan bij de meeste voorstellingen die wij in dit theater hebben bezocht. Blijer, vrolijker in ieder geval, de stemming zat er al vóór het begin goed in. Van een aantal mensen meenden wij ook dat we ze wel eens eerder hadden gezien in de tent in America, de echte fans met de Rowwen Hèze merchandising zichtbaar om de leden. Eerlijk gezegd hadden wij daar zelf helemaal niet aan gedacht. Als we naar de tent in Horst America gingen, deden we dat meestal wel. Maar na een dag hard werken en daarna snel even eten bij De Dirigent aan de Kerkstraat in Den Bosch, was dat niet iets wat in ons plaatje paste. Maar het was wel leuk om te zien dat zelfs in een schouwburg de echte fans dat wel doen.
De zaal was uitverkocht, een goed teken. Net voor het begin van de show zagen we ook nog een andere 'beroemdheid' binnenkomen: Gerard van Maasakkers. Leuk dat die op zijn vrije avond ook komt genieten van zijn favoriete band!
Om iets na achten begon de muziek met 6 mensen op het podium waarvan er niet één bandlid van Rowwen Hèze was! Je voelde dat het publiek onrustig werd, ook al was er niks mis met de muziek die gespeeld werd. Maar gelukkig lieten ze de spanning niet te hoog oplopen en verschenen de 6 mannen waar het iedereen uiteindelijk toch om te doen was op het toneel.
Met 12 man sterk ging het meteen flink los. Of, zoals violist/klarinettist Emil Szarkowicz het treffend verwoordde: elf musici en Jack Poels. Of was het Jack Poels en 11 musici? De band werd voor deze gelegenheid aangevuld met de eerdergenoemde Emil, en verder met Mo’Jones (toetsen,wasbord, gitaar), Pieter Vermeulen (gitaar, steelgitaar), Hub Boesten (trompet, tuba,trombone) en de zangeressen Linda Smeets (saxofoon) en Simone Cox (percussie). Alles samen zorgde dat voor een sprankelende saus met geweldig geluid. Het is heel verfrissend om bij een optreden echt van de muziek van Rowwen Hèze te kunnen genieten, zonder dat je intussen overgoten wordt met bier terwijl je je probeert staande te houden op de steeds harder op en neer deinende houten vloer in de tent! Dit keer konden we gewoon lekker achteroverleunen in het pluche en meezingen met Antonius, 't Roeie Klied of met Auto, vliegtuug.. en al die andere prachtige nummers die toch zo vertrouwd klinken ondanks de nieuwe saus! Ook het gevoelige 'Lied veur Limburg' klinkt in deze setting helemaal goed. Tussendoor kregen we mooie verhalen te horen van Jack Poels, over de belevenissen van de band in de Verenigde Staten en in Ierland. Met bijpassende muziek natuurlijk!
Nog voor het einde van de show kreeg de band al een staande ovatie. Gelukkig kwamen ze nog terug met De Peel in Brand, Bestel Mar en De Neus Omhoeg. Maar de absolute afsluiter was ook deze keer natuurlijk weer 'Tis een Kwestie van Geduld...'!
Kijk voor meer informatie over deze prachtige theatertoer op www.rowwenheze.nl of nog beter, koop kaartjes en ga zelf kijken!

Workshop Chocolade

Vanochtend in alle vroegte reden wij al naar Valkenswaard voor de workshop chocolade die wij daar gingen beleven. Bij Chocolaterie Winters werden wij ontvangen door Thijs. De koffie stond al klaar, natúúrlijk met bonbons, en we kregen een plastic schort en papieren mutsje om hygiënisch te kunnen werken.
Allereerst gaf Thijs ons een echte theorieles over de herkomst van chocolade en over het proces van cacaoboon tot bijvoorbeeld heerlijke bonbons.
Maar toen moesten we toch echt zelf aan de slag. Allereerst de zogenaamde 'vormbonbon': zoals Thijs het voordeed leek het erg gemakkelijk. Maar bij het vullen van de vorm is het al een hele kunst op zich om de chocolade echt gelijkmatig te verdelen. Meteen daarna houd je de vorm op zijn kop, om de meeste chocolade er weer uit te laten lopen. Daarna moet de vorm op een trilplaat om de luchtbellen uit de vloeibare chocolade te krijgen. Na ongeveer 10 seconden trillen, moet de vorm weer opgepakt worden - wat helemaal niet meevalt met glibberige vingers - om omgekeerd precíes 2 seconden op een trilrooster uit te druipen. Doe je dit te kort dan wordt de bonbon veel te dik en doe je het langer dan 2 seconden dan wordt het laagje chocolade te dun en zal de vulling eruit lopen in de vorm. Ja, het is vakwerk!
Terwijl onze eerste resultaten in de koelkast stonden op te stijven, gingen we aan de slag met marsepein. Daarvan maakten we zogenaamde 'handbonbons': door de marsepein in een vorm te kneden, maakte iedereen een eigen persoonlijke bonbon. De geknede marsepein moest vervolgens in een chocoladebad gedompeld worden, waarna de overtollige chocolade er weer afgetikt werd. Natuurlijk is het veel lekkerder om zoveel mogelijk chocolade te laten zitten, alhoewel dat natuurlijk wel ten koste van de vorm gaat. Ik geloof niet dat iemand daar echt last van had...
Bij de volgende stap gingen de handbonbons de koeling in en moesten de vormbonbons gevuld worden met een hazelnootpraliné (gemalen hazelnoten met chocolade). Na het vullen konden de bonbons dichtgemaakt worden met een onderkant van chocolade. Terwijl dat aan het drogen was, was er tijd om met een spuitzakje de handbonbons te garneren.
Het allerspannendste kwam natuurlijk aan het einde van de workshop: hóe komen mijn bonbons uit de vorm? Nou, ze waren niet van echt te onderscheiden én ze smaken ook nog eens heerlijk! Kortom, wij hadden een leuke ochtend in Valkenswaard!

Even spijbelen

Alhoewel we ons de tijd eigenlijk niet konden veroorloven, hebben we vanmiddag genoten van een flinke wandeling in de Ripse bossen.

Na het troosteloze paasweekend waren wij erg blij met deze mooie zaterdag, we hadden er echt geen zin in binnen te blijven. Dus hebben we het werk even aan de kant geschoven, het boek en de website met naderende deadline moesten maar even wachten, en zijn met hond Muis naar De Stippelberg gereden.






Tot onze verbazing was het er helemaal niet druk, we hadden het bos bijna helemaal voor onszelf! Omdat we er vaker wandelen, namen we niet de moeite om goed naar de route te kijken voordat we begonnen. We hielden met een half oog de rood/witte tekens in de gaten en als we die af en toe 'kwijt' waren dan gokten we de goede richting. Hierdoor werd onze wandeling twee keer zo lang als het uur dat we van tevoren hadden gepland, maar verloren loop je niet gauw op De Stippelberg.
Het is een prachtig bos, maar niet groot. En vandaag dus ook niet vol mensen, we zijn niet één andere wandelaar tegengekomen, alleen een eenzame fietser die ons al net zo vreemd aankeek als wij hem.


Als we daar wandelen, is het niet duidelijk voor wie het leuker is. Voor ons of voor de hond. Die sprint vooruit, moet dan uitgebreid aan een dode tak snuffelen, rent ons vervolgens weer voorbij en doet ontelbare plasjes om haar soortgenoten te laten weten dat ze er was. Heerlijk, zo'n ongecompliceerd plezier, daar word je vanzelf vrolijk van.
Waar je ook helemaal blij van wordt, is de lente die je overal om je heen in het bos ziet. Al die knoppen waar het prille groen heel voorzichtig uitpiept.
Heerlijk, dat spijbelgevoel als je daar loopt terwijl je eigenlijk achter je pc zou moeten zitten bikkelen. We halen het morgen gewoon weer in, volgens het weerbericht regent het dan toch weer als vanouds!