American facts

Het is iets langer geleden dan normaal dat er een nieuw blogje verschijnt. Dat komt omdat wij bij wijze van spreken de halve wereld zijn overgevlogen. Onze bestemmingen lagen allemaal in de USA, maar als ik uitga van de omtrek van de aarde (40.075 km) dan overdrijf ik niet. Hieronder volgen een heleboel getallen die mijn 2 weken afwezigheid op deze plek verklaren.

Wij vertrokken op maandag 17 augustus met de auto naar Brussel en kwamen vrijdagmiddag 28 augustus weer thuis. Een kleine opsomming van wat wij allemaal beleefd hebben:

• Wij sliepen in 5 verschillende bedden:
  • In Denver in een speciaal gastenverblijf in het souterrain (in Amerika heet dat basement) bij John en Sara Cambier thuis.
    
  • In Tacoma 'bewoonden' wij een luxe kamer op de 15^de verdieping van Hotel Murano.
  • In Boise sliepen wij een nacht in de Marriott Residence Inn en hadden de beschikking over een heel appartement waar zelfs de microwave popcorn al klaar lag.
    
  • De eenvoudigste slaapplaats was ongetwijfeld in onze cabin in Mack's Inn in Island Park bij Yellowstone. Meer dan een houten hut waar net een bed in paste was het niet.
    
  • De laatste 3 nachten sliepen wij bij Jolanda en Steve in een heerlijk bed in een prachtig huis.
  
  
• Bij 5 verschillende slaapplaatsen horen natuurlijk ook 5 verschillende badkamers. Die varieerden van heel klein in de cabin (je kon er letterlijk je kont niet keren) met douche, wc en wastafel op de vierkante meter tot super-de-luxe in het Murano. In de Marriott Inn was wel ruimte voor een hele familie en bij de families thuis waar wij geslapen hebben, hadden wij geheel volgens Amerikaanse gewoonte de beschikking over onze eigen badkamer met toilet.


• Wij brachten heel veel tijd door op 6 verschillende vliegvelden.
  We begonnen op Brussels International Airport en vlogen vandaar naar Hartsfield-Jackson Atlanta International Airport. Omdat we daar Amerika binnenkwamen moesten we in een lange rij voor de douane en daarna zelf onze koffers van de band halen en weer opnieuw inleveren voor de vlucht naar Denver. Denver Airport was dus de 3^de luchthaven in rij, waarvandaan we 2 dagen later weer naar Sea-Tac Airport (Seattle/Tacoma) vlogen. Op 21 augustus vlogen we naar Boise Airport in Idaho en haalden daar onze huurauto op.
  Tenslotte vlogen we op 27 augustus weer terug vanaf Salt Lake International Airport, eerst naar Hartsfield-Jackson Atlanta International Airport (waar we uren moesten wachten vanwege een technisch mankement) en uiteindelijk terug naar Brussels International Airport.


• Op vliegvelden wacht je op vliegtuigen. Wij zaten in 6 verschillende toestellen die samen goed waren voor 20.944 km (13.015 miles)!
  
  
  
  • Brussel - Atlanta: 7088 km (4405 miles)
    
  • Atlanta - Denver: 1925 km (1196 miles)
    
  • Denver - Sea-Tac: 1644 km (1021 miles)
    
  • Sea-Tac - Boise: 650 km (404 miles)
    
  • Salt Lake City - Atlanta: 2549 km (1584 miles)
    
  • Atlanta - Brussel: 7088 km (4405 miles)


• In onze huurauto legden we in 5 dagen nog 2746 km (1716 miles) af. Samen toch echt goed voor een afstand die ruim de halve wereld omspant!

En natuurlijk zagen we ook heel veel andere dingen. Vooral veel mensen, dunne en heel dikke en nóg dikkere exemplaren. Maar we waren ook in gebieden waar je bijna niemand zag en volop van de natuur kon genieten.
We zagen daar wel heel veel dieren: tientallen bizons, elanden (in Amerika maken ze onderscheid tussen 'moose' en 'elk', we zagen beiden maar kennen er maar één Nederlands woord voor), chipmunks, kolibries, haviken en een visarend.
Kortom, we hebben een heerlijke tijd gehad.
Voor iedereen die geïnteresseerd is in de foto's, klik hieronder op het album:

USA-reis augustus 2009

Lees meer over deze en andere reizen op http://lievendag.punt.nl

Deze week op IMMUUN: Koekje erbij?
Op Station Mill------------: Nieuws?

Woodstock en andere Amerikaanse steden

(Klik op de afbeelding om de tekst te kunnen lezen)

Vandaag is het 40 jaar geleden dat op het boerenerf van Max Yasgur in Bethel (in de staat New York) Woodstock begon. De stad die de naam aan het 3-daagse festival gaf, ligt ongeveer 65 km ten noordoosten van de werkelijke plek waar het Woodstock Aquarium Music and Art Fair (een hele mond vol die officiële naam) plaatsvond. Het is de geschiedenis ingegaan als het feest van 'love and peace' en iedereen van boven de 55 heeft er wel herinneringen aan. Wij zijn tenslotte opgegroeid in het hippietijdperk en deden daar - soms - zelf aan mee.
Begin van deze week besteedde het Eindhovens Dagblad al aandacht aan Woodstock en riep lezers op om per mail hun herinneringen daaraan te delen. Mijn echtgenoot reageerde hierop en werd prompt gebeld of hij mee wilde werken aan een kort interview met een foto in de krant. Woensdag kwam de fotograaf hier een foto maken van een hippie '40 jaar later' en vanochtend stond het stuk in de krant. Niet alleen in het ED trouwens, want als lezers van De Gelderlander zagen wij dat het ook in dit dagblad was opgenomen. In welke andere uitgaven van de Wegenergroep hetzelfde verhaal nog meer zal verschijnen, weten we niet, maar met de regio's Eindhoven en Nijmegen bereik je al een heleboel mensen die de persoon op de foto zullen herkennen. Het verhaal van Woodstock, het festival en de film, hoor en lees je nu overal, maar het persoonlijke verhaaltje eronder maakt het voor ons nog leuker!

Deze week bedachten we opeens dat we dit jaar nog helemaal niet in Parijs zijn geweest. Voor de mensen die ons een beetje kennen, moet dat vreemd klinken. Zij weten dat wij eigenlijk streven minstens 1 keer, maar nog liever 2 keer per jaar naar de lichtstad te gaan. Gelukkig kreeg ik op vrijdag een leuke aanbieding in mijn mailbox en heb ik meteen geboekt voor een weekend in november. Kunnen we daar meteen de sinterklaasinkopen voor dit jaar doen!

Vandaag en morgen zijn we bezig met de laatste voorbereidingen voor onze reis naar de USA volgende week. De laatste overnachting is nu ook geboekt (in Boise Idaho maken we een tussenstop) en de huurauto is geregeld. Die halen we op in Boise en kunnen we achterlaten in Salt Lake City. Voor de rest moet alles nu geregeld zijn, de eerste week werd dat voor ons gedaan en de tweede week door onszelf.
Vanaf morgen schrijf ik zo af en toe weer een stukje op onze reislog http://lievendag.punt.nl, tenminste als ik de beschikking over internet heb. Dat zal in Denver, Tacoma en Seattle niet zo moeilijk zijn. Maar of we in Mack's Inn en Yellowstone online kunnen, moeten we nog maar even afwachten. De laatste dagen van ons verblijf in Park City moeten we dan misschien de schade weer inhalen. Ook op deze plek probeer ik in ieder geval één keer per week een bijdrage te plaatsen, we hopen dat iedereen het met plezier zal lezen.

Groeten uit La Roche en Ardenne

Daar zit ik dan, in Oxford Street - City of Westminster (London). Onze buren 'hebben' Baker Street en op de verdieping onder ons 'wonen' ze allemaal in Parijs! Onze directe benedenburen zitten op de Champs Elysées! Als de lezer van dit blog er nog een touw aan vast kan knopen, dan vind ik dat erg knap. Dat kan alleen maar als die ook ooit in Hotel Midi in La Roche en Ardenne heeft gelogeerd, want daar hebben de kamers dus behalve nummers ook namen. Heel origineel met een echt straatnaambordje zoals je dat ook in de betreffende steden ziet.
Wij zijn hier gisteren aangekomen om 'iets' voor te bereiden voor ons jaarlijkse familieweekend dat komende september weer in de Ardennen zal plaatsvinden. We hebben de villa waar we zullen verblijven al gespot (zie foto hierboven), zelfs al even gezwaaid naar de mensen die er nu hun vakantie of weekend doorbrengen. Verder hebben we al grote delen van La Roche en daarbuiten lopend afgelegd en heel veel foto's gemaakt. Meer kan ik er nu op deze plek nog niet over verklappen, want dan is het in september geen verrassing meer.
Mooie bijkomstigheid is ook dat het weer prima heeft meegewerkt, want in plaats van de voorspelde neerslag hebben we het de hele dag al drooggehouden en nu schijnt er zelfs een voorzichtig zonnetje.
Vanmiddag toen ons 'werk' erop zat, zijn we nog even naar Vielsalm gereden voor de lekkerste jam die er is: zwarte kersenjam van de GB. Op de terugweg zijn we nog even wezen kijken in Cielle een piepklein plaatsje dat vlakbij La Roche ligt en waar we ooit lang geleden met het hele gezin de hemelvaartvakantie doorbrachten. Het huisje van toen staat er nog onveranderd van hetzelfde mooie uitzicht te genieten en aan de Nederlandse auto te zien die erbij stond, wordt het ook nog steeds aan vakantiegangers verhuurd.
Vanavond zoeken we weer een leuk restaurant op, er is in La Roche meer dan genoeg aanbod. Gisteravond hebben we trouwens in het restaurant dat bij ons hotel hoort gegeten en dat was erg goed. Morgenochtend om 10 uur moeten we alweer uitchecken, maar we doen het rustig aan op de terugweg zodat we in ieder geval nog in België kunnen lunchen voordat we weer naar huis rijden.

Deze week op IMMUUN: Waar heb dat nou voor nodig?
Op Station Mill: Jaarmarkt weer bijna bij ons binnen...

De vaart erin

Nu de Tour de France afgelopen is, ben ik zelf maar weer eens op de racefiets geklommen. Heel voorzichtig, dat nog wel, maar het streven om meer buiten te fietsen is er weer. Niet dat ik nooit fietste, want dat doe ik wel degelijk. Bijna elke dag, boven op mijn speedbike. Het is in feite zelfs het eerste wat ik doe 's ochtends als ik wakker word. Met het nieuws op TV of een opgenomen programma op video trap ik zo toch dagelijks minstens een half uur weg. Dat is een prima manier om de dag te beginnen en voor een 'mooi-weer-fietser' als ik ben, een prettige vorm van bewegen. Want bewegen moét als je - zoals ik - niet meer tot de jongsten behoort. Het is goed voor de gewrichten en je houdt er een goede conditie bij.
Maar vandaag toch maar weer eens op de échte fiets geklommen en naar buiten. Daar moest ik me dan wel voor kleden, want zoals ik 's ochtends thuis op de fiets zit, zo durf ik me buiten niet te vertonen. Bovendien hoef ik boven bij de TV ook geen helm op. In mijn wieleroutfit inclusief helm en handschoentjes begon ik samen met mijn echtgenoot aan mijn eerste rit sinds lange tijd. Via de Stationsstraat naar de Vorleweg en de Vokelseweg naar de rotonde van de Middenpeelweg. Bij de rotonde scheidden onze wegen, mijn echtgenoot die een geoefende fietser is, vervolgde zijn weg richting De Rips naar Deurne en ik reed verder richting Zeeland. Bij de nieuwe rotonde van de Witte Dellen draaide ik weer rechts richting Mill en vervolgde mijn weg over de Udensedijk naar de Koestraat en Groespeelweg zodat ik weer op de Volkelseweg uitkwam. Toen zat mijn rondje er bijna op, na 40 minuten was ik weer thuis. Een voorzichtig begin zoals ik al zei, maar het krijgt vervolg. Tijdens het familieweekend in september moet de fiets mee naar de Ardennen en daar wil ik dan met de jaarlijkse familiefietstocht meedoen. Ben benieuwd of dat haalbaar is, voorlopig zal ik hier op het vlakke maar eens flink gaan trainen!

Dat ik na een hele periode van futloosheid weer nieuwe energie begin te krijgen, werd deze week ook op een andere manier duidelijk. De badkamer boven moest eraan geloven, want ik ergerde me al een tijdje aan de muren die nodig eens gewit moesten worden. Ook al staat ons huis te koop, dat soort dingen gaat gewoon door. Waar gedoucht wordt, blijven de muren niet helemaal schoon. Donderdag ben ik de hele middag bezig geweest met latexen. Nou ja, dat verven op zich was nog niet eens het meeste werk, maar in een kleine badkamer de 'moeilijke' hoekjes bereiken, is een kunst op zich. Met de trap was er eigenlijk te weinig ruimte om te bewegen en zonder de trap kon ik nergens bij. Dat was dus een heel gedoe van trap erin, naar boven klimmen, klein stukje latexen, naar beneden klimmmen, trap er weer uit enz. Op die manier ben je wel even bezig, maar het resultaat mag weer gezien worden. Omdat ik een beetje een opruimbui had deze week, was ik ook vast dingen apart gaan zetten op zolder. Spullen die daar tijdelijk stonden omdat ze kapot of totaal overbodig waren. Vanochtend zijn we eerst naar de stort in Haps gereden (pardon de Milieustraat) en hebben ons ervan verlost. We waren lekker vroeg en konden - bijna - zo doorrijden. Toen we klaar waren zagen we bij het vertrekken dat er een lange file voor de ingang stond te wachten.

Het is stil op de huizenmarkt, althans in Mill en vooral bij ons. De makelaar kwam deze week nog even langs om zo maar even bij te kletsen, want we spreken elkaar nauwelijks als er geen kijkers zijn. Bij een kopje koffie hebben we alles nog eens op een rijtje gezet en zijn tot de conclusie gekomen dat we alles laten zoals het is en gewoon hopen dat een geïnteresseerde zich snel zal melden.
Woensdag is het hier Vakantiejaarmarkt en ik heb de organisatie gevraagd of ze ons huis vrij willen houden, zodat die duizenden bezoekers die dan in Mill rondlopen in ieder geval zicht op ons pand hebben. We moeten alles proberen en ook hier geldt: Wie niet waagt, die niet wint.

Gisteravond nog een onverwachte gezellige afsluiting van de week. Vrienden van ons hadden wat veel ingekocht voor hun barbecue met kennissen die wij ook kennen, of we ook kwamen helpen alles op te eten. Ik kan je verzekeren dat dat gelukt is. Het leven is mooi hier in Mill!

Deze week op Sation Mill: Wie wil de HEMA in Mill?
Deze week op IMMUUN: Lessen in zelfverdediging

Op naar de Mont Ventoux!

Met een half oog op de televisie en een scherm vol vakantiehuizen, probeer ik er een blogje uit te persen op deze - toch nog - zonnige zaterdag.
Vanochtend stonden wij vroeg op met de bedoeling om eindelijk eens de zolder te gaan opruimen en een gedeelte van wat dat zou opleveren naar de stort te brengen. Maar de motivatie om eraan te beginnen, ontbrak totaal en daardoor natuurlijk ook de energie om het dan toch maar te doen. Er is ook absoluut geen haast bij en volgende week kan het net zo goed. Vandaag wilden we wel weer eens in Den Bosch gaan lunchen en daarna op tijd naar huis om dé rit van deze Tour de France te kijken: de berg-op etappe met de finish boven op de Mont Ventoux! Heel speciaal als je, net zoals mijn echtgenoot, deze mysterieuze gigant vorig jaar zelf per fiets bedwongen hebt. Daarbij valt mijn prestatie in het niet: ik bereikte de top per auto, voor mij was dat al spannend genoeg.
Helemaal aangestoken door het landschap dat ik aan me voorbij zie trekken, ben ik nu ook bezig met het zoeken van een geschikt vakantiehuis voor volgende zomer. Wat zou ik graag direct weer in de auto stappen om naar de Provence te gaan. Echt helemaal mijn streek! Of ik vanmiddag nog een geschikt huis vind, is maar de vraag. De combinatie echter met wat ik op TV zie en wat er op mijn pc-scherm verschijnt, is heerlijk om bij weg te dromen.

De renners moeten nog 27,5 km, dat betekent dat ze bijna aan de klim der klimmen beginnen en het landschap dat ik nu zie, komt me wel heel erg bekend voor. Het is er natuurlijk mooi weer en als ik mijn ogen dichtdoe, kan ik de lavendel hier ruiken. Prachtig dat lint van wielrenners met de Ventoux op de achtergrond. En het is nog spannend ook met de broertjes Schleck en Contador volop in actie. Ook niet te vergeten Armstrong die het hier moet laten zien, wil hij nog op het podium komen in Parijs morgen.

Wij lunchten trouwens bij Picasso in de Kerkstraat. Niet alleen voor diner, maar ook voor lunch een geweldige gelegenheid. We hadden daarna nog net tijd voor een kort bezoek aan de boekhandel een paar deuren verder en klokslag half 3 zaten we achter de TV.

Deze week ook nog even flink gewandeld met een vriendin en met de hond uiteraard. Onderweg hadden we genoeg tijd om bij te praten voordat we onze lunch gebruikten bij FF Pauze in het buitengebied van Mill.
Verder deze week naar de slotavond van De Kameleon geweest, een heel spektakel in de Concertzaal bij ons in de straat. Alle groepen deden hun best om op een zomerse - en dus vrolijke - manier een optreden te verzorgen. Daarna was het de beurt aan groep 8 die met de musical 'Gestrand' afscheid nam van hun basisschooltijd. Een vrolijke boel was het, maar wel bloedheet met zoveel mensen in een zaal zonder voldoende ventilatie. (Zie ook Station Mill)

De wielrenners draaien zo te zien nog steeds heel soepel met de benen, nog 15 km tot de finish! Tijd om me nu volledig tot het TV-scherm te wenden, want ik wil natuurlijk wel echt zien hoe het afloopt!

Deze week op IMMUUN: Le Mur de la Peste

Gewoon in Mill

Wij zijn weer gewoon in Mill, terug van een geweldige vakantie. Die is zo goed bevallen dat ik stiekem al naar huizen in de Provence voor volgend jaar gekeken heb... Omdat dan de Proloog in Nederland is, zal onze vakantie er dan heel anders uitzien dan de laatste 2 jaren. Maar dat wil niet zeggen dat we dan niet naar Frankrijk gaan, dat doen we zeker wel! Eerst de Proloog in Rotterdam en de 1^ste etappe in Zeeland en daarna door naar 'La douce France'. Dat staat vast!

Maar eerst staan er nog andere reizen gepland. Deels ook vakantie maar toch voornamelijk zakelijke trips. Te beginnen met 10 dagen naar de USA volgende maand.
De avond voordat we naar Frankrijk vertrokken, hebben we de reis geboekt. Het was nogal gecompliceerd omdat we 4 verschillende plaatsen aandoen. We vliegen eerst vanaf Brussel naar Denver (16 uur onderweg met een overstap in Atlanta), daar bezoeken we het National Jewish Health Institute. Na 2 dagen vliegen we door naar Seattle/Tacoma voor een congres van de American Association of Naturopathic Physicians (AANP) (klik hier voor het programma). Daarna is het tijd voor ontspanning en gaan we met een huurauto een paar dagen naar Yellowstone National Park en vervolgens rijden we door naar Park City in Utah. Daar woont een vriendin die we nu eindelijk eens kunnen opzoeken. Vanaf Salt Lake City vliegen we terug naar Brussel (14 uur en 45 minuten, ook met overstap in Atlanta). De 11^de dag staan we dan 's ochtends vroeg weer op Belgische bodem. Geweldig dat je dit soort reizen tegenwoordig helemaal zelf via internet kunt boeken!

Als we terugkomen, is het al bijna september en tijd voor de jaarlijkse potluck. Gewoon in Mill, dat hadden we anders gehoopt. Maar in de verkoop van ons huis zit absoluut geen vooruitgang, net als zoveel andere huizen in Mill en omgeving staat het al meer dan een jaar te koop (zie Station Mill. Niets aan te doen en zeker niet iets om te lang bij stil te blijven staan. We zien wel wat er gebeurt, we hebben er verder toch geen invloed op.

Het 3^de weekend van september vindt zoals ieder jaar het familieweekend weer plaats, we zullen met z'n allen weer een groot huis in de Ardennen betrekken. Gezellig.
In oktober zijn we uitgenodigd in Graz en dat is voorlopig de laatste trip die op het programma staat. Maar er zullen er ongetwijfeld nog meer volgen, want zo gaat het altijd. Gewoon in Mill lijkt daarom soms meer een uitzondering op al ons gereis dan dat we van sleur kunnen spreken.

Deze week op IMMUUN: Op vakantie

Vakantie 2009: Lorgues Provence

Maandag 29 juni

Onze jaarlijkse vakantie brengen wij meestal door in Frankrijk, en dan bij voorkeur in het Zuidoostelijk gedeelte daarvan: in de Provence. Oók gaan wij ieder jaar naar de Proloog van de Tour de France en soms hebben we geluk en kunnen we deze 2 gebeurtenissen combineren. Zo ook dit jaar. De Proloog is in Monaco en daarom hebben wij een huis gehuurd in de Var (83), zo'n 40 km ten westen van Fréjus en nog wel zo'n 100 km van Monaco. Niet écht heel dichtbij dus, maar met het voordeel dat we hier prachtig zitten én dat de eerste etappe van de Tour de dag ná de proloog mooi door ons dorp komt. Dat betekent dat er dus 2 dagen Tour in onze vakantie zitten. Voor mij is dat genoeg, maar niet iedereen die met ons vakantie viert, denkt daar hetzelfde over. Zo is één van onze zonen al 8 dagen op zijn eigen racefiets onderweg hier naartoe. We hebben hem na 5 dagen fietsen (door hem uiteraard) op onze heenweg in Dijon ontmoet en het ging hem eigenlijk heel goed. Woensdag hoopt hij hier te arriveren, vandaag kwam er nog een SMS-je uit Valence dat hij lekker gefietst had en al om 5 uur 's middags daar was aangekomen.
Een andere zoon is met zijn vriendin ook onderweg, maar die vieren vast hun eigen vakantie hier en daar en zullen in de loop van de week ook wel in Lorgues aankomen.
Verder komt de grootste wielerfan van ons gezelschap op donderdag met het vliegtuig naar Marseille, waar we hem van het vliegveld gaan halen. Dat is de man met de grootste kennis van de Tour en vanaf het moment dat die zich bij ons voegt, laat het dagelijkse gespreksonderwerp zich raden.
Gelukkig is er ook nog vakantie na de Tour en zitten wij hier in Lorgues op een prachtige locatie in een heel groot huis met eigen zwembad. Mijn echtgenoot en ik genieten er al een paar dagen van. Vooral het grote terras van 80 m² en de grote tuin met zwembad zorgen voor een ultiem vakantiegevoel. Tel daarbij op een echte zomerkeuken - compleet met koelkast, magnetron, kookplaat en barbecue - en je begrijpt dat wij het hier wel een tijdje uithouden. Binnen komen wij alleen als het 's avonds écht donker is en het tijd wordt om naar bed te gaan.
De activiteiten die we tot nu toe ondernomen hebben, zijn zeer beperkt. Af en toe een boodschap, een wandeling naar het dorp en vandaag even naar Draguignan voor iets meer boodschappen.
Daarbij kregen wij nog even de schrik van ons leven toen op een rotonde de auto links van ons opeens rechtsaf wilde draaien. Daar zaten wij dus tussen, gelukkig ging het niet hard en bleef de schade beperkt tot een minieme veeg op onze Citroën Picasso en een enkele kras op de paarse Twingo van de Française die ons over het hoofd had gezien. Na enig geharrewar konden we haar duidelijk maken dat wij er verder geen werk van wilden maken en gingen we beiden opgelucht onze eigen weg. Pfff, bijna een flinke deuk in onze vakantie, maar het liep gelukkig goed af.

Woensdag 8 juli
Ruim een week geleden moest de Tour nog beginnen en waren mijn echtgenoot en ik nog alleen in ons vakantiehuis in Lorgues. Op dit moment zijn de kinderen alweer vertrokken en is de rust hier weergekeerd.
Vorige week woensdag kwam onze middelste zoon na bijna 1300 km fietsen in Lorgues aan. Hij had zijn eigen Tour de France erop zitten en was daarmee voor ons de grote winnaar van deze koers. De volgende dag arriveerden onze jongste zoon en zijn vriendin met de auto en daarmee was het huis bijna vol. Wij haalden aan het eind van de middag een vriend van het vliegveld in Marseille en vanaf dat moment draaide alles om DE TOUR. Tenminste voor de meeste mannen.
Op zaterdag volgden we de Proloog in Monaco, het was er bij lange na niet zo druk als wij gewend zijn van andere jaren. We gingen er met de trein heen, eerst van Les Arcs naar Nice en daar moesten we overstappen naar Monaco. We kochten een retour en konden zonder reservering in de 2,5 uur vertraagde slaaptrein uit Straatsburg plaatsnemen. In Monaco vonden wij een prima plek waar we de renners één voor één langs zagen komen. Toen de laatste renner ons gepasseerd was, dachten wij heel snel weer in de trein te zitten. Helaas was de ingang van het station waar wij vlakbij zaten, afgesloten en moesten we eerst nog een eind lopen voordat we in een dringende menigte terechtkwamen. Het was niet zo druk, maar een paar honderd mensen die een trein willen halen door dezelfde deur proberen te persen, levert stressvolle situaties op. Klemzittende wandelwagens en huilende kinderen waren het resultaat. De treinen reden af en aan en al snel waren we op weg naar Nice. Daar kregen we nog problemen met ons retourticket, want we hadden geen plaatsreservering op ons kaartje staan en mochten niet in de klaarstaande trein. Met nog een paar minuten voor vertrek op de klok en een hoop verwarring, lukte het toch nog om alles voor elkaar te krijgen en genoten we op de terugweg nog een keer van het prachtige spoortraject langs de Côte d'Azur.
Op zondag was er nog een dagje Tour voor ons, want de étappe kwam door Lorgues. Vrienden van ons die ongeveer 50 km verderop aan de kust kamperen, kwamen op bezoek en wilden ook wel eens het grote wielerspektakel meemaken. Het was heet aan de kant van de weg, maar we zagen eerst de kopgroep en daarna het peloton heel dichtbij langszoeven.
Dezelfde avond zaten we met een gezelschap van 8 mensen aan tafel, we leken wel één grote familie.
De rest van de dagen tot nu toe volgen we de Tour via de TV en rommelen de dag een beetje vol. Een beetje zwemmen, af en toe een wandeling naar het dorp - bijvoorbeeld voor de grote markt op dinsdagochtend - en soms moeten er natuurlijk ook boodschappen gedaan worden.
Het jaarlijkse vakantieschilderij hebben we al gemaakt en ook een bezoek aan de plaatselijke Cave om onze wijnvoorraad aan te vullen zit er al op (dit keer Château Sainte Béatrice, een van de vele domaines in Lorgues). Eigenlijk doen we gewoon wat we iedere vakantie doen en dat bevalt prima. Vandaag hebben we een bezoek gebracht aan Tourtour (volgens de borden 'het stadje in de hemel', inderdaad ligt het erg hoog en is het er prachtig) en vanavond hebben we gegeten in La Brasserie des Sarments, midden in Lorgues waar het gezellig druk was vanwege 'Le Marché Nocturne Artisanal et Musical'.
Morgen brengen we de grote wielervriend weer naar het vliegveld en dan zijn er voor mijn echtgenoot en mij nog een paar dagen om in alle rust te genieten voordat onze vakantie voorbij is.

Zaterdag 11 juli
Iets na 6-en arriveerden wij in het hotel in Dijon. Tussen Avignon en Valence waren veel files, voor de rest viel het wel mee. Onderweg zagen we ook nog toevallig onze vrienden die na hun vakantie aan de kust ook weer huiswaarts keerden. Tijdens onze gezamenlijke lunch konden we nog even heerlijk bijpraten voordat het voor dit jaar echt afgelopen was...

Zie hieronder een impressie van onze vakantie door op het fotoalbum te klikken.

Lorgues 2009

Meer informatie voor bezoekers aan Lorgues:
Lorgues

Groeten uit Dijon

Een kort blogje deze keer, alhoewel ik onderweg naar Dijon van alles bedacht wat ik op deze plek zou kunnen vertellen. Waarom er toch zoveel Engels gebruikt wordt als het ook in het Nederlands kan. Bijvoorbeeld een Nederlandse vrachtwagen die ons inhaalt met op de achterkant 'Logistics', terwijl het bedrijf zelf een oerhollandse naam heeft. Zoiets als 'Jansen Logistiek'. In dit geval was het geen Jansen, maar dat logistiek stond echt wel achter de naam op de vrachtwagen. En wat te denken van de aanduiding 'natural living plants' die je ziet staan bij het voorbijrijden van een Brabantse tuinder die in gewone, echte planten 'doet'. Moet dat nou, denk ik dan altijd. Maar dit soort overpeinzingen bewaar ik toch liever voor na de vakantie, dan ga ik me daar eens echt in verdiepen. In dit merkwaardige verschijnsel dat wij blijkbaar niet meer in staat zijn om elkaar in onze eigen taal dingen duidelijk te maken... Ik kom er op terug!
Maar nu eerst: vakantie. Vandaag halverwege in Dijon en morgen gaan we door naar de Provence. We strijken neer in Lorgues, waar we de komende weken een groot huis bewonen waar we waarschijnlijk geen internet hebben, maar wel een grote tuin en een zwembad. In de loop van de week krijgen we ook nog bezoek van een vriend en twee van de drie zonen met vriendin. Eén van die zonen zit nu bij ons op de hotelkamer, want hij is al dagen onderweg met zijn racefiets. Met een minimum aan bagage fietste hij al door België en Noord Frankrijk en vanaf hier heeft hij nog 5 dagen nodig om in Lorgues aan te komen. Tot nu toe vergaat het hem heel goed, een beetje moe in de benen maar daarvan herstelt hij steeds heel snel.
Wij gaan morgen weer met de auto verder, volgeladen met spullen van onszelf en ons bezoek. En de hond natuurlijk, die boft maar: vorig weekend Schiermonnikoog en nu alweer naar Frankrijk. Dat beestje komt nog eens ergens!

Ry Cooder in Carré

Gisteren zaten wij in een vol Carré in Amsterdam. We hadden er maandenlang naar uitgekeken, in november waren de kaarten al besteld. En het wachten werd beloond. We zaten op de 3^de rij in het midden voor het podium en hadden een fantastisch uitzicht op Ry Cooder! Ruim 30 jaar geleden draaiden wij zijn elpee 'Chicken skin Music' bijna grijs en in de loop der jaren bleven we die muziek mooi vinden. En nu stond die legende daar in levende lijve voor onze neus de ene na de andere gitaar te bespelen. De 'koning van de slidegitaar' heeft nog niets aan kwaliteit ingeleverd. Zijn 62 jaren zijn hem aan te zien, maar absoluut niet te horen.

Samen met Nick Lowe (ziet er nog steeds uit als 'Half a boy and half a man') en drummer - zoon Joachim (spreek uit Wakiem) Cooder - zorgt Cooder voor een grote diversiteit aan klanken. Blues, americana en texmex wisselen elkaar in rap tempo af.

De onbekende zangeressen van het voorprogramma - die door Cooder zelf meegebracht zijn - zorgen voor ritmische ondersteuning en een aardige backing sound. Juliette Commagere en haar toetseniste, die wat mij betreft eigenlijk de hoofdrol van het duo speelde. Ze bleek over méér uitstraling en meer zangkwaliteit te beschikken dan Juliette zelf.


De zogenaamde 'special requests' die ten gehore werden gebracht, waren niet helemaal spontaan maar klonken desalniettemin geweldig. Bij 'Crazy About An Automobile' verbaasde hij zich over de Amsterdamse bakfiets en met het laatste officiële nummer 'How Can A Poor Man Stand Such Times And Live' bracht hij nog even de actualiteit in door de banken van Wall Street als zondenbok neer te zetten.

Gelukkig speelde hij als toegift tóch nog 'He'll Have To Go´, mijn lievelingsnummer. Er werd afgesloten met ´Little Sister´, allemaal samen , volgens Ry Cooder: We're all together again, that's good!

Recensies:
Trouw
Oor

Deze week op IMMUUN: Alle remmen los
Op Station Mill -------- : Groeten uit Schiermonnikoog

Een oude traditie

Heel lang geleden, toen ik nog een klein kind was, gingen wij als gezin met Vlierden kermis asperges eten bij mijn oma. Dat was altijd ergens in het midden van mei, de zondag na Hemelvaartsdag. Ongeveer een maand later, als het kermis in Deurne was, kwamen mijn grootouders bij óns op de kermis en aten wij traditiegetrouw ook asperges. Voor mij is de smaak van die lekkere groente vooral verbonden aan deze herinneringen.

Inmiddels eet ik regelmatig asperges, vooral omdat ik ze nog steeds zo lekker vind. Ook al hebben de omstandigheden waaronder ik ze eet niks meer Vlierden of Deurne kermis te maken. Zo at ik dit seizoen de eerste asperges in Antwerpen en half mei at ik ze in Wenen. Vooral in Oostenrijk is de 'aspergecultuur' sterk aanwezig. Je kunt de groente daar in allerlei variaties nuttigen, maar het mooiste is toch wel dat iedereen daar de voorkeur geeft aan 'Spargel mit Holländische Sauce'. In Antwerpen eet je natuurlijk 'Asperges op Vlaamse wijze'. Die laatste manier is de wijze waaraan ook mijn oma en mijn moeder de voorkeur gaven: asperges met botersaus en hardgekookt ei eroverheen gekruimeld. Héérlijk.

Vanavond gaan we voor één keer een oude traditie in ere herstellen. We zijn namelijk uitgenodigd om 'op de kermis te komen' en asperges te eten. Welke variant het gaat worden, wachten we maar af, maar de smaak zal vast en zeker nostalgisch zijn.

Van die kermis zullen we wel niet veel zien, want echt in het centrum van Deurne komen we niet. Misschien als het heel mooi weer zou zijn geweest, maar ook het weer houdt blijkbaar van tradities want het regent dat het giet. Misschien klopt mijn herinnering daarin niet helemaal, maar voor mijn gevoel hoort dat wel een beetje bij Deurne kermis. Ik kan me ook kermissen uit mijn jeugd herinneren dat de zon scheen, maar vaak regende het dat het goot. Ongeveer even hard als op dit moment.

Dat weertype lijkt ook een beetje bij deze tijd van het jaar te horen. Ik herinner me gebeurtenissen tussen 10 en 20 juni die letterlijk in het water vielen. Een picknick in de bossen bij Waalre die afgebroken moest worden vanwege de stortbuien. Een verregend Festival Mundial. Een barbecue waarbij we onder het tentdak zaten te wachten tot we droog bij de barbecue onder het afdakje konden komen.
Gisteravond heeft het weer echter bewezen dat het niet aan tradities 'doet', want toen hadden we voor dezelfde barbecue niet eens een tent nodig en was het de hele avond droog.

Deze week op Station Mill: Wel of geen initiatief?
Deze week op IMMUUN--: Antilichaam

Smulvaart

Onze jaarlijkse familiedag stond in het teken van 'bootje varen, theetje drinken'. In plaats van naar de Overtoom, voeren we 2½ uur lang over de grachten van Utrecht. Nou ja, bijna 2½ uur, want we vertrokken ongeveer een half uur te laat. Dat had niks met de stiptheid van de schipper van de Smulvaart te maken, die was keurig op tijd.
Aan de Catharijnesingel meerde hij net voor half 12 af, onze geplande vertrektijd. Het duurde even voordat we ons allemaal geïnstalleerd hadden en voordat de hele familie - 8 personen en 2 honden, de katten hadden we maar thuis gelaten - compleet was. Dreigementen per mobiele telefoon dat de soep koud werd, konden er niet voor zorgen dat de laatkomers op tijd bij de boot waren. Er stond inderdaad wel soep op ons te wachten, maar dat was koude gazpacho. Die werd er niet koud of warm van dat wij wat later begonnen met onze lunch.
Toen de trossen los waren, konden we dan eindelijk gaan varen. We zaten in een middelmaat sloep en er stond een overvolle gedekte tafel waar we gezellig aangeschoven waren voor onze lunch op het water. Het is heel bijzonder om de stad vanaf het water te bekijken en ook óp het water gebeurt van alles. Het lijkt een ongeschreven wet dat passagiers van andere boten naar je zwaaien, het heeft iets weg van de gebruikelijke groet tussen bus- en vrachtwagenchauffeurs. Het zorgt in ieder geval voor een gemoedelijke sfeer. Onze schipper was vriendelijk, maar bemoeide zich niet teveel met ons en daarom hadden wij toch het idee dat we met familie onder elkaar waren.
We aten en dronken wat en genoten ondertussen van Utrecht, voor het merendeel van ons al jaren woon- en/of werkplaats. Onderweg legden we aan de Oude Gracht nog even aan, zodat we kort van boord konden voor een sanitaire stop. De schipper wist precies bij welk café ze daar niet moeilijk over deden en dat klopte ook helemaal.
Na de smulvaart - waarbij we wél meer dan genoeg gegeten hadden, maar lang niet alles opkonden - brachten we een bezoek aan het Kruideniersmuseum Betje Boerhave op 't Hoogt. Beneden bevindt zich een echt oud winkeltje waar je nog allerlei 'vergeten' snoep uit stopflessen kunt kopen en boven zijn in vitrines voorbeelden van het assortiment tentooongesteld dat vroeger in kruidenierswinkels te koop was. Mijn broer en ik - kinderen van de 'VIVO' - herkenden er veel artikelen die we vroeger zelf verkochten en ook de oude weegschalen en thee- en koekblikken kwamen ons erg bekend voor. Het is een klein museum, je dwaalt er geen uren in rond en daarom hadden we nog tijd genoeg over om op het Neude op een terras neer te strijken.
Als afsluiting van de dag gingen we barbecuen bij een van onze kinderen thuis in Utrecht. Terwijl we zaten te eten, namen we de dag nog eens door en konden alleen maar concluderen dat die geslaagd was. Volgend jaar weer een Lievendag!

Deze week op Station Mill: Mill ging stemmen
------------- op IMMUUN -: Waterstofperoxide

Vuurplaats

Wij wonen in een prachtig huis met oorspronkelijk 3 'vuurplaatsen'. In het jaar dat wij in Philadelphia in de USA woonden, heb ik geleerd dat het aantal 'fireplaces' bepalend is voor de waarde van je huis. Hoe meer mogelijkheden om vuurtje te stoken, hoe meer je huis daar waard was. Ter verduidelijking: wij woonden in Philadelphia in een huis dat geen enkele fireplace bezat.

Terug naar Mill. In ons huis hebben wij tegenwoordig alleen nog maar 3 schouwen, want de mogelijkheid om vuurtje te stoken is er niet meer. De schoorstenen en rookkanalen zijn dichtgemaakt als gevolg van een trieste gebeurtenis in de tijd dat de vorige bewoners nog in ons huis woonden. In ons vorige huis in Nieuwegein hadden we wel een open haard en na aanvankelijk enthousiast stoken, verloren we al gauw de belangstelling voor deze sfeermaker. Want behalve voor sfeer, zorgt een open vuurplaats ook voor veel stof en roet. Wij hebben daarom nooit iets gedaan om de rookkanalen weer te openen met het idee dat we daar later nog wel eens over na wilden denken. Dat later is inmiddels door onze verkoopplannen achterhaald, maar mooi vinden we die lege schouwen eigenlijk niet. Tijdens de open atelierroute in St. Anthonis besloten we daarom om voor de lege schouwen in de eetkamer en de bibliotheek beelden te kopen bij Marleen van de Steeg - van Kemenade. We hadden al eerder een beeld bij haar gekocht en ook deze keer vonden we wat we zochten.
De twee beelden voor de eetkamer hadden we direct na de atelierroute al opgehaald. Voor de bibliotheek maakte ze op ons verzoek een groter exemplaar en dat kregen we gisteren thuisbezorgd. Wij zijn nu helemaal blij met onze 'vuurplaatsen', de beelden staan er prachtig.
Op Station Mill is in de rechterkolom een diavoorstelling te vinden van enkele van haar beelden.

Dat bewuste blog heeft deze week voor veel ellende gezorgd. Eigenlijk heb ik het nu over het 'oude' Station Mill dat bij het Volkskrantblog draaide. Daar heb ik 4 jaar met veel plezier allerlei verhalen over Mill en omstreken op gepubliceerd en ik hoop dat ik ze ooit nog terugzie. Voor meer informatie hierover kun je verder lezen op mijn nieuwe blog Station Mill.

Deze week op Station Mill: Tobben
-------------- op IMMUUN---: Zoek de verschillen

Zondagochtend thuis

Enigszins de tel kwijt vanwege recente veelvuldige afwezigheid en daarna alle vrije dagen thuis, besef ik opeens dat het zondagochtend is. Zondagochtend is voor mij 'blogtime', waar ter wereld ik ook ben. Klinkt behoorlijk decadent, ik weet het, maar vorige week zondagochtend zat ik toch echt aan mijn keukentafeltje in Helsinki te bloggen. Helemaal overdreven is mijn globale terminologie dus niet.
Maar nu zit ik weer gewoon thuis in Mill achter mijn bureau waarop de stapels post al een paar dagen liggen te schreeuwen om aandacht. Die post moet nog maar even wachten, eerst bloggen.
Eigenlijk valt er niet zoveel te melden nu. Want in tegenstelling tot alle Nederlanders die dit lange weekend aangrepen om er eens heerlijk op uit te trekken, genoten wij eindelijk eens van het luie niksdoen. Gewoon gekeutel in en om het huis, een beetje boodschappen en natuurlijk zaterdag weer eens lunchen in Den Bosch. Daar was het al een paar weken niet meer van gekomen, maar nu zaten we heerlijk in de zon op een van de vele terrassen aan de Parade. Daarna zijn we nog even de stad in geweest om cadeautjes te kopen voor dierbare jarigen in de komende week en deden we nog snel even wat boodschappen op de markt. Op de radio hadden we al gehoord dat er een demonstratie in 's-Hertogenbosch zou zijn van de extreemrechtse NVU (Nederlandse Volksunie), maar behalve het geluid van wat helikopters in de lucht hebben we daar niks van gemerkt. Zelfs daar kan ik dus niks over melden.
We moesten weer op tijd naar huis, want de enige afspraak die we voor dit weekend hadden gemaakt was zaterdagmiddag half 5. Dan zou een goede vriendin die net terug is uit Hong Kong een kopje koffie komen drinken.

Oude (en nieuwe) vrienden vond ik deze week ook weer terug op Facebook. Meer dan een jaar geleden meldde ik me aan voor deze netwerksite, maar deed er verder helemaal niks mee. Toen ik een paar dagen geleden op internet aan het zoeken was naar gegevens van een zakelijke relatie, stuitte ik opeens weer op deze vriendensite. Eigenlijk is het een leuke manier om niet alleen in Nederland, maar over de hele wereld bekenden via onternet te ontmoeten. Ik heb dus mijn profiel maar eens flink opgepimpt, zowel in het Nederlands als in het Engels en ben weer actief geworden op Facebook. Via deze website ontdekte ik ook nog een geweldige site waar je je reizen kunt opslaan en plannen. Mooi voor je eigen overzicht en voor medereizigers die je tips kunnen geven over plaatsen waar je naartoe wilt. Neem maar eens een kijkje op www.dopplr.com. Je kunt natuurlijk ook registreren en het zelf gaan gebruiken.

Citykoti.com

Zondagmorgen half 10 (in Nederland pas half 9) zit ik op de bank van ons mini-appartementje midden in Helsinki. Gisterochtend van huis vertrokken, nadat ik net een halve dag en een nacht thuis was van het bezoek aan Wenen met aansluitende afspraak in Utrecht. Deze week heb ik nog niet veel van Mill gezien.
Wij vlogen vanaf Düsseldorf via Hamburg naar Helsinki en arriveerden daar om half 6 plaatselijke tijd. Met de speciale bus van Finnair duurde het nog 3 kwartier voordat we afgezet werden bij het Centraal Station. We konden verder lopend naar het appartement dat we geboekt hadden, omdat alle hotelkamers al bezet waren toen mijn echtgenoot te horen kreeg dat zijn lezing op het congres van ECCMID geaccepteerd werd. Geen luxe hotelkamer voor ons waar je een opgemaakt bed vindt en niks hoeft te doen voor je ontbijt, maar een superklein appartementje (www.citykoti.com) waar al het serviesgoed aanwezig is, maar de koelkast er leeg bij staat. Gelukkig was gisteravond de supermarkt bij het metrostation nog open en hebben we nu wat te eten.
Mijn echtgenoot is inmiddels vertrokken en omdat ik niet ingeschreven ben voor het congres - en ik dat ook niet wens - zit ik hier even te genieten van een vrije zondagochtend. Buiten schijnt de zon, het wordt zo tijd om eens wat indrukken op te gaan doen van deze stad.

Inmiddels is het laat in de middag en heb ik al veel gezien en gedaan in Helsinki. Mijn echtgenoot is al lang terug naar het congres en blijft daar nog even om de ingelaste workshop van Ab Osterhaus over het H1N1-virus (Mexicaanse griep) bij te wonen. Straks zie ik hem wel een keer verschijnen en dan gaan we ergens eten.
Vanochtend ben ik eerst richting Centraal Station gelopen omdat ik er een foto van wilde maken. Het is in late Jugenstil (1914) van de Finse architect Eliel Saarinen. De toren wordt op dit moment gerestaureerd en is helaas verpakt in bedrukt bouwdoek.
Vanaf het station ben ik richting Senaatplein gelopen waar de reusachtige witte Kathedraal van Helsinki staat. Het plein wordt behalve door dit bouwwerk gedomineerd door nog 3 andere werken van dezelfde Finse architect: Carl Ludvig Engel. In 30 jaar, tussen 1822 en 1852 bouwde hij daar het Parlementsgebouw, het hoofdgebouw van de Universiteit van Helsinki, de Nationale Bibliotheek van Finland en de kathedraal dus. Allemaal prachtige voorbeelden van neoclassisisme.
De wandeling naar de haven was nu niet ver meer. Daar heb ik eerst koffie gedronken, vervolgens wat over de markt gelopen en heerlijke kersen gekocht. Inmiddels had mijn echtgenoot zich weer bij me gevoegd en hebben we de boot genomen naar Suomenlinna, een eiland vlakbij Helsinki dat al sinds 1991 op de werelderfgoedlijst van Unesco staat. Het is van oorsprong een maritiem fort op 'kanonsafstand' van Helsinki voor de verdediging van de stad. Het eiland herinnert nog aan de tijd dat de ligging van Finland tussen Oost en West wel eens problemen opleverde.
Wij hebben op Suomenlinna heerlijk geluncht en van het mooie weer genoten. Daarna zijn we weer met de boot teruggegaan en is mijn echtgenoot weer naar het congres vertrokken. Ik ben nog even de stad in geweest en heb daar - eindelijk - de schoenen gevonden waar ik al heel lang naar op zoek was. Ik wist precies wat ik wilde, maar kon ze in Nederland en België nergens vinden. Ook vorige week in Oostenrijk zag ik niks wat er op leek. Maar nu heb ik dan toch hoge sandalen zónder metalen gespen en met genoeg stevigheid voor mijn enkels. Voor het kind van een collega moest ik nog op zoek naar een exacte kopie van een kwijtgeraakte Finse knuffel en die heb ik gelukkig ook gevonden. Heerlijk is dat hier op zondag gewoon alles open is, Helsinki is overigens een echte winkelstad. Na een bezoekje aan de supermarkt zit ik hier nu met een lekker glaasje en een reep chocolade dit stukje te typen. Van de foto's heb ik al een album gemaakt, dat zal ik hieronder zetten.

Helsinki 17 mei 2009

Wenen - Utrecht

Voor een kort bezoek waren wij deze week in Wenen. Dinsdagavond heen en donderdagochtend héél vroeg weer terug. Dat heen was nog bijna niet gelukt, want toen ons vliegtuig landde op Vienna-Schwechat bleek dat op het verste achteraf baantje te zijn dat er maar te vinden was. We moesten allemaal blijven zitten en we werden vriendelijk verzocht te wachten. Toen werd er omgeroepen dat er passagiers die uit Mexico kwamen aan boord waren en die moesten eerst onderzocht worden op aanwezigheid van het griepvirus. Er kwamen 2 artsen met mondkapjes het vliegtuig binnen en de desbetreffende personen werden naar voren geroepen. Het ging om ongeveer 8 mensen, bij hen werd met een oorthermometer eventuele koorts gemeten. Bij een enkeling moest het opnieuw en de sfeer in het vliegtuig werd een beetje lacherig. Gelukkig werd bij geen van deze reizigers iets geconstateerd en mochten we allemaal met de bus naar de airport terminal. Onderweg werden we nog door de - lege - ambulance ingehaald en bij het verlaten van de bus kregen we van die chauffeur allemaal een A4-tje met uitleg over het virus. Welkom in Wenen, dat deze passagiers ook half Schiphol hadden kunnen besmetten tijdens hun transfer was blijkbaar niks om je druk over te maken. Wat een willekeur in het voorkomen van een pandemie.

In Wenen stond lieve, trouwe Anita ons al op te wachten om ons naar Hilton Vienna Plaza aan de Schottenring te brengen. Omdat het al laat was, hebben we alleen even de bagage gedropt en zijn toen meteen gaan eten bij Appiano. Een origineel Oostenrijks restaurant waarvan de uitbaatster dezelfde - redelijk zeldzame - achternaam heeft als Anita Frauwallner, ook al kenden ze elkaar niet. Het zorgde wel meteen voor een heel familiaire sfeer en het eten was er overigens ook heel erg lekker.
De volgende dag waren er een paar vaste agendapunten, maar we hadden ook het plan om 'Het Laatste Oordeel' van Jeroen Bosch dat ook in Wenen blijkt te 'hangen' te gaan bewonderen. Na wat navraag gedaan te hebben en vooral dankzij ons eigen onderzoek op Google, kwamen we erachter dat het in de Gemäldegalerie der Akademie der bildende Künste aan de Schillerplatz te vinden was. We konden het nog net voor de lunch in het imposante Albertina bekijken. Op de foto boven dit stukje zie je een fragment van het middenstuk van de triptiek. De foto is 'illegaal' genomen en van heel dichtbij, mar geeft toch redelijk de sfeer van het stuk weer.
In het café bij het Albertina aten we alweer asperges en daarna wilden we nog even de Stefansdom bezoeken voordat we weer aan het werk moesten.
's Avonds was er het mini-symposium in het Billroth-Haus waarvoor we uiteindelijk gekomen waren. Het liep allemaal nogal uit en de geplande eindtijd van 21.30 werd uiteindelijk 22.30 uur. Daarna was er nog een diner waar we niet onderuit konden en zo werd het opeens half 1 voordat we opstonden om naar het hotel te gaan. Het werd een korte nacht, want om half 5 ging de wekker en om half 9 landden we alweer in Amsterdam. Zonder oponthoud door het Mexicaanse griep- of ander virus. Dat betekende dat mijn echtgenoot nog ruim op tijd was voor de Masterclass Autoimmuniteit in Karel V die hij om 11 uur moest geven. Ik had een lunchafspraak en daarna was het heerlijk om weer eens in Utrecht rond te wandelen én te shoppen natuurlijk. Vanavond zijn we nog in Utrecht, morgen thuis en zaterdag vertrekken we naar Helsinki. Daarover binnenkort meer.