Groeten uit Sydney

(Darling Harbour Sydney)

Terwijl ik dit schrijf, ben ik al lang aan de donderdag begonnen. Nederland ligt net in bed, maar hier is het al 11 uur 's ochtends. Omdat het tijdverschil zo groot is, kun je er gewoon niet aan toegeven en is er van een jetlag nauwelijks sprake. Het helpt niet om een beetje bij te slapen, de tijden lopen gewoon te ver uit elkaar. Gewoon meedraaien met het ritme van de dag waar je bent, helpt in ieder geval voor mij het beste.
Het is wel de meest gestelde vraag, zowel door de thuisblijvers als door de mensen hier. Iedereen maakt zich druk over onze jetlag, behalve wij dus. Het is inderdaad wel een beetje onwezenlijk dat we bijvoorbeeld een hele dag gemist hebben, maar die halen we op de terugweg wel weer in! In het vliegtuig slapen valt niet mee, maar af en toe een beetje doezelen helpt de ergste vermoeidheid te bestrijden. Verder hoef je ook niet veel te doen, zo'n vliegreis doe je toch eigenlijk in de spaarstand wat je energieverbruik betreft.

Dat ligt wel wat anders voor het verblijf zelf, dan is het volle kracht vooruit en zoveel mogelijk doen, zien en genieten. Want behalve voor werk, zijn wij hier natuurlijk ook voor ons plezier. Ons motto is dan ook: als we er toch zijn, willen we ook zien waarom het er de moeite waard is. In Brisbane was dat duidelijk de Brisbane River en de fraaie city. Veel moderne architectuur, vooral de vele bruggen zijn daar voorbeelden van. Opvallend is ook dat er heel veel prachtige bruggen aangelegd worden die speciaal voor voetgangers en fietsen zijn, dat geldt trouwens ook voor de nieuwe bruggen in Sydney.

Op dit moment zijn we in Sydney, ik gebruik de meeting om dit stukje te maken. Mijn echtgenoot heeft net zijn presentatie succesvol afgesloten en de volgende spreker is nu bezig. Hij heeft het o.a. over Prevenar^®, het vaccin dat onlangs in Nederland voor enige onrust zorgde omdat er misschien iets mee aan de hand was. Niks meer over gehoord trouwens, het is ook erg onwaarschijnlijk dat er door dit vaccin zuigelingen overlijden. Voor Onderzoeksgroep MINOES heb ik in het verleden een website gemaakt over een onderzoeksproject met Prevenar^®.
Vandaag zitten we dus de hele dag binnen, lekker koel met de airco aan terwijl het buiten over de 30^oC is. De Luminex^® Multiplexing Technology Meeting duurt tot ver in de middag en vanavond 'moeten' we met de organisatie en andere sprekers mee uit eten. We gaan naar een BYO restaurant. BYO betekent 'Bring Your Own' en dat wil zeggen dat je zelf je (alcoholische) dranken mee kunt brengen. Er is al discussie geweest over welke 'fine wines' op tafel zullen komen als we vanavond eten in een 'Exquise French Restaurant'. Ongelooflijk dat een echt goed Frans restaurant de eer niet aan zichzelf wil houden en het toelaat dat er wijnen op tafel komen die ze zelf niet kunnen aanbevelen...
Morgen is er een bijeenkomst in het St. George's Hospital en daarna hebben we nog anderhalve dag voordat we zaterdagavond om 21.45 uur weer vertrekken uit Sydney. Lees onze verhalen op onze reislog!

Codes, foutmeldingen en 184 hoogleraren

(Academiegebouw (University), Utrecht, the Netherlands. Photographed by Rutger Hermsen in april 2006)

Na het drukke weekend van vorige week, was er nu wat meer tijd om uit te rusten van een drukke week. Dat geldt tenminste voor mij, want mijn echtgenoot verkoos de actieve variant van ontspanning. Hij liep vanmiddag een persoonlijk record tijdens de jaarlijkse Zevenheuvelenloop. Petje af!
Ik daarentegen ben vandaag nauwelijks de deur uitgeweest, maar heb me suf gezocht naar een fout in een bepaalde HTML-code die ik voor een website wilde gebruiken. Tot nu toe is het me niet gelukt om het op te lossen, maar ook hier geldt: de aanhouder wint. Het komt wel goed.
Voor een andere website waar ik deze week mee bezig was, heb ik ook nogal zitten goochelen met nulletjes, haakjes, vinkjes etc. voordat ik de eerste pagina foutloos online had staan. Zonder heel technisch te worden, wil ik hier toch even verklappen dat het om een fout PHP-bestand ging dat bij de nieuwe software meegeleverd was. Een mail hierover is uiteraard al onderweg naar de leverancier.

Gelukkig heb ik niet de héle week achter de pc gezeten, want hoe leuk ik mijn werk ook vind, ook ik wil af en toe graag wat anders doen om te ontspannen.
Dat kon op dinsdag volop tijdens de promotie van de kersverse doctor Niers. Voor haar behoorlijk inspannend, maar voor mij een feestelijke vrije dag. Vanaf ongeveer 1 uur 's middags, toen ik in Cuijk in de trein stapte, was ik er even helemaal uit. Natuurlijk miste ik in Nijmegen op spoor 1 de aansluiting naar Utrecht - dat kan ook bijna niet anders als de Veolia treinen met eeuwige vertraging ook nog een extra station aandoen tussen Cuijk en Nijmegen Heijendaal - maar de intercity naar Den Helder stond op een ander spoor klaar. Ik was nog ruim op tijd in het Academiegebouw en zag op mijn gemak de feestelijk geklede vrienden en familie van de promovenda de zaal binnenkomen. Voor veel mensen is zo'n gelegenheid de eerste keer dat ze in de mooie Senaatszaal plaatsnemen en het is leuk om de bewondering op de gezichten te zien als ze de portretten aan de muur zien.
De traditie van het vastleggen van de Utrechtse hoogleraren in een geschilderd portret stamt al uit 1686, toen de Universiteit van Utrecht 50 jaar bestond. Het was gebruik dat een hoogleraar bij of na zijn benoeming zijn portret aan de universiteit aanbood. Er waren hoogleraren die dat nog tijdens hun loopbaan deden, zodat zij lang naar hun eigen beeltenis konden kijken als zij in de Senaatszaal vergaderden. Later werden de portretten meestal na overlijden aangeboden. Deze traditie is een tijd in onbruik geweest, maar aan het einde van de vorige eeuw weer opgepakt. De unieke Utrechtse collectie telt ruim 500 portretten, waarvan er 184 in de Senaatszaal in het Academiegebouw hangen. Genoeg om naar te kijken dus als 'de voorstelling' te moeilijk wordt voor 'leken'oren.
Het onderwerp van de promotie was voor mij bijna 'gesneden koek', want ongeveer de helft van de lezingen die mijn echtgenoot afgelopen jaar gehouden heeft, gingen over hetzelfde: het PandA project (Probiotics and Allergy) over een groot onderzoek naar het voorkomen van astma en allergie bij kinderen met een verhoogd risico. Ik zat er dan ook ontspannen bij en concentreerde me intussen op de commissie achter de tafel. Bijna allemaal (oude) bekenden en altijd weer leuk om ze daar in toga te zien zitten.
Na de vlot verlopen verdediging was er een gezellige receptie en 's avonds genoten we van een heerlijk diner bij De Nonnerie in Maarssen. Ik zat naast de schoonmoeder van de nieuwe doctor en die blijkt uit hetzelfde dorp te komen als ik. Door het leeftijdsverschil van een paar jaar kenden we elkaar nog niet, maar er waren wel heel veel 'gemeenschappelijke' bekenden. En dan bleek ze ook nog op hetzelfde kantoor gewerkt te hebben als mijn schoonvader, hoe klein kan de wereld soms zijn!
Alles bij elkaar was de dinsdag een heerlijk vrije dag voor mij, maar op woensdag moest er natuurlijk hard gewerkt worden om wat tijd in te halen.

Dat zal ook voor de komende week gelden, want voordat we zaterdag naar Australië vertrekken, moeten er nog wat projecten klaar zijn. En ook Sinterklaas zit me een beetje te plagen, tussendoor zal ik daar ook flink aan moeten werken...

Deze week op Station Mill: Sinterklaas en Carnaval

Com amor de Cesária Évora - van America naar Hilversum

Het was een spannende week: zouden we alsnog naar de studio van Adres Onbekend mogen komen? Wie het commentaar onder de vorige blog gelezen heeft, begrijpt wat ik bedoel. De hele week bleef het ook spannend, maar vrijdag kwam het verlossende mailtje! Ondanks dat niemand zich afgemeld had, werden we toch uitgenodigd. Dat was echt een verrassing, we waren helemaal blij en vertrokken met een grote glimlach op ons gezicht naar Horst-America. Want daar was die avond het eerste slotconcert 2009 van Rowwen Heze en wij waren de gelukkige bezitters van kaarten voor de vrijdagavond.

Het grote evenement waar heel Horst-America van op z'n kop staat, wordt steeds professioneler. Ooit begonnen met een enkele feesttent in een wei, is er anno 2009 een heel complex verrezen. Compleet met 'tuin' en meer dan levensgrote reclamezuilen waarop de bandleden zijn afgebeeld. Het is ook niet meer één tent, maar je loopt via allerlei aangebouwde tenten die verschillende functies hebben zoals bar, garderobe, bonnenkassa etc. naar dé Rowwen Heze-tent waar het grote festijn plaatsvindt. We waren er 2 jaar niet meer geweest en het viel ons op dat het wel commercieel begint te worden. De consumptiebonnen van de vrijdagavond zijn bijvoorbeeld niet meer geldig op zaterdag of zondag, de bemande garderobe is vervangen door kluisjes die vrij prijzig zijn (€ 5 huur!) en constant wordt er melding gemaakt van het feit dat er overal bewakingscamera's hangen. Goed georganiseerd, dat is het. En dat moet natuurlijk ook wel als er duizenden mensen komen feesten. Want die mensen zijn nog steeds hetzelfde: er wordt gezongen, gelachen, gedanst (nou ja, gestampt) en héél hard 'boeren' geroepen. Het bier gooien is ook nog steeds volop aanwezig en jonge mannen met ontbloot bovenlijf zie je overal. Zelfs Karin Bloemen - die een kort gastoptreden deed - maakte er een opmerking over: "Ik heb nog nooit zoveel blote mannen bij elkaar gezien!" Zou ze trouwens speciaal voor de gelegenheid die bijzondere felgroen met rode jurk gedragen hebben? Wij zeiden vroeger altijd dat rood met groen niet bij elkaar kon: Rood met groen is boerenfatsoen riepen wij als kind. Maar och, Karin Bloemen kan het hebben.
Zoals gewoonlijk eindigde de band met De Peel In Brand, Rosa Munda en natuurlijk het Limburgs Volkslied 'Waar In't Bronsgroen Eikenhout'. (Dat zul je bij een optreden van Guus Meeuws niet meemaken dat hij het Brabants volkslied gebruikt als afsluiting, hij kan hoogstens zijn eigen 'Brabant' zingen...)
Helaas was bij het verlaten van het terrein het 'verkeer' niet zo goed geregeld als bij het komen, zoals immer was het weer een chaos - het duurde 'slechts' een uur om van het parkeerterrein op de openbare weg te geraken.

Zaterdagochtend moesten we flink aan de slag, want 's avonds kregen we eters. Het meeste eten had ik vrijdag al voorbereid, maar niet alles kon van tevoren worden klaargemaakt. Het menu was Mexicaans, we begonnen met nachochips met guacamole, daarna pompoensoep met pompoenpitten en -olie, het hoofdgerecht bestond uit preitaartjes met kip en een zoete salsa van wortelen en sinaasappel met avocado. Aan het toetje zat niks Mexicaans, dat was gewoon lekker triple cherry ijs van AH met een koekje. Erbij een lekker glas wijn (Chateau Ste. Béatrice uit Lorgues, zelf meegenomen uit de Provence) en koffie na. Zo hoopten we de toekomstige promovenda en haar partner een beetje te steunen voordat ze dinsdag haar proefschrift moet verdedigen in Utrecht.

Vanochtend stonden we alweer vroeg op om op tijd in Hilversum te kunnen zijn. Voordat we daarheen konden, moesten we eerst de hond nog even naar vrienden in Mill brengen en daarna reden we zonder oponthoud naar Hilversum. We waren er ruim op tijd en zagen langzaam de andere genodigden van Adres Onbekend binnendruppelen. Leuk om het AKN-gebouw nu ook eens in het echt te zien. Ik kende het alleen van de vele foto's die ik ooit als hoofd van de afdeling Commerciële Zaken en PR van een grote landelijke installateur (HOMIJ Technische Installaties bv) heb moeten verwerken in allerlei presentatiemateriaal.
Net voor 12-en werden we gehaald om de uitzending in het mediacafé bij te wonen. Onderweg zagen we Cesária al zitten in het rookhok en eigenlijk verbaasde ons dat helemaal niks. We werden verwelkomd door Ron Kas en Pien van Rosmalen en gingen bij de andere genodigden zitten. Op de rijen voor ons zaten de mensen die naar de studio waren gekomen omdat ze naar iemand op zoek waren of omdat ze een oplossing daarvoor hadden. Er heerste een gezellige drukte en Ron Kas vertelde kort wat de bedoeling was. Zo mochten er mensen met een speciale herinnering aan Cesária wat in de uitzending vertellen en we hoefden niet echt rekening te houden met de uitzending zelf. Er mocht gerust wat tussendoor gepraat worden, we kregen koffie en broodjes en de uitzending begon.

(la diva aux pieds nus)

Behalve de zoektochten waren er natuurlijk de optredens van Cesária Évora. Leuk omdat allemaal van zo dichtbij mee te maken. We konden volop fotograferen en filmen en er waren zelfs aanwezigen die de zangeres persoonlijk kenden en tussendoor met haar konden bijpraten. De uitzending verliep heel vlot, een aantal zoektochten werden nog binnen de 2 uur die we er zaten opgelost met af en toe heel emotionele momenten.
Na afloop was er nog gelegenheid om de nieuwe cd van Cesária Évora aan te schaffen en zelfs door de zangeres te laten signeren. Na Ron Kas bedankt te hebben, zijn we naar Utrecht vertrokken. Daar hebben we koffie gedronken bij onze jongste zoon en zijn later met hem en zijn vriendin naar Den Bosch gereden waar we met de hele familie gegeten hebben bij Picasso. Een prachtige afsluiting van een volle dag!


Deze week op IMMUUN: Aangewakkerde vaccinatieangst
Deze week op Station Mill: Toerisme in Mill?

Adres Onbekend

Zoals gewoonlijk op zondag als we thuis zijn, luisterde ik vandaag tussen 12 en 2 naar Adres Onbekend van de KRO op Radio 2. Ik volg graag zoektochten naar verre verwanten of uit het oog geraakte bekenden. Altijd ben ik er dan gespitst op of er iemand zoekt naar een 'Lievendag'. Zelf ben ik al jaren 'bezig' om mijn stamboom uit te zoeken, maar vanwege de beperkte tijd die ik daarvoor heb, schiet dat niet echt op. Het zou mooi zijn als er op deze manier zomaar een Lievendag aan komt waaien.
Tot nu toe is dat niet gebeurd, het is in al die jaren dat ik al naar dit programma luister, ook nog maar één keer voorgekomen dat er gezocht werd naar iemand die ik persoonlijk ken. Een oud collega die er geen prijs op stelde dat zijn jeugdliefde contact met hem op wilde nemen. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen.
Neemt niet weg dat ik het iedere week weer leuk vind om te horen waarom mensen zoeken en wat er gebeurt als ze elkaar ook werkelijk gevonden hebben. Niet afgeleid door beelden die meestal nogal onnatuurlijk overkomen, zoals bij het televisieprogramma Spoorloos (ook KRO trouwens), kan ik dan meevoelen met de emoties die er op dat moment bij de betokkenen spelen. Ik vind het een mooi programma.

Vorige week werd er aangekondigd dat Cesária Évora op 8 november live in de uitzending zou komen. Om daarbij aanwezig te kunnen zijn, moest je een mail sturen met een leuk verhaal over herinneringen aan haar of wat je met haar muziek hebt. Nou hebben wij alweer heel wat jaren geleden een optreden van haar bijgewoond. Dat was een belevenis op zich. Een klein vrouwtje van de Kaapverdische Eilanden dat heel Vredenburg (Utrecht) in haar ban had. Op blote voeten stond deze zangeres op leeftijd (nu is ze 68) de meest prachtige versies van Morna-muziek ten gehore te brengen. Morna is afgeleid van de Portugese Fado, maar heeft meer Afrikaanse ritmes en de essentie van deze muziek bestaat uit droefheid, verlangen en nostalgie. Cesária weet daar bovendien ook hoop en vreugde aan toe te voegen. Het is een feest om haar live te horen (en zien).
Ze treedt altijd op blote voeten op, dat begon als referentie aan haar eerste album uit 1988 (La Diva Aux Pieds Nus), maar ze gebruikt het inmiddels als steunbetuiging aan de dakloze vrouwen en kinderen die er op de Kaapverdische Eilanden nog altijd te veel rondlopen.

Bij Adres Onbekend werden vandaag 10x2 kaarten uitgedeeld, helaas vielen wij niet in de prijzen met ons verhaal over haar optreden in Vredenburg waar ze af en toe - tussen 2 nummers door - even ging zitten om een sigaretje te roken en een glaasje te drinken. Wij zullen het moeten doen met de cd's die we inmiddels van haar hebben, de nieuwe “Nha Sentimento” gaan we snel aanschaffen!
Lees meer over Cesária op www.cesaria-evora.com.

Deze week op Station Mill: Doen alsof

Never a dull moment

Darling Harbour, Sydney Australië

Het zou een rustige week worden, er stond niks bijzonders op het programma. Daar waren we ook wel aan toe na de drukte van de afgelopen weken. Maar we hadden het kunnen weten, rustige weken bestaan gewoon niet bij ons. Niet dat we deze week harder moesten werken dan anders of dat we veel aanloop hadden, dat was het allemaal niet. Toch gebeurde er weer van alles.

Allereerst kregen we maandag een telefoontje van de verhuurder van ons vakantiehuis in juli 2010. De eigenaar heeft aangegeven dat hij het huis niet meer wil verhuren, dus onze voorboeking was daarmee voor niks. Dachten we een leuk huis te hebben gevonden, maar moesten we opnieuw gaan zoeken naar een huis met zwembad, buitenkeuken, beetje flinke tuin, internet, waar huisdieren zijn toegestaan, dat ook nog in de Provence moet liggen en niet onbelangrijk - betaalbaar is. Dat was even zoeken, maar dinsdag heb ik een nieuwe voorboeking gedaan. Een mooi huis op 10 km afstand van Avignon, dat precies in de periode die wij willen gaan nog vrij was. En nu maar hopen dat deze voorboeking wel definitief zal worden.

Op woensdag kregen we de bevestiging dat we eind november ruim een week naar Australië gaan. De vraag of we in die periode konden, was al eerder gesteld, maar we hadden er niks meer over gehoord. Zoiets gebeurt wel vaker en dan vergeten we het ook meteen weer. Maar woensdagochtend kwam er opeens een voorstel met vluchten naar Brisbane en Sydney. Het gaat dus toch door! Dat betekende wel dat ik ons reisje naar Parijs dat we eigenlijk in het laatste weekend van november zouden maken, moest proberen te verzetten. Met een kleine bijbetaling gaat dat zeer waarschijnlijk ook lukken, we zitten nu nog te wachten op bevestiging van de trein. Als de tickets daarvoor beschikbaar zijn, gaan we niet eind november maar in februari naar Parijs. Dat houden we nog tegoed dus.

Het leek wel of ik de hele week bezig was met reisjes plannen of om- boeken. Nou hebben we voor het einde van het jaar ook nog een paar dagen Keulen staan en daarvan vond ik steeds dat het net een dag te lang was. Dat heb ik ook maar meteen aangepakt en de laatste dag van de boeking afgehaald. Dat gaat heel gemakkelijk als je geboekt hebt via www.booking.com. Gewoon via je eigen beveiligde pagina naar je boekingsoverzicht en daar wijzigen wat je zelf wilt. De bevestiging krijg je per e-mail en het is geregeld.

Maar eerst gaan we dus naar Australië, dat hadden we in 2006 niet gedacht, dat we er zo snel weer heen zouden gaan. Wij vonden Sydney een geweldige stad en zijn erg blij dat we opnieuw de gelegenheid krijgen om daar weer rond te lopen. Lekker een visje eten in Darling Harbour of op de Sydney Fish Market. En misschien houden we zelfs nog wel even tijd over voor de sinterklaasinkopen die we eigenlijk in Parijs zouden doen. Maar het allermooiste voor mij is toch wel dat het daar ZOMER is! Wat zal ik daarvan genieten, ook al is het maar een weekje!

Deze week op Station Mill: Dan liever geen klant van de Rabobank
Deze week op IMMUUN: Nooit een Nobelprijs

Het is weer gelukt...

De spannende avond in Mill. Inmiddels een traditie die we gisteravond voor de 5^de keer vorm gaven. Voor ons misschien nog wel spannender dan voor de deelnemers aan het spel, is het verloop van zo'n avond. Klopt alles, hebben we niks over het hoofd gezien, staat alles op de juiste plaats klaar? Ook gisteravond zat er hier en daar een foutje in het spel, het lijkt haast onvermijdelijk. Maar gelukkig was het niet zo ernstig dat er ook maar iemand hinder van ondervond.

In 2005 begonnen we met onze eigen invulling van Cluedo, een klassieke 'whodunnit' die we zo goed mogelijk in levende lijve naspeelden volgens het beroemde bordspel. De vragen waren dan ook simpel: Wie was de dader, waar is de moord gepleegd en welk wapen werd gebruikt? In de volgende jaren moesten we zelf thema's gaan verzinnen. Zo hadden we al eens een bankkluis waarvan de code gekraakt moest worden, een verdwenen boekhouder (mét verduisterd kapitaal natuurlijk) waarvan het e-mail adres bij elkaar gepuzzeld moest worden en een wereldwijd crimineel netwerk dat via Hyves gevonden moest worden. Maar gisteren hielden we het dicht bij huis. De opdracht was om het misdaadcijfer van Mill zo laag mogelijk te houden (crimi-nul) en daarom moest die éne potentiële crimineel die er rond zou kunnen lopen, gevonden worden. Hiervoor hadden we weer verschillende opdrachten verzonnen en met de oplossingen daarvan konden onderdelen van een compositietekening bij elkaar verdiend worden. Met gebruik van dvd- en cd-speler, laptop en gewoon pen en papier werd er hard gewerkt. Alle vragen hadden betrekking op 'het gezicht', er moest geproefd worden, geroken, geluisterd, verschillen gezocht, verschillende kapsels worden vergeleken en ook de kin werd niet vergeten. Sommige opdrachten waren 'gemakkelijk' werd ons verzekerd en andere wat moeilijker. Bij de kijkopdracht waarbij een geheime afbeelding in 3D-foto's moest worden ontdekt (voor een voorbeeld hiervan: in de afbeelding boven dit stukje zit een vlieger verborgen), bleken sommige deelnemers het meteen te zien en anderen nooit. Het proeven van 4 blauwe yoghurtdrankjes (tijdens het mengen waren we zelf al tot de conclusie gekomen dat het net latex was...) leek heel goed te doen, maar toch waren er groepen die de juiste smaken er niet uithaalden. Zelfs de geur bracht hen niet op het goede spoor. Dat ruiken moeilijk is, bleek ook bij het herkennen van kruiden. Probeer maar eens zonder te zien om welk kruid het gaat, het onderscheid te ruiken tussen oregano, tijm of (gedroogde) basilicum.

Met 6 groepen die actief waren in 6 vertrekken in ons huis, was het overal gezellig druk. Mijn echtgenoot en ik liepen tijdens het spel ter controle tussen alle kamers op en neer, maar eerlijk gezegd deden we dat vooral voor de gezelligheid.

Na afloop van het spel bleek dat één groep álle goede antwoorden had en dus de juiste compositietekening kon tonen. De andere groepen hadden een gezonde mix van goede en foute ogen, oren, neuzen, monden, haar en kinnen. Gelukkig hadden we alle oplossingen bij de hand in de vorm van een PowerPoint presentatie en kon iedereen gerustgesteld worden. Natuurlijk moesten de 'verliezers' ook nog even mopperen of zeuren, dat hoort erbij. Maar alles bleef - zoals ieder jaar trouwens - gewoon gezellig en er werd nog een hele tijd nagepraat.

Volgend jaar weer? Wij zeggen ja, alleen zal de vorm dan afhankelijk zijn van het huis waarin we dan wonen. Want ja, wij hopen dat ons huis dan verkocht is en dan wonen we waarschijnlijk niet meer in zo'n groot pand met 6 vertrekken op de begane grond...

Zonder Pardon

Ongemerkt is het weekend al voorbij, tot nu toe heb ik de hele dag zitten werken aan de opdrachten voor volgende week zaterdagavond. Dan wordt het weer heel spannend in de Stationsstraat 5 in Mill. Traditiegetrouw verzamelen zich hier dan geroutineerde speurders die, vaak onder luid gekreun, het raadsel van die avond oplossen. Waar het dit jaar over zal gaan, blijft natuurlijk nog geheim. Maar de deelnemers hebben al wel aanwijzingen per mail en per post ontvangen. Wij hopen tenminste dat ze de uitnodigingen ook op die manier gelezen hebben... Er zijn nog een paar problemen op te lossen voordat we alles tot in de puntjes voorbereid hebben, maar dat moet komende week nog lukken. Net zoals de voorgaande 4 keren, wordt het dit jaar vast ook weer een succes. Volgende week hierover op deze plek meer.

Gelukkig was er deze week ook nog tijd voor andere dingen. Gisteravond zijn we met het hele gezin wezen eten bij Het Licht in Utrecht. Daarna togen we gezamenlijk naar de vlakbijgelegen schouwburg. Maanden geleden lukte het me om ondanks het maximum aantal van 4 per persoon toch 7 kaarten te bemachtigen. We konden niet allemaal bij elkaar zitten, maar kregen 3 balkonplaatsen en 4 voor de grote zaal.
De voorstelling was, zoals te verwachten, compleet uitverkocht. 'Zonder Pardon' is de eerste theatershow van Theo Maassen die ook in de bioscoop te zien zal zijn (zie trailer boven dit stukje). Theo Maassen, de Brabander die eigenlijk geen Brabander is (maar dat laatste is dan weer niet te horen), lijkt nog het meest op een verbaal kanon. Van de hak op de tak lijkt het soms, maar toch blijkt er structuur in de show te zitten. Verrassende wendingen en bespiegelingen over zijn dochtertje. Maar niet te lang en niet te sentimenteel, dan wordt het al weer snel tijd voor iets grofs. Theo Maassen, anderhalf uur lang fanatiek aan het werk om aan het einde van zijn voorstelling tot de ontdekking te komen dat hij er geen einde aan kan breien. 'Ja, ik vind het zelf ook een kuteinde', zijn z'n laatste woorden. Maar gelukkig was wat eraan vooraf ging de moeite van het komen zeker waard.

Deze week op IMMUUN: Eeuwige jeugd en een beter immuunsysteem door sperma slikken
Deze week op Station Mill: Klant worden van de Rabobank?

Groeten uit Graz

Op dit moment verblijven wij in Graz (nog heel even) in het zuidoosten van Oostenrijk. In het gebied Südsteiermark. Het is er prachtig. Binnenkort meer foto's vanaf hier te bekijken.

Het duurde even, vandaag is het 07-10, maar de foto's zijn prachtig geworden:

Oostenrijk - Graz en omgeving

Deze week op IMMUUN: Brandblussers

Doof of blind?

Bent u liever doof of blind mevrouw? Tja, dat soort vragen kun je verwachten als je op rij 0 zit in het Koningstheater in Den Bosch bij een voorstelling (try out) van Marc-Marie Huijbregts. Ik kon er geen echt antwoord op geven, want eerlijk gezegd heb ik daar nooit over nagedacht. Ik stamelde dus maar zoiets als "Allebei niet eigenlijk...".

Ons theaterseizoen is vanavond weer begonnen met een geweldige nieuwe show van Marc-Marie dus. Zónder cavia, alhoewel hij in eerste instantie wel met haar opkomt. Dat gaat na een paar minuten al af en dan komt er een beschouwing over de tijd dat hij met (nep)haar door het leven ging. Een uitvoerige beschrijving over een bezoek aan zijn 'kapper' in Utrecht hoort daarbij.
In de voorstelling 'Punt' probeert Marc-Marie zijn eigen 'ik' te ontdekken en aan het publiek te onthullen. Dat gaat gepaard met hilarische fragmenten, afgewisseld door heel serieuze ontboezemingen. Helemaal zoals we gewend zijn van hem.
Ook over zijn nieuwe TV-programma Marc-Marie in 't wild, waarin hij gevaarlijke dieren op moet sporen en daarmee op de foto gaat, geeft hij 'inside-information'.

Maar wat het meest opvalt in deze show, dat geldt overigens ook voor zijn vorige, is dat hij zo geweldig kan zingen. Zo kennen we hem op TV niet. Met een prachtige stem zingt hij voorzichtige hoge noten om daarna de volumeknop helemaal open te zetten en uit volle borst te zingen 'I am what I am' (bekend van Gloria Gaynor).

Voordat we naar het theater gingen, hebben we gegeten bij Ome Bernard (inderdaad 'familie' van Tante Pietje), een leuk restaurant in de Verwersstraat. Ze serveren er lekker eten en er werkt prettige bediening die er rekening mee houdt dat je op tijd naar het theater wilt (moet je natuurlijk wel even van tevoren aangeven).

(Lyrics I am what I am)
I am what I am
I am my own special creation
So come take a look
Give me the hook
Or the ovation
It's my world
That I want to have a little pride
My world
And it's not a place I have to hide in
Life's not worth a dam
Till I can say
I am what I am

I am what I am
I don't want praise I don't want pity
I bang my own drum
Some think it's noise I think it's pretty
And so what if I love each sparkle and each bangle
Why not see things from a different angle
Your life is a shame
Till you can shout out I am what I am


I am what I am
And what I am needs no excuses
I deal my own deck
Sometimes the aces sometimes the deuces
It's one life and there's no return and no deposit
One life so it's time to open up your closet
Life's not worth a dam till you can shout out
I am what I am

I am what I am

I am what I am
And what I am needs no excuses
I deal my own deck sometimes the aces sometimes the deuces
It's one life and there's no return and no deposit
One life so it's time to open up your closet
Life's not worth a dam till you can shout out
I am what I am

I am I am I am good
I am I am I am strong
I am I am I am worthy
I am I am I belong

I am

I am

Who whoooo etc.
I am

I am I am I am useful
I am I am I am true
I am I am somebody
I am as good as you

Yes I am

Deze week op IMMUUN: Het paard van Troje
Deze week op Station Mill: Weer genoeg te doen

--

Familieweekend

Een paar dagen later dan normaal verschijnt deze keer mijn wekelijkse blog. We waren in de Ardennen voor ons jaarlijkse familieweekend en toen we zondag thuiskwamen, waren er een heleboel andere dingen die voordrongen. Eigenlijk was ik veel liever meteen achter de pc gekropen om mijn stukje te schrijven, lekker rustig. De hond moest echter in bad - ze komt altijd erg vies van al het spelen uit het dierenpension, we moesten nog wat eten en de kat had van verveling de hele berging 'behaard'. Tegen de tijd dat er wel tijd was, had ik geen zin meer en maandag lag er zoveel werk te wachten dat het er niet van kwam.

Maar hier ben ik dan met mijn verhaal over ons prachtige huis in La Roche en Ardenne. Een paar weken geleden schreef ik hier al (blog van 8 augustus) over ons 'voorbezoek' aan deze leuke Ardense plaats.
Dit weekend zaten we er met (bijna) de hele familie. Het huis - Villa Constantia volgens de verhuurder, maar op het huis staat Château Curamont - was heel bijzonder en viel bij de hele familie zo in de smaak dat we er volgend jaar weer heen willen. Het ligt op een rots, zo'n 80 meter boven het stadje. Vanaf het terras kijk je zo de straatjes in en recht tegenover staat het middeleeuwse kasteel, of tenminste dat wat er nog van over is. 's Avonds is dat prachtig verlicht. We hadden 'traditioneel' weer - tijdens het familieweekend is het altijd mooi en droog, zou er 'boven' misschien iemand aan de knopjes zitten het 3^de weekend van september? - en genoten met volle teugen van het ruime terras.

Maar ook binnen was het een ideaal familiehuis. Met 8 slaapkamers, 3 badkamers en een grote keuken met alle apparatuur hadden we alles wat we nodig hadden. In de salon op de eerste verdieping met ramen van het plafond tot aan de grond was het uitzicht fantastisch.

Dit huis was een geweldige basis voor alle (familie)activiteiten tijdens het weekend. We doen altijd van alles, maar niks moet. Iedereen kan zijn gang gaan, er wordt gefietst (dit jaar zelfs heel vaak), gewandeld, veel koffie gedronken en gezellig met elkaar gekletst. Overdag worden er lekkere dingen gehaald voor de traditionele barbecue 's avonds en ook is er ieder jaar een muziekquiz.

Dit jaar hadden we voor het eerst ook een gezamenlijke activiteit voor overdag: de fotospeurtocht waarvoor mijn echtgenoot en ik in augustus al in La Roche waren. Die was blijkbaar moeilijk, of hadden wij onze familieleden te hoog ingeschat? In ieder geval bleek achteraf duidelijk dat goed lezen heel belangrijk is om zo'n tocht tot een goed einde te brengen. Of we volgend jaar weer zo'n tocht in elkaar zetten? We zullen zien: als we weer naar Villa Constantia gaan, wordt het wel moeilijk om een originele nieuwe tocht te verzinnen...

Het leven van alledag

De vakanties zijn zo ongeveer voor iedereen voorbij, een nieuw seizoen breekt op allerlei manieren aan. Je kunt de TV niet aanzetten of je krijgt informatie over de winterprogramma's voorgeschoteld en overal starten nieuwe cursussen en workshops in september. De scholen zijn in heel Nederland weer begonnen en de campings weer grotendeels verlaten.

Ook voor ons is 'het' weer begonnen, we werken ons van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat 3 slagen in de rondte en genieten van het leven van alledag.
Dat leven speelt zich voor mij grotendeels in Mill af en de vraag die mij deze week alweer een aantal keren gesteld is, luidt: "Zijn er nog ontwikkelingen rond de verkoop van jullie huis?". Helaas moet ik daar nog steeds ontkennend op antwoorden, er gebeurt gewoon helemaal niks. Al zouden we dat wel willen, we hebben er ook weinig of geen invloed op. We zien wel gebeuren dat er panden uit de verkoop worden gehaald en een paar dagen later bij een andere makelaar weer opnieuw aangeboden worden. Het is moeilijk om daar de zin van in te zien, waarom zou het via een andere makelaar wél sneller verkocht worden? Het enige voordeel van zo'n strategie is dat je huis voor heel eventjes opnieuw onder de aandacht gebracht wordt, soms voor een iets lagere vraagprijs. Maar verder blijft het gewoon te koop staan met een bord aan de gevel en diverse pagina's op internet (de belangrijkste: via de makelaar, funda en natuurlijk http://tekoop.station-mill.nl). Er zullen ook bij een volgende makelaar geïnteresseerden moeten zijn die een bod willen doen, daar verandert niks aan.

In oktober organiseert de NVM (Nederlandse Vereniging van Makelaars) weer een 'Openhuizen Dag", maar daar doen we niet meer aan mee. De twee keer dat we dat wel gedaan hebben, kwam er alles bij elkaar één stel kijken dat achteraf niet zo serieus bleek te zijn als wij aanvankelijk dachten.
We wachten maar gewoon af wat er gebeurt en wonen hier voorlopig nog goed. Grote woonvragen, bijvoorbeeld de hoognodige aanschaf van nieuwe banken, worden 'geparkeerd' tot we echt gaan verhuizen en verder doen we meestal of er niks aan de hand is. Behalve dan natuurlijk als er weer iemand vraagt hoe het met de verkoop van ons huis gaat.

Deze week op IMMUUN: Robuust
Deze week op Station Mill: Centrumplan?

Geslaagde potluck

Ondanks het tegenvallende aantal aanwezigen, hebben wij weer een geslaagde potluck achter de rug. Ons gezelschap bleef steken bij 21 mensen, terwijl er dat 50 hadden kunnen zijn als iedereen gehoor had gegeven aan de uitnodiging. Dat laatste is zeldzaam, een datum prikken dat iedereen kan (en wil) is niet gemakkelijk, maar 'normaal' vieren wij de potluck toch met 30 tot 35 mensen. Misschien lag het aan de verschoven datum, voor een aantal afwezigen was dat in ieder geval de reden dat ze er jammer genoeg niet bij konden zijn. Volgend jaar hopelijk weer gewoon in de 2^de helft van augustus, op de zaterdag vóór 23-08. Dat zal dan op de 21^ste worden en met een beetje geluk niet meer in Mill. Dat hoopten we vorig jaar ook al, maar dan zal er eerst een koper voor ons huis moeten komen! Toch waren er gisteren al gasten die 'Tot volgend jaar in Den Bosch' riepen bij het afscheid. Het zou fijn zijn als ze gelijk krijgen.

Dat we de potluck volgend jaar weer zullen vieren is een vaststaand feit, we kunnen niet meer zonder. Het is zo heerlijk om mensen die elkaar door het jaar heen nooit zien, gezellig met elkaar te zien kletsen onder het genot van heerlijke hapjes die iedereen altijd enthousiast meebrengt. Er wordt naar uitgekeken - en niet alleen door ons.

Dit jaar was het niet anders, de gesprekken van vorige keren werden vervolgd alsof er geen jaar tussen zat. Verhalen over vroeger passeerden de revue, er is altijd wel iemand die nog precíes weet hoe het allemaal was. Maar ook diepe gesprekken over de huizenmarkt, de afnemende tolerantie in Nederland, het belang van familie, werken in de zorg en andere onderwerpen werden niet geschuwd.

En dan hadden we natuurlijk weer een muziekquiz, iets anders van opzet dan andere jaren maar daardoor niet minder moeilijk. Alhoewel er nu keuzemogelijkheden op het prikbord hingen, bleek het niet eenvoudig om de maximale 18 goede antwoorden te geven. De hoogste score was 15, behaald door meerdere deelnemers. Daarin was voorzien, want er waren 2 finalevragen. De eerste vroeg naar het telefoonnummer van Will Tura (wie het weet mag op deze blog reageren), maar dat was te gemakkelijk. De uiteindelijke vraag naar het telefoonnummer van Wilson Picket (ook hier geldt: wie het weet...) bracht de beslissing. Thomas ging met de felbegeerde Potluck-CD 2009 naar huis!

En wat aten we? Het thema dit jaar was 'Onderweg', dat mocht zo breed mogelijk geïnterpreteerd worden. Dat betekende dat er weer heel veel variatie was in gerechten. Salades, sandwiches, kippenbouten, muffins, fruit, quiche, paté, saté, chocolademousse en andere hapjes. Met een lekker glaasje wijn erbij of een Belgisch biertje. We kwamen niks tekort.

En nu is de tent alweer afgebroken, de berging ziet er weer uit als berging en in de koelkast staan nog wat overblijfsels die wij vanavond nog opeten. Het feest is weer voorbij, mijn verjaardag echt over. Zo worden we oud, 56 was het dit jaar, maar ik hoop nog veel potlucks te mogen vieren.

Deze week op IMMUUN: Meer met minder
Op Station Mill: Nog meer dialect?

American facts

Het is iets langer geleden dan normaal dat er een nieuw blogje verschijnt. Dat komt omdat wij bij wijze van spreken de halve wereld zijn overgevlogen. Onze bestemmingen lagen allemaal in de USA, maar als ik uitga van de omtrek van de aarde (40.075 km) dan overdrijf ik niet. Hieronder volgen een heleboel getallen die mijn 2 weken afwezigheid op deze plek verklaren.

Wij vertrokken op maandag 17 augustus met de auto naar Brussel en kwamen vrijdagmiddag 28 augustus weer thuis. Een kleine opsomming van wat wij allemaal beleefd hebben:

• Wij sliepen in 5 verschillende bedden:
  • In Denver in een speciaal gastenverblijf in het souterrain (in Amerika heet dat basement) bij John en Sara Cambier thuis.
    
  • In Tacoma 'bewoonden' wij een luxe kamer op de 15^de verdieping van Hotel Murano.
  • In Boise sliepen wij een nacht in de Marriott Residence Inn en hadden de beschikking over een heel appartement waar zelfs de microwave popcorn al klaar lag.
    
  • De eenvoudigste slaapplaats was ongetwijfeld in onze cabin in Mack's Inn in Island Park bij Yellowstone. Meer dan een houten hut waar net een bed in paste was het niet.
    
  • De laatste 3 nachten sliepen wij bij Jolanda en Steve in een heerlijk bed in een prachtig huis.
  
  
• Bij 5 verschillende slaapplaatsen horen natuurlijk ook 5 verschillende badkamers. Die varieerden van heel klein in de cabin (je kon er letterlijk je kont niet keren) met douche, wc en wastafel op de vierkante meter tot super-de-luxe in het Murano. In de Marriott Inn was wel ruimte voor een hele familie en bij de families thuis waar wij geslapen hebben, hadden wij geheel volgens Amerikaanse gewoonte de beschikking over onze eigen badkamer met toilet.


• Wij brachten heel veel tijd door op 6 verschillende vliegvelden.
  We begonnen op Brussels International Airport en vlogen vandaar naar Hartsfield-Jackson Atlanta International Airport. Omdat we daar Amerika binnenkwamen moesten we in een lange rij voor de douane en daarna zelf onze koffers van de band halen en weer opnieuw inleveren voor de vlucht naar Denver. Denver Airport was dus de 3^de luchthaven in rij, waarvandaan we 2 dagen later weer naar Sea-Tac Airport (Seattle/Tacoma) vlogen. Op 21 augustus vlogen we naar Boise Airport in Idaho en haalden daar onze huurauto op.
  Tenslotte vlogen we op 27 augustus weer terug vanaf Salt Lake International Airport, eerst naar Hartsfield-Jackson Atlanta International Airport (waar we uren moesten wachten vanwege een technisch mankement) en uiteindelijk terug naar Brussels International Airport.


• Op vliegvelden wacht je op vliegtuigen. Wij zaten in 6 verschillende toestellen die samen goed waren voor 20.944 km (13.015 miles)!
  
  
  
  • Brussel - Atlanta: 7088 km (4405 miles)
    
  • Atlanta - Denver: 1925 km (1196 miles)
    
  • Denver - Sea-Tac: 1644 km (1021 miles)
    
  • Sea-Tac - Boise: 650 km (404 miles)
    
  • Salt Lake City - Atlanta: 2549 km (1584 miles)
    
  • Atlanta - Brussel: 7088 km (4405 miles)


• In onze huurauto legden we in 5 dagen nog 2746 km (1716 miles) af. Samen toch echt goed voor een afstand die ruim de halve wereld omspant!

En natuurlijk zagen we ook heel veel andere dingen. Vooral veel mensen, dunne en heel dikke en nóg dikkere exemplaren. Maar we waren ook in gebieden waar je bijna niemand zag en volop van de natuur kon genieten.
We zagen daar wel heel veel dieren: tientallen bizons, elanden (in Amerika maken ze onderscheid tussen 'moose' en 'elk', we zagen beiden maar kennen er maar één Nederlands woord voor), chipmunks, kolibries, haviken en een visarend.
Kortom, we hebben een heerlijke tijd gehad.
Voor iedereen die geïnteresseerd is in de foto's, klik hieronder op het album:

USA-reis augustus 2009

Lees meer over deze en andere reizen op http://lievendag.punt.nl

Deze week op IMMUUN: Koekje erbij?
Op Station Mill------------: Nieuws?

Woodstock en andere Amerikaanse steden

(Klik op de afbeelding om de tekst te kunnen lezen)

Vandaag is het 40 jaar geleden dat op het boerenerf van Max Yasgur in Bethel (in de staat New York) Woodstock begon. De stad die de naam aan het 3-daagse festival gaf, ligt ongeveer 65 km ten noordoosten van de werkelijke plek waar het Woodstock Aquarium Music and Art Fair (een hele mond vol die officiële naam) plaatsvond. Het is de geschiedenis ingegaan als het feest van 'love and peace' en iedereen van boven de 55 heeft er wel herinneringen aan. Wij zijn tenslotte opgegroeid in het hippietijdperk en deden daar - soms - zelf aan mee.
Begin van deze week besteedde het Eindhovens Dagblad al aandacht aan Woodstock en riep lezers op om per mail hun herinneringen daaraan te delen. Mijn echtgenoot reageerde hierop en werd prompt gebeld of hij mee wilde werken aan een kort interview met een foto in de krant. Woensdag kwam de fotograaf hier een foto maken van een hippie '40 jaar later' en vanochtend stond het stuk in de krant. Niet alleen in het ED trouwens, want als lezers van De Gelderlander zagen wij dat het ook in dit dagblad was opgenomen. In welke andere uitgaven van de Wegenergroep hetzelfde verhaal nog meer zal verschijnen, weten we niet, maar met de regio's Eindhoven en Nijmegen bereik je al een heleboel mensen die de persoon op de foto zullen herkennen. Het verhaal van Woodstock, het festival en de film, hoor en lees je nu overal, maar het persoonlijke verhaaltje eronder maakt het voor ons nog leuker!

Deze week bedachten we opeens dat we dit jaar nog helemaal niet in Parijs zijn geweest. Voor de mensen die ons een beetje kennen, moet dat vreemd klinken. Zij weten dat wij eigenlijk streven minstens 1 keer, maar nog liever 2 keer per jaar naar de lichtstad te gaan. Gelukkig kreeg ik op vrijdag een leuke aanbieding in mijn mailbox en heb ik meteen geboekt voor een weekend in november. Kunnen we daar meteen de sinterklaasinkopen voor dit jaar doen!

Vandaag en morgen zijn we bezig met de laatste voorbereidingen voor onze reis naar de USA volgende week. De laatste overnachting is nu ook geboekt (in Boise Idaho maken we een tussenstop) en de huurauto is geregeld. Die halen we op in Boise en kunnen we achterlaten in Salt Lake City. Voor de rest moet alles nu geregeld zijn, de eerste week werd dat voor ons gedaan en de tweede week door onszelf.
Vanaf morgen schrijf ik zo af en toe weer een stukje op onze reislog http://lievendag.punt.nl, tenminste als ik de beschikking over internet heb. Dat zal in Denver, Tacoma en Seattle niet zo moeilijk zijn. Maar of we in Mack's Inn en Yellowstone online kunnen, moeten we nog maar even afwachten. De laatste dagen van ons verblijf in Park City moeten we dan misschien de schade weer inhalen. Ook op deze plek probeer ik in ieder geval één keer per week een bijdrage te plaatsen, we hopen dat iedereen het met plezier zal lezen.

Groeten uit La Roche en Ardenne

Daar zit ik dan, in Oxford Street - City of Westminster (London). Onze buren 'hebben' Baker Street en op de verdieping onder ons 'wonen' ze allemaal in Parijs! Onze directe benedenburen zitten op de Champs Elysées! Als de lezer van dit blog er nog een touw aan vast kan knopen, dan vind ik dat erg knap. Dat kan alleen maar als die ook ooit in Hotel Midi in La Roche en Ardenne heeft gelogeerd, want daar hebben de kamers dus behalve nummers ook namen. Heel origineel met een echt straatnaambordje zoals je dat ook in de betreffende steden ziet.
Wij zijn hier gisteren aangekomen om 'iets' voor te bereiden voor ons jaarlijkse familieweekend dat komende september weer in de Ardennen zal plaatsvinden. We hebben de villa waar we zullen verblijven al gespot (zie foto hierboven), zelfs al even gezwaaid naar de mensen die er nu hun vakantie of weekend doorbrengen. Verder hebben we al grote delen van La Roche en daarbuiten lopend afgelegd en heel veel foto's gemaakt. Meer kan ik er nu op deze plek nog niet over verklappen, want dan is het in september geen verrassing meer.
Mooie bijkomstigheid is ook dat het weer prima heeft meegewerkt, want in plaats van de voorspelde neerslag hebben we het de hele dag al drooggehouden en nu schijnt er zelfs een voorzichtig zonnetje.
Vanmiddag toen ons 'werk' erop zat, zijn we nog even naar Vielsalm gereden voor de lekkerste jam die er is: zwarte kersenjam van de GB. Op de terugweg zijn we nog even wezen kijken in Cielle een piepklein plaatsje dat vlakbij La Roche ligt en waar we ooit lang geleden met het hele gezin de hemelvaartvakantie doorbrachten. Het huisje van toen staat er nog onveranderd van hetzelfde mooie uitzicht te genieten en aan de Nederlandse auto te zien die erbij stond, wordt het ook nog steeds aan vakantiegangers verhuurd.
Vanavond zoeken we weer een leuk restaurant op, er is in La Roche meer dan genoeg aanbod. Gisteravond hebben we trouwens in het restaurant dat bij ons hotel hoort gegeten en dat was erg goed. Morgenochtend om 10 uur moeten we alweer uitchecken, maar we doen het rustig aan op de terugweg zodat we in ieder geval nog in België kunnen lunchen voordat we weer naar huis rijden.

Deze week op IMMUUN: Waar heb dat nou voor nodig?
Op Station Mill: Jaarmarkt weer bijna bij ons binnen...