Boem!

Het is weer tijd voor een blog en ik begin maar meteen met het heftigste nieuws van de laatste tijd. Boem. Ik reed op een volle snelweg naar huis na een bezoek aan Nieuwegein. Ik had de drukte op de A2 net achter me en begon aan het laatste stuk: eerst de A59 en dan nog even provinciale weg en ik zou thuis zijn. Maar nog maar net op de A59 moest ik hevig in de remmen om een aanrijding van 3 auto's voor me te vermijden. Dat lukte, maar terwijl ik daarmee nog bezig was, zag ik dat de auto achter mij zeker niet op tijd zou remmen. Dat is een raar gevoel, je ziet in je achteruitkijkspiegel een rood monster met behoorlijke snelheid op je afkomen en je kunt niks doen. 'Remmen, godverdomme remmen', dat is het enige wat je kunt roepen, maar niemand die je hoort. Mijn vloeken werd dan ook overstemd door de klap van de auto die achter op me reed en net toen ik van de schrik bekomen was, werd ik opnieuw geraakt omdat de auto daarachter blijkbaar ook niet meer op tijd kon remmen en de botsing nog eens dunnetjes overdeed. Daar sta je dan, volkomen stil op de linkerbaan van de snelweg, met flinke schade en bibberende knieën. De hond en ik trilden om het hardst, maar gelukkig kwamen we ongeschonden de auto uit. Consternatie alom, veel schade en ontredderde mensen. Wonder boven wonder waren er geen gewonden!

Het circus dat na zo'n aanrijding op gang komt, is fantastisch. Iemand belt 112 (ik was het niet, want ik was nog in gevecht met mijn Bluetooth oortje dat door de botsing uit mijn oor was gevallen en dat ik eerst moest zien te vinden en uit moest zetten voordat mijn telefoon weer 'hand held' bruikbaar was), er verschijnt politie en er komen bergingswagens. De weg wordt afgezet, de kijkersfile groeit, het glas wordt weggeveegd en de politie neemt van iedereen de gegevens op. Mijn auto werd naar Den Bosch gebracht en voor Muis, de hond, en mij was er plaats in de cabine. Onderweg heb ik de verzekering gebeld en de chauffeur hielp me met het op correcte wijze doorgeven van alle gegevens (exacte tijd van de melding 16.04 uur, exacte plaats van de aanrijding hectometerpaaltje 142.7, aantal betrokken auto's 7 enz.). Op het kantoor van Logicx (het bergingsbedrijf) was er lekker sterke koffie en hebben we papieren ingevuld. De bestuurster van de auto achter me was er inmiddels ook en omdat ik enkel schade achter aan mijn auto had, hoefde ik alleen samen met haar een formulier in te vullen. Inmiddels was ik me af gaan vragen hoe ik nu zonder auto in Mill moest komen, maar ook daar was al aan gedacht. Er was een taxi voor me gebeld en ik werd keurig thuis afgeleverd door een heel aardige chauffeur. Het was me de belevenis wel!

Dit gebeurde allemaal op dinsdag en op woensdag is mijn auto naar een schadebedrijf in Cuijk gebracht. Toen die daar gearriveerd was, werd ik gebeld en kon ik een leenauto op komen halen waarvan ik gedurende de reparatieperiode gratis gebruik mag maken. Een VW Polo, 5-deurs, automaat. Wel even wennen, maar hij rijdt lekker en ik ben weer mobiel. Vandaag zou ik gebeld worden over de schade aan mijn auto, maar ik heb nog niks gehoord. Dat wordt afwachten, mijn grote angst is dat het schadebedrag boven de dagwaarde uitstijgt. Want ook al is de auto all risk verzekerd, dan wordt het toch een financiële strop voor me.

Eigenlijk had ik in deze blog willen vertellen over vrijdag de 13^e, toen wij een boottocht maakten over de Amstel van Amsterdam naar Ouderkerk aan de Amstel en daarna overnachtten in Hotel Krasnapolsky Amsterdam. Dat was in het kader van een ontmoeting met een Russische delegatie van Key Opinion Leaders op het gebied van probiotica. Het was een leuke avond met soms moeizame conversatie - Russen die Engels spreken zijn niet altijd even gemakkelijk te verstaan - maar ook heel grappige momenten. Het was ook een nuttige ontmoeting die mogelijkheden heeft geopend voor samenwerking met Russische wetenschappers.

Ook had ik willen vertellen over ons bezoek aan Kopenhagen, waar we 3 dagen waren. De eerste 2 dagen regende het voortdurend en waren we noodgedwongen veel binnen. Pretpark Tivoli hebben we alleen gezien toen we er 's avond een diner hadden in het Hans Christian Andersen Slottet en verder hebben we een kort bezoek gebracht aan het Danish Design Center. (Nu weten we ook dat de wipkip Deens design is ;-)

De derde dag was droog en dat kwam heel goed uit omdat we op onze laatste dag naar het Louisiana museum in Humlebæk wilden. Behalve een bijzondere expositie over iPad kunst (David Hockney: Me draw on my iPad) hadden we het geluk dat we nog net de laatste week van een grote Picasso tentoonstelling meemaakten. Op woensdagavond 18 mei vlogen we weer naar huis.

Gips en Gaudi

David

De laatste weken van april was een periode van afscheid nemen. We gingen naar Wageningen om een oud collega de hand te schudden en hem een fijne tijd toe te wensen na al het harde werken. We ontmoetten er een hoop bekenden van lang en minder lang geleden, de receptie had veel weg van een reünie. Helaas konden we niet blijven, want dezelfde ochtend waren we al bij een promotie in Utrecht en die avond werden we in Haarlem verwacht voor het grote feest van de jonge doctor. Een bijzondere Witte Donderdag waarop we laat thuis waren na een dag vol indrukkken.

Op Goede Vrijdag gaat de mannelijke helft van ons gezin traditiegetrouw fietsen in Zuid-Limburg, waarna we 's avonds met het hele gezin in Den Bosch gaan eten.

Zo deden we dat ook dit jaar en omdat we enkele jaren geleden zo leuk gezeten hadden bij De 5 Kamers, wilde ik daar weer een tafel reserveren. Helaas bleek het restaurant al een tijdje failliet te zijn. Maar in Den Bosch is een alternatief snel gevonden en we hadden een gezellige avond bij Ome Bernard aan de Verwersstraat. Ter plekke besloten mijn echtgenoot en ik dat we de dag daarop wel weer eens bij De Negenmannen wilden eten, het restaurant waar we tot dan toe het liefst heengingen. We genoten er van ons verrassingsmenu op Paaszaterdag, het was er erg rustig en we werden persoonlijk uitgeleide gedaan na afloop. We vonden dat heel leuk, maar zochten er toen nog niks achter. De volgende dag las ik echter op Twitter dat het de laatste avond van De Negenmannen was geweest:

En op mijn Tweet kreeg ik prompt antwoord:

Tja, tot zover dus voor ons De Negenmannen, een afscheid waar we niet blij mee zijn!

De laatste donderdag van april vertrokken we met 4 cursisten van de wekelijkse boetseerclub en docent Jos Willems naar Brussel. Als afsluiting van het seizoen - en gezien de ontwikkelingen bij Kunstencentrum De Meander misschien wel voorgoed - gingen we een kijkje nemen in de Afgietselwerkplaats van het Museum voor Kunst en Geschiedenis (voor een eerdere mislukte poging zie Boekenweek en Brussel). Het ging alle verwachtingen te boven, bijzonder indrukwekkend om daar tussen (soms meer dan) levensgrote beelden, zoals bijvoorbeeld David en Hercules, rond te lopen. Van een van de vrijwilligsters die er werkten, kregen we een rondleiding en een vaste medewerker gaf ons uitleg over de voordelen van gelatinemallen boven de moderne siliconenvariant. Dat het maken van afgietsels een bijzonder ambacht is, hadden we intussen wel gezien!

Begin mei was het tijd voor een paar heerlijke dagen Barcelona. We boften met het weer, het leek wel zomer, en we hebben heerlijk de toerist uitgehangen! Op donderdag kwamen we aan het eind van de middag aan, nog tijd genoeg om de Sagrada Familia te bezoeken. De laatste keer dat we er waren, was die nog lang niet klaar, maar nu was dat een heel ander verhaal. Het was een echte basiliek geworden, in november 2010 ingezegend door de paus, en niet meer de bouwplaats die we een paar jaar geleden bezochten. Toch is deze kerk, waarvan de eerste steen al in 1882 gelegd is, nog steeds niet af. Maar wat er nu staat, is práchtig. Vol licht en met een ongelooflijk indrukwekkende constructie is het een Gaudiaans wonder waarin je vol verbazing uren kunt rondlopen! Dat deden wij dan ook met heel veel foto's als resultaat. Tegen sluitingstijd zijn we met de metro naar Barceloneta gegaan en hebben daar in een van de vele visrestaurants heerlijk gegeten.

De volgende dag begonnen we met een ontbijt op de Rambla om vervolgens in de Barri Gòtic (het centrum van de oude stad) rond te wandelen. Na een bezoek aan de Mercat de la Santa Caterina (overdekte markthal met een bijzonder dak) zijn we naar de Passeig de Grácia gewandeld en hebben daar op een terras geluncht, met tapas natuurlijk.

's Middags zijn we met de bus naar Park Guell gegaan, een geweldige plek om te zitten - en mensen te kijken - als het mooi weer is. En dat was het! Omdat we daarna nog steeds niet genoeg hadden van Gaudi zijn we op de terugweg bij Casa Milá (La Pedrera) uitgestapt en hebben dat bijzondere gebouw nog eens goed bekeken. We sloten de dag af met een drankje op een terras aan de Passeig Grácia en aten tenslotte bij Divinus aan diezelfde mooie avenue.

De laatste ochtend waren we heel vroeg op om te gaan ontbijten in La Boqueria (voluit: Mercat de Sant Josep de la Boqueria, de grootste overdekte versmarkt van Spanje). De marktlui waren nog volop bezig met het opbouwen van hun kramen en het uitstallen van de verse producten, maar eten konden we er al goed! Patatas, tortillas, jamon iberia, zumo de naranja, heerlijk!

Hieronder mijn Barcelona album met meer dan 100 foto's van een fantastisch weekend:

Barcelona-mei_2011

Deze week op Station Mill: Er komt een voortuin!

Weken vol afwisseling

Waar zal ik eens beginnen. Er is weer genoeg te vertellen sinds mijn laatste blog.

Het eerste weekend van april was er een van grote tegenstellingen. Op zaterdag waren wij getuige van het eerste optreden van Keezle (in 't Pandje in Deurne), een rock-coverband die naast muziek van Led Zeppelin en AC/DC ook gevoeliger nummers als You make me feel my love van Adele ten gehore brengt. Helemaal vooraan, met mijn linkeroor ongeveer in een geluidsbox, kwam het volop binnen.

Van de filmpjes die ik op mijn iPhone had opgenomen, is alleen het nummer van Adele met geluid, de rest was waarschijnlijk gewoon te hard! Mijn linkeroor 'deed' het ook pas de volgende dag weer echt goed.

Toen zaten we bij een heel ander concert. In de aula van de universiteit van Utrecht luisterden we op zondagmiddag naar een gevarieerd orgelconcert ter gelegenheid van het 40-jarig samenwonen feest van goede vrienden. Behalve van het orgelspel door Peter Verhoogt, genoten we ook van zang van alt Hetty Gehring. Op het programma stonden werken van Hándel, Dvorák en Bellini. Een groter contrast met de avond daarvoor is nauwelijks denkbaar!

Na afloop bleven we in Utrecht om met de kinderen te gaan eten bij Deeg. Een leuk restaurant aan de Lange Nieuwstraat waar verantwoord, biologisch voedsel wordt geserveerd. En het is nog erg lekker ook!

We maakten die avond ook voor het eerst kennis met de vriendin van middelste zoon, naar wederzijds genoegen bleek al gauw. Het komt niet zo vaak voor dat we echt met het hele gezin compleet zijn, maar voor deze gelegenheid was dat gelukkig wel gelukt. Jongste was 26 geworden en dat moest gevierd worden!

De eerste maandag van april reed ik samen met een vriendin naar Frankrijk. In een kasteel in Savigny (in de Haute-Marne, vlakbij Langres) wachtte de rest van de schilderclub, zij waren al een dag eerder vertrokken. Wij vertrokken 's ochtends op tijd en waren rond lunchtijd midden in de Belgische Ardennen, We besloten daarom van de snelweg af te gaan en te stoppen in La Roche en Ardenne, de plaats waar wij ieder jaar familieweekend 'vieren'. Het huis stond er prachtig bij, leuk om het ook eens halverwege het jaar te zien, precies tussen 2 familieweekenden in.

We vervolgden onze weg binnendoor via St. Hubert (bijna alsof ik dicht bij huis was ;-) richting Bastogne en gingen daar de snelweg weer op. Onze benzinemeter stond erg laag en op een gegeven moment ging het rode lampje aan. Geen tankstation te zien natuurlijk, pas in Luxemburg zagen we het eerste. De laatste 10 kilometer kregen we het toch wel een beetje benauwd, maar bedachten dat de afstand in ieder geval te lopen was als dat nodig zou zijn. Als beloning tankten we heel goedkoop ons autootje weer vol! Om een uur of half 7 arriveerden we op Le Bocage, Rue du Château in Savigny, dankzij de TomTom in één keer gevonden.

De schilderweek was een aparte ervaring voor me, in het gezelschap van alleen maar vrouwen een hele week creatief bezig zijn. We hadden prachtig weer overdag. De avonden waren nog wel koud, maar in het jachtslot waar wij gehuisvest waren, zaten we lekker warm. Er werd voor ons gekookt en we hoefden nergens voor te zorgen. Alleen maar schilderen en veel discussies over 'belangrijke zaken van het leven'. Soms ging het er heel heftig aan toe, maar ik bewaar er goede herinneringen aan.

Op vrijdag vertrokken mijn vriendin en ik weer, de auto volgeladen met beschilderde doeken, bagage en hond. Ook nu lunchten we weer in de Ardennen, deze keer in Vielsalm, zelfde afslag als op de heenweg, maar dan ten oosten van de snelweg.

Eenmaal thuis was ik de eerste tijd een beetje kwijt welke dag het was. Het duurde even voordat ik weer 'geland' was in mijn gewone bestaan. Gelukkig hadden we die zondagmiddag iets leuks gepland. In Geleen waren wij in De Biesenhof te gast in Herberg De Troost. Een bijzondere ervaring als je van goede muziek en gezelligheid houdt.

En toen was het weer maandag en moest er gewoon gewerkt worden. Ik was bijna vergeten dat we nog steeds druk bezig waren met onze campagne om de regelgeving voor health claims op probiotica als voedingssupplementen te veranderen. Ook al had ik in mijn week Frankrijk af en toe 'stiekem' moeten werken (gelukkig was er internet in het jachtslot), voor mijn gevoel was ik er helemaal uit. Maar aan het einde van de week was de definitieve brief aan Barroso klaar, net als de brief voor minister Schippers en de mail aan 19 wetenschappers in andere landen van de Europese Unie die onze Engelse voorbeeldbrief in hun eigen taal moeten vertalen en aan hun minister moeten sturen, tegelijk met de gezamenlijke brief aan Barroso. Een hele organisatie, maar de brieven zijn gepost en nu wachten we af of we ook echt uitgenodigd worden voor overleg!

Deze week op Station Mill: Nieuwe (huis)plannen

Boekenweek en Brussel

Temidden van belastingpapieren en ander werk op mijn bureau moet ik maar weer eens aan mijn blog beginnen. Het is prachtig weer buiten, maar daar heb ik vanmiddag al volop van genoten. We zijn met de hond een flink stuk wezen lopen, door het bos en langs het water. Als je in Mill woont, ben je in 5 minuten het dorp uit en loop je zo de natuur in. Mijn echtgenoot had er al een prestatieloop van 10 km in Venlo opzitten, maar voelde zich nog fit genoeg voor deze wandeling. Het was heerlijk.

Maar de plicht riep, de belasting wil aan het einde van de week van ons allebei een aangifte binnen hebben. En voor het eerst moeten we naast de inkomstenbelasting over afgelopen jaar ook allebei de aangifte omzetbelasting over het eerste kwartaal van 2011 indienen. Sinds enkele weken ben ik niet meer de enige zelfstandige ondernemer op dit adres, de papierwinkel wordt er bepaald niet minder van.

Mijn belofte om iedere 10 dagen voor een nieuwe bijdrage op dit blog te zorgen, was te hoog gegrepen. Dat werden er deze keer bijna 20, maar het leken er veel minder. De tijd was goed gevuld met een mooie afwisseling van werk en plezier.

Op 11 maart, net voor de start van de Boekenweek woonden wij weer de literaire manifestatie in Den Bosch bij. Net als vorig jaar was deze avond georganiseerd door de stichting De Brabantse Lezer (m/v), een samenwerking van Boekhandel Selexyz Adr. Heinen, Theater aan de Parade en de Bieb. Het gehalte aan middelbare dames bibliothecaressen was dan ook erg hoog, maar hoog boven in de loge hadden we daar weinig last van. We hadden een prachtig uitzicht op de gasten van de avond:

• De Vlaming Bart Moeyaart, hij schrijft zowel voor kinderen als volwassenen en las gedeeltes uit eigen werk voor.
• Dichter des Vaderlands Ramsey Nasr, die o.a. zijn gedicht 'Mijn nieuwe vaderland' (over het kabinet Rutte, de volledige tekst staat onder deze blog) voordroeg
• Annejet van der Zijl die op dit moment vooral bekend is door verfilming van haar boek Sonny Boy, maar ook de biografie Bernard heeft geschreven. Uit haar eerste boek 'Jagtlust' - waarin Remco Campert voorkomt en dat op dit moment door Maria Goos bewerkt wordt tot scenario voor een nieuwe speelfilm - las ze gedeeltes voor.
• En de hoofdgast van de avond: Remco Campert! Een klein mannetje, maar een groot schrijver. Hij las gedeeltes voor uit zijn bekende boek 'Het leven is vurrukkulluk' (1961) en een aantal van zijn columns, waarin hij - zoals hij zelf zegt - graag afdwaalt.

De avond werd aan elkaar gepraat door Rick de Leeuw, die ook gedeeltelijk verantwoordelijk was voor de keuze van de gasten. Bedankt Rick!

Vorig weekend waren we in Brussel. In het kader van 'ons' project over gezondheidsclaims met betrekking tot probiotica hadden we daar op vrijdagmiddag een afspraak met iemand van ERNA (op de website www.erna.org:The European Responsible Nutrition Alliance (ERNA) was formed to work towards a common European approach to food supplements that reflects the interests of both the consumers and the industry.)
En omdat we daar toen toch waren, zijn we de rest van het weekend in deze stad gebleven. Het plan was om op zaterdagmiddag naar de gipswerkplaats van de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis in het Jubelpark te gaan (afgietselwerkplaats noemen ze dat in België), maar die was helaas op zaterdag en zondag gesloten.

Deze afgietselwerkplaats bezit een verzameling van bijna vierduizend gietvormen die volgens oude methoden worden gebruikt. De gietvormen, soms meer dan honderd jaar oud, zijn gemaakt op authentieke stukken uit de hele wereld. Ze bieden een overzicht van de kunst, van de prehistorie tot de 18de eeuw. Kleine afgietsels kunnen ter plaatse gekocht worden, maar men kan ook hoofden, bustes, beelden, reliëfs enz. kiezen en bestellen in de werkplaats.(bron: www.kmkg-mrah.be).

We zijn nog wel in het museum zelf geweest, maar niet te lang omdat het zulk prachtig weer was. Met de metro waren we snel weer terug in het centrum waar een heleboel terrassen in de zon op ons wachtten. 's Ochtends hadden we al onze gebruikelijke Belgische boodschappen gedaan. Bij ieder bezoek aan onze zuiderburen slaan wij een voorraad chocolade (veel variaties van Côte d'Or), speciale koekjes (van Jules De Strooper) en hele lekkere kersenjam in. Bij herenkledingzaak Celio is mijn echtgenoot vaste klant en in een stad als Brussel is natuurlijk ook een Nespresso boetiek waar de cupjes 'offline' verkocht worden.

Aan het einde van de zondagochtend vertrokken we weer richting Nederland, met een omweg over Lier waar we - heerlijk buiten - geluncht hebben.

Dit weekend was het weer Openhuizendag van de NVM, maar daar valt wat ons betreft niet veel over te vertellen. Er kwamen helemaal géén belangstellenden en dat is bijzonder frustrerend als je van 11 tot 3 zit te wachten op bezoek. Volgens de makelaar waren wij geen uitozndering en later hoorde ik ook op de radio dat er bij een kwart van de deelnemende huizen helemaal niemand op was komen dagen. Wij zijn wel klaar met het verschijnsel 'Openhuizendag', maar hopen natuurlijk wel dat ons huis ooit verkocht wordt. We wachten - nog steeds - af.

Mijn nieuwe vaderland (Ramsey Nasr)


Wie neerlands bloed in d’aders vloeit
van vreemde smetten vrij
wiens hart voor volk en orde gloeit
verhef uw zang als wij.
Vandaag zien wij weer één van zin
de vlaggen afgestoft.
Vandaag zet ik mijn feestlied in
voor vaderland en schoft.

Ik eer de leiders van mijn land.
Hun vlekkeloos parcours
leert mij wat macht vóór al verlangt:
’t geweten van een hoer.
Ik eer mijn leiders hemelhoog
en ’t hoogst zit een fascist
die u en mij zolang gedoogt –
zolang als hij beslist.

Beschermt gij, leiders, onze grond
waar vreemde adem gaat
gij die zo rein zijt, kerngezond
en zuiver op de graat.
Wij smeken om een harde hand
in aangewreven haat.
Behoud voor 't lieve vaderland
de blanke natiestaat.


Braakt uit, gij vrienden, vrij van zin
uw krop, uw kreet, uw gal.
Niets is taboe en niets te min
uw bagger minst van al.
Verneder dus wat u niet zint
sla stuk wat niet bevalt
laat zien hoe u dit land bemint
omhels het op zijn smalst.

Hoe klopt ons hart, hoe zwelt ons bloed
bij 't rijzen van dees’ toon.
Klonk ooit een zuiverder gemoed
een leger hart zo schoon?
Waar hoorde men die koekoekszang
voor volk en vaderland?
Dat was toen in het landsbelang
een heel volk werd verbrand.

Dood nu wat afwijkt van uw bloed
en van uw onderbuik.
Bewaar het niet, verdelg het goed
zodat dit land ontluikt.
Wie hier nog onze mildheid zoekt:
los op in brandend veen.
Waar elk verschil werd opgedoekt
zijn staat en burger één.

Wie neerlands bloed in d’aders vloeit
van vreemde smetten vrij
die fabel staat weer eens in bloei
in dwazen zoals wij.
Veel liever word ik door een volk
van hunnen aangerand
dan mee te gaan in deze kolk
van schoft en vaderland.


Deze week op Station Mill: Open Huis, maar de deur bleef dicht

Rust

Jan De Smet van De Nieuwe Snaar

De rust is weergekeerd in Mill. Met een knetterend vuurwerk werd gisteravond Carnaval afgesloten. Of dat ook een officiele afsluiting was, weet ik niet. Gisteravond om een uur of half 1 werden er een stuk of 10 siervuurpijlen de lucht in geschoten, vanochtend lagen de lege verpakkingen nog op de stoep. Daarna was het in ieder geval heel stil na een avond met veel onrust in de straat.

Het waren 3 vrolijke, kleurrijke dagen in Mill en daar was de zon voor een groot gedeelte mede verantwoordelijk voor. Zondag genoten we meer dan een uur van het mooie weer terwijl we naar de voorbijtrekkende Millse optocht keken.

De dag daarvoor was het nog gemeen koud. We waren toen in Den Bosch - neem me niet kwalijk, ik moet zeggen in Oeteldonk - dat met z'n rode, witte en gele carnavalskleuren er alles aan deed om ons een lentegevoel te bezorgen. Maar de wind was snijdend en de zon liet zich niet zien, we waren dan ook blij dat we naar binnen konden. Ons doel was het Noordbrabants Museum waar op dit moment een leuke expositie is met een kleine collectie met werken van Vlaamse modernisten, 'Vlaamse Vedetten' genaamd. Er hangen in totaal 50 doeken, onder meer van James Ensor, Constant Permeke, Jean Brusselmans, Rik Wouters en Gustave De Smet.

Behalve alle schilderijen stond er ook een meer dan levensgroot beeld van Rik Wouters, een portret dat hij van zijn vrouw maakte. Als ik van die hele grote beelden zie, besef ik altijd hoeveel ik nog moet leren op de cursus modelboetseren. Van mijn laatst voltooide beeld(je) heb ik een kleine slideshow gemaakt, het is naar mijn idee best aardig gelukt. Maar met een grootte van pakweg 20 cm niet te vergelijken met zo'n kolossaal beeldals dat van Wouters. Ik houd het voorlopig toch maar bij het kleine, dat is al moeilijk genoeg!

 

Een week eerder waren we ook in Den Bosch voor een avond met Jan De Smet. Alweer een Vlaming, hij vormt samen met broer Kris, Geert Vermeulen en Walter Poppeliers De Nieuwe Snaar. Deze avond kwam hij alleen, slechts vergezeld van zijn instrumenten (gitaren, banjo, accordeon), om een avond te vullen 'zonder programma'. Erg leuk om deze rasmuzikant solo bezig te zien - en te horen. Er kwamen een aantal bekende nummers voorbij, maar ook veel onbekend werk. De belangrijkste mededeling deed hij echter aan het einde van de avond: De Nieuwe Snaar zal nog één keer met een show op de planken komen en houdt daarna op te bestaan. In 2012 zal de premiére zijn in België en in 2013 komen ze met de voorstelling naar Nederland. Wij hebben ter plekke besloten om deze laatste show in ieder geval óók in België te gaan zien, bijvoorbeeld in Gent. We houden de website in de gaten!

Aan het einde van deze maand is er weer een landelijke openhuizen dag van de NVM. Eigenlijk hadden wij totaal geen zin om daar nog eens aan mee te doen, maar deze kans - hoe klein die ook zal zijn - willen we ook niet laten liggen. Voor de zoveelste keer zullen wij dus weer klaar zitten op 26 maart, het huis opgeruimd en met een verwachtingsvol hart wachtend op eventuele kijkers.

Voor iedereen die ons graag wil helpen met de verkoop van ons huis: KLIK HIER en verspreid de boodschap! Dank!

Deze week op IMMUUN: Gelukkig maar
Deze week op Station Mill: Carnaval voor de deur

Verjaardagen en tradities

Er was eens een tijd dat het me lukte om iedere week een verse blog te schrijven. Ik weet niet waar ik de tijd vandaan haalde. Wat ik wel weet, is dat me dat nu niet meer lukt. In 2011 zit ik meer in de buurt van eens in de 10 dagen: 9 januari - 21 januari - 2 februari - 13 februari en vandaag 23 februari. Ik zal proberen dat ritme in ieder geval vol te houden.

In de afgelopen 10 dagen is ook weer meer gebeurd dan er eigenlijk in past.

Het begon met een etentje bij ons thuis in Mill voor een bijna-promovendus met zijn vrouw en deze periode werd afgesloten met zijn promotie in Utrecht en een heerlijk diner voor veel meer mensen dan 4 in Restaurant Hemingway aan het Janskerkhof.

Daartussenin was er plezier en verdriet, er waren verjaardagen te vieren en ik woonde een crematie bij. Voor werk reisde ik naar Amsterdam en thuis achter de computer volgde ik een webinar over de commerciële mogelijkheden van Facebook. We hadden onze traditionele rikavond (voor de 2^de keer dit jaar en volgend jaar weer, dat heet toch traditie?!) met lieve vrienden en we proefden wijn en leerden die systematisch te beoordelen. En niet onbelangrijk: mijn pogingen om een hulp in de huishouding te vinden, werden eindelijk beloond! Maar laat ik bij het begin beginnen.

Op zondag 13 februari verwelkomden wij Marcel en Annet ter ere van de op handen zijnde promotie van Marcel. Hoe ouder wij worden, hoe meer wij van tradities houden en het uitnodigen van een promovendus vlak voor zijn promotie is een hele dierbare. Tijdens een gezellig samenzijn genieten wij van een lekkere maaltijd en proberen de zenuwen voor de grote dag wat in te dammen. Dat zoiets hogelijk gewaardeerd wordt, horen wij altijd weer via de familie terug op de promotiedag zelf. We hopen nog lang en vaak toekomstige promovendi uit te kunnen nodigen!

Op maandag volgde ik één van de webinars van Eduvision. Deze keer ging het om een live online 'college' over Facebook, maar ook webinars over Joomla en Website-optimalisatie heb ik al eens gevolgd. Via de webcam en chatbox heb je direct contact met de docent en andere deelnemers. Het is heel onderhoudend en vaak geeft zo'n middag je die extra kennis om er meer mee te kunnen doen.

Dinsdag 15 februari was gereserveerd voor een dubbele afspraak bij hetzelfde bedrijf in Amsterdam-Noord. Dat betekent vanuit Mill dat je wel even onderweg bent. Met auto, trein en boot deed ik er ongeveer 2½ uur over, maar het was mooi weer en vooral het laatste stuk op het 'pontje' (over het IJ) zorgde voor een echt lentegevoel. Na de afspraken, die voor veel duidelijkheid zorgden, heb ik mezelf even de tijd gegund om naar De Bijenkorf te lopen om onze voorraad Nespresso-cupjes nu eens niet online, maar 'in-het-echt' aan te vullen. Alles bij elkaar was ik na 8 uren weer thuis, daar trof ik een ongelooflijk blije hond aan!

De woensdag had ik gereserveerd voor het ontvangen van potentiële hulpen in de huishouding. Na diverse eerdere pogingen had ik dit keer meer geluk en kreeg ik zelfs 5 goede reacties op mijn advertentie. Omdat ik het serieus aan wilde pakken, had ik bedacht dat ik ze allemaal een aantal vragen wilde stellen tijdens een soort sollicitatiegesprekje. Dat pakte heel goed uit en van de 2 meest geschikte kandidaten heb ik de beste uiteindelijk gekozen. Het kostte me even een dag, maar ik hield er een heel tevreden gevoel én een prima hulp aan over. Vandaag, precies een week na onze eerste kennismaking, is ze begonnen en het hele huis is schoon! Dat scheelt me voortaan iedere week de ergernis dat het er weer niet van gekomen is om het zelf voor elkaar te krijgen.

Op donderdagochtend ging ik zoals iedere week naar mijn boetseercursus. De laatste les met model Katrien, maar mijn torso van haar is nog niet af. Gelukkig hebben we de foto's nog en kan ik het volgende keer toch afwerken. Ik moest deze keer ook wat eerder opruimen omdat ik 's middags op tijd in Eindhoven wilde zijn voor een crematie. De moeder van een dierbare vriendin was overleden en om 2 uur was het afscheid in Crematorium Rijtackers. Het was een mooie, stemmige bijeenkomst met ontroerende verhalen over moeder en oma. Na afloop was er gelegenheid om elkaar te ontmoeten en zoals op zoveel uitvaarten zag ik ook hier een soort familiereünie ontstaan. Dat hoort er bij.

Vrijdag vierde ik met ongeveer 40 vrouwen de verjaardag van een andere vriendin. Ze werd 60 en was al de 2^de in mijn vriend(inn)enkring die dat met alleen maar vrouwen wilde vieren. Heel bijzonder was dat we het feest begonnen met een voorproefje van een expositie (www.soos-brasil.nl) waar ook werk (keramiek) stond van jarige vriendin. Na koffie met lekkers en het genieten van het keramiek, de schilderijen en sieraden gingen we naar Da Angelo in Molenhoek om van een heerlijk diner, onderhoudende toespraken en prachtige - live - muziek te genieten.

Naar zaterdagavond hadden wij al lang uitgekeken. Eens per jaar gaan wij ongeveer 40 jaar terug in de tijd om met vrienden te rikken en 'plaatjes' te draaien uit de jaren 70. Net zoals wij de traditie opgepakt hebben om eens per jaar samen te komen tijdens de potluck, heeft een ander vriendenpaar deze kaartavond in het leven geroepen. Het blijkt een gouden greep te zijn geweest! We beginnen zo'n avond door samen te eten en daarna worden er viertallen gevormd en wordt er min of meer fanatiek gerikt. En alhoewel dat vroeger absoluut niet mocht tijdens het kaarten, kletsen we tussendoor dat het een lieve lust is. Kortom, alsof we nooit ouder zijn geworden!

Op zondag was het alweer feest: mijn jongste zwager werd 50 jaar en dat vierde hij door zijn familie en vrienden uit te nodigen voor een wijnproeverij. In een zaaltje boven Café Faber in Nijmegen kregen wij de eerste beginselen van het wijnproeven te horen en mochten ook zelf 'aan de drank'. Twee witte wijnen (een Franse Chablis en een Chileense Cabernet) en twee rode wijnen (allebei Frans: Bourgogne en Bordeaux) werden beoordeeld op geur, kleur en smaak. Het werd een leuke middag.

Na afloop hebben we nog tapas gegeten bij De Ontmoeting, ook in Nijmegen. Een leuk restaurant met lekkere gerechtjes.

Als laatste wil ik nog vermelden dat drs. Veltkamp (promovendus Marcel die 10 dagen geleden bij ons kwam eten) gisteren zijn proefschrift met verve verdedigd heeft en zich volgens een oude traditie voortaan dr. Veltkamp mag noemen!

Deze week op IMMUUN: Afweer, weerstand en het immuunsysteem
Deze week op Station Mill: Afspraak is afspraak bij KPN?

Van Koningstheater via Perron 3 naar Hotel Wilhelmina

Leon Giesen tijdens een eerder optreden

Omdat een week maar 7 dagen telt, is het af en toe bijna onmogelijk om op deze weblog alles bij te houden. Daarom begin ik vandaag bij 9 dagen geleden: zaterdag 5 februari. Wij waren toen in Het Koningstheater voor de voorstelling 'Man en Fiets' van Wilfried de Jong. Als je die nog niet gezien hebt, moet je zeker gaan kijken. Tot en met maart nog in verschillende theaters. Leuk voor wielerfanaten, maar ook voor mensen die gewoon van mooi theater houden. In woord en beeld, met af en toe een liedje en begeleid door zijn band Ocobar zet Wilfried de Jong een programma op de planken dat klinkt als een klok. Dat fietsen zijn passie is, wordt al heel snel duidelijk. Zijn cadeau aan zichzelf voor zijn 50^ste verjaardag was de beklimming van de Mont Ventoux. Wij kregen daar de door zijn zoontje gefilmde beelden van te zien. Of zijn verhaal over De Ronde van Vlaanderen, begeleid door de meest treurige beelden van kasseien en troosteloze landschappen die je je maar voor kunt stellen.
Aan het einde van de voorstelling klimt hij daadwerkelijk op de fiets om levensecht 'af te zien' voor de laatste meters naar de top van de Mont Ventoux! Dan is het niet meer duidelijk of de grootste passie van De Jong fietsen of theatermaken is!

Op donderdag waren we in Rosmalen in Perron 3 voor Gerard van Maasakkers. Op de eerste rij zaten wij ons te verheugen op een leuke avond. Maar om eerlijk te zijn, hebben wij wel eens betere optredens van deze Brabander meegemaakt. Het geluid was voor de pauze niet goed, maar wat erger was dat het enthousiasme bij Van Maasakkers ontbrak. Het leek of hij zijn draai niet kon vinden, hij speelde erg routineus en de verrassing bleef uit. Aan muzikaliteit ontbreekt het nooit bij Van Maasakkers en zijn gitarist Harry Hendriks, gelukkig was dat in Rosmalen ook zo. Maar alles bij elkaar viel de avond ons lichtelijk tegen.

Zaterdag daarentegen beleefden wij een bijzondere avond in Hotel Wilhelmina in Venlo.

Enige tijd geleden ontving ik een e-mail van Leon Giesen die begon met de volgende tekst:

"Ik wil jullie voorstellen aan een nieuw plan:

Het Ondergrondse Netwerk, ofwel Mondo Grondo!

Het is al veel langer een droom van mij om op allerlei plaatsen te kunnen
spelen, onafhankelijk van bestaande structuren en buiten de gebaande
paden. Gewoon voor wie het graag wil zien en horen, écht en tussen de
mensen, zoals Mondo Leone bedoeld is.
En de tijd is rijp voor een eerste stap..."

Omdat wij altijd in zijn voor iets nieuws, hoefden wij niet lang te aarzelen en stuurden een mail naar Mondo Leone, de club van Leon waar wij lid van zijn, om ons aan te melden voor Mondo Grondo.

Daar hebben wij geen spijt van gehad. Zaterdag waren wij getuige van dit experiment en wij hebben ontzettend genoten. Leon Giesen, zanger en schrijver die ook ooit documentairemaker was, heeft het talent om bijzondere dingen op te merken in zijn omgeving. Ook ver daarbuiten trouwens.

Hij ging naar Sydney om de 'Free Hugger' te ontmoeten, hij reisde naar de Verenigde Staten om zich te verdiepen in de meertonige treinhoorns en hij probeerde uit te zoeken wie de Utrechtse 'Kabouteraar' is. Natuurlijk had hij overal filmbeelden van gemaakt en die werden door hem op gitaar en met zang begeleid. Daarbij ging hij de confrontatie met het publiek absoluut niet uit de weg, aan interactie was geen gebrek.

Aan de vooravond van zijn nieuwe toernee (die vanavond begon in De Kleine Komedie in Amsterdam) hadden wij de primeur in een klein zaaltje in Venlo. We hadden het niet willen missen!

Deze week op Station Mill: InternetPlusBellen

Volle dagen

Mijn vorige blog schreef ik in Miami, maar dat lijkt al weer lang geleden. Na de 'lastige' aankomst in de USA en gelukkig een rustige aankomst op donderdagavond in Miami Beach, volgden een paar zomerse dagen. Overdag was gereserveerd voor werk, maar ook daar in dat verre land begon voor ons het weekend op vrijdagavond. Na een zonnige dag die eindigde met flinke onweersbuien, was het 's avonds weer zodanig opgeklaard dat we tevoet naar Delano's togen voor het daar afgesproken diner. Vanwege een verkeerde vermelding in het programmaboekje leek het niet zo ver te zijn. We begonnen bij 2^nd Street en diegenen die de routebeschrijving bij zich hadden, waren in de veronderstelling dat ons eindpunt bij 7^th lag. Maar omdat ik 's middags het restaurant al had gegoogeld* was ik wijzer en had me voorbereid op een langere wandeling. Ik vond restaurant 'Blue Door Fish at Delano' aan 1685 Collins Avenue, 9 blokken verder dus! We zaten met veel mensen aan tafel (14) en aten heerlijke dingen met veel vis en dronken er Franse wijn bij. Dat laatste was vooral te danken aan de Fransozen aan tafel.
De volgende ochtend konden we uitslapen, maar mijn echtgenoot ging liever hardlopen over het strand. Al met al zaten we toch nog redelijk vroeg aan het ontbijt en troffen daar nog een aantal bekenden die dezelfde dag weer terugvlogen.
Wij zijn Miami Beach gaan verkennen waaronder het beroemde Art Deco District. Voor ons een heerlijke zomerdag in januari met een buitenlunch in de zon en af en toe pauze op een terras. Alhoewel wij het heerlijk weer vonden, was het geen echt strandweer. Daarvoor was de temperatuur net te laag en waaide het te koud. Zaterdagavond hebben we Cubaans gegeten, een flink contrast met het diner van de avond daarvoor! Zondagmiddag half 2 vertrok ons vliegtuig weer, dit keer hadden we een overstap op Atlanta. Om kwart over 8 op maandagochtend landden we op Schiphol en toen gebeurde er na een rustige reis toch nog iets heel geks! Tijdens het bij elkaar zoeken van mijn spullen miste ik mijn paspoort. Hoe ik ook zocht en waar ik ook keek, het was gewoon spoorloos! We hebben samen met het cabinepersoneel en de opgetrommelde security alles op zijn kop gezet in het vliegtuig. Stoelen werden uit elkaar gehaald en mijn tas binnenstenbuiten gekeerd. Niks. Met de belofte dat de schoonmaakploeg verder zou zoeken, hebben we het vliegtuig verlaten. Later, op weg naar de marechaussee, toen we ons meldden bij de transfer desk om te vragen of het daar soms al was afgegeven, kwam het 'tevoorschijn' uit de binnenzak van mijn echtgenoot. We snappen nog steeds niet hoe het daarin terechtgekomen is, tijdens onze reizen bewaren we altijd ieder onze eigen reispapieren. Na zo'n vliegreis ben je ook niet meer helemaal helder, het zal dus wel altijd een raadsel blijven ;-)

Maandag begon voor ons weer een gewone werkweek. Mijn echtgenoot stapte in Utrecht uit de trein om naar het UMCU te gaan en ik reed verder via Den Bosch naar Oss waar mijn auto stond. Ik ben meteen doorgereden naar Landhorst om de hond op te halen en daarna snel naar huis.
Hond in bad, post uitzoeken en achter de pc aan het werk. Alsof we nooit waren weggeweest.
Op dinsdag volgde ik voor de tweede keer in korte tijd een webinar, een live online cursus, over 'Kijk eens kritisch naar uw website'. Tijdens deze cursus wordt ingegaan op de gebruiksvriendelijkheid en vindbaarheid van websites. Heel interessant en leuk dat het via webcam en chat gegeven wordt, je hoeft tegenwoordig nergens meer de deur voor uit ;-)
Na een paar dagen alleen thuis hard aan het werk was ik blij dat ik op donderdag weer kon gaan boetseren. Een echte cursus met echte mensen en heerlijke klei om mee bezig te zijn. De andere cursisten waren vorige week, toen ik op weg was naar Miami, al begonnen met het liggend naakt waarvoor een model aanwezig was. Ik had dus wat in te halen, maar had gelukkig al heel snel de juiste vorm te pakken. Niks leuker dan een beeld dat je onder je handen ziet groeien, vooral als je voelt dat het gaat lukken om de juiste lijnen erin te krijgen!

Donderdagavond waren we in Perron 3 in Rosmalen, waar Jan Rot met band (An & Jan met Marjolein Meijers, Jan Rot en Jan van der Meij) vertalingen van Beatles en Stones nummers ten gehore bracht. De voorstelling was in de vorm van een soort 'wedstrijd' gegoten, Beatles versus Stones met quiz- en beoordelingsvragen. De avond eindigde met een 8-8 gelijkspel. Maar eigenlijk deed de hele puntentelling er niet toe, het was gewoon een ontzettend leuke avond met heel goed vertaalde teksten en mooie muziek. Jan Rot, behalve een begenadigd muzikant ook een groot woordkunstenaar!

Afgelopen weekend hadden we eindelijk weer eens tijd om te gaan lunchen in Den Bosch. Dat combineerden we met lekker rondsnuffelen in de beste boekhandel daar en nog wat andere boodschappen die we in de stad wilden doen. Een nieuw horloge voor mijn echtgenoot. Voor 2 jarige broers kochten we bij wijze van uitzondering dezelfde cadeaus: de Dylan-vertalingen van Ernst Jansz, boek met cd. Het is leuk om iets te geven wat je zelf ook erg mooi vindt!
Zondag waren we als familie bij elkaar, middelste zoon was de 115 km helemaal komen fietsen! Ieder zijn hobby, vooral met zulk koud weer vind ik het wel heel bijzonder.

En alweer is er een nieuwe werkweek begonnen. Een rustige deze keer hoop ik.


*De vervoeging van googelen (volgens het Groene Boekje als enige juist):

ik googel - ik googelde
jij googelt - jij googelde
hij/zij googelt - hij/zij googelde
wij googelen - wij googelden
jullie googelen - jullie googelden
zij googelen - zij googelden
ik heb gegoogeld
gebiedende wijs: googel!

Deze week op Station Mill: Primeur in Mill

Welcome to America

Waarom had ik óóit bedacht dat we via New York naar Miami zouden vliegen? Toen we daar in een enorme rij stonden, vond ik het in ieder geval absoluut geen geweldig idee meer. Zelfs na eerdere ervaringen met lange rijen op dit vliegveld was ik even vergeten dat het geen lolletje is om via JFK de Verenigde Staten binnen te komen.

Gisterochtend, donderdag 20 januari, vertrokken wij al vroeg richting Schiphol om naar Miami te gaan. Een rechtstreekse vlucht zat er niet in, daar begint de KLM in maart pas mee. Pech voor ons. Omdat wij meestal voor Düsseldorf kiezen, was het ons even ontgaan dat het omslachtig is om via Schiphol naar Miami te vliegen. In verband met verplichtingen maandag konden we het helaas niet anders regelen dan om het zo te doen. Dat betekende dus dat we een overstap moesten maken.

Het eerste gedeelte van de reis, de vlucht van Amsterdam naar New York verliep prima. Alhoewel het vliegtuig echt helemaal volgeboekt was, probeerde de stewardess toch nog een betere plaats voor ons te regelen. Ze dacht gezien te hebben dat er achter in het toestel nog 2 lege rijen waren en zou even informeren bij haar collega die daar dienst deed. Ze had echter niet goed gekeken, want er bleken daar wel passagiers  te zijn, die lagen te slapen. Jammer, maar het was wel heel lief bedoeld.

Het viel ons ook op dat de stewardessen erg vriendelijk en behulpzaam waren, dat hebben we wel eens anders meegemaakt bij de KLM. Misschien hebben ze hun beleid hierop veranderd of wellicht lag het gewoon aan de personen waar we mee te maken hadden. In ieder geval waren ze erg attent en we werden om de haverklap van eten en drinken voorzien.

Toen we bijna de oceaan overgestoken waren, werd er iemand onwel in het vliegtuig. Een paar rijen voor ons ontstond opeens flinke consternatie en het cabinepersoneel ging snel tot daden over. De man werd uit zijn stoel getild en op de grond gelegd en onmiddellijk werd er omgeroepen of er een arts aan boord was. Toen er zich niet direct iemand meldde, werd er gevraagd of er verpleegkundigen waren die konden helpen. Uiteindelijk was er toch een arts en er kwamen ook enkele verpleegkundigen naar voren. De man werd aangesloten op een apparaat voor wat simpele onderzoekjes en daar kwam gelukkig niks vervelends uit. Maar intussen lag hij daar nog steeds op de grond en had weinig te missen. Volgens de purser gebeurde het regelmatig op deze vlucht dat mensen onwel werden, flauwvielen en even wegzakten. Gelukkig kwam 'de patiënt' na een poosje weer bij en werd hij op de been gehesen om - met steun - wat rond te wandelen. Langzaam kwam er weer wat kleur op zijn wangen en omdat we hem de rest van de reis niet meer gezien hebben, denk ik dat hij een plekje in de business class heeft gekregen.

Ondanks dit incident arriveerden wij op tijd op JFK en wij dachten daar tijd genoeg te hebben om de aansluiting naar Miami te halen. Ons vliegtuig zou om 18.35 uur (voor ons idee dus om 5 over half 1 's nachts) vertrekken en we waren al om 16.10 geland. Toen we echter bij de douane kwamen, wisten we het weer! Lange, lange rijen gingen ons voor. Gesplitst in 'visitors' en 'residents', maar zo te zien maakte het geen enkel verschil wat de wachttijd betrof. Halverwege de wachtrij zagen we het al half 6 worden en begonnen we te vrezen voor onze aansluiting. Ongeveer een kwartier later zagen we een beambte langs de rij lopen die vroeg wie er informatie nodig had. Wij hebben toen meteen gezegd dat we bang waren onze vlucht naar Miami te missen en mochten toen direct door naar de kortere rij voor een van de 15 hokjes voor visitors. Ook daar duurde het nog zeker een kwartier voordat we aan de beurt waren. Na onze handafdrukken, digitale foto, het nakijken van onze esta's in de computer en een flinke stempel konden we door. Gelukkig hadden we alleen handbagage en hoefden we geen koffers op te halen om opnieuw in te checken (is normaal bij een aansluitende vlucht als je de USA binnenkomt), maar we moesten wel langs nog een loketje om ons douaneformulier weer af te geven voordat we met de air train naar de andere terminal konden. Daar stond weer een lange rij, maar ook een korte met allemaal dames in boerka en héél veel bagage. Toch zijn we naar die korte rij gelopen en daar mochten we voor toen we riepen dat we onze aansluiting dreigden te missen. De air train was er vlot en wij liepen opgelucht terminal 2 in. Tot we daar de rij voor security zagen. Help, ons hele reisschema dreigde alsnog te mislukken. Na enig rondkijken, zagen we weer iemand waar we ons verhaal deden en we mochten alweer voorschieten. Schoenen uit, jas uit, telefoon en laptop uit de tas, toiletspullen apart aanbieden en dan maar hopen dat je niet piept. Er was nog precies een kwartier over toen we bij Gate F9 aankwamen en daar bleek ons toestel minstens een half uur vertraging te hebben. Zucht. Op dat moment ontdekten we ook nog dat mijn echtgenoot zijn horloge kwijt was, maar er was nu alle tijd om terug te lopen naar security om te kijken of het daar was blijven liggen. Niks. Of hij is het ergens anders kwijtgeraakt, maar waar dan, of iemand anders loopt er nu mee rond. Mijn echtgenoot zal een nieuw moeten kopen in ieder geval.

Bij de gate stond al dat het vliegtuig naar Miami overboekt was en inderdaad was dat het geval. Hier ook weer lange rijen mensen die alsnog hoopten op een plaatsbewijs, gelukkig hadden wij daar geen last van.

Eenmaal in het vliegtuig bleek dat er geen plaats meer was voor de trolley van mijn echtgenoot, die moest ingecheckt worden als boardbagage. Dat kon er ook nog wel bij, dan zouden we alsnog naar de bagageband moeten bij aankomst.

Uiteindelijk mocht ons toestel pas om 8 uur (voor ons gevoel dus 2 uur 's nachts) vertrekken, dat was te wijten aan de lange rij vliegtuigen voor ons op de startbaan waar we op moesten wachten. Na ruim 2 en een half uur landden we op Miami International Airport. De bagage was er gelukkig snel en een taxi was zo geregeld. Maar het was inmiddels wel bijna middernacht voordat we in bed lagen, op die tijd zou mijn echtgenoot normaal opstaan voor zijn gewone werkdag in Nederland.

Vanochtend bleek dat we in een mooi hotel zitten met een balkon met uitzicht op de oceaan. Vandaag moet hier gewerkt worden (de lijst op www.gut-health.eu wordt steeds langer), mijn echtgenoot heeft een belangrijke meeting en ik heb een aantal sites bijgewerkt. Gelukkig bleef er voor de lunch nog even tijd over om deze blog te plaatsen. Groeten uit een zonnig Miami Beach!

Mag het nog? Een gelukkig Nieuwjaar!

Gent by night (Kraanlei) ©RikyLievendag

Een beetje laat, maar niet minder gemeend: voor alle lezers van dit blog wens ik dat 2011 hét jaar wordt waarin je je doelen bereikt en waarin veel van je wensen uitkomen. Niet allemaal hoop ik, want een mens is het gelukkigst als er nog iets te wensen overblijft.

Ons nieuwe jaar is in ieder geval heel goed begonnen. We waren in Gent en vierden de jaarwisseling in Restaurant 't Paradijs van Warenaar aan het Veerleplein in deze 'plezante' stad. Behalve Vlamingen bevonden zich ook Engelsen, Spanjaarden en andere Nederlanders in ons gezelschap en samen genoten we van een uitstekend diner en mooie wijnen. Naarmate de avond vorderde werd de sfeer losser en tegen 12 uur werd het pas compleet met toetertjes, feesthoedjes, slingers, ballonnen en natuurlijk om 12 uur champagne en vuurwerk. Ieder jaar vieren wij Oud en Nieuw in een andere stad met andere gewoontes, maar deze keer was wel heel bijzonder! Na veel zoenen, vuurwerk en champagne werd het diner binnen weer voortgezet met het nagerecht en koffie en keerden wij pas lang na middernacht terug naar Hotel Belfort tegenover het statige stadhuis van Gent. In de straten was het feest overal nog in volle gang.

Op zondag 2 januari reden wij pas weer terug naar Nederland om aan de eerste werkweek van het nieuwe jaar te beginnen. Dat was meteen een hele pittige, want samen met mijn echtgenoot was ik net voor Kerstmis begonnen aan een nieuw project. Hierin roepen wij wetenschappers uit heel Europa op zich te verenigen om stelling te nemen tegen het beleid van EFSA, een Europese autoriteit die over gezondheidsclaims gaat (zie www.gut-health.eu).

Gelukkig was er ook nog tijd over voor een geweldig optreden van Raymond van het Groenewoud in Het Koningstheater in Den Bosch. Op woensdagavond zat de zaal stampvol en wij waren zo gelukkig om weer helemaal vooraan te kunnen zitten. Op rij 0, de 2 middelste stoelen, het wordt al bijna onze vaste plek daar. Van het Groenewoud bracht met zijn voorstelling 'Overzicht' veel bekende nummers, maar begon met een nieuw lied over de vergankelijkheid van het bestaan. Heel toepasselijk voor hem, omdat hij nog steeds herstellende is van een langdurige ziekte. Een restverschijnsel daarvan is dat hij met zijn rechteroog afgeplakt op het podium verscheen.

In diezelfde week op vrijdag vertrokken wij alweer naar Parijs, maar de laptops gingen mee om ook daar door te kunnen werken. Dat is helemaal niet erg, want tussen de bedrijven door hebben wij weer een heleboel Parijs 'opgesnoven'. We gingen speciaal voor de overzichtstentoonstelling van Monet die nog tot 24 januari 2011 in het Grand Palais te zien is. Omdat het niet meer mogelijk was om via internet toegangskaarten te bemachtigen, wisten we al vantevoren dat we in een lange rij zouden belanden. En dat klopte, maar daarover later meer.

Wij gingen op vrijdagochtend met de auto naar Antwerpen nadat we eerst de hond naar het pension in Landhorst gebracht hadden. Een geweldig adres voor Muis, dat moet maar eens gezegd! Bij Thijs en Ria Barten van Dierenpension De Horst is het een paradijs voor honden en wij maken graag (en noodgedwongen vaak) gebruik van deze opvangmogelijkheid.

In Antwerpen maakten wij nog een tussenstop bij Winkelcentrum Wommelgem waar we bij de GB vast wat inkopen gedaan hebben voor later in de week en daarna zijn we doorgereden naar het Centraal Station. Daar stapten wij om half 3 in de Thalys en om half 5 waren we op Gare du Nord in Parijs. Een comfortabele en snelle manier van reizen!

In Parijs moesten we nog een stukje met de Metro, maar om kwart over 5 liepen wij de lobby van Hotel Les Jardins d'Eiffel binnen. Nadat we onze bagage naar de kamer gebracht en ons daar geïnstalleerd hadden, zijn we naar het Grand Palais gelopen om te kijken hoe lang de rij voor Monet zou zijn. Dat viel tegen, het zou 2½ uur duren voordat we binnen mochten. Omdat het inmiddels half 7 was geweest, vonden we dat niet zo'n heel goed idee en besloten om op zaterdagochtend een uur voordat het museum open zou gaan in de rij te gaan staan. Na die beslissing zijn we met de metro naar Centre Pompidou gegaan waar deze maand ook een belangrijke overzichtstentoonstelling is, namelijk van Piet Mondriaan en De Stijl. Gelukkig was het daar veel minder druk en hoefden we maar zo'n 20 minuten in de rij voordat we kaartjes hadden. Met de roltrap gingen we naar de 6^de verdieping terwijl we genoten van het uitzicht over Parijs bij avond: met recht de 'lichtstad'!

Behalve van Mondriaan, hing er ook veel werk van Theo van Doesburg en werd er volop aandacht besteed aan de samenwerking met Gerrit Rietveld. Heel apart om typisch Mondriaanwerk (volgens de regels van Mondriaan mag zijn werk niet symmetrisch, maar moet het wel evenwichtig zijn) en 'De Stoel' van Rietveld hier in Parijs te zien. (Wist je trouwens dat je vroeger de meubels van Rietveld 'gewoon' bij V&D in Utrecht kon bestellen? Zijn beroemde stoel kostte toen in een eenvoudige uitvoering 15 gulden en een 'fijnere' uitvoering 22 gulden 50!)

Helemaal vol van de indrukken van deze mooie expositie zijn we Centre Pompidou uitgelopen en in de Marais gaan eten. Gewoon in een eenvoudige Parijse eetgelegenheid, niet duur en erg lekker.

Een héle lange wachtrij

Op zondagochtend stonden we al heel vroeg op. Mijn echtgenoot ging eerst een rondje hardlopen en daarna zijn we weer richting het Grand Palais gelopen. Onderweg hebben we ontbeten, maar al om kwart voor 9 stonden we in de rij voor het museum. Meer dan een uur voor openingstijd, we hoopten zo in ieder geval voor 11 uur binnen te zijn. Alhoewel de rij al behoorlijk lang was toen we aansloten, is het ons gelukt om vóór 11 uur het eerste schilderij van Monet te bewonderen. Het viel niet mee om alles goed te zien, het was enorm druk en af en toe moest je je echt tussen de mensen door wringen om een blik op een schilderij te kunnen werpen. Maar we hebben ze alle 200 gezien en er echt van genoten. Claude Monet was een productief schilder, hij schilderde vaak van hetzelfde onderwerp verschillende versies en was één van de weinige schilders uit die tijd (eind 19^de, begin 20^ste eeuw) die ook veel van zijn werken verkocht.

Meer dan 200 werken zijn er bij elkaar gebracht in het Grand Palais, uit ongeveer 60 musea over de hele wereld. Een schilderij dat wij al eens in Philadelphia zagen, hing hier gezellig naast een werk dat in bruikleen was van het Haags Gemeentenuseum. Heel bijzonder!

Na onze 'Monet-expeditie' wilden we van een late lunch genieten bij Le Bonaparte op St. Germain des Prés (een vast adres van ons in Parijs), maar toen wij daar aankwamen bleek het vanwege een verbouwing gesloten te zijn tot de lente van 2011. De lunch bij Café de Flore was ook lekker.


Bij ons volgende bezoek aan Parijs kunnen wij wellicht genieten van een vernieuwde Le Bonaparte!

Deze week op Station Mill: Een nieuw jaar, nieuwe kansen!

Een vrolijke witte kerst!

 

Kerstmis 2010, een echte witte kerst! Het is jaren geleden dat er zoveel sneeuw lag tijdens de feestdagen. De voorbereidingen verliepen dit jaar wat moeizamer door gladheid op de weg en de aanhoudende kou. Als echt zomermens voel ik me dan ook een beetje ontheemd de laatste tijd. Gelukkig kan ik sinds deze week beginnen met aftellen, de dagen worden gelukkig alweer langer.

Maar ondanks de winterse omstandigheden, die voor veel mensen juist ook een heleboel plezier betekenen, wil ik alle lezers van mijn blogs een hele fijne kerst en een gelukkig nieuwjaar wensen.

Tot volgend jaar!

Donkere dagen voor Kerstmis...

Adriaan Jacobs 1929-2010

Hoe komt het toch dat er zo aan het einde van het jaar, vlak voor Kerstmis, zoveel mensen doodgaan? Ook wij maakten het dit jaar mee. Twee weken geleden overleed een collega van mijn echtgenoot, een verdrietig verhaal van een hard werkende man die zijn pensioen niet gehaald heeft. Vorige week was de begrafenis in Zeist.

Gisteren hebben we afscheid genomen van mijn oom Adriaan.

Het was een indrukwekkende uitvaart voor een bijzonder mens. Zijn 4 kinderen en 10 kleinkinderen vertelden met liefde over hun vader en opa. Er werden herinneringen opgehaald en we hoorden verhalen over de vertrouwde oom, maar ook leerden we onverwachte kanten van hem kennen!

In november werd hij 81 en was nog volop betrokken bij alles en iedereen. Een levenslustige man die op zijn 75^ste verjaardag zijn eerste (en laatste) parachutesprong maakte en zijn 80^ste geboortedag hoog in de lucht achter de stuurknuppel van een vliegtuigje vierde! Niks was hem te gek, alles wilde hij meemaken.

Ik ken hem als een gemoedelijke oom die graag even koffie kwam drinken - het liefst liet hij zijn koffie eerst flink koud worden - en even de tijd nam voor een praatje. Tijd had hij eigenlijk nooit, want als eigenaar van een elektronicazaak had hij het altijd druk. Ook na zijn pensioen bleef hij onverminderd bezig, zat in de paardensport en bracht veel tijd achter de computer door. Hij maakte zich verdienstelijk voor het seniorenweb en verdiende daar een koninklijke onderscheiding voor.

De afscheidsdienst werd gevierd in de parochie waar hij met zijn gezin jaren gewoond heeft, in een mooie gerestaureerde - maar steenkoude - kerk. Na afloop van de plechtigheid was er een korte ceremonie in het crematorium in Helmond. Daartussenin was er kort de gelegenheid om met de familie te praten. Na de beide plechtigheden verzamelden familie en vrienden zich voor de traditionele koffietafel na afloop bij Zaal Thijssen in Vlierden. Zoals het hoort na een uitvaart, werd het daar pas gezellig. Familie die elkaar lang niet gezien had, en helaas elkaar tegenwoordig vooral treft tijdens begrafenissen, kon uitgebreid met elkaar bijpraten. Er werden veel (familie)herinneringen opgehaald en gelukkig werd er op zijn tijd ook af en toe gelachen. Zo zou oom Adriaan het gewild hebben!

December

Kerstkaart Oude Gracht Utrecht: www.kaartje2go.nl©

We zijn aan het laatste taartpuntje van 2010 begonnen. Het jaar zit er bijna op. Ik kan niet zeggen dat het een rustig jaar was, maar ik werd evenmin geplaagd door overmatige drukte. Vooral veel leuke dingen passeerden mijn Twitter-tijdlijn, maar misschien vermeld ik de mindere dingen niet zo gemakkelijk. Zo aan het einde van het jaar is een mens geneigd tot nadenken over wat er is gebeurd, in mijn geval vooral vanwege de praktische invulling van onze jaarlijkse nieuwsbrief. Nu die de deur uit is, kan ik me weer bezighouden met wat er komen gaat. Prettige vooruitzichten zijn er zeker.

In januari een weekend Miami, we zijn er 3 dagen en er hoeft maar 1 dag gewerkt te worden. Echt weekend dus, hopelijk genieten we dan van de gemiddelde januari-temperatuur voor Miami van 20°C! Maar ook het weekend Parijs dat we nog snel geboekt hebben voordat de overzichtstentoonstelling van Claude Monet in het Grand Palais is afgelopen (tot 24 januari), is een mooi vooruitzicht.

Vorige week werd ik uitgenodigd voor een schilderweekend in april in Normandië, bijzonderheden volgen nog, maar de datum staat al vast. Heerlijk om naar uit te zien. In diezelfde maand staat er ook al een reis(je) naar San Francisco gepland, geweldig perspectief om over de winter heen te kunnen kijken!

En dan natuurlijk de zomervakantie die al geboekt is. Aan het begin van een lange, strenge winter zijn dat de strohalmen waar ik me aan vast houd.

Maar behalve vooruitkijken, zijn er de afgelopen weken ook mooie dingen geweest om bij stil te staan. Zo woonden wij een bijzondere promotie bij. De promovendus - Dodi - heeft enkele jaren als PhD student in Utrecht op het Eijkmaninstituut gewerkt en daarna zijn onderzoek afgemaakt op een afdeling van dat instituut in Jakarta. Hij woont nu in Bogor op Java en werkt in Jakarta, maar voor zijn promotie kwam hij terug naar Utrecht. Samen met zijn vrouw - Teti - die nog nooit eerder in Nederland was. Van de ruim 30°C daar naar de vroege, koude winter hier. Een hele overgang, alhoewel het 'wonder' sneeuw veel goedmaakte voor Teti.

Normaal gesproken vragen wij de promovendus altijd de zaterdag voor de promotie bij ons voor een etentje, maar in dit geval zijn wij maar naar Utrecht gegaan om ergens te gaan eten met het stel. Om in weersomstandigheden die niet bij onze spoorwegen passen 2 Indonesische gasten richting Mill te laten komen, is vragen om moeilijkheden. Dat hebben we dan ook maar niet gedaan. Die zaterdag hebben we samen met hen gezellig - en erg lekker - gegeten bij Asian Tower in Nieuwegein. Dinsdag 30 november, alweer een ijskoude dag, was de promotie. Die verliep voorspoedig, evenals de receptie na afloop, de rondvaart op Utrechtse grachten en de lunch bij de 'beste-Chinees-van-Utrecht': Het Paradijs aan het Vredenburg. Gisteren zijn Dodi en Teti weer naar het warme Indonesië vertrokken.

Eind november waren we ook nog in Het Koningstheater voor een extra voorstelling van Jan Jaap van der Wal. Speciaal voor die avond schreef hij een 'geen programma' - zoals hij het zelf noemde - maar kwam met een EENMALIGE gelegenheidsvoorstelling: een solo van zo'n vijf kwartier nieuw materiaal. Een bijzondere avond, heel ontspannen maar intussen was de conference wel doorspekt met scherpe analyses ;-)

Gisteren waren we alweer in Het Koningstheater voor de try-out van de Nieuwjaarsconference 'Het Verlossende Woord' van Freek de Jonge. We zaten op rij 0 (dat is in dit theater de eerste rij) precies in het midden. Beter kon niet, ook al is het altijd spannend om bij Freek vooraan te gaan zitten. Er werd ons ook succes gewenst door het deurmeisje toen we de zaal inliepen, maar er was echt niks om bang voor te zijn. We hebben genoten van een ouderwets goede voorstelling, natuurlijk moet er aan zo'n try-out nog geschaafd worden voordat er definitief een goede show staat, maar die gaat er zeker komen! We waren er met gemengde gevoelens naartoe gegaan, omdat we Freek de laatste tijd vaak als een oude mopperkont op TV zien. Maar we werden getrakteerd op een heldere verhandeling zonder cynisme of negativiteit, met humor werden ons een aantal keuzes voorgelegd om over na te denken.

Keuzes tussen cultuur en zorg (Freek: 'tussen een rollator of een schilderij'). Tussen migratiestop en multiculturele samenleving. Zoals het Freek betaamt, sprak hij met veel emotie en overtuiging 'Het Verlossende Woord'.

En natuurlijk vierden we dit weekend, net als veel andere Nederlanders, Sinterklaas. Met een auto vol surprises en mooi ingepakte cadeautjes reden we naar Utrecht. Bij middelste zoon vierden wij 'pakjesmiddag', zodat jongste zoon en vriendin 's avonds verder konden uitpakken bij hun andere familie. Er waren mooie gedichten, rake verzen en veel te veel cadeaus. Zoals ieder jaar was er tot op het laatste moment gewerkt aan de pakjes, het resultaat mocht er zijn! Sinterklaas moet blijven, in ieder geval in ons gezin!

Deze week op Station Mill: Centrumlast

Van alles wat...

Voor een concert van Gerard van Maasakkers hoefden wij vanavond niet ver weg! Een paar weken geleden zagen we dat hij in het Wapen van Wanroij op zou treden, samen met de plaatselijke Muziekvereniging St. Jan en vandaag was het zover. Om ons 'avondje uit' compleet te maken, zijn we voorafgaande aan het concert bij Ho-Wah in Wanroij gaan eten. De rijsttafel voor 2 personen was bijzonder lekker, maar ook teveel voor ons beiden. Het is bij Chinese restaurants nog steeds niet doorgedrongen dat het ook best wat minder mag zijn als het lekker is!

In het Wapen van Wanroij was het al behoorlijk druk toen wij daar binnenkwamen, maar we konden toch zonder problemen op de eerste rij plaatsnemen. We zaten zo ongeveer oog in oog met Gerard en zijn Vaste Mannen. Rechts van hem zat de voltallige harmonie, het podium was daarmee ontzéttend vol.

De avond begon met een medley van Van Maasakkernummers door St. Jan waarna Van Maasakkers zelf met 'n Handvol Vrienden' de voorstelling begon.

Verder speelde hij 'Liedje van altijd', 'Fanfare van honger en dorst', 'Janus Dekkers', 'Gij en ik', 'Water en lucht', 'Jehan' (met een geweldige bugelsolo van Frank Mertens) en 'Hier heur ik thuis' voor de pauze. De harmonie speelde halverwege een intermezzo: 'Lilo and Stitch'.

Na de pauze begon St. Jan weer met 'Chicago' waarna Van Maasakkers verderging met 't Kumt zoals 't kumt', 'Benny', 'Salve Regina', 'Wie', '19 in 68', 'As ge ooit', 'D'n boom', 'De lucht zit nog vol dagen' met als toegift tenslotte 'Hé goade mee'. Halverwege was er een fantastische solo van Selten van St. Jan met 'My first love'.

Op de dag van Nederland schreeuwt om cultuur beleefden wij een heel culturele avond, echt grote kunst!

Tokaj wijn in kelder

Verder hebben wij sinds onze reis naar Košice weer van alles ondernomen. Om te beginnen nog in Slowakije natuurlijk, de laatste avond daar hadden wij een wijnproeverij in het Tokaj wijngebied. Ongeveer een uur rijden vanaf het hotel in Košice, maar helaas was het al zo donker dat we helemaal niks hebben kunnen zien van het landschap.

De proeverij was in een eeuwenoude kelder waar de vaten lagen waarin de beroemde Tokaj wijn moet rijpen. Het is vooral heel zoete wijn, voor liefhebbers van een droge wijn soms iets teveel van het goede. In totaal proefden we 6 wijnen, allemaal wit (alle Tokaj wijn moét wit zijn) en van de Furmint en de Lipovina druif. De Tokaj is de enige wijn ter wereld, die niet liggend bewaard wordt maar rechtop.

Na de proeverij was er nog een buffet met stevige Slowaakse kost en veel tijd om met andere congresgangers te praten, daarna werden we weer met de bus naar het hotel gebracht.

De volgende dag, op donderdag was mijn echtgenoot aan de beurt om de ochtendsessie voor te zitten en was hij de eerste Keynote Speaker. Voor mij reden om die sessie bij te wonen als zijn 'coach'. Na de ochtendsessies was het tijd voor een snelle lunch en daarna werden we naar het vliegveld gebracht met de congresbus. In Košice was het voor de verandering nu eens prachtig weer, maar we hadden al gehoord dat het in West Europa nogal stormachtig was. Onze vlucht verliep heel rustig, ook de overstap in Wenen, maar de landing in Düsseldorf was op zijn zachtst gezegd stormachtig.

Achteraf hoorden we dat medecongresgangers die naar Amsterdam zouden vliegen dat via Düsseldorf hebben moeten doen, omdat vanwege de storm aanvankelijk niet in Amsterdam geland kon worden!

Op vrijdag waren wij weer thuis en de rest van de week was hard nodig om allerlei achterstallige zaken af te werken, zodat we op maandag weer aan een verse week konden beginnen.

Die begon goed met op de maandagavond een leuk concert in het Muziekgebouw Frits Philips in Eindhoven, waar we van een optreden van Afrocubism genoten. Een gelegenheidsformatie van 6 Afrikanen (Mali) en 7 Cubanen die een verfrissende invulling gaven aan het begrip 'Buena-Vista-Social-Club-muziek'.

Op dinsdag was de mist neergestreken in de lage landen!

Mijn echtgenoot vloog op die dag op en neer naar Wenen (heen ging prima, maar hij was pas om kwart voor 3 's nachts thuis omdat er geen rechtstreekse treinen meer van Schiphol naar Den Bosch reden en de NS hem vanaf Utrecht behoorlijk in de steek liet) en ikzelf had een afspraak met mijn tandarts in Nieuwegein. Om er zeker van te zijn dat ik op tijd zou komen, ging ik anderhalf uur vantevoren op weg. Maar helaas, ik moest onderweg in de file toch weer bellen dat ik wat later zou komen! In eerste instantie begreep mijn tandarts mijn verhaal over mist niet zo erg, maar toen ik in een zonovergoten Nieuwegein arriveerde snapte ik dat wel! De mist verdween als sneeuw voor de zon vlak voor de Lekbrug bij Vianen en Nieuwegein had inderdaad nergens last van.

Dat was wel anders toen ik 's middags (na een lekkere lunch bij een lieve vriendin) weer naar huis moest. De mist was de rivier overgestoken en naarmate ik verder naar het zuiden reed, werd het alleen maar erger. Op de snelweg viel het nog wel mee omdat iedereen heel 'fatsoenlijk' reed, maar eenmaal op de provinciale weg en later op de binnenwegen naar Mill was het zicht af en toe bijn NUL! Gelukkig ben ik zonder brokken - maar met een stijve nek van de inspanning - thuisgekomen.

Woensdag kwam de tuinman voor de laatste keer dit seizoen, het was tijd om de tuin winterklaar te maken. Wij hopen van harte dat we aan het begin van het nieuwe tuinseizoen ons huis (bijna) verkocht hebben en we zullen met plezier onze tuinman aan eventuele kopers aanbevelen. Mocht er nog steeds geen vooruitgang in de verkoop zitten tegen die tijd, dan zien we onze tuinman graag weer komen!

Donderdag was het tijd om te boetseren. Met slechts 3 leerlingen had onze docent alle tijd voor ons. Heel fijn om zoveel aandacht te krijgen, maar wij vrezen voor het voortbestaan van de cursus. Zeker in deze moeilijk tijden voor de cultuur. Vandaag zijn wij in Den Bosch wezen 'schreeuwen' om cultuur. Wij weten natuurlijk niet of het werkt, maar het is goed om het gevoel te hebben dat je er in ieder geval iets aan gedaan hebt om het tij te keren.

Volgende week is er geen cursus omdat er dan een belangrijk overleg is tussen Kunstencentrum De Meander en de docenten in verband met eventuele reorganisaties. Dat zou wel eens het begin van het einde kunnen zijn van de cursus Portret- en Modelboetseren. Wij hebben ons al bezonnen op andere mogelijkheden, bijvoorbeeld voortzetting van de cursus bij iemand thuis of met z'n allen naar De Muzerije in Den Bosch waar onze docent ook les geeft. We zullen zien hoe het afloopt...

En verder wil ik nog melden dat we onze vakantie in Frankrijk in 2011 helemaal veilig hebben gesteld. Over het eerste huis heb ik enkele weken geleden al iets gemeld, dat gaat om een groot huis in de Vendée dat we van een Engelsman huren en waarover ik al veel met de eigenaar gecorresponderd heb. Dat is gemakkelijk, in het Engels, en een leuke voorbereiding voor de vakantie.

Appartement in l'Isle sur la Sorgue

Het andere huis, voor de tweede week Frankrijk alleen voor mijn echtgenoot en mijzelf, is in de Provence: een leuk klein appartement met privétuin en zwembad in l'Isle sur la Sorgue. De eigenaresse daarvan spreekt enkel Frans en derhalve heb ik voor dit huis alles in het Frans moeten regelen. Langzaamaan ontstond zo een leuke mailwisseling en wat het Frans betreft, is dat een goede voorbereiding op de vakantie.

Nu de beide huizen vastliggen, geeft me dat een rustig gevoel en kom ik met het vooruitzicht op een fijne zomer de winter wel door!

Deze week op Station Mill: Over onze culturele toekomst