Zonder programma

Vanmiddag waren wij weer eens in het Koningstheater in Den Bosch. Dit keer voor een optreden van Ernst Jansz (Amsterdam, 1948), waarvan we geen idee hadden wat we konden verwachten. De aankondiging van het theater zelf beperkte zich tot een vaag 'zonder programma' en liet verder open wat het ging worden. Op de website van Ernst Jansz is te lezen dat hij met een nieuw project bezig is: 'Dromen van Johanna' (boek en cd met vertalingen die Ernst Jansz maakte van het werk van Bob Dylan), maar er wordt nergens vermeld dat hij daar al mee naar het Koningstheater komt. Wél dat hij daarmee in het seizoen 2010/2011 gaat touren.

Vol verwachting waren wij dus en blij verrast toen de voorstelling toch om zijn nieuwe project bleek te draaien. Hij vertelde dat hij begonnen was met 2 Dylan-nummers te vertalen omdat hij die wilde spelen op een feest waar hij gevraagd was. Al doende werd hij daar min of meer door geobsedeerd en streefde hij naar steeds betere vertalingen waarin de 'ziel' van het nummer bewaard moest blijven. In zijn jeugd werd hij regelmatig betoverd door songs van Dylan zonder dat hij precies wist wat er gezongen werd. Dat gevoel wilde hij behouden in de vertalingen die hij maakte.
Voor het feest was hij begonnen met de nummers 'Corrina Corrina' en 'To Ramona'. Hij werkte er een paar maanden aan voordat hij tevreden was met de Nederlandse tekst. Voor de nodige feedback mailde hij zijn bedenksels en voorlopige vertalingen naar 'H' (Huib Schreurs, geb. 1948 in Deurne, medelid CCC Inc., oud directeur Paradiso - oud directeur De Groene Amsterdammer), zijn jeugdvriend waarmee hij muzikaal en artistiek opgegroeid is. Een gedeelte van deze correspondentie las hij telkens als inleiding op een volgend nummer tijdens het optreden voor. Heel verhelderend soms om te horen hoe hij tot bepaalde zinsconstructies kwam, of hoe vindingrijk hij 'rijmproblemen' oploste door bijvoorbeeld een volgorde te veranderen.

De eerste nummers die hij zong waren dus 'Corrina Corrina' en 'Voor Ramona'. In totaal zouden er 12 songs aan bod komen. (Later thuis kwam ik niet verder dan 10, dat kan aan mijn geheugen liggen of aan het feit dat er geen tijd was voor 12 nummers.) Het optreden had een 'losse vorm', bij aanvang wisten we nog niet of er wel of geen pauze zou zijn. Ernst Jansz zou dat wel of niet aangeven als hij vond dat het daar tijd voor was. Na precies een uur vroeg hij: "Hoe laat is het eigenlijk?" Tijd voor een pauze misschien, maar na raadpleging van het publiek was het nog niet helemaal duidelijk. Toen 'het publiek' daarom vroeg wat hij zelf wilde, bekende hij dat hij wel zin had in een drankje. Korte pauze dus.
De tweede helft van de voorstelling was weer net zo intensief als voor de pauze. Eigenlijk had de middag nog het meeste weg van een workshop waarbij Ernst Jansz al het werk deed. Maar de toelichting, het overleg bijna dat steeds bij ieder lied hoorde, maakte dat je als publiek vanzelf mee ging denken en vooral heel intensief luisterde naar het resultaat. De vertaalde nummers raakten het publiek, dat was heel duidelijk. Herkenning van melodieën en verrassing door nieuwe teksten, dat is eigenlijk het mooie van dit nieuwe project van Ernst Jansz. En natuurlijk een bevlogen zanger/gitarist die zijn 'ziel' in zijn werk legt! Fijn dat we daar in het Koningstheater als eerste getuigen van mochten zijn.

Nummers die vanmiddag aan bod kwamen:
Corrina Corrina
Voor Ramona
Droeve dame van de Laaglanden
Dromen van Johanna
Het meisje van de Rode Rivier
Als een vrouw
Liefde onder 0
Een verloren straat
Spaanse Laarzen

Hij speelde ook nog 'Tomorrow is a long time', maar daar ben ik de Nederlandse titel van vergeten. Voor de andere nummers hierboven vraag ik jullie - de lezers - om de originele Dylan titel te vermelden. Dat kan per mail of via een reactie op deze blog.

Deze week op Station Mill: De borstenbus

Het gordijn van tante Miet

Na lange tijd was ik gisteren weer eens op bezoek bij een achternichtje van me dat altijd bezig is met keramiek en daar ook curussen in geeft. Maanden geleden kreeg ik van een vriendin een workshop bij haar aangeboden als verjaardagsgeschenk en eindelijk hadden we een datum kunnen vinden dat we allemaal konden. Leuk.
We werden er 's ochtends om 10 uur al verwacht en naar goed Brabants gebruik begonnen we met koffie. Zonder Brabants kuukske, maar wel met lekkere appeltaart. We kregen een korte uitleg over de workshop en wat er allemaal mogelijk was en al snel waren we geconcentreerd aan het boetseren. Behalve mijn vriendin en ik waren er nog 2 andere deelnemers, ook vriendinnen van elkaar. Er werd hard gewerkt, maar er werd ook gezellig gepraat en al gauw bleek dat het een leuke dag zou worden.
Van de 4 deelnemers was ik degene met de meeste 'ervaring', maar ook de beginnelingen kregen er veel plezier in. We werkten met chamotte klei die donkerbruin (bijna zwart) wordt na het bakken. Op de cursus die ik op donderdag volg, werken we altijd met witte chamotte, dan is het voor de verandering wel eens leuk om andere klei te gebruiken.
We maakten allemaal als eerste een staande figuur van eenvoudige vormen. Eigenlijk had ik geen idee wat het moest worden toen ik eraan begon, maar al werkende kwam er een duidelijk beeld in me naar boven. Het resultaat was een voorovergebogen, nadenkende figuur die ik een professorenmuts op heb gezet en een (vereenvoudigde) toga heb 'aangetrokken'. Om het helemaal af te maken heb ik zijn bef wit geglazuurd en zijn toga en pet heel donker. Dat was ook nieuw voor mij, dat je kunt glazuren op 'nat' werk. Na een korte aandroogtijd was het al mogelijk om het glazuur aan te brengen. Al met al was ik redelijk tevreden over het resultaat, nu is het afwachten wat er uiteindelijk uit de oven komt. We krijgen bericht als we onze werkstukken af kunnen halen.
Tussen de middag kregen wij een geweldige lunch aangeboden, compleet met hartige taart en een glas wijn. Er stond van alles op tafel, we werden echt verwend.
Na de lunchbreak was er tijd om het eerste werkstuk af te werken en om aan een nieuw object(je) te beginnen. 's Ochtends hadden we appeltaart gegeten van (wel) zelfgebakken schoteltjes met een apart motief. Dat motief bleek te zijn ontstaan door oude vitrage in de klei te rollen. Die oude vitrage was afkomstig van de oma van mijn achternichtje, voor mij bekend als tante Miet. Dat maakte het voor mij extra leuk om te gebruiken als patroon voor een kleine schaal die ik met wit glazuur heb afgewerkt. Ook daarvan ben ik erg benieuwd wat het uiteindelijke resultaat zal zijn.

Het was een productieve middag met veel gezelligheid. Stom genoeg was ik vergeten mijn fototoestel mee te nemen (maar heb wel snel even een 'telefoonfotootje' gemaakt), maar een van de andere deelnemers was wel zo slim geweest. Een leuke bijkomstigheid is dat ze ook in Mill woont, ze woont zelfs vlak bij me in de buurt. Ze komt binnenkort een keer langs om de foto's van haar fototoestel af te halen en naar de rest te mailen.

Morgen tweede les Spaans, daarvoor moet ik nog even de boeken in. Het grootste gedeelte van mijn huiswerk is af, maar ik moet nog even wat dingen herhalen. Ik wil natuurlijk niet met mijn mond vol Spaanse tanden staan tijdens de les, dus: ¡A continuación, al trabajo!


Deze week op Station Mill: Een dagje Kameleon
Deze week op IMMUUN: Malariavrij

California dreaming on such a winters' day

Net zoals de The Mama's & The Papa's droom ik nu van warme zomers als ik naar buiten kijk. De bekende song 'California dreaming', die op nummer 89 staat in Rolling Stone's list of The 500 Greatest Songs of All Time is op een koude avond in New York geschreven en gaat over een man die verlangt naar de warmte van California. O, wat herkenbaar voor mij. Ik heb me de laatste paar dagen al vaak terug gewenst naar Sydney, maar Los Angeles is wat mij betreft ook prima. Met weemoed denk ik terug aan de hitte in Arches National Park in Utah waar wij van de zomer liepen te puffen. Of de verzengende temperaturen in Brisbane waar we nog maar 7 weken geleden in hempje en korte broek de koelte van het stadspark opzochten. Waarom zijn we niet geëmigreerd naar een warm(er) land toen we nog jong waren? In iedere winter zijn er wel een paar momenten dat ik dit bedenk, maar dit jaar krijg ik het niet uit mijn hoofd. Wat zou ik nu graag in Australië wonen, of in California of welk ander geciviliseerd oord dan ook, als het er maar warm is!

Gezien onze leeftijd is dat echter geen reële optie meer, voor Australië heb je na je 45^ste al bijna geen kans meer op een skilled visum en voor 'visitors' boven de 55 (en dat zijn wij ruim) geldt dat je welkom bent als je een aanzienlijk financiële investering in je nieuwe land wilt doen (zoals bijvoorbeeld een bedrijf opzetten met minimaal 10 arbeidsplaatsen). Een bom duiten meebrengen helpt dus wel, maar dan moet je die wel hebben.
Ook voor Amerika gelden er veel regels om je er permanent te kunnen vestigen. Behalve veel geld moet je er ook veel geduld voor hebben. We hebben er al eens een jaar gewoond en ik kan me uit die tijd herinneren hoeveel moeite het me kostte om er een werkvergunning te krijgen. Toen dat uiteindelijk gelukt was, was ons jaar bijna om en heb ik van het hele plan om daar te werken maar afgezien. En toen was ik nog héél jong en het ging alleen maar om een baan die door geen enkele Amerikaan ingevuld kon worden, namelijk Nederlandse les geven op een speciale school voor Nederlandse kinderen.
Het zal dus wel bij dromen blijven, die 'emigratieplannen' van ons die steevast iedere winter terugkomen. Tijdens een gesprekje hierover op een kerstborrel opperde iemand dat we dan maar 'gewoon' ieder jaar moesten gaan overwinteren in Sydney: onze Europese zomers hier blijven en de zomer down under daar vieren. Dat klinkt wel erg te mooi om waar te zijn en zal in ieder geval niet kunnen voordat we aan ons pensioen toe zijn. Maar het blijft een leuk idee!

Die winterdagen mogen voor mij nu wel ophouden. Sneeuwliefhebbers hebben voldoende hun hart kunnen ophalen en voor de Elfstedentocht is het ijs dat er nu ligt niet geschikt. Volgens de Friese IJsbond is er eerst een flinke dooiaanval nodig om alle sneeuw die nu op het ijs ligt (en het bobbeltjesijs eronder) te laten verdwijnen. Pas als er daarna weer een lange periode met strenge vorst komt, kan er een Elfstedentocht gereden worden (lees hier meer).
Dus eerste de sneeuw weg zodat we weer zien in wat voor wereld we leven en daarna zien we wel weer. Het duurt nog wel even voordat de lente komt.

Deze week op IMMUUN: Cleopatra
Deze week op Station Mill: Sneeuw maakt stil

TwintigTien

We zijn begonnen aan de periode tussen 'Oud en Nieuw' en Kerstmis, het nieuwe jaar is een feit. Vol goede voornemens, of eigenlijk heb ik me niet specifiek iets voorgenomen, maar in ieder geval vol goede bedoelingen gaan we het jaar te lijf. Helemaal uitgerust van een paar dagen Keulen tussen Kerstmis en 'Oud en Nieuw' ben ik weer een heleboel van plan. Ten eerste wil ik dit jaar écht verhuizen, dat moet gewoon gaan lukken. Verder heb ik wel een aantal ideeën in mijn hoofd om mijn bedrijf(je) wat extra leven in te blazen en voor mijn persoonlijke ontwikkeling ga ik dit jaar een cursus Spaans volgen. Vanavond is al de eerste les.

Natuurlijk staan er ook al een paar reizen op het programma: Parijs - Wenen - Tel Aviv - Istanbul in de eerste helft van het jaar en onze Franse zomervakantie en het familieweekend in de Ardennen liggen ook al vast. In de loop van het jaar zal er aan dit lijstje nog wel het een en ander toegevoegd worden, zo gaat het altijd bij ons.

De jaarwisseling 2009/2010 vierden wij dus in Keulen. Bekend van het gedonder (nooit gehoord?) en van de Dom. Die laatste is behoorlijk aanwezig, het lijkt wel of het woord domineren daar aan de voet van dat reusachtige kerkgebouw in Keulen is uitgevonden. Heel gemakkelijk als oriëntatiepunt, want de Dom zie je overal. Wij verbleven in een leuk klein hotel, vlakbij het centrum: Hotel Domstern. In dezelfde straat (de Domstraße) waren ook nog Hotel Domblick en Hotel Domspitzen, en overal elders in de stad waren andere hotels die naar de Dom vernoemd zijn. Keulen heeft meer dan 3000 horecagelegenheden en daarvan hebben er ook heel veel iets 'doms' in de naam.
Wij arriveerden op 30 december vroeg in de middag en gelukkig was er op die dag veel bedrijvigheid. Ondanks het koude, vieze weer was het leuk om door de drukke straten te lopen en hier en daar wat te drinken of even te winkelen. 's Avonds hebben we in een echt Kölsch restaurant gegeten (Rheinzeit).
De volgende dag was het Silvester en wij hadden ons niet gerealiseerd dat dat in Duitsland eigenlijk ook al een feestdag is. Vooral 's middags was er heel veel gesloten en we begonnen ons al zorgen te maken waar we 's avonds moesten eten. Op internet vonden we iets leuks midden in de stad: in Café Stanton werd een Silvesterbuffet aangeboden voor een heel redelijke prijs. Het was na navraag bij de chefkok zelfs nog mogelijk om te reserveren, we werden er keurig over teruggebeld. Het begon om 8 uur en zou vóór middernacht afgelopen zijn, zodat je naar eigen inzicht het nieuwe jaar in kon knallen of het op een andere manier beginnen.
Het was een bijzonder gezelschap waarin wij ons bevonden. Er waren grote tafels gedekt voor veel personen die elkaar blijkbaar kenden, maar wij deelden onze plek slechts met één ander echtpaar. Ze waren erg op zichzelf en dat vonden wij niet heel vervelend. Het eten werd dus aangeboden in de vorm van een buffet, maar er was wel een echte menukaart die aangaf dat je met de soep moest beginnen, gevolgd door een groot saladebuffet. Daarna waren er warme tussengerechten en aan hoofdgerechten was er een ruime keuze, bestaande uit lamsbout, maïskip of vegetarische 'pompoenbonbons'. Het buffet werd afgesloten met wat minder keuze wat betreft de desserts, maar alles bij elkaar hebben wij er heerlijk gegeten. Na afloop (zo tegen 11-en) zijn we door de stad teruggelopen om onze fles Cava uit 1970 op te halen. Overal stonden al opruimploegen klaar om de vuurwerkrommel op te ruimen, het zag er allemaal heel georganiseerd - echt Duits - uit. Eenmaal aangekomen in het hotel hadden wij absoluut geen zin meer om opnieuw de kou in te gaan en hebben vanuit de hotelkamerraam van het vuurwerk en de Cava genoten. Voor ons begon 2010 zo op een heel rustige manier.

Op Nieuwjaarsdag was echt alles gesloten in Keulen, behalve de Dom natuurlijk. Die hebben we daarom uitgebreid van binnen bekeken. Aan de buitenkant is het een enorm gevaarte, binnen heb je minder het idee dat deze dom veel groter is dan andere bekende kathedralen die we gezien hebben. Omdat we 's ochtends laat ontbeten hadden, hebben we de lunch overgeslagen en in plaats daarvan uitgebreid koffie met gebak gedaan in een van de weinige zaken die open waren. 's Avonds hebben we echt Duits gegeten bij Früh am Dom, een enorm Brauhaus waar ze uiteraard vooral Kölsch schenken en daarbij authentieke Duitse gerechten serveren. Voor mij betekende dat een Hämmchen mit Sauerkraut. Dat hammetje was wel erg groot, maar evenals de zuurkool ook heel erg lekker.

Op 2 januari waren we weer thuis. Nog net voor de sneeuw. Zondagochtend was alles weer wit, januari is koud en winters begonnen. Onze kerstbomen zijn weer afgetuigd, het huis is weer 'normaal', 2010 kan beginnen.

Deze week op Station Mill: Een wit begin

Lijstjes

Morgen is het Kerstmis, het jaar is bijna op. Dit is de tijd van de goede voornemens, de overzichten, de lijstjes. De tijd van terugblikken, bezinning, sentiment en herhalingen op TV.
Zelf kijk ik in deze periode ook ieder jaar terug op wat geweest is, dat verwoord ik dan in een nieuwsbrief die ik naar vrienden en familie stuur. Maar daar wacht ik niet mee tot de laatste week, mijn jaaroverzicht gaat altijd direct na sinterklaas de deur uit. Voordat de beste sportvrouw of de man van het jaar gekozen is. Daar gaan mijn nieuwsbrieven ook helemaal niet over.
In deze tijd kun je wel de vreemdste lijstjes vinden op internet, bijvoorbeeld de 15 belangrijkste onderwerpen op Facebook (via www.hyped.nl) of de 10 meest gezochte personen op www.wieowie.nl. Op beide sites is ook mijn profiel te vinden, net zoals dat van vele anderen die niet in de top 10 staan. Maar het is beter zelf een profiel op internet te publiceren dan op sites te verschijnen waar je geen invloed op hebt. Typ je nu bij Google mijn naam in, dan zijn de eerste 30 resultaten allemaal links naar mijn eigen sites en de volgende 30 hebben er heel veel mee te maken...
Ook een leuk lijstje is dat van het woord van het jaar (klik hier) met op nummer 1 'Ontvrienden'. Nou zal ik zelf niet zo snel woorden als 'oeps-gebied' of 'tomtomburger' gebruiken, maar sluit daarbij niet uit dat ze ongemerkt mijn vocabulaire in zullen sluipen. Net zoals ik me er ook wel eens op betrap dat ik 'zeg maar' zeg, terwijl ik me ooit voorgenomen heb om dat nóóit te doen. Over het gebruik (en misbruik) van nieuwerwetse woorden en uitdrukkingen heeft Paulien Cornelisse een leuk boekje geschreven (TAAL IS ZEG MAAR ECHT MIJN DING). Een boekje over waarom mensen die zeggen 'als ik even heel eerlijk ben' eng zijn, waarin ze over de uitdrukking 'met alle respect' precies dát zegt wat ik zelf al jaren roep: je kunt mensen op die manier 'respectvol' de grond in boren. Niks respect dus. Net zoals mensen wel eens zeggen 'ik discrimineer niet', dat zeg je alleen maar als je in gedachte wel onderscheid maakt.

En dan is er natuurlijk nog dé lijst die bij het einde van het jaar hoort: de Top 2000. Sinds een paar dagen is weer bekend hoe de samenstelling is, op nummer 1 prijkt weer - zoals gewoonlijk zou ik bijna zeggen - Queen met ‘Bohemian Rhapsody’. Verrassend is dat Ramses Shaffy dit jaar drie keer in de top 10 staat (‘Pastorale’ (6), ‘Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder’ (7) en ‘Laat me’ (10)), of eigenlijk niet zo verrassend als we bedenken dat het de tijd van het jaar is waarin het sentiment hoogtij viert. Het leuke van de Top 2000 is dat je zelf invloed hebt op de lijst door een eigen Top 15 in te sturen. De eerste 10 moet je kiezen uit een bestaande lijst en vervolgens mag je er nog 5 nummers aan toevoegen die er volgens jou ook in zouden moeten staan. Een soort 'inspraak' dus, alhoewel dat een woord uit een ver verleden is. Mijn keuzes hebben niet voor spectaculaire plaatsingen gezorgd (tussen haakjes de notering in de Top 2000), maar ik wil ze hier toch even vermelden.
Mijn favorieten uit de lijst:

1. Aretha Franklin - (You make me feel like a) Natural woman (815)
2. Janis Joplin - Mercedes Benz (716)
3. Joan Armatrading - Rosie (1894)
4. Aretha Franklin - Respect (715)
5. Ry Cooder - He'll have to go (968)
6. Golden Earring - When the lady smiles (136)
7. Tracy Chapman - Fast car (674)
8. Joe Cocker - You are so beautiful (390)
9. Santana - Black magic woman (232)
10. Rowwen Hèze - Auto, vliegtuug (290)

Mijn vrije keuzes:

1. Joan Armatrading - Show Some Emotion (--)
2. Janis Joplin - Cry Baby (--)
3. Joan Armatrading - A Woman In Love (--)
4. Janis Joplin - Kozmic Blues (--)
5. Rowwen Heze - De Peel In Brand (--)

(De Radio 2 Top 2000 start dit jaar op 25 december om 12.00 uur ’s middags.)

Tot slot wil ik in deze laatste blog van 2009 iedereen een heel goede jaarwisseling toewensen en voor 2010 veel geluk en wijsheid, dan komt de rest vanzelf!

Deze week op Station Mill: Jaaroverzicht

December

Sinterklaas is terug naar Spanje, de nieuwsbrief is geschreven en de kerstkaarten zijn verstuurd. Door al die decemberdrukte kwam het er even niet om er ook nog over te schrijven. Het duurt nog een paar dagen voordat we het huis omtoveren in kerstsfeer met lichtjes en 2 bomen. Maar nu is alles rustig.
We kijken terug op een schitterend sinterklaasfeest dat we in Utrecht vierden met het hele gezin, compleet met 2 honden. De kat hadden we thuis gelaten, die houdt in tegenstelling tot onze hond helemaal niet van in de auto zitten. Er waren cadeaus en pakjes, surpises en gedichten en veel blije gezichten.

De laatste cadeautjes waren een paar dagen daarvoor nog haastig aangeschaft tijdens een gezellige vriendinnendag in Nijmegen. Eigenlijk was die dag gepland in 's-Hertogenbosch, maar door toedoen van de NS was die stad vanuit Utrecht erg moeilijk bereikbaar. Hun advies was om over Arnhem te reizen, mijn advies was om dan maar voor Nijmegen te kiezen. En zo geschiedde.
Heerlijk is het om te winkelen nadat de sinterklaasdrukte voorbij is en er toch keuze genoeg is omdat Kerstmis tegenwoordig ook een echt cadeautjesfeest is geworden in Nederland.

Daags na Nijmegen moest ik zelf naar Utrecht, mét de trein. Zoals altijd reis ik dan via Cuijk over Nijmegen en dat was ook nu geen probleem. In Utrecht bezocht ik een statig pand aan een mooie laan voor een zakelijk gesprek. Na afloop kon ik met mijn echtgenoot met de auto mee terugrijden naar huis. Natuurlijk was er file op de A2, maar toch wordt het langzaam duidelijk dat de situatie aan het verbeteren is. Het ergste lijkt voorbij en bij 's-Hertogenbosch is er echt vooruitgang geboekt.

Deze week zijn we ook al behoorlijk met de nabije toekomst bezig geweest. In mei 2010 zal er in het Gelredome een optreden plaatsvinden van Eric Clapton samen met Steve Winwood, wij hebben de kaartjes al binnen! ('Two legends, one live experience'. Gitarist en toetsenist Steve Winwood werd onder meer bekend als bandlid van Blind Faith en Traffic. Ook gitarist Clapton speelde in Blind Faith. Verder maakte hij onder meer deel uit van Cream en Derek and the Dominoes. Met 'Layla' scoorde hij een wereldhit.)

Onze voorboeking voor de zomervakantie in juli 2010 is definitief gemaakt, wij verblijven dan 2 weken in Pujaut vlak onder Avignon. Tenslotte is er ook alweer sprake van een aantal buitenlandse trips volgend jaar, daarover zal in de komende weken meer zekerheid ontstaan. Houd de blog in de gaten, ik zal er zeker gewag van maken!

Deze week op IMMUUN: Vieze varkens worden niet ziek
Op Station Mill: Mill doet mee

Den Bosch - Australië - Den Bosch

De laatste blog kwam uit Sydney, maar we zijn weer helemaal terug in Nederland. Het was zo'n korte reis naar Australië, dat ik voor deze bijdrage zelfs nog even terugga naar de vrijdag voordat we vertrokken. Op 20 november waren wij namelijk getuige van een van de eerste voorstellingen van Gerard van Maasakkers 'Deze Jongen' in Den Bosch. Voor de 2^de avond stond hij daarmee in het Koningstheater en wij zaten op rij 0 er met onze neus bovenop. Gerard was er met zijn 'Vaste Mannen' en wij konden genieten van 12 nieuwe nummers van deze Brabantse zanger liedjesschrijver (klinkt toch mooier dan singer songwriter in zijn geval). De zaal was zoals te verwachten uitverkocht en de sfeer was knus, eigenlijk zo'n beetje of je bij hem op bezoek was. Van Maasakkers communiceert graag en veel met zijn publiek, dat overigens evenzo graag reageert. Zijn laatste vraag: "En, vinde ge 't wa?" konden wij dan ook alleen maar vol overtuiging bevestigen. Heel dapper vonden we het ook dat in deze show geen één van zijn succesnummers ('Hé Goade Mee?' of het veel nieuwere 'Hier Heur Ik Thuis') terugkwam, maar dat de hele voorstelling bestond uit nieuw werk ('In Zijne Kop' kenden we trouwens wel van een vorige keer, maar toen werd het ook als nieuw aangekondigd).

Nog nagenietend pakten wij op zaterdag 21 november onze koffers in en verdwenen voor ruim een week naar de andere kant van de wereld. En ook al was het maar kort, we hadden het niet willen missen. Australië is zo heerlijk relaxt, het mooie weer draagt daar natuurlijk ook flink aan bij. Op onze reislog staan behalve de verhalen ook alle zonnige foto's.
Zondag 29 november kwamen we redelijk gedesoriënteerd weer thuis en hoewel iedereen vond dat het hier te warm was voor de tijd van het jaar, vonden wij het erg koud. Behalve de hond ophalen en de nodige boodschappen bij AH (wat een zegen dat die tegenwoordig op zondag een paar uur open is!) deden we niet zoveel. Maar maandag was weer gewoon maandag en er lag genoeg werk te wachten om de dag door te komen. Het gewone leven was weer begonnen.

Gelukkig is het bij ons nooit saai en zo kwam het dat we dinsdag 1 december alweer in Den Bosch waren, dit keer voor een nieuwe show van 'De Nieuwe Snaar' in het 'Theater Aan de Parade' (TAP). Net zoals vorige keer was ik er met de bus vanuit Mill heen gegaan (zie Station Mill).
In 's-Hertogenbosch ontmoette ik mijn echtgenoot en samen hebben we voordat we naar het theater gingen lekker gegeten bij Breton. Een prima zaak als je snel en niet teveel wilt eten.
Eenmaal in de theaterzaal zagen wij een podium vol 'apparaten' en 'stellages' die heel wat spektakel beloofden. En dat spektakel hebben we ook gekregen. Foor 11 (foor is Vlaams voor kermis en 11 is het resultaat van 5 en 6 - zo luidt de uitleg van Jan de Smet, zanger en voorman van De Nieuwe Snaar) is een show vol absurdistische scènes, acrobatische capriolen en prachtige muziek. Precies eigenlijk wat je van deze 4 Vlamingen kunt verwachten. Wij hebben inmiddels al heel wat voorstellingen van ze gezien, maar ze blijven ons verrassen. Vervelen is onmogelijk als je te gast bent bij Walter Poppeliers, Jan en Kris de Smet en Geert Vermeulen. Vooral die laatste is de man van de onverwachte wendingen, zowel fysiek als muzikaal! Een avond met De Nieuwe Snaar laat zich niet navertellen, je moet het zelf hebben gezien om het te kunnen geloven!

Deze week op IMMUUN: Gezond weer op

Groeten uit Sydney

(Darling Harbour Sydney)

Terwijl ik dit schrijf, ben ik al lang aan de donderdag begonnen. Nederland ligt net in bed, maar hier is het al 11 uur 's ochtends. Omdat het tijdverschil zo groot is, kun je er gewoon niet aan toegeven en is er van een jetlag nauwelijks sprake. Het helpt niet om een beetje bij te slapen, de tijden lopen gewoon te ver uit elkaar. Gewoon meedraaien met het ritme van de dag waar je bent, helpt in ieder geval voor mij het beste.
Het is wel de meest gestelde vraag, zowel door de thuisblijvers als door de mensen hier. Iedereen maakt zich druk over onze jetlag, behalve wij dus. Het is inderdaad wel een beetje onwezenlijk dat we bijvoorbeeld een hele dag gemist hebben, maar die halen we op de terugweg wel weer in! In het vliegtuig slapen valt niet mee, maar af en toe een beetje doezelen helpt de ergste vermoeidheid te bestrijden. Verder hoef je ook niet veel te doen, zo'n vliegreis doe je toch eigenlijk in de spaarstand wat je energieverbruik betreft.

Dat ligt wel wat anders voor het verblijf zelf, dan is het volle kracht vooruit en zoveel mogelijk doen, zien en genieten. Want behalve voor werk, zijn wij hier natuurlijk ook voor ons plezier. Ons motto is dan ook: als we er toch zijn, willen we ook zien waarom het er de moeite waard is. In Brisbane was dat duidelijk de Brisbane River en de fraaie city. Veel moderne architectuur, vooral de vele bruggen zijn daar voorbeelden van. Opvallend is ook dat er heel veel prachtige bruggen aangelegd worden die speciaal voor voetgangers en fietsen zijn, dat geldt trouwens ook voor de nieuwe bruggen in Sydney.

Op dit moment zijn we in Sydney, ik gebruik de meeting om dit stukje te maken. Mijn echtgenoot heeft net zijn presentatie succesvol afgesloten en de volgende spreker is nu bezig. Hij heeft het o.a. over Prevenar^®, het vaccin dat onlangs in Nederland voor enige onrust zorgde omdat er misschien iets mee aan de hand was. Niks meer over gehoord trouwens, het is ook erg onwaarschijnlijk dat er door dit vaccin zuigelingen overlijden. Voor Onderzoeksgroep MINOES heb ik in het verleden een website gemaakt over een onderzoeksproject met Prevenar^®.
Vandaag zitten we dus de hele dag binnen, lekker koel met de airco aan terwijl het buiten over de 30^oC is. De Luminex^® Multiplexing Technology Meeting duurt tot ver in de middag en vanavond 'moeten' we met de organisatie en andere sprekers mee uit eten. We gaan naar een BYO restaurant. BYO betekent 'Bring Your Own' en dat wil zeggen dat je zelf je (alcoholische) dranken mee kunt brengen. Er is al discussie geweest over welke 'fine wines' op tafel zullen komen als we vanavond eten in een 'Exquise French Restaurant'. Ongelooflijk dat een echt goed Frans restaurant de eer niet aan zichzelf wil houden en het toelaat dat er wijnen op tafel komen die ze zelf niet kunnen aanbevelen...
Morgen is er een bijeenkomst in het St. George's Hospital en daarna hebben we nog anderhalve dag voordat we zaterdagavond om 21.45 uur weer vertrekken uit Sydney. Lees onze verhalen op onze reislog!

Codes, foutmeldingen en 184 hoogleraren

(Academiegebouw (University), Utrecht, the Netherlands. Photographed by Rutger Hermsen in april 2006)

Na het drukke weekend van vorige week, was er nu wat meer tijd om uit te rusten van een drukke week. Dat geldt tenminste voor mij, want mijn echtgenoot verkoos de actieve variant van ontspanning. Hij liep vanmiddag een persoonlijk record tijdens de jaarlijkse Zevenheuvelenloop. Petje af!
Ik daarentegen ben vandaag nauwelijks de deur uitgeweest, maar heb me suf gezocht naar een fout in een bepaalde HTML-code die ik voor een website wilde gebruiken. Tot nu toe is het me niet gelukt om het op te lossen, maar ook hier geldt: de aanhouder wint. Het komt wel goed.
Voor een andere website waar ik deze week mee bezig was, heb ik ook nogal zitten goochelen met nulletjes, haakjes, vinkjes etc. voordat ik de eerste pagina foutloos online had staan. Zonder heel technisch te worden, wil ik hier toch even verklappen dat het om een fout PHP-bestand ging dat bij de nieuwe software meegeleverd was. Een mail hierover is uiteraard al onderweg naar de leverancier.

Gelukkig heb ik niet de héle week achter de pc gezeten, want hoe leuk ik mijn werk ook vind, ook ik wil af en toe graag wat anders doen om te ontspannen.
Dat kon op dinsdag volop tijdens de promotie van de kersverse doctor Niers. Voor haar behoorlijk inspannend, maar voor mij een feestelijke vrije dag. Vanaf ongeveer 1 uur 's middags, toen ik in Cuijk in de trein stapte, was ik er even helemaal uit. Natuurlijk miste ik in Nijmegen op spoor 1 de aansluiting naar Utrecht - dat kan ook bijna niet anders als de Veolia treinen met eeuwige vertraging ook nog een extra station aandoen tussen Cuijk en Nijmegen Heijendaal - maar de intercity naar Den Helder stond op een ander spoor klaar. Ik was nog ruim op tijd in het Academiegebouw en zag op mijn gemak de feestelijk geklede vrienden en familie van de promovenda de zaal binnenkomen. Voor veel mensen is zo'n gelegenheid de eerste keer dat ze in de mooie Senaatszaal plaatsnemen en het is leuk om de bewondering op de gezichten te zien als ze de portretten aan de muur zien.
De traditie van het vastleggen van de Utrechtse hoogleraren in een geschilderd portret stamt al uit 1686, toen de Universiteit van Utrecht 50 jaar bestond. Het was gebruik dat een hoogleraar bij of na zijn benoeming zijn portret aan de universiteit aanbood. Er waren hoogleraren die dat nog tijdens hun loopbaan deden, zodat zij lang naar hun eigen beeltenis konden kijken als zij in de Senaatszaal vergaderden. Later werden de portretten meestal na overlijden aangeboden. Deze traditie is een tijd in onbruik geweest, maar aan het einde van de vorige eeuw weer opgepakt. De unieke Utrechtse collectie telt ruim 500 portretten, waarvan er 184 in de Senaatszaal in het Academiegebouw hangen. Genoeg om naar te kijken dus als 'de voorstelling' te moeilijk wordt voor 'leken'oren.
Het onderwerp van de promotie was voor mij bijna 'gesneden koek', want ongeveer de helft van de lezingen die mijn echtgenoot afgelopen jaar gehouden heeft, gingen over hetzelfde: het PandA project (Probiotics and Allergy) over een groot onderzoek naar het voorkomen van astma en allergie bij kinderen met een verhoogd risico. Ik zat er dan ook ontspannen bij en concentreerde me intussen op de commissie achter de tafel. Bijna allemaal (oude) bekenden en altijd weer leuk om ze daar in toga te zien zitten.
Na de vlot verlopen verdediging was er een gezellige receptie en 's avonds genoten we van een heerlijk diner bij De Nonnerie in Maarssen. Ik zat naast de schoonmoeder van de nieuwe doctor en die blijkt uit hetzelfde dorp te komen als ik. Door het leeftijdsverschil van een paar jaar kenden we elkaar nog niet, maar er waren wel heel veel 'gemeenschappelijke' bekenden. En dan bleek ze ook nog op hetzelfde kantoor gewerkt te hebben als mijn schoonvader, hoe klein kan de wereld soms zijn!
Alles bij elkaar was de dinsdag een heerlijk vrije dag voor mij, maar op woensdag moest er natuurlijk hard gewerkt worden om wat tijd in te halen.

Dat zal ook voor de komende week gelden, want voordat we zaterdag naar Australië vertrekken, moeten er nog wat projecten klaar zijn. En ook Sinterklaas zit me een beetje te plagen, tussendoor zal ik daar ook flink aan moeten werken...

Deze week op Station Mill: Sinterklaas en Carnaval

Com amor de Cesária Évora - van America naar Hilversum

Het was een spannende week: zouden we alsnog naar de studio van Adres Onbekend mogen komen? Wie het commentaar onder de vorige blog gelezen heeft, begrijpt wat ik bedoel. De hele week bleef het ook spannend, maar vrijdag kwam het verlossende mailtje! Ondanks dat niemand zich afgemeld had, werden we toch uitgenodigd. Dat was echt een verrassing, we waren helemaal blij en vertrokken met een grote glimlach op ons gezicht naar Horst-America. Want daar was die avond het eerste slotconcert 2009 van Rowwen Heze en wij waren de gelukkige bezitters van kaarten voor de vrijdagavond.

Het grote evenement waar heel Horst-America van op z'n kop staat, wordt steeds professioneler. Ooit begonnen met een enkele feesttent in een wei, is er anno 2009 een heel complex verrezen. Compleet met 'tuin' en meer dan levensgrote reclamezuilen waarop de bandleden zijn afgebeeld. Het is ook niet meer één tent, maar je loopt via allerlei aangebouwde tenten die verschillende functies hebben zoals bar, garderobe, bonnenkassa etc. naar dé Rowwen Heze-tent waar het grote festijn plaatsvindt. We waren er 2 jaar niet meer geweest en het viel ons op dat het wel commercieel begint te worden. De consumptiebonnen van de vrijdagavond zijn bijvoorbeeld niet meer geldig op zaterdag of zondag, de bemande garderobe is vervangen door kluisjes die vrij prijzig zijn (€ 5 huur!) en constant wordt er melding gemaakt van het feit dat er overal bewakingscamera's hangen. Goed georganiseerd, dat is het. En dat moet natuurlijk ook wel als er duizenden mensen komen feesten. Want die mensen zijn nog steeds hetzelfde: er wordt gezongen, gelachen, gedanst (nou ja, gestampt) en héél hard 'boeren' geroepen. Het bier gooien is ook nog steeds volop aanwezig en jonge mannen met ontbloot bovenlijf zie je overal. Zelfs Karin Bloemen - die een kort gastoptreden deed - maakte er een opmerking over: "Ik heb nog nooit zoveel blote mannen bij elkaar gezien!" Zou ze trouwens speciaal voor de gelegenheid die bijzondere felgroen met rode jurk gedragen hebben? Wij zeiden vroeger altijd dat rood met groen niet bij elkaar kon: Rood met groen is boerenfatsoen riepen wij als kind. Maar och, Karin Bloemen kan het hebben.
Zoals gewoonlijk eindigde de band met De Peel In Brand, Rosa Munda en natuurlijk het Limburgs Volkslied 'Waar In't Bronsgroen Eikenhout'. (Dat zul je bij een optreden van Guus Meeuws niet meemaken dat hij het Brabants volkslied gebruikt als afsluiting, hij kan hoogstens zijn eigen 'Brabant' zingen...)
Helaas was bij het verlaten van het terrein het 'verkeer' niet zo goed geregeld als bij het komen, zoals immer was het weer een chaos - het duurde 'slechts' een uur om van het parkeerterrein op de openbare weg te geraken.

Zaterdagochtend moesten we flink aan de slag, want 's avonds kregen we eters. Het meeste eten had ik vrijdag al voorbereid, maar niet alles kon van tevoren worden klaargemaakt. Het menu was Mexicaans, we begonnen met nachochips met guacamole, daarna pompoensoep met pompoenpitten en -olie, het hoofdgerecht bestond uit preitaartjes met kip en een zoete salsa van wortelen en sinaasappel met avocado. Aan het toetje zat niks Mexicaans, dat was gewoon lekker triple cherry ijs van AH met een koekje. Erbij een lekker glas wijn (Chateau Ste. Béatrice uit Lorgues, zelf meegenomen uit de Provence) en koffie na. Zo hoopten we de toekomstige promovenda en haar partner een beetje te steunen voordat ze dinsdag haar proefschrift moet verdedigen in Utrecht.

Vanochtend stonden we alweer vroeg op om op tijd in Hilversum te kunnen zijn. Voordat we daarheen konden, moesten we eerst de hond nog even naar vrienden in Mill brengen en daarna reden we zonder oponthoud naar Hilversum. We waren er ruim op tijd en zagen langzaam de andere genodigden van Adres Onbekend binnendruppelen. Leuk om het AKN-gebouw nu ook eens in het echt te zien. Ik kende het alleen van de vele foto's die ik ooit als hoofd van de afdeling Commerciële Zaken en PR van een grote landelijke installateur (HOMIJ Technische Installaties bv) heb moeten verwerken in allerlei presentatiemateriaal.
Net voor 12-en werden we gehaald om de uitzending in het mediacafé bij te wonen. Onderweg zagen we Cesária al zitten in het rookhok en eigenlijk verbaasde ons dat helemaal niks. We werden verwelkomd door Ron Kas en Pien van Rosmalen en gingen bij de andere genodigden zitten. Op de rijen voor ons zaten de mensen die naar de studio waren gekomen omdat ze naar iemand op zoek waren of omdat ze een oplossing daarvoor hadden. Er heerste een gezellige drukte en Ron Kas vertelde kort wat de bedoeling was. Zo mochten er mensen met een speciale herinnering aan Cesária wat in de uitzending vertellen en we hoefden niet echt rekening te houden met de uitzending zelf. Er mocht gerust wat tussendoor gepraat worden, we kregen koffie en broodjes en de uitzending begon.

(la diva aux pieds nus)

Behalve de zoektochten waren er natuurlijk de optredens van Cesária Évora. Leuk omdat allemaal van zo dichtbij mee te maken. We konden volop fotograferen en filmen en er waren zelfs aanwezigen die de zangeres persoonlijk kenden en tussendoor met haar konden bijpraten. De uitzending verliep heel vlot, een aantal zoektochten werden nog binnen de 2 uur die we er zaten opgelost met af en toe heel emotionele momenten.
Na afloop was er nog gelegenheid om de nieuwe cd van Cesária Évora aan te schaffen en zelfs door de zangeres te laten signeren. Na Ron Kas bedankt te hebben, zijn we naar Utrecht vertrokken. Daar hebben we koffie gedronken bij onze jongste zoon en zijn later met hem en zijn vriendin naar Den Bosch gereden waar we met de hele familie gegeten hebben bij Picasso. Een prachtige afsluiting van een volle dag!


Deze week op IMMUUN: Aangewakkerde vaccinatieangst
Deze week op Station Mill: Toerisme in Mill?

Adres Onbekend

Zoals gewoonlijk op zondag als we thuis zijn, luisterde ik vandaag tussen 12 en 2 naar Adres Onbekend van de KRO op Radio 2. Ik volg graag zoektochten naar verre verwanten of uit het oog geraakte bekenden. Altijd ben ik er dan gespitst op of er iemand zoekt naar een 'Lievendag'. Zelf ben ik al jaren 'bezig' om mijn stamboom uit te zoeken, maar vanwege de beperkte tijd die ik daarvoor heb, schiet dat niet echt op. Het zou mooi zijn als er op deze manier zomaar een Lievendag aan komt waaien.
Tot nu toe is dat niet gebeurd, het is in al die jaren dat ik al naar dit programma luister, ook nog maar één keer voorgekomen dat er gezocht werd naar iemand die ik persoonlijk ken. Een oud collega die er geen prijs op stelde dat zijn jeugdliefde contact met hem op wilde nemen. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen.
Neemt niet weg dat ik het iedere week weer leuk vind om te horen waarom mensen zoeken en wat er gebeurt als ze elkaar ook werkelijk gevonden hebben. Niet afgeleid door beelden die meestal nogal onnatuurlijk overkomen, zoals bij het televisieprogramma Spoorloos (ook KRO trouwens), kan ik dan meevoelen met de emoties die er op dat moment bij de betokkenen spelen. Ik vind het een mooi programma.

Vorige week werd er aangekondigd dat Cesária Évora op 8 november live in de uitzending zou komen. Om daarbij aanwezig te kunnen zijn, moest je een mail sturen met een leuk verhaal over herinneringen aan haar of wat je met haar muziek hebt. Nou hebben wij alweer heel wat jaren geleden een optreden van haar bijgewoond. Dat was een belevenis op zich. Een klein vrouwtje van de Kaapverdische Eilanden dat heel Vredenburg (Utrecht) in haar ban had. Op blote voeten stond deze zangeres op leeftijd (nu is ze 68) de meest prachtige versies van Morna-muziek ten gehore te brengen. Morna is afgeleid van de Portugese Fado, maar heeft meer Afrikaanse ritmes en de essentie van deze muziek bestaat uit droefheid, verlangen en nostalgie. Cesária weet daar bovendien ook hoop en vreugde aan toe te voegen. Het is een feest om haar live te horen (en zien).
Ze treedt altijd op blote voeten op, dat begon als referentie aan haar eerste album uit 1988 (La Diva Aux Pieds Nus), maar ze gebruikt het inmiddels als steunbetuiging aan de dakloze vrouwen en kinderen die er op de Kaapverdische Eilanden nog altijd te veel rondlopen.

Bij Adres Onbekend werden vandaag 10x2 kaarten uitgedeeld, helaas vielen wij niet in de prijzen met ons verhaal over haar optreden in Vredenburg waar ze af en toe - tussen 2 nummers door - even ging zitten om een sigaretje te roken en een glaasje te drinken. Wij zullen het moeten doen met de cd's die we inmiddels van haar hebben, de nieuwe “Nha Sentimento” gaan we snel aanschaffen!
Lees meer over Cesária op www.cesaria-evora.com.

Deze week op Station Mill: Doen alsof

Never a dull moment

Darling Harbour, Sydney Australië

Het zou een rustige week worden, er stond niks bijzonders op het programma. Daar waren we ook wel aan toe na de drukte van de afgelopen weken. Maar we hadden het kunnen weten, rustige weken bestaan gewoon niet bij ons. Niet dat we deze week harder moesten werken dan anders of dat we veel aanloop hadden, dat was het allemaal niet. Toch gebeurde er weer van alles.

Allereerst kregen we maandag een telefoontje van de verhuurder van ons vakantiehuis in juli 2010. De eigenaar heeft aangegeven dat hij het huis niet meer wil verhuren, dus onze voorboeking was daarmee voor niks. Dachten we een leuk huis te hebben gevonden, maar moesten we opnieuw gaan zoeken naar een huis met zwembad, buitenkeuken, beetje flinke tuin, internet, waar huisdieren zijn toegestaan, dat ook nog in de Provence moet liggen en niet onbelangrijk - betaalbaar is. Dat was even zoeken, maar dinsdag heb ik een nieuwe voorboeking gedaan. Een mooi huis op 10 km afstand van Avignon, dat precies in de periode die wij willen gaan nog vrij was. En nu maar hopen dat deze voorboeking wel definitief zal worden.

Op woensdag kregen we de bevestiging dat we eind november ruim een week naar Australië gaan. De vraag of we in die periode konden, was al eerder gesteld, maar we hadden er niks meer over gehoord. Zoiets gebeurt wel vaker en dan vergeten we het ook meteen weer. Maar woensdagochtend kwam er opeens een voorstel met vluchten naar Brisbane en Sydney. Het gaat dus toch door! Dat betekende wel dat ik ons reisje naar Parijs dat we eigenlijk in het laatste weekend van november zouden maken, moest proberen te verzetten. Met een kleine bijbetaling gaat dat zeer waarschijnlijk ook lukken, we zitten nu nog te wachten op bevestiging van de trein. Als de tickets daarvoor beschikbaar zijn, gaan we niet eind november maar in februari naar Parijs. Dat houden we nog tegoed dus.

Het leek wel of ik de hele week bezig was met reisjes plannen of om- boeken. Nou hebben we voor het einde van het jaar ook nog een paar dagen Keulen staan en daarvan vond ik steeds dat het net een dag te lang was. Dat heb ik ook maar meteen aangepakt en de laatste dag van de boeking afgehaald. Dat gaat heel gemakkelijk als je geboekt hebt via www.booking.com. Gewoon via je eigen beveiligde pagina naar je boekingsoverzicht en daar wijzigen wat je zelf wilt. De bevestiging krijg je per e-mail en het is geregeld.

Maar eerst gaan we dus naar Australië, dat hadden we in 2006 niet gedacht, dat we er zo snel weer heen zouden gaan. Wij vonden Sydney een geweldige stad en zijn erg blij dat we opnieuw de gelegenheid krijgen om daar weer rond te lopen. Lekker een visje eten in Darling Harbour of op de Sydney Fish Market. En misschien houden we zelfs nog wel even tijd over voor de sinterklaasinkopen die we eigenlijk in Parijs zouden doen. Maar het allermooiste voor mij is toch wel dat het daar ZOMER is! Wat zal ik daarvan genieten, ook al is het maar een weekje!

Deze week op Station Mill: Dan liever geen klant van de Rabobank
Deze week op IMMUUN: Nooit een Nobelprijs

Het is weer gelukt...

De spannende avond in Mill. Inmiddels een traditie die we gisteravond voor de 5^de keer vorm gaven. Voor ons misschien nog wel spannender dan voor de deelnemers aan het spel, is het verloop van zo'n avond. Klopt alles, hebben we niks over het hoofd gezien, staat alles op de juiste plaats klaar? Ook gisteravond zat er hier en daar een foutje in het spel, het lijkt haast onvermijdelijk. Maar gelukkig was het niet zo ernstig dat er ook maar iemand hinder van ondervond.

In 2005 begonnen we met onze eigen invulling van Cluedo, een klassieke 'whodunnit' die we zo goed mogelijk in levende lijve naspeelden volgens het beroemde bordspel. De vragen waren dan ook simpel: Wie was de dader, waar is de moord gepleegd en welk wapen werd gebruikt? In de volgende jaren moesten we zelf thema's gaan verzinnen. Zo hadden we al eens een bankkluis waarvan de code gekraakt moest worden, een verdwenen boekhouder (mét verduisterd kapitaal natuurlijk) waarvan het e-mail adres bij elkaar gepuzzeld moest worden en een wereldwijd crimineel netwerk dat via Hyves gevonden moest worden. Maar gisteren hielden we het dicht bij huis. De opdracht was om het misdaadcijfer van Mill zo laag mogelijk te houden (crimi-nul) en daarom moest die éne potentiële crimineel die er rond zou kunnen lopen, gevonden worden. Hiervoor hadden we weer verschillende opdrachten verzonnen en met de oplossingen daarvan konden onderdelen van een compositietekening bij elkaar verdiend worden. Met gebruik van dvd- en cd-speler, laptop en gewoon pen en papier werd er hard gewerkt. Alle vragen hadden betrekking op 'het gezicht', er moest geproefd worden, geroken, geluisterd, verschillen gezocht, verschillende kapsels worden vergeleken en ook de kin werd niet vergeten. Sommige opdrachten waren 'gemakkelijk' werd ons verzekerd en andere wat moeilijker. Bij de kijkopdracht waarbij een geheime afbeelding in 3D-foto's moest worden ontdekt (voor een voorbeeld hiervan: in de afbeelding boven dit stukje zit een vlieger verborgen), bleken sommige deelnemers het meteen te zien en anderen nooit. Het proeven van 4 blauwe yoghurtdrankjes (tijdens het mengen waren we zelf al tot de conclusie gekomen dat het net latex was...) leek heel goed te doen, maar toch waren er groepen die de juiste smaken er niet uithaalden. Zelfs de geur bracht hen niet op het goede spoor. Dat ruiken moeilijk is, bleek ook bij het herkennen van kruiden. Probeer maar eens zonder te zien om welk kruid het gaat, het onderscheid te ruiken tussen oregano, tijm of (gedroogde) basilicum.

Met 6 groepen die actief waren in 6 vertrekken in ons huis, was het overal gezellig druk. Mijn echtgenoot en ik liepen tijdens het spel ter controle tussen alle kamers op en neer, maar eerlijk gezegd deden we dat vooral voor de gezelligheid.

Na afloop van het spel bleek dat één groep álle goede antwoorden had en dus de juiste compositietekening kon tonen. De andere groepen hadden een gezonde mix van goede en foute ogen, oren, neuzen, monden, haar en kinnen. Gelukkig hadden we alle oplossingen bij de hand in de vorm van een PowerPoint presentatie en kon iedereen gerustgesteld worden. Natuurlijk moesten de 'verliezers' ook nog even mopperen of zeuren, dat hoort erbij. Maar alles bleef - zoals ieder jaar trouwens - gewoon gezellig en er werd nog een hele tijd nagepraat.

Volgend jaar weer? Wij zeggen ja, alleen zal de vorm dan afhankelijk zijn van het huis waarin we dan wonen. Want ja, wij hopen dat ons huis dan verkocht is en dan wonen we waarschijnlijk niet meer in zo'n groot pand met 6 vertrekken op de begane grond...

Zonder Pardon

Ongemerkt is het weekend al voorbij, tot nu toe heb ik de hele dag zitten werken aan de opdrachten voor volgende week zaterdagavond. Dan wordt het weer heel spannend in de Stationsstraat 5 in Mill. Traditiegetrouw verzamelen zich hier dan geroutineerde speurders die, vaak onder luid gekreun, het raadsel van die avond oplossen. Waar het dit jaar over zal gaan, blijft natuurlijk nog geheim. Maar de deelnemers hebben al wel aanwijzingen per mail en per post ontvangen. Wij hopen tenminste dat ze de uitnodigingen ook op die manier gelezen hebben... Er zijn nog een paar problemen op te lossen voordat we alles tot in de puntjes voorbereid hebben, maar dat moet komende week nog lukken. Net zoals de voorgaande 4 keren, wordt het dit jaar vast ook weer een succes. Volgende week hierover op deze plek meer.

Gelukkig was er deze week ook nog tijd voor andere dingen. Gisteravond zijn we met het hele gezin wezen eten bij Het Licht in Utrecht. Daarna togen we gezamenlijk naar de vlakbijgelegen schouwburg. Maanden geleden lukte het me om ondanks het maximum aantal van 4 per persoon toch 7 kaarten te bemachtigen. We konden niet allemaal bij elkaar zitten, maar kregen 3 balkonplaatsen en 4 voor de grote zaal.
De voorstelling was, zoals te verwachten, compleet uitverkocht. 'Zonder Pardon' is de eerste theatershow van Theo Maassen die ook in de bioscoop te zien zal zijn (zie trailer boven dit stukje). Theo Maassen, de Brabander die eigenlijk geen Brabander is (maar dat laatste is dan weer niet te horen), lijkt nog het meest op een verbaal kanon. Van de hak op de tak lijkt het soms, maar toch blijkt er structuur in de show te zitten. Verrassende wendingen en bespiegelingen over zijn dochtertje. Maar niet te lang en niet te sentimenteel, dan wordt het al weer snel tijd voor iets grofs. Theo Maassen, anderhalf uur lang fanatiek aan het werk om aan het einde van zijn voorstelling tot de ontdekking te komen dat hij er geen einde aan kan breien. 'Ja, ik vind het zelf ook een kuteinde', zijn z'n laatste woorden. Maar gelukkig was wat eraan vooraf ging de moeite van het komen zeker waard.

Deze week op IMMUUN: Eeuwige jeugd en een beter immuunsysteem door sperma slikken
Deze week op Station Mill: Klant worden van de Rabobank?

Groeten uit Graz

Op dit moment verblijven wij in Graz (nog heel even) in het zuidoosten van Oostenrijk. In het gebied Südsteiermark. Het is er prachtig. Binnenkort meer foto's vanaf hier te bekijken.

Het duurde even, vandaag is het 07-10, maar de foto's zijn prachtig geworden:

Oostenrijk - Graz en omgeving

Deze week op IMMUUN: Brandblussers