Van Koningstheater via Perron 3 naar Hotel Wilhelmina

Leon Giesen tijdens een eerder optreden

Omdat een week maar 7 dagen telt, is het af en toe bijna onmogelijk om op deze weblog alles bij te houden. Daarom begin ik vandaag bij 9 dagen geleden: zaterdag 5 februari. Wij waren toen in Het Koningstheater voor de voorstelling 'Man en Fiets' van Wilfried de Jong. Als je die nog niet gezien hebt, moet je zeker gaan kijken. Tot en met maart nog in verschillende theaters. Leuk voor wielerfanaten, maar ook voor mensen die gewoon van mooi theater houden. In woord en beeld, met af en toe een liedje en begeleid door zijn band Ocobar zet Wilfried de Jong een programma op de planken dat klinkt als een klok. Dat fietsen zijn passie is, wordt al heel snel duidelijk. Zijn cadeau aan zichzelf voor zijn 50^ste verjaardag was de beklimming van de Mont Ventoux. Wij kregen daar de door zijn zoontje gefilmde beelden van te zien. Of zijn verhaal over De Ronde van Vlaanderen, begeleid door de meest treurige beelden van kasseien en troosteloze landschappen die je je maar voor kunt stellen.
Aan het einde van de voorstelling klimt hij daadwerkelijk op de fiets om levensecht 'af te zien' voor de laatste meters naar de top van de Mont Ventoux! Dan is het niet meer duidelijk of de grootste passie van De Jong fietsen of theatermaken is!

Op donderdag waren we in Rosmalen in Perron 3 voor Gerard van Maasakkers. Op de eerste rij zaten wij ons te verheugen op een leuke avond. Maar om eerlijk te zijn, hebben wij wel eens betere optredens van deze Brabander meegemaakt. Het geluid was voor de pauze niet goed, maar wat erger was dat het enthousiasme bij Van Maasakkers ontbrak. Het leek of hij zijn draai niet kon vinden, hij speelde erg routineus en de verrassing bleef uit. Aan muzikaliteit ontbreekt het nooit bij Van Maasakkers en zijn gitarist Harry Hendriks, gelukkig was dat in Rosmalen ook zo. Maar alles bij elkaar viel de avond ons lichtelijk tegen.

Zaterdag daarentegen beleefden wij een bijzondere avond in Hotel Wilhelmina in Venlo.

Enige tijd geleden ontving ik een e-mail van Leon Giesen die begon met de volgende tekst:

"Ik wil jullie voorstellen aan een nieuw plan:

Het Ondergrondse Netwerk, ofwel Mondo Grondo!

Het is al veel langer een droom van mij om op allerlei plaatsen te kunnen
spelen, onafhankelijk van bestaande structuren en buiten de gebaande
paden. Gewoon voor wie het graag wil zien en horen, écht en tussen de
mensen, zoals Mondo Leone bedoeld is.
En de tijd is rijp voor een eerste stap..."

Omdat wij altijd in zijn voor iets nieuws, hoefden wij niet lang te aarzelen en stuurden een mail naar Mondo Leone, de club van Leon waar wij lid van zijn, om ons aan te melden voor Mondo Grondo.

Daar hebben wij geen spijt van gehad. Zaterdag waren wij getuige van dit experiment en wij hebben ontzettend genoten. Leon Giesen, zanger en schrijver die ook ooit documentairemaker was, heeft het talent om bijzondere dingen op te merken in zijn omgeving. Ook ver daarbuiten trouwens.

Hij ging naar Sydney om de 'Free Hugger' te ontmoeten, hij reisde naar de Verenigde Staten om zich te verdiepen in de meertonige treinhoorns en hij probeerde uit te zoeken wie de Utrechtse 'Kabouteraar' is. Natuurlijk had hij overal filmbeelden van gemaakt en die werden door hem op gitaar en met zang begeleid. Daarbij ging hij de confrontatie met het publiek absoluut niet uit de weg, aan interactie was geen gebrek.

Aan de vooravond van zijn nieuwe toernee (die vanavond begon in De Kleine Komedie in Amsterdam) hadden wij de primeur in een klein zaaltje in Venlo. We hadden het niet willen missen!

Deze week op Station Mill: InternetPlusBellen

Volle dagen

Mijn vorige blog schreef ik in Miami, maar dat lijkt al weer lang geleden. Na de 'lastige' aankomst in de USA en gelukkig een rustige aankomst op donderdagavond in Miami Beach, volgden een paar zomerse dagen. Overdag was gereserveerd voor werk, maar ook daar in dat verre land begon voor ons het weekend op vrijdagavond. Na een zonnige dag die eindigde met flinke onweersbuien, was het 's avonds weer zodanig opgeklaard dat we tevoet naar Delano's togen voor het daar afgesproken diner. Vanwege een verkeerde vermelding in het programmaboekje leek het niet zo ver te zijn. We begonnen bij 2^nd Street en diegenen die de routebeschrijving bij zich hadden, waren in de veronderstelling dat ons eindpunt bij 7^th lag. Maar omdat ik 's middags het restaurant al had gegoogeld* was ik wijzer en had me voorbereid op een langere wandeling. Ik vond restaurant 'Blue Door Fish at Delano' aan 1685 Collins Avenue, 9 blokken verder dus! We zaten met veel mensen aan tafel (14) en aten heerlijke dingen met veel vis en dronken er Franse wijn bij. Dat laatste was vooral te danken aan de Fransozen aan tafel.
De volgende ochtend konden we uitslapen, maar mijn echtgenoot ging liever hardlopen over het strand. Al met al zaten we toch nog redelijk vroeg aan het ontbijt en troffen daar nog een aantal bekenden die dezelfde dag weer terugvlogen.
Wij zijn Miami Beach gaan verkennen waaronder het beroemde Art Deco District. Voor ons een heerlijke zomerdag in januari met een buitenlunch in de zon en af en toe pauze op een terras. Alhoewel wij het heerlijk weer vonden, was het geen echt strandweer. Daarvoor was de temperatuur net te laag en waaide het te koud. Zaterdagavond hebben we Cubaans gegeten, een flink contrast met het diner van de avond daarvoor! Zondagmiddag half 2 vertrok ons vliegtuig weer, dit keer hadden we een overstap op Atlanta. Om kwart over 8 op maandagochtend landden we op Schiphol en toen gebeurde er na een rustige reis toch nog iets heel geks! Tijdens het bij elkaar zoeken van mijn spullen miste ik mijn paspoort. Hoe ik ook zocht en waar ik ook keek, het was gewoon spoorloos! We hebben samen met het cabinepersoneel en de opgetrommelde security alles op zijn kop gezet in het vliegtuig. Stoelen werden uit elkaar gehaald en mijn tas binnenstenbuiten gekeerd. Niks. Met de belofte dat de schoonmaakploeg verder zou zoeken, hebben we het vliegtuig verlaten. Later, op weg naar de marechaussee, toen we ons meldden bij de transfer desk om te vragen of het daar soms al was afgegeven, kwam het 'tevoorschijn' uit de binnenzak van mijn echtgenoot. We snappen nog steeds niet hoe het daarin terechtgekomen is, tijdens onze reizen bewaren we altijd ieder onze eigen reispapieren. Na zo'n vliegreis ben je ook niet meer helemaal helder, het zal dus wel altijd een raadsel blijven ;-)

Maandag begon voor ons weer een gewone werkweek. Mijn echtgenoot stapte in Utrecht uit de trein om naar het UMCU te gaan en ik reed verder via Den Bosch naar Oss waar mijn auto stond. Ik ben meteen doorgereden naar Landhorst om de hond op te halen en daarna snel naar huis.
Hond in bad, post uitzoeken en achter de pc aan het werk. Alsof we nooit waren weggeweest.
Op dinsdag volgde ik voor de tweede keer in korte tijd een webinar, een live online cursus, over 'Kijk eens kritisch naar uw website'. Tijdens deze cursus wordt ingegaan op de gebruiksvriendelijkheid en vindbaarheid van websites. Heel interessant en leuk dat het via webcam en chat gegeven wordt, je hoeft tegenwoordig nergens meer de deur voor uit ;-)
Na een paar dagen alleen thuis hard aan het werk was ik blij dat ik op donderdag weer kon gaan boetseren. Een echte cursus met echte mensen en heerlijke klei om mee bezig te zijn. De andere cursisten waren vorige week, toen ik op weg was naar Miami, al begonnen met het liggend naakt waarvoor een model aanwezig was. Ik had dus wat in te halen, maar had gelukkig al heel snel de juiste vorm te pakken. Niks leuker dan een beeld dat je onder je handen ziet groeien, vooral als je voelt dat het gaat lukken om de juiste lijnen erin te krijgen!

Donderdagavond waren we in Perron 3 in Rosmalen, waar Jan Rot met band (An & Jan met Marjolein Meijers, Jan Rot en Jan van der Meij) vertalingen van Beatles en Stones nummers ten gehore bracht. De voorstelling was in de vorm van een soort 'wedstrijd' gegoten, Beatles versus Stones met quiz- en beoordelingsvragen. De avond eindigde met een 8-8 gelijkspel. Maar eigenlijk deed de hele puntentelling er niet toe, het was gewoon een ontzettend leuke avond met heel goed vertaalde teksten en mooie muziek. Jan Rot, behalve een begenadigd muzikant ook een groot woordkunstenaar!

Afgelopen weekend hadden we eindelijk weer eens tijd om te gaan lunchen in Den Bosch. Dat combineerden we met lekker rondsnuffelen in de beste boekhandel daar en nog wat andere boodschappen die we in de stad wilden doen. Een nieuw horloge voor mijn echtgenoot. Voor 2 jarige broers kochten we bij wijze van uitzondering dezelfde cadeaus: de Dylan-vertalingen van Ernst Jansz, boek met cd. Het is leuk om iets te geven wat je zelf ook erg mooi vindt!
Zondag waren we als familie bij elkaar, middelste zoon was de 115 km helemaal komen fietsen! Ieder zijn hobby, vooral met zulk koud weer vind ik het wel heel bijzonder.

En alweer is er een nieuwe werkweek begonnen. Een rustige deze keer hoop ik.


*De vervoeging van googelen (volgens het Groene Boekje als enige juist):

ik googel - ik googelde
jij googelt - jij googelde
hij/zij googelt - hij/zij googelde
wij googelen - wij googelden
jullie googelen - jullie googelden
zij googelen - zij googelden
ik heb gegoogeld
gebiedende wijs: googel!

Deze week op Station Mill: Primeur in Mill

Welcome to America

Waarom had ik óóit bedacht dat we via New York naar Miami zouden vliegen? Toen we daar in een enorme rij stonden, vond ik het in ieder geval absoluut geen geweldig idee meer. Zelfs na eerdere ervaringen met lange rijen op dit vliegveld was ik even vergeten dat het geen lolletje is om via JFK de Verenigde Staten binnen te komen.

Gisterochtend, donderdag 20 januari, vertrokken wij al vroeg richting Schiphol om naar Miami te gaan. Een rechtstreekse vlucht zat er niet in, daar begint de KLM in maart pas mee. Pech voor ons. Omdat wij meestal voor Düsseldorf kiezen, was het ons even ontgaan dat het omslachtig is om via Schiphol naar Miami te vliegen. In verband met verplichtingen maandag konden we het helaas niet anders regelen dan om het zo te doen. Dat betekende dus dat we een overstap moesten maken.

Het eerste gedeelte van de reis, de vlucht van Amsterdam naar New York verliep prima. Alhoewel het vliegtuig echt helemaal volgeboekt was, probeerde de stewardess toch nog een betere plaats voor ons te regelen. Ze dacht gezien te hebben dat er achter in het toestel nog 2 lege rijen waren en zou even informeren bij haar collega die daar dienst deed. Ze had echter niet goed gekeken, want er bleken daar wel passagiers  te zijn, die lagen te slapen. Jammer, maar het was wel heel lief bedoeld.

Het viel ons ook op dat de stewardessen erg vriendelijk en behulpzaam waren, dat hebben we wel eens anders meegemaakt bij de KLM. Misschien hebben ze hun beleid hierop veranderd of wellicht lag het gewoon aan de personen waar we mee te maken hadden. In ieder geval waren ze erg attent en we werden om de haverklap van eten en drinken voorzien.

Toen we bijna de oceaan overgestoken waren, werd er iemand onwel in het vliegtuig. Een paar rijen voor ons ontstond opeens flinke consternatie en het cabinepersoneel ging snel tot daden over. De man werd uit zijn stoel getild en op de grond gelegd en onmiddellijk werd er omgeroepen of er een arts aan boord was. Toen er zich niet direct iemand meldde, werd er gevraagd of er verpleegkundigen waren die konden helpen. Uiteindelijk was er toch een arts en er kwamen ook enkele verpleegkundigen naar voren. De man werd aangesloten op een apparaat voor wat simpele onderzoekjes en daar kwam gelukkig niks vervelends uit. Maar intussen lag hij daar nog steeds op de grond en had weinig te missen. Volgens de purser gebeurde het regelmatig op deze vlucht dat mensen onwel werden, flauwvielen en even wegzakten. Gelukkig kwam 'de patiënt' na een poosje weer bij en werd hij op de been gehesen om - met steun - wat rond te wandelen. Langzaam kwam er weer wat kleur op zijn wangen en omdat we hem de rest van de reis niet meer gezien hebben, denk ik dat hij een plekje in de business class heeft gekregen.

Ondanks dit incident arriveerden wij op tijd op JFK en wij dachten daar tijd genoeg te hebben om de aansluiting naar Miami te halen. Ons vliegtuig zou om 18.35 uur (voor ons idee dus om 5 over half 1 's nachts) vertrekken en we waren al om 16.10 geland. Toen we echter bij de douane kwamen, wisten we het weer! Lange, lange rijen gingen ons voor. Gesplitst in 'visitors' en 'residents', maar zo te zien maakte het geen enkel verschil wat de wachttijd betrof. Halverwege de wachtrij zagen we het al half 6 worden en begonnen we te vrezen voor onze aansluiting. Ongeveer een kwartier later zagen we een beambte langs de rij lopen die vroeg wie er informatie nodig had. Wij hebben toen meteen gezegd dat we bang waren onze vlucht naar Miami te missen en mochten toen direct door naar de kortere rij voor een van de 15 hokjes voor visitors. Ook daar duurde het nog zeker een kwartier voordat we aan de beurt waren. Na onze handafdrukken, digitale foto, het nakijken van onze esta's in de computer en een flinke stempel konden we door. Gelukkig hadden we alleen handbagage en hoefden we geen koffers op te halen om opnieuw in te checken (is normaal bij een aansluitende vlucht als je de USA binnenkomt), maar we moesten wel langs nog een loketje om ons douaneformulier weer af te geven voordat we met de air train naar de andere terminal konden. Daar stond weer een lange rij, maar ook een korte met allemaal dames in boerka en héél veel bagage. Toch zijn we naar die korte rij gelopen en daar mochten we voor toen we riepen dat we onze aansluiting dreigden te missen. De air train was er vlot en wij liepen opgelucht terminal 2 in. Tot we daar de rij voor security zagen. Help, ons hele reisschema dreigde alsnog te mislukken. Na enig rondkijken, zagen we weer iemand waar we ons verhaal deden en we mochten alweer voorschieten. Schoenen uit, jas uit, telefoon en laptop uit de tas, toiletspullen apart aanbieden en dan maar hopen dat je niet piept. Er was nog precies een kwartier over toen we bij Gate F9 aankwamen en daar bleek ons toestel minstens een half uur vertraging te hebben. Zucht. Op dat moment ontdekten we ook nog dat mijn echtgenoot zijn horloge kwijt was, maar er was nu alle tijd om terug te lopen naar security om te kijken of het daar was blijven liggen. Niks. Of hij is het ergens anders kwijtgeraakt, maar waar dan, of iemand anders loopt er nu mee rond. Mijn echtgenoot zal een nieuw moeten kopen in ieder geval.

Bij de gate stond al dat het vliegtuig naar Miami overboekt was en inderdaad was dat het geval. Hier ook weer lange rijen mensen die alsnog hoopten op een plaatsbewijs, gelukkig hadden wij daar geen last van.

Eenmaal in het vliegtuig bleek dat er geen plaats meer was voor de trolley van mijn echtgenoot, die moest ingecheckt worden als boardbagage. Dat kon er ook nog wel bij, dan zouden we alsnog naar de bagageband moeten bij aankomst.

Uiteindelijk mocht ons toestel pas om 8 uur (voor ons gevoel dus 2 uur 's nachts) vertrekken, dat was te wijten aan de lange rij vliegtuigen voor ons op de startbaan waar we op moesten wachten. Na ruim 2 en een half uur landden we op Miami International Airport. De bagage was er gelukkig snel en een taxi was zo geregeld. Maar het was inmiddels wel bijna middernacht voordat we in bed lagen, op die tijd zou mijn echtgenoot normaal opstaan voor zijn gewone werkdag in Nederland.

Vanochtend bleek dat we in een mooi hotel zitten met een balkon met uitzicht op de oceaan. Vandaag moet hier gewerkt worden (de lijst op www.gut-health.eu wordt steeds langer), mijn echtgenoot heeft een belangrijke meeting en ik heb een aantal sites bijgewerkt. Gelukkig bleef er voor de lunch nog even tijd over om deze blog te plaatsen. Groeten uit een zonnig Miami Beach!

Mag het nog? Een gelukkig Nieuwjaar!

Gent by night (Kraanlei) ©RikyLievendag

Een beetje laat, maar niet minder gemeend: voor alle lezers van dit blog wens ik dat 2011 hét jaar wordt waarin je je doelen bereikt en waarin veel van je wensen uitkomen. Niet allemaal hoop ik, want een mens is het gelukkigst als er nog iets te wensen overblijft.

Ons nieuwe jaar is in ieder geval heel goed begonnen. We waren in Gent en vierden de jaarwisseling in Restaurant 't Paradijs van Warenaar aan het Veerleplein in deze 'plezante' stad. Behalve Vlamingen bevonden zich ook Engelsen, Spanjaarden en andere Nederlanders in ons gezelschap en samen genoten we van een uitstekend diner en mooie wijnen. Naarmate de avond vorderde werd de sfeer losser en tegen 12 uur werd het pas compleet met toetertjes, feesthoedjes, slingers, ballonnen en natuurlijk om 12 uur champagne en vuurwerk. Ieder jaar vieren wij Oud en Nieuw in een andere stad met andere gewoontes, maar deze keer was wel heel bijzonder! Na veel zoenen, vuurwerk en champagne werd het diner binnen weer voortgezet met het nagerecht en koffie en keerden wij pas lang na middernacht terug naar Hotel Belfort tegenover het statige stadhuis van Gent. In de straten was het feest overal nog in volle gang.

Op zondag 2 januari reden wij pas weer terug naar Nederland om aan de eerste werkweek van het nieuwe jaar te beginnen. Dat was meteen een hele pittige, want samen met mijn echtgenoot was ik net voor Kerstmis begonnen aan een nieuw project. Hierin roepen wij wetenschappers uit heel Europa op zich te verenigen om stelling te nemen tegen het beleid van EFSA, een Europese autoriteit die over gezondheidsclaims gaat (zie www.gut-health.eu).

Gelukkig was er ook nog tijd over voor een geweldig optreden van Raymond van het Groenewoud in Het Koningstheater in Den Bosch. Op woensdagavond zat de zaal stampvol en wij waren zo gelukkig om weer helemaal vooraan te kunnen zitten. Op rij 0, de 2 middelste stoelen, het wordt al bijna onze vaste plek daar. Van het Groenewoud bracht met zijn voorstelling 'Overzicht' veel bekende nummers, maar begon met een nieuw lied over de vergankelijkheid van het bestaan. Heel toepasselijk voor hem, omdat hij nog steeds herstellende is van een langdurige ziekte. Een restverschijnsel daarvan is dat hij met zijn rechteroog afgeplakt op het podium verscheen.

In diezelfde week op vrijdag vertrokken wij alweer naar Parijs, maar de laptops gingen mee om ook daar door te kunnen werken. Dat is helemaal niet erg, want tussen de bedrijven door hebben wij weer een heleboel Parijs 'opgesnoven'. We gingen speciaal voor de overzichtstentoonstelling van Monet die nog tot 24 januari 2011 in het Grand Palais te zien is. Omdat het niet meer mogelijk was om via internet toegangskaarten te bemachtigen, wisten we al vantevoren dat we in een lange rij zouden belanden. En dat klopte, maar daarover later meer.

Wij gingen op vrijdagochtend met de auto naar Antwerpen nadat we eerst de hond naar het pension in Landhorst gebracht hadden. Een geweldig adres voor Muis, dat moet maar eens gezegd! Bij Thijs en Ria Barten van Dierenpension De Horst is het een paradijs voor honden en wij maken graag (en noodgedwongen vaak) gebruik van deze opvangmogelijkheid.

In Antwerpen maakten wij nog een tussenstop bij Winkelcentrum Wommelgem waar we bij de GB vast wat inkopen gedaan hebben voor later in de week en daarna zijn we doorgereden naar het Centraal Station. Daar stapten wij om half 3 in de Thalys en om half 5 waren we op Gare du Nord in Parijs. Een comfortabele en snelle manier van reizen!

In Parijs moesten we nog een stukje met de Metro, maar om kwart over 5 liepen wij de lobby van Hotel Les Jardins d'Eiffel binnen. Nadat we onze bagage naar de kamer gebracht en ons daar geïnstalleerd hadden, zijn we naar het Grand Palais gelopen om te kijken hoe lang de rij voor Monet zou zijn. Dat viel tegen, het zou 2½ uur duren voordat we binnen mochten. Omdat het inmiddels half 7 was geweest, vonden we dat niet zo'n heel goed idee en besloten om op zaterdagochtend een uur voordat het museum open zou gaan in de rij te gaan staan. Na die beslissing zijn we met de metro naar Centre Pompidou gegaan waar deze maand ook een belangrijke overzichtstentoonstelling is, namelijk van Piet Mondriaan en De Stijl. Gelukkig was het daar veel minder druk en hoefden we maar zo'n 20 minuten in de rij voordat we kaartjes hadden. Met de roltrap gingen we naar de 6^de verdieping terwijl we genoten van het uitzicht over Parijs bij avond: met recht de 'lichtstad'!

Behalve van Mondriaan, hing er ook veel werk van Theo van Doesburg en werd er volop aandacht besteed aan de samenwerking met Gerrit Rietveld. Heel apart om typisch Mondriaanwerk (volgens de regels van Mondriaan mag zijn werk niet symmetrisch, maar moet het wel evenwichtig zijn) en 'De Stoel' van Rietveld hier in Parijs te zien. (Wist je trouwens dat je vroeger de meubels van Rietveld 'gewoon' bij V&D in Utrecht kon bestellen? Zijn beroemde stoel kostte toen in een eenvoudige uitvoering 15 gulden en een 'fijnere' uitvoering 22 gulden 50!)

Helemaal vol van de indrukken van deze mooie expositie zijn we Centre Pompidou uitgelopen en in de Marais gaan eten. Gewoon in een eenvoudige Parijse eetgelegenheid, niet duur en erg lekker.

Een héle lange wachtrij

Op zondagochtend stonden we al heel vroeg op. Mijn echtgenoot ging eerst een rondje hardlopen en daarna zijn we weer richting het Grand Palais gelopen. Onderweg hebben we ontbeten, maar al om kwart voor 9 stonden we in de rij voor het museum. Meer dan een uur voor openingstijd, we hoopten zo in ieder geval voor 11 uur binnen te zijn. Alhoewel de rij al behoorlijk lang was toen we aansloten, is het ons gelukt om vóór 11 uur het eerste schilderij van Monet te bewonderen. Het viel niet mee om alles goed te zien, het was enorm druk en af en toe moest je je echt tussen de mensen door wringen om een blik op een schilderij te kunnen werpen. Maar we hebben ze alle 200 gezien en er echt van genoten. Claude Monet was een productief schilder, hij schilderde vaak van hetzelfde onderwerp verschillende versies en was één van de weinige schilders uit die tijd (eind 19^de, begin 20^ste eeuw) die ook veel van zijn werken verkocht.

Meer dan 200 werken zijn er bij elkaar gebracht in het Grand Palais, uit ongeveer 60 musea over de hele wereld. Een schilderij dat wij al eens in Philadelphia zagen, hing hier gezellig naast een werk dat in bruikleen was van het Haags Gemeentenuseum. Heel bijzonder!

Na onze 'Monet-expeditie' wilden we van een late lunch genieten bij Le Bonaparte op St. Germain des Prés (een vast adres van ons in Parijs), maar toen wij daar aankwamen bleek het vanwege een verbouwing gesloten te zijn tot de lente van 2011. De lunch bij Café de Flore was ook lekker.


Bij ons volgende bezoek aan Parijs kunnen wij wellicht genieten van een vernieuwde Le Bonaparte!

Deze week op Station Mill: Een nieuw jaar, nieuwe kansen!

Een vrolijke witte kerst!

 

Kerstmis 2010, een echte witte kerst! Het is jaren geleden dat er zoveel sneeuw lag tijdens de feestdagen. De voorbereidingen verliepen dit jaar wat moeizamer door gladheid op de weg en de aanhoudende kou. Als echt zomermens voel ik me dan ook een beetje ontheemd de laatste tijd. Gelukkig kan ik sinds deze week beginnen met aftellen, de dagen worden gelukkig alweer langer.

Maar ondanks de winterse omstandigheden, die voor veel mensen juist ook een heleboel plezier betekenen, wil ik alle lezers van mijn blogs een hele fijne kerst en een gelukkig nieuwjaar wensen.

Tot volgend jaar!

Donkere dagen voor Kerstmis...

Adriaan Jacobs 1929-2010

Hoe komt het toch dat er zo aan het einde van het jaar, vlak voor Kerstmis, zoveel mensen doodgaan? Ook wij maakten het dit jaar mee. Twee weken geleden overleed een collega van mijn echtgenoot, een verdrietig verhaal van een hard werkende man die zijn pensioen niet gehaald heeft. Vorige week was de begrafenis in Zeist.

Gisteren hebben we afscheid genomen van mijn oom Adriaan.

Het was een indrukwekkende uitvaart voor een bijzonder mens. Zijn 4 kinderen en 10 kleinkinderen vertelden met liefde over hun vader en opa. Er werden herinneringen opgehaald en we hoorden verhalen over de vertrouwde oom, maar ook leerden we onverwachte kanten van hem kennen!

In november werd hij 81 en was nog volop betrokken bij alles en iedereen. Een levenslustige man die op zijn 75^ste verjaardag zijn eerste (en laatste) parachutesprong maakte en zijn 80^ste geboortedag hoog in de lucht achter de stuurknuppel van een vliegtuigje vierde! Niks was hem te gek, alles wilde hij meemaken.

Ik ken hem als een gemoedelijke oom die graag even koffie kwam drinken - het liefst liet hij zijn koffie eerst flink koud worden - en even de tijd nam voor een praatje. Tijd had hij eigenlijk nooit, want als eigenaar van een elektronicazaak had hij het altijd druk. Ook na zijn pensioen bleef hij onverminderd bezig, zat in de paardensport en bracht veel tijd achter de computer door. Hij maakte zich verdienstelijk voor het seniorenweb en verdiende daar een koninklijke onderscheiding voor.

De afscheidsdienst werd gevierd in de parochie waar hij met zijn gezin jaren gewoond heeft, in een mooie gerestaureerde - maar steenkoude - kerk. Na afloop van de plechtigheid was er een korte ceremonie in het crematorium in Helmond. Daartussenin was er kort de gelegenheid om met de familie te praten. Na de beide plechtigheden verzamelden familie en vrienden zich voor de traditionele koffietafel na afloop bij Zaal Thijssen in Vlierden. Zoals het hoort na een uitvaart, werd het daar pas gezellig. Familie die elkaar lang niet gezien had, en helaas elkaar tegenwoordig vooral treft tijdens begrafenissen, kon uitgebreid met elkaar bijpraten. Er werden veel (familie)herinneringen opgehaald en gelukkig werd er op zijn tijd ook af en toe gelachen. Zo zou oom Adriaan het gewild hebben!

December

Kerstkaart Oude Gracht Utrecht: www.kaartje2go.nl©

We zijn aan het laatste taartpuntje van 2010 begonnen. Het jaar zit er bijna op. Ik kan niet zeggen dat het een rustig jaar was, maar ik werd evenmin geplaagd door overmatige drukte. Vooral veel leuke dingen passeerden mijn Twitter-tijdlijn, maar misschien vermeld ik de mindere dingen niet zo gemakkelijk. Zo aan het einde van het jaar is een mens geneigd tot nadenken over wat er is gebeurd, in mijn geval vooral vanwege de praktische invulling van onze jaarlijkse nieuwsbrief. Nu die de deur uit is, kan ik me weer bezighouden met wat er komen gaat. Prettige vooruitzichten zijn er zeker.

In januari een weekend Miami, we zijn er 3 dagen en er hoeft maar 1 dag gewerkt te worden. Echt weekend dus, hopelijk genieten we dan van de gemiddelde januari-temperatuur voor Miami van 20°C! Maar ook het weekend Parijs dat we nog snel geboekt hebben voordat de overzichtstentoonstelling van Claude Monet in het Grand Palais is afgelopen (tot 24 januari), is een mooi vooruitzicht.

Vorige week werd ik uitgenodigd voor een schilderweekend in april in Normandië, bijzonderheden volgen nog, maar de datum staat al vast. Heerlijk om naar uit te zien. In diezelfde maand staat er ook al een reis(je) naar San Francisco gepland, geweldig perspectief om over de winter heen te kunnen kijken!

En dan natuurlijk de zomervakantie die al geboekt is. Aan het begin van een lange, strenge winter zijn dat de strohalmen waar ik me aan vast houd.

Maar behalve vooruitkijken, zijn er de afgelopen weken ook mooie dingen geweest om bij stil te staan. Zo woonden wij een bijzondere promotie bij. De promovendus - Dodi - heeft enkele jaren als PhD student in Utrecht op het Eijkmaninstituut gewerkt en daarna zijn onderzoek afgemaakt op een afdeling van dat instituut in Jakarta. Hij woont nu in Bogor op Java en werkt in Jakarta, maar voor zijn promotie kwam hij terug naar Utrecht. Samen met zijn vrouw - Teti - die nog nooit eerder in Nederland was. Van de ruim 30°C daar naar de vroege, koude winter hier. Een hele overgang, alhoewel het 'wonder' sneeuw veel goedmaakte voor Teti.

Normaal gesproken vragen wij de promovendus altijd de zaterdag voor de promotie bij ons voor een etentje, maar in dit geval zijn wij maar naar Utrecht gegaan om ergens te gaan eten met het stel. Om in weersomstandigheden die niet bij onze spoorwegen passen 2 Indonesische gasten richting Mill te laten komen, is vragen om moeilijkheden. Dat hebben we dan ook maar niet gedaan. Die zaterdag hebben we samen met hen gezellig - en erg lekker - gegeten bij Asian Tower in Nieuwegein. Dinsdag 30 november, alweer een ijskoude dag, was de promotie. Die verliep voorspoedig, evenals de receptie na afloop, de rondvaart op Utrechtse grachten en de lunch bij de 'beste-Chinees-van-Utrecht': Het Paradijs aan het Vredenburg. Gisteren zijn Dodi en Teti weer naar het warme Indonesië vertrokken.

Eind november waren we ook nog in Het Koningstheater voor een extra voorstelling van Jan Jaap van der Wal. Speciaal voor die avond schreef hij een 'geen programma' - zoals hij het zelf noemde - maar kwam met een EENMALIGE gelegenheidsvoorstelling: een solo van zo'n vijf kwartier nieuw materiaal. Een bijzondere avond, heel ontspannen maar intussen was de conference wel doorspekt met scherpe analyses ;-)

Gisteren waren we alweer in Het Koningstheater voor de try-out van de Nieuwjaarsconference 'Het Verlossende Woord' van Freek de Jonge. We zaten op rij 0 (dat is in dit theater de eerste rij) precies in het midden. Beter kon niet, ook al is het altijd spannend om bij Freek vooraan te gaan zitten. Er werd ons ook succes gewenst door het deurmeisje toen we de zaal inliepen, maar er was echt niks om bang voor te zijn. We hebben genoten van een ouderwets goede voorstelling, natuurlijk moet er aan zo'n try-out nog geschaafd worden voordat er definitief een goede show staat, maar die gaat er zeker komen! We waren er met gemengde gevoelens naartoe gegaan, omdat we Freek de laatste tijd vaak als een oude mopperkont op TV zien. Maar we werden getrakteerd op een heldere verhandeling zonder cynisme of negativiteit, met humor werden ons een aantal keuzes voorgelegd om over na te denken.

Keuzes tussen cultuur en zorg (Freek: 'tussen een rollator of een schilderij'). Tussen migratiestop en multiculturele samenleving. Zoals het Freek betaamt, sprak hij met veel emotie en overtuiging 'Het Verlossende Woord'.

En natuurlijk vierden we dit weekend, net als veel andere Nederlanders, Sinterklaas. Met een auto vol surprises en mooi ingepakte cadeautjes reden we naar Utrecht. Bij middelste zoon vierden wij 'pakjesmiddag', zodat jongste zoon en vriendin 's avonds verder konden uitpakken bij hun andere familie. Er waren mooie gedichten, rake verzen en veel te veel cadeaus. Zoals ieder jaar was er tot op het laatste moment gewerkt aan de pakjes, het resultaat mocht er zijn! Sinterklaas moet blijven, in ieder geval in ons gezin!

Deze week op Station Mill: Centrumlast

Van alles wat...

Voor een concert van Gerard van Maasakkers hoefden wij vanavond niet ver weg! Een paar weken geleden zagen we dat hij in het Wapen van Wanroij op zou treden, samen met de plaatselijke Muziekvereniging St. Jan en vandaag was het zover. Om ons 'avondje uit' compleet te maken, zijn we voorafgaande aan het concert bij Ho-Wah in Wanroij gaan eten. De rijsttafel voor 2 personen was bijzonder lekker, maar ook teveel voor ons beiden. Het is bij Chinese restaurants nog steeds niet doorgedrongen dat het ook best wat minder mag zijn als het lekker is!

In het Wapen van Wanroij was het al behoorlijk druk toen wij daar binnenkwamen, maar we konden toch zonder problemen op de eerste rij plaatsnemen. We zaten zo ongeveer oog in oog met Gerard en zijn Vaste Mannen. Rechts van hem zat de voltallige harmonie, het podium was daarmee ontzéttend vol.

De avond begon met een medley van Van Maasakkernummers door St. Jan waarna Van Maasakkers zelf met 'n Handvol Vrienden' de voorstelling begon.

Verder speelde hij 'Liedje van altijd', 'Fanfare van honger en dorst', 'Janus Dekkers', 'Gij en ik', 'Water en lucht', 'Jehan' (met een geweldige bugelsolo van Frank Mertens) en 'Hier heur ik thuis' voor de pauze. De harmonie speelde halverwege een intermezzo: 'Lilo and Stitch'.

Na de pauze begon St. Jan weer met 'Chicago' waarna Van Maasakkers verderging met 't Kumt zoals 't kumt', 'Benny', 'Salve Regina', 'Wie', '19 in 68', 'As ge ooit', 'D'n boom', 'De lucht zit nog vol dagen' met als toegift tenslotte 'Hé goade mee'. Halverwege was er een fantastische solo van Selten van St. Jan met 'My first love'.

Op de dag van Nederland schreeuwt om cultuur beleefden wij een heel culturele avond, echt grote kunst!

Tokaj wijn in kelder

Verder hebben wij sinds onze reis naar Košice weer van alles ondernomen. Om te beginnen nog in Slowakije natuurlijk, de laatste avond daar hadden wij een wijnproeverij in het Tokaj wijngebied. Ongeveer een uur rijden vanaf het hotel in Košice, maar helaas was het al zo donker dat we helemaal niks hebben kunnen zien van het landschap.

De proeverij was in een eeuwenoude kelder waar de vaten lagen waarin de beroemde Tokaj wijn moet rijpen. Het is vooral heel zoete wijn, voor liefhebbers van een droge wijn soms iets teveel van het goede. In totaal proefden we 6 wijnen, allemaal wit (alle Tokaj wijn moét wit zijn) en van de Furmint en de Lipovina druif. De Tokaj is de enige wijn ter wereld, die niet liggend bewaard wordt maar rechtop.

Na de proeverij was er nog een buffet met stevige Slowaakse kost en veel tijd om met andere congresgangers te praten, daarna werden we weer met de bus naar het hotel gebracht.

De volgende dag, op donderdag was mijn echtgenoot aan de beurt om de ochtendsessie voor te zitten en was hij de eerste Keynote Speaker. Voor mij reden om die sessie bij te wonen als zijn 'coach'. Na de ochtendsessies was het tijd voor een snelle lunch en daarna werden we naar het vliegveld gebracht met de congresbus. In Košice was het voor de verandering nu eens prachtig weer, maar we hadden al gehoord dat het in West Europa nogal stormachtig was. Onze vlucht verliep heel rustig, ook de overstap in Wenen, maar de landing in Düsseldorf was op zijn zachtst gezegd stormachtig.

Achteraf hoorden we dat medecongresgangers die naar Amsterdam zouden vliegen dat via Düsseldorf hebben moeten doen, omdat vanwege de storm aanvankelijk niet in Amsterdam geland kon worden!

Op vrijdag waren wij weer thuis en de rest van de week was hard nodig om allerlei achterstallige zaken af te werken, zodat we op maandag weer aan een verse week konden beginnen.

Die begon goed met op de maandagavond een leuk concert in het Muziekgebouw Frits Philips in Eindhoven, waar we van een optreden van Afrocubism genoten. Een gelegenheidsformatie van 6 Afrikanen (Mali) en 7 Cubanen die een verfrissende invulling gaven aan het begrip 'Buena-Vista-Social-Club-muziek'.

Op dinsdag was de mist neergestreken in de lage landen!

Mijn echtgenoot vloog op die dag op en neer naar Wenen (heen ging prima, maar hij was pas om kwart voor 3 's nachts thuis omdat er geen rechtstreekse treinen meer van Schiphol naar Den Bosch reden en de NS hem vanaf Utrecht behoorlijk in de steek liet) en ikzelf had een afspraak met mijn tandarts in Nieuwegein. Om er zeker van te zijn dat ik op tijd zou komen, ging ik anderhalf uur vantevoren op weg. Maar helaas, ik moest onderweg in de file toch weer bellen dat ik wat later zou komen! In eerste instantie begreep mijn tandarts mijn verhaal over mist niet zo erg, maar toen ik in een zonovergoten Nieuwegein arriveerde snapte ik dat wel! De mist verdween als sneeuw voor de zon vlak voor de Lekbrug bij Vianen en Nieuwegein had inderdaad nergens last van.

Dat was wel anders toen ik 's middags (na een lekkere lunch bij een lieve vriendin) weer naar huis moest. De mist was de rivier overgestoken en naarmate ik verder naar het zuiden reed, werd het alleen maar erger. Op de snelweg viel het nog wel mee omdat iedereen heel 'fatsoenlijk' reed, maar eenmaal op de provinciale weg en later op de binnenwegen naar Mill was het zicht af en toe bijn NUL! Gelukkig ben ik zonder brokken - maar met een stijve nek van de inspanning - thuisgekomen.

Woensdag kwam de tuinman voor de laatste keer dit seizoen, het was tijd om de tuin winterklaar te maken. Wij hopen van harte dat we aan het begin van het nieuwe tuinseizoen ons huis (bijna) verkocht hebben en we zullen met plezier onze tuinman aan eventuele kopers aanbevelen. Mocht er nog steeds geen vooruitgang in de verkoop zitten tegen die tijd, dan zien we onze tuinman graag weer komen!

Donderdag was het tijd om te boetseren. Met slechts 3 leerlingen had onze docent alle tijd voor ons. Heel fijn om zoveel aandacht te krijgen, maar wij vrezen voor het voortbestaan van de cursus. Zeker in deze moeilijk tijden voor de cultuur. Vandaag zijn wij in Den Bosch wezen 'schreeuwen' om cultuur. Wij weten natuurlijk niet of het werkt, maar het is goed om het gevoel te hebben dat je er in ieder geval iets aan gedaan hebt om het tij te keren.

Volgende week is er geen cursus omdat er dan een belangrijk overleg is tussen Kunstencentrum De Meander en de docenten in verband met eventuele reorganisaties. Dat zou wel eens het begin van het einde kunnen zijn van de cursus Portret- en Modelboetseren. Wij hebben ons al bezonnen op andere mogelijkheden, bijvoorbeeld voortzetting van de cursus bij iemand thuis of met z'n allen naar De Muzerije in Den Bosch waar onze docent ook les geeft. We zullen zien hoe het afloopt...

En verder wil ik nog melden dat we onze vakantie in Frankrijk in 2011 helemaal veilig hebben gesteld. Over het eerste huis heb ik enkele weken geleden al iets gemeld, dat gaat om een groot huis in de Vendée dat we van een Engelsman huren en waarover ik al veel met de eigenaar gecorresponderd heb. Dat is gemakkelijk, in het Engels, en een leuke voorbereiding voor de vakantie.

Appartement in l'Isle sur la Sorgue

Het andere huis, voor de tweede week Frankrijk alleen voor mijn echtgenoot en mijzelf, is in de Provence: een leuk klein appartement met privétuin en zwembad in l'Isle sur la Sorgue. De eigenaresse daarvan spreekt enkel Frans en derhalve heb ik voor dit huis alles in het Frans moeten regelen. Langzaamaan ontstond zo een leuke mailwisseling en wat het Frans betreft, is dat een goede voorbereiding op de vakantie.

Nu de beide huizen vastliggen, geeft me dat een rustig gevoel en kom ik met het vooruitzicht op een fijne zomer de winter wel door!

Deze week op Station Mill: Over onze culturele toekomst

Terug in Košice

Donkere lucht in Košice, maar gelukkig wel droog

Enkele maanden geleden, om precies te zijn in juni, waren we voor de eerste keer in Košice in Slowakije (lees lievendag.punt.nl). Het was toen afwisselend prachtig weer en veel regen, maar in ieder geval niet koud en het was er lang licht. Nu, in november, wordt het om 4 uur al donker (zonsopgang: 6:34 uur, zonsondergang: 16:03 uur) en is het er grijs en nat, alhoewel vanochtend toch even de zon scheen. We zitten hier wel duidelijk op de andere grens van de CET-tijdzone dan in Nederland (zonsopgang: 7:51 uur, zonsondergang: 16:57 uur). Op maandagochtend stonden we om kwart over 6 op en om kwart over 7 zaten we in de auto op weg naar Düssseldorf. Ons vliegtuig zou om 10.10 vertrekken, we waren al ingecheckt en we hadden een parkeerplaats gereserveerd. Wij dachten daarom tijd genoeg te hebben. Helaas was het onverklaarbaar druk op de Duitse snelweg 57, vanaf Dortmund tot voorbij Krefeld stonden we in de file. Heel langzaam ging het vooruit en we parkeerden niet eerder dan 10 over 9 onze auto op Parkplatz 25. Vandaar is het nog zo'n 10 minuten lopen naar de terminal en we moesten nog wel onze koffers droppen. Bij 'onze' desk stond een enorme rij en ook al gaat alleen bagage inleveren redelijk snel, we waren toch bang dat we de boarding-tijd van 10 over half 10 niet meer zouden halen. Heel brutaal zijn we daarom langs de rij gelopen en hebben vooraan 'ingevoegd', dat gaf geen enkel probleem. Ik weet niet of dat op een Nederlands vliegveld zo gemakkelijk gegaan zou zijn. Vanwege onze late aankomsttijd konden we na het afleveren van de bagage overal meteen aansluiten en was er nauwelijks nog wachttijd over. Dat is dan meteen het grote voordeel van (bijna) te laat komen, want wachten op vliegvelden doen we de laatste jaren al genoeg. In Wenen hadden we een transfer voor het vliegveld naar Košice en moesten we opnieuw door de security. Bij die poortjes weet je het maar nooit, in Düsseldorf piepte ik en moest gefouilleerd worden, maar in Wenen kon ik zo doorlopen. Mijn tas en jas moesten daar echter opnieuw door het apparaat, ze konden blijkbaar iets niet goed zien. Toen ik mijn spullen weer allemaal bij elkaar gegrabbeld had, miste ik opeens mijn paspoort. Mijn hele tas heb ik uiteindelijk leeggeschud (en iedere vrouw weet dat daar véél meer uitkomt dan je er ooit ingestopt hebt...), maar mijn paspoort bleef onvindbaar. Ik heb me toen gemeld bij het security-kantoortje, ik wist namelijk zeker dat ik mijn paspoort nog had toen ik mijn boardingpass liet zien bij het binnenkomen van de hal naar de gates. Daar had ik inderdaad gelijk in, mijn paspoort was uit de bak gevallen toen die voor de tweede keer door het scan-apparaat moest. Hoe dat mogelijk was? Niemand kon me daar antwoord op geven, maar ik was blij dat ik het meteen ontdekt had en niet pas op het moment dat ik mijn pas weer nodig had. Bijvoorbeeld bij het inchecken donderdag als we naar huis vliegen. Nu is het gewoon goed afgelopen, gelukkig. Na een korte vlucht van 50 minuten landden we al voor de geplande tijd op het vliegveld van Košice. De congresbus (GME2010) stond al voor ons klaar, we kwamen met 6 personen tegelijk aan en moesten allemaal naar hetzelfde hotel: DoubleTree Hilton. In dat hotel is ook het congres, sommige deelnemers komen waarschijnlijk dan ook niet verder dan hun hotelkamer en de congreszaal. Wij zijn maandagavond, ondanks het slechte weer, toch nog de stad ingewandeld. We hadden op internet gezien dat er in de House of Art een vernissage was van de expositie van Dušhan Scholtz. Wij hadden verwacht dat het om iets feestelijks ging, maar er was een handjevol mensen en de schilderijen spraken ons absoluut niet aan. We zijn er nog geen half uur gebleven, ook al waren we eigenlijk van plan geweest om ook nog het concert (Contemporary Songs) bij te wonen. In plaats daarvan zijn we de stad weer ingelopen en hebben bij Karczma Mlyn aan de Hlavná van een stevige Slowaakse maaltijd genoten. Daarbij dronken we een Cabernet Moravia, een lekkere Tsjechische wijn. Vandaag zat ik tijdens de lunch naast een Tsjechische en heb aan haar gevraagd waarom Tsjechië en Slowakije eigenlijk van elkaar gescheiden zijn en of er echt veel verschil is. Zij vertelde me dat het puur om een politieke kwestie ging, maar dat de bevolking niet zoveel onderscheid maakt. Ook de taal van beide landen is vrijwel hetzelfde, ze verstaan elkaar probleemloos. Te vergelijken met het Vlaams en het Nederlands. Het was een interessante tafelgenote die me vertelde over de tijd dat Tsjechoslowakije nog onder communistisch bewind stond en hoe moeilijk het toen was om internationaal wat te betekenen in de wetenschap. Ze had zelfs nog een paar maanden in Nederland gewoond, net na de val van het communisme toen er weer gereisd mocht worden. Ze werkte daar met iemand samen die niet onbekend is bij mijn echtgenoot, de wereld blijkt altijd kleiner te zijn dan je denkt als je met mensen in het buitenland praat! Het congres duurt nog tot donderdagavond, maar wij vliegen donderdagmiddag alweer terug. Woensdagavond staat er nog een wijnproeverij op het programma, gevolgd door het officiële congresdiner. Vanavond is er een netwerkborrel voor de sprekers, maar waar ik gelukkig ook voor uitgenodigd ben. Zo meteen maar even mijn kaartjes opzoeken, je weet maar nooit hoe gesprekken lopen. Ik ben hier tenslotte niet voor niks..

Gehackt - Hacked - Gekraakt....

Het was een week met veel 'gedoe', vooral veroorzaakt door een hardnekkige hacker uit Saudi Arabië. Of eigenlijk begon het al in de week daarvoor.

Op donderdagochtend ontdekte ik, voordat ik naar de cursus boetseren wilde gaan, dat er een website van me gehackt was. In plaats van mijn www.webvoorbeeld.nl kreeg ik een pagina met bloederige taferelen en veel Arabisch schrift te zien. In het Engels stond er ten overvloede nog 'Hacked' boven, voor het geval dat ik dat niet begrepen zou hebben. Door het terugzetten van mijn eigen index pagina dacht ik van het probleem verlost te zijn, maar zo simpel was het niet.

In de dagen daaropvolgend werd er steeds opnieuw een website van me gehackt, behalve webvoorbeeld.nl waren ook andere sites aan de beurt. In totaal ging het om 9 domeinen en subdomeinen die allemaal op dezelfde server ondergebracht zijn. Na eindeloos zoeken op Google naar een afdoende remedie en een hulpvraag aan de provider, was ik woensdag eindelijk in staat om een definitief (tenminste dat hoop ik) einde te maken aan de ongevraagde bezoeken van de hackers uit Saudie Arabië. Via de statistiekenpagina had ik al gezien dat het steeds om 2 dezelfde IP-adressen ging en behalve afdoende beveiliging op de server heb ik ook nog een bestandje aan iedere site toegevoegd waarmee die adressen de toegang tot mijn sites geweigerd wordt. En nu maar hopen dat ik dit op de juiste manier opgelost heb, want er hebben heel wat uren (zoek)werk in gezeten voordat ik het voor elkaar had.

Waarom mijn sites gehackt waren, is me een raadsel. Voor zover ik weet, staat er nergens (moslim)beledigende tekst op of aanstootgevende afbeeldingen. Ik ben ook geen aanhanger van Wilders, dus ik denk dat het gewoon toeval was en dat ik een keer aan de beurt was of zo.

Volgens mijn provider worden er dagelijks honderden sites gekraakt, mét en zonder diepere bedoelingen. Ooit was er een tijd dat ik een heel klein beetje kennis had van het Arabische schrift, maar dat is inmiddels zover weggezakt dat ik uit de tekst op de gehackte pagina's niks meer kon opmaken. Maar heel veel fantasie is er niet voor nodig om te bedenken wat er gestaan kan hebben...

Gelukkig was er behalve hackers-ellende ook veel leuks te doen de afgelopen periode. Zoals ik op deze plek al een aantal keren heb verteld, hadden wij op 23 oktober weer onze jaarlijkse 'spannende avond' in Mill. Dit jaar stond in het teken van de verkoop van ons huis, de deelnemers kregen de opdracht om een taxatierapport op te maken door 'alle lijken uit de kast' te halen. Zoals ieder jaar was er geen enkele groep die alles foutloos op kon lossen, maar de pret was er niet minder om.

Op zondag troffen we een aantal van onze vrienden in Apeldoorn bij een 'tweede-kans-house-warming', voor diegenen die de eerste keer niet konden. Maar wij vonden het zo leuk, dat we zowel de eerste als de tweede keer zijn geweest.

Omdat het herfstvakantie was, ging deze week de cursus boetseren op donderdag niet door. Maar gelukkig had ik al eerder afgesproken dat ik samen met een goede vriendin op vrijdag een workshop boetseren zou doen bij Marleen van de Steeg-van Kemenade in Oploo. Behalve een kundig keramiste is (mijn achternichtje) Marleen een hartelijke, gastvrije vrouw en het werd dan ook een hele fijne, productieve dag. Tot laat in de middag zijn we bezig geweest met onze werkstukken die we over een paar weken op kunnen halen. (lees ook: Het gordijn van tante Miet)

We hadden er nog veel langer willen blijven, maar om half 8 's avonds moest ik alweer in Amsterdam zijn. Daar hadden mijn echtgenoot en ik afgesproken met een relatie uit Oostenrijk om te gaan eten bij een echt Indonesisch restaurant op de Rozengracht (Long Pura). Gelukkig kon ik het eerste stuk — naar Nieuwegein — meerijden met mijn vriendin en daarna zijn mijn echtgenoot en ik samen naar Amsterdam gereden. Wij parkeren dan altijd bij de Amsterdam Arena en gaan verder met de metro naar de stad. Om klokslag half 8 stonden we in de lobby van Die Port van Cleve op de hoek van de Dam en de Nieuwezijds Voorburgwal, waar Anita Frauwallner logeerde. Van daaruit was het gemakkelijk lopen naar de Rozengracht.

Het eten bij Long Pura was heerlijk, de ontvangst geweldig. Met een orchidee achter ons oor (naar oud Balinees gebruik: rechts als je een relatie hebt, links als je single bent...) zaten wij te genieten van de talrijke schaaltjes met Indische lekkernijen.

Op zaterdag was het alweer raak: die avond hadden we bij De Negenmannen in Boxtel een tafel gereserveerd om alsnog de verjaardag van een (andere) goede vriendin te vieren. Daags na de jaarlijkse wildavond van dit restaurant, hebben wij ons laten verrassen door een door de chef-kok samengesteld 4-gangenmenu. Het hoofdgerecht was een prachtige hertenrugfilet met een jus van jeneverbessen, zo genoten wij na de speciale wildavond toch nog van dit seizoensgerecht. Ook het wijnarrangement was voor ons een aangename verrassing en zoals gewoonlijk was alles keurig verzorgd en het eten voortreffelijk. Over dit restaurant heb ik al eens eerder geschreven, het is een echte aanrader voor mensen die van lang en goed tafelen in stijl houden. Geen restaurant om even snel iets naar binnen te werken, je moet er wel de tijd voor nemen. (lees ook: De Negenmannen)

Verder heb ik deze week ook eindelijk een huis gevonden dat geschikt is om te huren voor onze 'Tour-de-France-vakantie' die wij traditiegetrouw ieder jaar dichtbij de plaats van De Proloog doorbrengen. Het bleek erg ingewikkeld te zijn om in de Vendée een huis met voldoende slaapkamers te vinden waar ook nog eens een hond welkom is. Maar het is gelukt: een prachtig huis met 4 slaapkamers, een zwembad, gratis fietsen te leen, internet en een vriendelijke eigenaar (dat kan ik opmaken uit de mailwisseling die al ontstaan is...). Wij kunnen ons niks beters wensen dan de gîte aan L'Andoussiere in Saint-André-Treize-Voies.

En vandaag? Vandaag is het hier echt rustdag. Met een uur extra genieten wij van een lange, luie zondag.

Deze week op Station Mill: Littekens

Ons theaterseizoen is weer begonnen

 

Vanavond zijn we voor het eerst dit seizoen weer naar het theater geweest. Theo Maassen kwam naar Het Koningstheater om zijn nieuwe programma 'Met Alle Respect' uit te proberen. Zijn vorige show 'Zonder Pardon' zagen wij in Utrecht in een bomvolle grote schouwburg temidden van veel enthousiaste fans. Wij genoten daar met volle teugen, maar een voorstelling in het knusse Koningstheater waar wij op rij 9 bijna op de achterste rij zaten, is zoveel leuker.

Maassen begon met zijn excuses te maken voor zijn optreden in DWDD, althans zo leek het. Maar uiteindelijk was dat natuurlijk de eerste van de vele grappen die nog zouden volgen. Excuses maakte hij zeker, maar niet in de richting van La Paay. Gelukkig maar, want dat zou ook niet bij hem passen. Alles voor de show, zo ook de minder mooie dingen die hij over zijn vriendin vertelt. Eigenlijk vind ik dat hij beter met iets originelers kan komen, want dat gehakketak op zijn vriendin en het gezeur over zijn kind kennen we nou wel. Gelukkig was hij ook regelmatig heel scherp. Hij schuwde de actualiteit zeker niet, zowel Wilders als de katholieke kerk kregen ervan langs. Zijn grootste zorg - dat de wereldbevolking steeds dommer wordt - liep net als bij de vorige show weer als een rode draad door de voorstelling.

Maar ook zijn regelmatige overpeinzingen over zichzelf, waarbij hij er niet voor terugdeinst een minder beeld van de persoon Theo Maassen neer te zetten, gaven de voorstelling een bijzonder karakter. Zijn moeite met zijn leeftijd (43, een schoenmaat) deed hij af met de probleemjaren 40-45, waarna hij zijn puberteit vergeleek met de Eerste Wereldoorlog. Getalsmatig erg mooi gevonden!

Na 5 kwartier rondde Maassen af, deze keer met een echt overtuigend einde.

Afgelopen weekend waren wij nog een keer in Stuttgart. Mijn echtgenoot moest een lezing geven voor die Deutsche Gesellschaft für Mukosale Immunologie und Mikrobiom (DGMIM) in Schloß Hohenheim bij Stuttgart. De avond daarvoor waren wij bij het afscheidsdiner van een bevriende collega in Lage Vuursche in restaurant Boschoord. Inderdaad midden in het bos en door de stromende regen van vrijdagavond ook midden in de modder... De ontvangst was buiten - gelukkig onder een afdak - met champagne.

We begonnen het diner met pompoensoep waarna de eerste toespraak van de avond plaatsvond. Na de 2^de gang: gedroogde rundermuis met rucola, parmezaan en nog wat, volgde een (lange) toespraak van de echtgenote van de afscheidnemende collega en omdat het toen inmiddels bijna half 11 was, zijn mijn echtgenoot en ik vertrokken om nog een beetje op tijd thuis te kunnen zijn en wat slaap te pakken. Om ongeveer 12 uur lagen we erin en om 5 uur ging de wekker alweer.

Wij waren fijn op tijd in Düsseldorf, helaas was het vliegtuig te laat. Een leeg vliegtuig dat met vertraging uit Dresden aan kwam vliegen, dat leek ons een geval van 'de piloot heeft zich verslapen'...

Met uiteindelijk 3 kwartier vertraging vertrokken we uit Düsseldorf en landden 50 minuten later in Stuttgart. Met de taxi kwamen we nog net voor 10 uur aan op de plaats van bestemming, een uur na aanvang. Nou was mijn echtgenoot niet als eerste aan de beurt, maar het is wel vervelend om tijdens een lezing binnen te moeten sluipen en vrijwel meteen daarna 'aan de bak' te moeten.

Om een uur of 2 was de conferentie afgelopen en zijn wij naar het ons bekende hotel gelopen waar we ook vorige keer in Stuttgart overnachtten. Nadat we onze bagage daar hadden achtergelaten, zijn we met de Ubahn naar het centrum van Stuttgart gereden. Eenmaal daar, kwamen wij midden in een enorme demonstratie tegen de sloop van het oude station (Hauptbahnhof) terecht. Wij waren op weg naar het Kunstmuseum en moesten ons letterlijk door de menigte wringen om daar naar binnen te kunnen. Dat lukte uiteindelijk redelijk gemakkelijk zodat wij de speciale expositie 'Eat Art' konden bezoeken. Een tentoonstelling over alles wat met eten te maken heeft, soms zelfs objecten gemaakt van voedingswaren. Bijvoorbeeld een reusachtige marsepeinen duim of een engelachtige figuur van margarine (in een glazen koelkastje). Maar ook een complete keuken die bij aanvang van de expositie helemaal ingericht was, maar die nu bijna leeg was doordat de keuken op een beweegbare, electrische soort schommel stond en flink heen en weer geschud werd. De inhoud van de kastjes lag inmiddels voor de keuken op de grond. Performance van een keuken, bijzonder. Ook de chocoladekamer was een speciaal object, alle muren waren bekleed met pure chocolade...

Uiteindelijk belandden wij weer op de bovenste verdieping van het Kunstmuseum vanwaar we een prima uitzicht hadden over de demonstratie. De koffie met koek vormden een bijzonder extra kunststukje!

Opeens is het oktober...

En opeens is het half oktober. Hoogste tijd om weer eens te bloggen. Er was genoeg om over te schrijven, maar de tijd was zeer beperkt. Mijn vorige bijdrage stopte ongeveer op het moment dat we naar Milaan vertrokken, dat lijkt al weer heel lang geleden. Voor een korte conferentie waren wij 2 dagen in die prachtige stad. We begonnen er op de laatste maandagavond van september met een etentje in een echte Italiaanse trattoria. Samen met Giorgio en Giorgio - die behalve in voornaam totaal niet op elkaar leken - aten wij er authentieke Italiaanse gerechten uit de regio. Mijn echtgenoot en ik lieten ons graag adviseren wat we van de menukaart moesten kiezen en uiteindelijk stonden er heel veel verschillende lekkernijen op tafel. Ik twitterde toen al "Mostarda di Cremona, Calamaretti nero, Gorgonzola, Fiori di Zucca, eten in Milano is één groot feest..." en dat was het zeker.

Op dinsdag was de conferentie over koemelkallergie in een goed beveiligd militair complex (Salone Radetzky in Palazzo Cusani) in de Via Brera. Mijn echtgenoot was gevraagd om een lezing te geven over allergie en probiotica. Hij was de enige spreker die zijn presentatie in het Engels hield, dat betekent dat wij de rest van de verhalen niet of nauwelijks konden volgen. We hebben ook maar één sessie bijgewoond en mochten daarna vertrekken. We hadden nog ongeveer 3 uur die we vrij in Milaan konden doorbrengen. We moesten ons dus beperken tot enkele hoogtepunten en kozen ervoor om vanuit de Via Brera naar het Scala te lopen. Dat was niet ver, maar helaas was het theater gesloten en ook het museum daarnaast was niet open. Vanuit de Piazza de la Scala liepen we zo naar de prachtige winkelgalerij Vittorio Emanuele II. Voor mensen die van de laatste mode houden een waar paradijs, wij waren meer geïnteresseerd in de architectuur dan in de modezaken. Toen we weer buitenkwamen, stonden we opeens op het enorme plein voor de Duomo. Groot en indrukwekkend beheerst die het hele piazza. We hebben geluncht op een terras tegenover dit geweldige bouwwerk en op aanraden van de Giorgio's zijn we daarna nog even in een aantal delicatessenzaakjes wezen kijken. Toen het tijd was om terug te gaan naar het hotel, hebben we nog een lekkere gelati gegeten. Dat moet natuurlijk in Italië.

Op dinsdagavond waren we thuis, op woensdag begon voor ons de week in Nederland. Dat zorgde ervoor dat we de rest van de week een beetje achter onszelf aanliepen. Het wilde maar niet lukken om in een gewoon werkritme te komen. Gelukkig waren het maar een paar dagen en na een rustig weekend konden we op een normale maandag aan de week beginnen.

Omdat de tijd nu toch echt begon te dringen, moesten we ons ook serieus bezig gaan houden met onze jaarlijkse spannende avond. Dit jaar hebben we zelfs een week 'uitstel' en gaan we pas op zaterdag de 23^ste met een select gezelschap 'speuren' naar een geënsceneerde misdaad. Een jaarlijkse traditie waar we weer erg veel zin in hebben, maar de voorbereidingen moeten secuur gebeuren. Vanaf begin oktober tot de avond zelf zijn wij er iedere dag wel mee bezig. Alles moet kloppen en dat kost veel denkwerk en heel veel tijd. Maar het wordt weer heel leuk, meer kan ik er (nog) niet over zeggen.

Deze week is alweer bijna om, terwijl de meeste activiteiten nog voor ons liggen. Vandaag vierden wij de verjaardag van mijn echtgenoot op bescheiden wijze, maar vrijdag hebben we de hele dag feest vanwege een afscheid van een bevriend collega. Eerst 's middags in Utrecht een minisymposium over de samenwerking van de academie met het bedrijfsleven, daarna receptie en 's avonds gaan we eten in Lage Vuursche. Het zal wel niet heel vroeg worden voordat we thuis zijn in Mill en de volgende ochtend vliegen we alweer om 8 uur vanaf Düsseldorf naar Stuttgart. Dat betekent weinig of geen slaap, zaterdagochtend om half 6 moeten we in de auto zitten. Het zal geen rustig weekend worden, tenminste als we niet ergens in slaap vallen...

Deze week op Station Mill: Opgeruimd staat netjes

De tijd vliegt en wij zijn onze eigen piloot...

Het is meer dan twee weken geleden sinds mijn laatste bijdrage aan dit blog. Ik zat toen in Stuttgart op mijn kamer in Tagungszentrum Hohenheim. Na thuiskomst op zondagavond lag er een 'normale' werkweek voor ons met aan het einde alweer een weekend weg. Het derde weekend van september is traditioneel ons familieweekend en dit jaar gingen we voor de tweede keer naar een geweldig huis in La Roche en Ardenne. We hadden een paar gezellige dagen die wij ongedwongen met het grootste gedeelte van de familie doorbrachten. Met de gebruikelijke barbecue en Belgische biertjes, een fikse wandeling en ongelooflijk mooi weer werd het weekend weer onvergetelijk. En een nieuwe traditie lijkt geboren: volgend jaar gaan we opnieuw naar Villa Constantia in La Roche. Er is al geboekt voor het derde weekend van september 2011!

Daar moeten we nog bijna een jaar op wachten en intussen gaan we gewoon verder met wat er op ons pad komt. Dat zijn vaak hele leuke dingen, zoals bijvoorbeeld deze week een High Tea in Den Bosch. Voordat ik daar met mijn vriendin naartoe ging, bezochten we eerst De Muzerije in die stad. De Muzerije noemt zichzelf 'Huis voor de amateurkunst' en de hoofdvestiging is aan de Hinthamerstraat in de Brabantse hoofdstad. Na een intensieve verbouwing is dit monumentale pand onlangs heropend en het is verrassend wat er achter de statige gevel schuilgaat. Behalve de voormalige muziekschool aan de Hinthamerstraat zijn er diverse panden geïntegreerd in het gebouw. In de enorme hal - die meer wegheeft van een atrium - zijn de oude panden op een prachtige manier met elkaar verbonden door middel van veel glas en moderne materialen.
De reden voor ons bezoek was het kunstwerk dat door de Bossche kunstenaar Jos Willems speciaal voor dit gebouw ontwikkeld is. Het is een prachtige hoogstam-boom die er helemaal thuis lijkt te horen.
Jos Willems is mijn docent portret- en modelboetseren, de cursus die ik al een aantal jaren met plezier volg en die deze week weer begonnen is na de zomervakantie. Mijn 'kunsten' blijven nog beperkt tot eenvoudige beeldjes, daar heb ik mijn handen al vol aan.



Behalve een blij weerzien met mijn medecursisten boetseren, was er deze week ook een ontmoeting met iemand die ik misschien al wel 30 jaar niet meer gezien had. Dat was best spannend, want in zo'n lange periode veranderen mensen en situaties natuurlijk nogal. Maar al meteen bij binnenkomst in haar huis was het duidelijk, tussen ons was het als vanouds. Net als vroeger presteerden we het om 70 minuten in een uur te kletsen en dat een hele middag lang! Het is fijn om te merken dat oude vriendschappen blijven bestaan, ook al zijn er jaren overheen gegaan zonder contact!

En toen was het weer weekend en eindelijk waren we gewoon een keer thuis! Dat kwam heel goed uit, want er lagen nogal wat achterstallige klussen te wachten. Zo werd het de hoogste tijd dat we aan onze jaarlijkse 'spannende-avond-in-oktober' werkten, de eerste uitnodigingen daarvoor zijn nu de deur uit. De komende weken moet het programma voor deze avond vaste vorm krijgen, ideeën zijn er volop. Maar zoals met veel ideeën het geval is, zullen er hier ook weer afvallen omdat ze niet uitvoerbaar zijn. Daar gaan we eens stevig over nadenken de komende dagen. Maar dat doen we pas als we terug zijn uit Milaan, want daar zijn we eerst te gast op het Symposium 'DRACMA: un nuovo modo di affrontare il bambino con APLV'.

Deze week op Station Mill: Na de kermis

Düsseldorf - Kiev - Praag - Stuttgart

Vrijdag, 10 september.
De eerste helft van de week begon heel rustig. Tenminste als dat een goede term is voor ons leven van alledag. Als de week maar 3 werkdagen telt voordat je weer vertrekt, kun je nauwelijks van rust spreken. Net thuis van Gent, bracht ik de hond donderdagochtend alweer naar haar logeeradres. 's Middags reden wij richting Düsseldorf om daar het vliegtuig naar Kiev te nemen. Na alle drukke vluchten van de afgelopen tijden, was dit een soort droomervaring. Het begon al bij de incheckbalie. Ik had vooraf thuis geprobeerd om online in te checken, maar met Aerosvit Airlines (Oekraïne) kon dat alleen maar als je vertrok uit Kiev. Wij wilden er juist héén, dus dachten we dat we in een lange rij aan zouden moeten sluiten op de luchthaven. Maar eenmaal bij loket 245 aangekomen, stond daar helemaal niemand! IRL (In Real Life) inchecken ging hier werkelijk sneller dan Online. Bij de volgende hobbel, de douane, konden we bijna doorlopen en bij de security check werden we via de business class geleid en hadden we geen last van oponthoud. Eenmaal aangekomen bij gate C36 zat er een handjevol mensen te wachten en precies op tijd begon het boarden. Uiteindelijk zaten we met 25 mensen in het vliegtuig naar Kiev, wat een rust! Alsof je met een privétoestel vloog, alleen als je goed keek, zag je zo hier en daar wat mensen zitten.
Bij aankomst hadden we onze bagage snel te pakken - hoe kan het ook anders als je uit een vliegtuig komt met zo weinig passagiers. We werden opgewacht door de productmanager van Ecologic® Panda Lactomun® en stapten bij haar in de auto voor de rit van bijna een uur naar het hotel (Premier Palace Hotel). De vorige keer in Kiev zaten we in het President, een zeer luxe hotel met de gebruikelijke Oekraïense postituees in de lobby. Dit hotel is nog veel luxer (5*, overdadig is het goede woord) en heeft daarom waarschijnlijk ook stijlvollere 'dames van plezier'. Dat schijnt er hier nou eenmaal bij te horen, zelfs in dit chique hotel kun je een kamer voor 2 uur boeken en als je een kamer voor één persoon hebt geboekt mag je één invité meenemen naar de viplounge... Voor ons blijft het toch wat ongemakkelijk.
Pas om 10 uur 's avonds plaatselijke tijd (een uur later dan Nederland) zaten we aan het diner. Wij dachten daar andere bekenden te treffen, maar er bleek alleen gedekt te zijn voor de productmanager en onszelf. De rest van het gezelschap, zoals de ons bekende Dmytro, ontmoeten we zo meteen tijdens de conferentie.
Het diner verliep nogal rommelig, vooral door de taalbarrière waar we last van hadden. Het slechte Engels van de Oekraïense en onze totale onbekendheid met haar taal, zorgden nogal eens voor complete spraakverwarring. Uiteindelijk hebben we het bij korte gesprekjes in standaard-Engels gehouden.
Vanochtend zaten we alweer vroeg aan het ontbijt - een buffet met alles erop en eraan. Mijn echtgenoot is nu aan het overleggen met Dmytro die zo meteen zijn presentatie simultaan gaat vertalen in het Oekraïens en ik voeg me over enkele minuten bij hen om te gaan luisteren naar die presentatie.
Vanmiddag na de lunch vliegen we via Praag naar Stuttgart, daar hoor je later meer van.

Zaterdag 11 september.
De presentatie verliep prima, alhoewel het altijd moeilijk blijft als het publiek geen Engels verstaat en dus ook geen rechtstreekse vragen kan stellen na afloop. De meeting begon met het uitreiken van een diploma aan een van de aanwezigen, uiteraard verstonden wij daar helemaal niks van, maar we begrepen wel dat het heel belangrijk was.
Na afloop van de lezing van mijn echtgenoot werden we onmiddellijk de zaal uitgeloodst en in het zaaltje ernaast opgevangen door de product manager die als dank een pop in traditionele Oekraïense klederdracht aanbood. Die kan dan mooi op ons tafeltje met curiositeiten uit de hele wereld die we in de loop der tijd verzameld hebben. Het tafeltje zelf is van origineel Indonesisch houtsnijwerk en al heel oud, maar dat terzijde.
Na deze ceremonie moesten we meteen de auto in om door de verkeerschaos die er blijkbaar altijd is in Kiev, naar het vliegveld te rijden. Deze keer werden we vergezeld door een van de 6 rayon managers met haar assistent die na de directeur Dmytro Gavrylenko, waarschijnlijk de best Engels sprekende employé van Biotop/Biopharma is. Maar zelfs dan is het nog moeilijk communiceren met Oekraïners. Met ons vieren in een kleine Skoda gepropt trotseerden we het verkeer, waarbij moet worden gezegd dat de regiomanager haar voet flink op het gaspedaal hield. Ook een bijna-aanrijding ('help, dit is niet de plek waar ik wil eindigen...') bracht daar geen verandering in. Wij dachten dat we nog ergens zouden lunchen, maar begonnen daar onderweg naar het vliegveld steeds harder aan te twijfelen. En dan blijkt hoe origineel de Oekraïners zijn: op het vliegveld Boryspil ergens in een zaaltje boven - we zouden het zelf nooit hebben gevonden - vind je een traditioneel restaurant. Eenmaal daarbinnen lijkt het net alsof je ergens in een klein dorp op het platteland terecht bent gekomen. Alle gerechten zijn traditioneel, de bediening en de aankleding van het restaurant eveneens.
We hebben er weer echte borsch gegeten met vereniki. De wodka hebben we dit keer afgeslagen, want later op de dag wachtte ons nog een uitgebreid diner in Stuttgart. (Lees ook Den Bosch - Kiev - Mill - Den Bosch)

Na de lunch dachten wij tijd genoeg te hebben voor het inchecken enzovoort, maar de rijen bij de balie waren verschrikkelijk. Ongeveer het tegenovergestelde van wat we op de heenreis hadden meegemaakt. We hebben het allemaal net gered, vooral ook omdat het vliegtuig met ongeveer een half uur vertraging vertrok. Dat had nogal wat effect op onze aansluiting in Praag, waar we moesten overstappen. Boarding tijd daar was 17.00 uur en na eindeloze rijen bij de douane en security was het 17.15 uur voordat we bij de gate aankwamen. Daar stonden ze ons al op te wachten, we waren de laatsten. Alle andere passagiers zaten al in het vliegtuig en wij werden er alsnog met een speciale bus naartoe gebracht. Omdat economy class vol was, werden onze tickets omgeruild voor business class. Het werd een kwestie van instappen, vastgespen en vliegen. Die vlucht verliep verder prima met wijn in een echt glas en echt bestek in plaats van het eeuwige plastic. En het belangrijkste was, we hadden onze aansluiting gewoon WEL gehaald!

In Stuttgart hebben we ons door een taxi direct naar het restaurant laten brengen in de Fortstraße: Weinstube Viertelesschlotzer. Een Vierteles is Duits voor een kwart en Schlotzer is een speciaal wijnproefglas (schlotzen betekent zoiets als slurpen). De eigenaar van het restaurant was een aardige man die me dat allemaal graag wilde uitleggen. Zo aten we er ook originele Maultaschen (andere Duitsers bij ons aan tafel garandeerden ons dat die echt alleen rond Stuttgart gegeten worden), waarvan de bijnaam hier Herrgotlbscheißerle is (ik kreeg tijdens het eten een briefje toegeschoven met daarop de juiste spelling ;-)). Dat betekent zoiets als dat je God voor de gek houdt, omdat Maultaschen verhullen wat er in zit. De naam komt uit de tijd dat er tijdens vastenperiodes geen vlees gegeten mocht worden. Het zijn een soort gevulde deegbuideltjes en behalve met vlees, worden ze ook gevuld met groenten, kruiden en zelfs zoetigheid. Ons dessert waren namelijk ook Maultaschen, met daarin chocolade en vruchtenmoes.
Na een heel gezellige avond met alle deelnemers aan de Hohenheim Consensus Conference - de reden dat we hier zijn - gingen we per taxi naar ons 'hotel'. Dat is ook de plaats waar de conferentie gehouden wordt. Het is een soort modern klooster: het Tagungszentrum Hohenheim der Akademie der Diözese Rottenburg-Stuttgart. Het vormt een enorme tegenstelling met het hotel in Kiev waar we de vorige nacht hebben doorgebracht. Maar dat maakt onze reizen juist zo leuk, wij komen op de gekste plaatsen en proberen alles op zijn eigen waarde te schatten.
Op dit moment zjn de deelnemers in overleg, het is strikt geheim en ik mag er dan ook niet bij zijn. Maar er wordt goed voor me gezorgd, ik heb al een plattegrond van Stuttgart en genoeg metrokaartjes voor als ik vanmiddag naar de stad wil. Er is me ook al verteld wat de moeite waard is om te gaan zien.
Maar eerst heb ik nog een aantal mails te beantwoorden en de laatste registraties voor de darmendag te verwerken. Daarna voeg ik me bij het gezelschap voor de lunch en dan zal ik eens gaan kijken hoe leuk het in Stuttgart is!

Deze week op Station Mill: Groeten uit Stuttgart

Plezant Vlaams

Op deze dinsdagavond is het de hoogste tijd om te vertellen over ons weekend in Gent. Wij zaten zaterdag in Het Groot Vleeshuis te lunchen toen een echte Gentse ons toevertrouwde hoe 'plezant' haar stad is.
Dat deed me denken aan een lezing die ik alweer heel wat jaren geleden bijwoonde. Het was tijdens een nieuwjaarsreceptie dat de in Nederland wonende Vlaming Guido Thys mij - en waarschijnlijk alle andere aanwezigen in de zaal - liet nadenken over het te pas en te onpas gebruiken van het nikszeggende Nederlandse woord 'leuk'. Zijn alternatieve Vlaamse 'plezant' kan inderdaad met veel meer plezier uitgesproken worden. Het verwoordt beter een fijn gevoel.
En plezant was het in Gent, niet in het minst omdat het ook nog eens prachtig weer was. Een zeldzaamheid de laatste weken, maar wij boften er maar mee.

Wij gingen vrijdagochtend op tijd weg om voor de lunch in Gent te zijn. Daar hadden we een afspraak op de Coupure Links, maar door mijn toedoen besloten we eerst ergens een echte Vlaamse friet te gaan eten en daarna nog de auto bij ons hotel te parkeren. Ik had gezien dat de afstand Koningin Astridlaan - Coupure Links zo'n 20 minuten lopen was en er was nog voldoende tijd voordat het half 2 was. Tenminste dat dacht ik omdat ik niet goed naar het huisnummer gekeken had. Na 15 minuten stevig doorstappen, waren wij namelijk op de Coupure Links nummer 1 aangekomen, maar we moesten op nummer 653 zijn...
Ongeveer 5 minuten te laat arriveerden wij op de Campus van de Universiteit Gent op nummer 653. Dat het er helemaal niet meer toe deed hoeveel minuten wij te laat waren gekomen, bleek toen we eenmaal binnen waren. Bij de receptie wisten ze niet waar de bijeenkomst was, maar konden ze ons wel vertellen waar de kamer en het bewuste lab was van de persoon die we zochten. Eenmaal daar aangekomen op de 2^de verdieping bleek de kamer op slot en op het labo (Vlaams voor lab ;-) stuurden ze ons naar het secretariaat een verdieping lager. Helaas was die aanwijzing fout, op de bewuste kamer vonden wij niemand die iets met dat secretariaat te maken had. Wel kregen we een nieuwe tip voor wat inmiddels een speurtocht leek te zijn geworden. Nog een verdieping lager vonden wij een ander secretariaat waar ze ook niet veel wisten, maar wel de juiste mensen konden bellen en werden we naar de Kleine Academiezaal gestuurd. Daar troffen we 'ons' gezelschap aan. Inmiddels was het bijna 2 uur geworden en het humeur van mijn echtgenoot tot onder het nulpunt gedaald. Die temperatuur steeg gelukkig snel weer naar aangenamere waarden toen wij niet eens de laatsten bleken te zijn.

Na de meeting van ongeveer een uur hadden we nog zeeën van tijd voor ons liggen om Gent te 'doen'. Een bezoek aan België gaat niet aan ons voorbij zonder een bezoek aan een echte supermarkt met typische Vlaamse lekkernijen. Ik koop er heel bijzondere zwarte-kersenjam en Belgische chocolade. Zo gaan wij ook altijd naar de leukste, pardon plezantste, herenkledingzaak die er is. Helaas niet in Nederland te vinden, maar wel in België (en Frankrijk): Célio*. En natuurlijk mocht een bezoek aan de Fnac (CD's etc.) niet ontbreken.
Maar wat we het allerliefste doen in Gent en andere Vlaamse steden is een kriekske drinken, of een bolleke. Op een terras zitten en mensen kijken. Bij de Dulle Griet (op de Vrijdagmarkt, 250 soorten bier!) nog echte Liefmans drinken. Heel erg lekker eten, in Gent doe je dat in een van de vele restaurants in de oudste wijk Het Patershol.
Plezant, dat was ons bezoek aan Gent.

Deze week op Station Mill: Station Mill Centraal