Groeten uit Oslo

Dit weekend zitten wij in het koude Oslo. Echt winter is het hier, met hopen sneeuw langs de weg en mooie witte vergezichten. Nu we in Nederland net uit de ergste kou zijn, is dit wel weer even afzien. We dachten ook nog wel warmere vooruitzichten te hebben, maar de trip naar Jakarta die voor eind maart gepland was, gaat niet door. Hier in Oslo kregen we vanmiddag te horen dat het symposium in Indonesië is afgelast. Alsof we dus van een koude kermis thuiskwamen.

We zitten hier in een heel luxe hotel, maar wel erg luidruchtig. Het feest beneden ons met een optreden van een live band maken we helemaal mee. Gelukkig hebben we het niet de hele avond aan hoeven te horen, want we komen net terug van een uitstekend visrestaurant: Lofoten. Vanmiddag toen we aankwamen, was het inchecken en meteen door naar het symposium hier in het hotel. Alle verhalen, behalve dat van mijn echtgenoot, waren in het Noors en dus absoluut niet te volgen. Daarom zijn we eerst koffie gaan drinken en daarna weer terug. De lezing 'Er probiotika godt for helsen?' ging dus over gezondheidsbvorderende aspecten van probiotica en werd heel goed ontvangen. Na de lezing was er nog een kort overleg met iemand van Nycomed en daarna was het voor ons gewoon weekend. Dat hebben we dus ingeluid bij Lofoten, samen met 3 andere Nederlanders. Morgen gaan we wat meer van de stad zien.


Vandaag, zaterdag 31 januari, hebben wij door Oslo gewandeld. Eerst waren wij van plan om een 'cruise' door de haven te maken, maar toen we ontdekten dat we alleen aan dek konden zitten als we ook echt iets wilden zien, vonden we dat toch echt veel te koud en zijn naar het Alfred Nobel Museum vlakbij de haven gegaan. Veel informatie over alle Nobelprijswinnaars voor de vrede, het museum wordt ook wel vredescentrum genoemd.









De meest recente winnaar (de Fin Martti Ahtisaari) leidde ons in de vorm van kleine beeldjes door het museum. De beeldjes deden ons nog het meest aan Kuifje denken.





Na dit bezoek gingen we per metro naar het volgende museum, namelijk dat van Edvard Munch. Eerst zagen we daar een film van 50 minuten over het leven van deze schilder. Dat was achteraf heel goed, want zonder de informatie die we zo op een leuke manier voorgeschoteld kregen, hadden we veel van zijn schilderijen waarschijnlijk niet begrepen. Van al zijn doeken straalt een bepaalde triestheid, maar er zijn ook hele mooie, gevoelige elementen in zijn werk die je moet willen zien.
















Na het museum werd het echt tijd voor de lunch. Wij dachten dat we daar laat mee waren, maar om half 3 zaten alle restaurants nog propvol en waren we blij dat we uiteindelijk een plek voor 4 hadden gevonden. De bediening in restaurants is hier trouwens érg vriendelijk en goed, terwijl we ook Noren tegengekomen zijn die niet meer dan het hoognodige tegen je zeggen (en dan nog liever niet...). Noorwegen, een echt no-nonsense land.

Na de lunch zijn we door een leuke wijk van Oslo met allerlei winkeltjes weer teruggelopen naar het centrum. Het was uitkijken onderweg, want er ligt overal veel sneeuw en niet alle stoepen zijn schoon. In de winkelstraten zelf loop je wel over sneeuwvrije stoepen, maar koud is het hier wel!
Vanavond gaan we nog met een ander Nederlands echtpaar eten en morgen vliegen we weer terug naar Nederland.

Bossche Koek

(klik op deze tekst om de historie echt te kunnen lezen)

Wat is het toch een leuke stad, Den Bosch. Aangemoedigd door een e-mail van A.R.T., waar de jassen nu voor € 40 de deur uitgaan, togen wij weer naar onze toekomstige domicilie. Voor een koopje - wat overigens niet doorging, want jassen in mijn maat en naar mijn gading waren er niet meer - en voor een lekkere lunch. En passant konden we dan uitkijken naar cadeaus voor de twee jarigen die we morgen gaan feliciteren. Onderweg en tijdens de lunch bij het piepkleine eethuisje 't Opkikkertje verzonnen we alvast allerlei dingen waarvan we zeker wisten dat we ze toch niet gingen kopen. Dat is altijd het gemakkelijke deel als je een cadeau voor iemand zoekt, keus genoeg in niet geschikte of zelfs totaal verboden ideeën. Kom echter maar eens op een wel bruikbaar idee, dat valt in de regel nogal tegen. We besloten na het broodje 'Zoete Lieve Gerritje' dan ook om gewoon de Vughterstraat in te lopen en dan zouden we wel zien. We waren het er in ieder geval roerend over eens dat het deze keer niet wéér een verantwoord boek moest worden.
In de Verwénstraat (terechte bijnaam van de Vughterstraat) passeerden wij eerst allerlei zaken waar we niks bij voelden, zelfs De Slegte lieten we links liggen want géén boek is dus ook niet een boek van De Slegte. Geen gadgets uit Computerland en geen glaswerk van Harperink. Maar bij Barrique, daar was het deze keer raak. Binnengelokt door de originele Bossche Koek, zagen we een ruim assortiment té lekkere dingen. Daar konden wij een keuze maken! Alhoewel in hetzelfde thema, namelijk 'lekker', hebben wij nu twee verschillende tasjes vol cadeaus met daarbij voor ieder ook nog een originele Bossche Koek. Als dat niet in de smaak valt! Aan de overkant hebben we er bij de Wereldwinkel nog voor allebei een toepasselijke kaart bijgekocht, wij kunnen morgen naar het feest.
Omdat we nu tóch in de buurt waren en natuurlijk ook omdat het wel leuk is, gingen we nog even bij Persoons binnen. Dé carnavalswinkel van Den Bosch.

(uit de Weekkrant/Stadsblad van 's-Hertogenbosch:
==========================================================
's-HERTOGENBOSCH - Carnavalswinkel Persoons is al bijna 50 jaar een begrip in 's-Hertogenbosch. Ook dit jaar wordt er rond carnaval weer flink verkocht.
"Het is absurd druk in de winkel", vertelt Hans Persoons, vader van huidig eigenaar Rob Persoons. "Wij zijn maar één periode per jaar geopend en dat is voor, tijdens en na carnaval. Het is dan gewoon alle hens aan dek", legt Hans uit. Carnaval begint dit jaar extreem vroeg en dat merken ze bij Persoons ook. "We zijn al vanaf 2 januari open. Daarom hebben we al heel vroeg moeten opbouwen"....
...Persoons is gericht op carnaval in 's-Hertogenbosch en daarom blijft de Oeteldonkse kikker een populair item. "Al wat met die kikker te maken heeft hebben we. We hebben wel 125 verschillende soorten kikkers."

Persoons
Vughterstraat 38
5211 GJ 's-Hertogenbosch
==========================================================

Wij zijn nu ook helemaal klaar voor carnaval, we gingen tenslotte heel vrolijk deze winkel uit. We wonen dan nog wel niet in Oeteldonk, maar we voelen ons er al behoorlijk thuis.

Resultaat

Alweer een week die nooit meer terugkomt. Al 1/17 jaar voorbij. Iedere maandag denk ik dat er een zee van tijd voor mij ligt en voordat ik het besef is het alweer zondagavond. Wat gebeurt er toch met al die tijd?
Deze week was een rare, een hoop te doen en achteraf het idee dat er niks uit mijn handen kwam. Ik heb alle tijd goed besteed, dat weet ik zeker, maar ik zie geen resultaten. En resultaat, daar houd ik van als ik met iets bezig ben. Vroeger breide ik het liefst hele dikke truien op hele dikke naalden, dat schoot lekker op. Maar soms lijkt het leven meer op een haakwerkje met naaldje nummer 0,5 en een héél dun draadje. Zo van, iedere dag een draadje maakt een hemdsmouw in het jaar. Van dat gepriegel. Maar gepriegel of dikke naalden, als je het druk hebt, rijgen de dagen zich evenzogoed als draden aan elkaar.
De week ging dus gewoon voorbij met de dingen van alledag. Met werk en hier en daar een verzetje. Gezellig een vriendin voor de lunch ophalen en genieten van eigengebakken brood en een 'hartjes'-ei. Samen foto's uitzoeken voor een digitale fotolijst.
Een dag als juf werken en samen met de klas een moeilijk lied leren. Over een schoolplein bij nacht. Als het donker is, gebeuren er rare dingen op zo'n plein, of toch niet? In ieder geval was het onderwerp spannend genoeg om er over te zingen.
Een restaurant waar we nog nooit geweest zijn uitproberen voor een lunch. Eerlijk gezegd vielen zowel het restaurant als de lunch wat tegen. Op de 'Uitsmijter Plein 5' lag een koud ei, terwijl de huisgemaakte kroket die erbij lag érg heet was. Daar in die keuken was nog wel wat te verbeteren aan het resultaat.

Op donderdagochtend was er weer zoals elke week tijd voor boetseren. Het is voor mij een vorm van ontspanning door flinke inspanning, want het vergt behoorlijk wat van mijn energie én van mijn geduld. In mijn hoofd weet ik allemaal precies hoe het eruit moet zien, maar zo'n brok klei lijkt soms een eigen leven te leiden. Tussen kijken en kleien zit vaak een enorm verschil. Maar als er dan iets lukt en het resultaat valt mee, dan is de voldoening groot. Het beeldje dat ik deze week mee naar huis kon nemen is zo'n voorbeeld van een redelijk gelukt resultaat!


Deze week ben ik ook eindelijk eens begonnen aan het 'grote opruimen'. Opruimen is meteen ook een groot woord voor het kleine beetje dat uiteindelijk in een vuilniszak belandde. Maar het voornemen om meer op te gaan ruimen en vooral veel weg te gaan gooien, is nu wel gemaakt. Vandaag is mijn bureau aan de beurt en morgen begin ik aan één van de vele laatjes. Want van opruimen zie je vrijwel direct het resultaat. Heerlijk!

Zó!

Zo, de kerstspullen staan weer voor een jaar op zolder. Het zou kunnen dat we ze nog voor de volgende kerst ergens anders neer moeten zetten, en of dat op een zolder zal zijn daar kunnen wij nu nog niets over zeggen. Maar als rasechte optimist geloof ik er vast in dat we een leuke plek voor die spullen gaan vinden, dit jaar of misschien volgend jaar. Maar eerst ons eigen huis verkopen, zo is dat.

Zó klein was ze, het baby'tje dat vorig weekend lekker op mijn schoot lag te slapen. Vijf weken pas, een mensje in het klein net als haar grote zus van bijna 2 die er o zo lief voor was. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat onze kinderen zo klein waren en wij de jonge, trotse ouders.

Zo gezellig was het bij onze jongste zoon en zijn vriendin toen wij daar deze week aan tafel zaten. Onze eigen tafel nog wel, waar de herinneringen aan versierde pannenkoeken en de vele kinderfeestjes zich tegelijk met het heerlijke eten aandienden. Nu vormt die tafel het middelpunt in hun eigen huisje en waren wij er te gast.

Zó, heet ook de voorstelling van Brigitte Kaandorp waar wij dinsdag in Utrecht bij waren. Brigitte die probeert duidelijkheid te scheppen in deze verwarrende tijden. Hele verhandelingen houdt ze daarover, nog eens extra uitgelegd op grote vellen papier. Puntsgewijs probeert ze de chaos om ons heen te bestrijden en komt uiteindelijk tot geweldige conclusies. Een geweldige show, deze originele 'Kaandorp' vol praatjes afgewisseld met liedjes, die overigens begon met grote inzet van het publiek. Bij binnenkomst werd iedereen voorzien van een kazoo en toen het gordijn openging, hing er een groot doek met daarop de eerste 2 regels van 'Land of hope and glory"..., alleen jammer dat die tekst er niet bijstond. Een enkele kenner van het notenschrift had het door, maar dat was in de massa niet te horen! De overzichtelijke show van Kaandorp begon daardoor allerminst geordend, een kakofonie was het! Maar Brigitte zou Brigitte niet zijn als ze het niet binnen de kortste keren geregeld had, want uiteindelijk draaide het maar om één vraag: 'Hoe?' Zó! dus.

(Geniet even mee van de toegift die Brigitte Kaandorp dinsdagavond weggaf)

Zo koud was het deze week, 's avonds laat zagen wij -18⁰C op de display van de auto verschijnen. En ook zóveel sneeuw die maar niet weg wil, we zitten er maar mee. Zo zag ik een buurman een flinke buiteling maken toen hij de straat over wilde steken. Als in een tekenfilm: eerst de benen de lucht in waarna hij met een grote smak op rug en achterhoofd belandde. Er even snel heenlopen om hulp te bieden, was onmogelijk als ik niet ook ruggelings op straat wilde belanden. Hij was er even helemaal dizzy van, reageerde een beetje verward, maar gelukkig zag ik hem de volgende dag weer gewoon rondlopen.

Zo is dit stukje ook weer voor elkaar, op Station-Mill deze week een bericht uit het ondergesneeuwde Mill, maar ook over de eerste woning die wij in 's-Hertogenbosch bekeken hebben.

Groeten uit Brussel

De beste wensen!

Zelf gebakken!

Toen de kinderen het huis uit waren, hebben wij ons huis in Nieuwegein verkocht en zijn naar Brabant getrokken. Tegelijk met het laatste kind ging ook de frituurpan de deur uit, in plaats daarvan kwam er een broodbakmachine. En dat bleek een gouden greep. Aanvankelijk zo af en toe, maar al gauw iedere dag aten wij zelfgebakken brood.
Vóór de tijd dat wij kinderen hadden, bakte ik ook ons eigen brood. Dat was toen een gigantisch karwei. De ingrediënten haalde ik bij de biologische winkel, een pak bakkersgist bestelde ik als het nodig was bij de warme bakker in de buurt. Er moest gekneed worden, het deeg moest rijzen - onder een vochtige theedoek, dat was het beste - vervolgens weer kneden en dan de voorverwarmde oven in. Alles bij elkaar was je er uren mee bezig en toen de kinderen kwamen, was broodbakken een van de eerste dingen die er bij inschoten. Gewoon geen tijd voor brood naast baan en baby's. Maar de smaak en vooral de geur van versgebakken brood bleef me altijd bij.

De jaren gingen voorbij en de broodbakmachine werd uitgevonden. Met mijn gespaarde airmiles schafte ik ons eerste exemplaar aan. Dat was nét voor de verhuizing naar Mill en daarom bleef de doos nog even dicht. Maar toen wij eenmaal hier woonden, paste de machine prima in de keuken en werd ook steeds vaker gebruikt. In plaats van bij de biologische winkel haal ik nu de grondstoffen voor ons dagelijks brood gewoon bij de supermarkt. Er is volop keus in diverse broodmixen voor de bakmachine. Zelf koop ik altijd heel donker meel met pijnboompitten, dat vul ik aan met veel rozijnen, krenten, abrikozen en walnoten van onze eigen boom. De oogst daarvan is bijna voldoende voor een heel jaar. Het resultaat van dit mengsel is een heerlijk, voedzaam brood dat bij geen enkele bakker te koop is!

Behalve brood ging er deze week ook nog wat anders van me de oven in. Mijn eerste werkstuk van dit seizoen van de boetseercursus in Cuijk staat nu te bakken als het goed is. Een vrije studie naar een klassieke buste die we als voorbeeld hadden. Het klassieke is in mijn interpretatie een beetje verdwenen, ik heb er een jongensachtig meisjehoofd van gemaakt. Niet te groot, wel uitgehold, dus ik hoop dat ik het volgende keer in zijn geheel mee kan nemen. Helemaal vervelend zou het zijn als nou net mijn werkstuk uit elkaar knalt in de oven en daarmee ook alle andere beschadigt...

Verder is er deze week niet zo veel bijzonders gebeurd. De eerste kerstkaarten zijn op de deurmat gevallen, ik was een dagje juf op De Kameleon en mijn laarsjes moesten nodig naar de schoenmaker. Die bleek het aardig druk te hebben met de economische recessie - ik zag het ook al op tv dat die branche er wel bij vaart - want hij had zoveel werk aangeboden gekregen dat ik bijna een hele week moet wachten voordat ik ze op kan halen.
Gisteren was het hier in Mill 'Midnight shopping' met kerstmarkt en is het uurwerk van de kerktoren weer officieel in gebruik genomen (zie Station Mill).
En vandaag, vandaag is het tijd om de kerstbomen te gaan zetten. Die zullen we dan eerst maar eens ergens uit gaan zoeken, bij een tuincentrum, langs de weg of bij de tuinder. We zien wel, er is keus genoeg hier in de buurt.

Winterklaas

Alhoewel met enige vertraging, is Sinterklaas dit jaar ook weer bij ons geweest. Wij vierden het heerlijk avondje 2 dagen te laat, dat kwam ons beter uit. Misschien mag je dan niet meer van een sinterklaasavond spreken, want de Goedheiligman is dan natuurlijk al lang weer terug in het warme Spanje. De bofkont. Wij zitten hier dan wel temidden van allemaal leuke cadeaus, maar wél in de kou. Het is in dit geval beter om het dan maar over Winterklaas te hebben, dat is eigenlijk een veel betere aanduiding voor een goedheiligman die helemaal niet zo heilig is tenslotte.
Onze Winterklaas was wel heel goed bezig geweest, we hadden een prachtige avond. Met pakjes en gedichten, met banketstaaf en pepernoten en natuurlijk met surprises. In ons gezin zijn een aantal traditionele surprises, zo is er voor de oudste zoon al 7 jaar een 'Soundcheck' surprise met geluidsfragmenten van het afgelopen jaar. Reclamespotjes, films, tv-programma's, nieuwsflitsen en zelfs gewoon muziekfragmenten, alles komt voorbij in ongeveer 30 minuten. Voor mij zelf is er al sinds enkele jaren een getrouwe kopie van het TV-programma 'Twee voor Twaalf', compleet met 12 vragen, een stopwatch om de tijd bij te houden en een invulschema voor de letters en uiteindelijk het woord. Dit jaar had ik slechts 3 letters nodig om het woord te raden (Speculaaspop) en van de 12 vragen had ik er maar één fout. Ik moest er wel 3 opzoeken, dat kost dus tijd (en geld). De opgaven varieerden van een vraag over de Griekse Oudheid (antwoord Euripides) tot een straat op de plattegrond van Den Bosch benoemen (Stoofstraat).
Wij bleken ook weer grote dichterstalenten in ons midden te hebben! Verrassende zinnen en wendingen, maar altijd een voor iedereen begrijpelijk verhaal.
Voordat we rustig aan onze winterklaasavond begonnen, moesten er natuurlijk nog snel gedichten geprint worden en hier en daar nog wat ingepakt. De dagen ervoor zag het huis eruit als een vol pakhuis met overal doosjes en stapeltjes. Behalve dat die allemaal op tijd klaar moesten zijn, was er ook nog de jaarlijkse kerstkaart met nieuwsbrief die - ook alweer volgens traditie - de dag na Sinterklaas de deur uit moest. Dat betekende dus dit jaar dat de kerstkaart al weg moest zijn voordat wij zelf onze surprises helemaal af hadden. Het liep behoorlijk door elkaar heen, maar het is allemaal goedgekomen. Op zaterdagochtend stond ik in het (mini-)postkantoor hier in Mill met stápels kerstpakketjes die nog gefrankeerd moesten worden. De gewone kaarten met nieuwsbrief behoefden slechts één decemberzegel, maar op de pakketjes moesten er zés om aan het frankeertarief te voldoen. Het zal wel een grappig gezicht zijn geweest hoe ik daar stond met overal postpakketjes die ik op een piepklein tafeltje van postzegels stond te voorzien. Een hele opluchting toen ik die hele stapel gefrankeerd en wel kon achterlaten. Ik heb het weer gered: een originele kerstkaart mét jaaroverzicht op tijd de deur uit. Na Sinter- of Winterklaas ben ik nu helemaal klaar voor Kerstmis!

Groeten uit Parijs

Versailles

(klik op de afbeelding om naar het fotoalbum te gaan)

Na een enerverende week, waarin enerzijds veel werk en anderzijds verdriet, vertrokken wij vrijdagmiddag voor een weekend naar Parijs. Enkele weken geleden besloten wij dit jaar tóch nog een weekend naar Parijs te gaan i.v.m. de speciale tentoonstelling van Jeff Koons in Versailles. Dat vonden wij zo bijzonder, dat wilden we perse zien.
Vrijdagavond om half 6 vertrok de Thalys vanaf Antwerpen Centraal en om half 8 stonden wij op Gare du Nord in Parijs. Een kwartier later konden we al inchecken in hotel Libertel Gare du Nord Suede aan de Boulevard de Magenta. Gemakkelijk dichtbij en nadat we onze bagage in onze kamer hadden achtergelaten, gingen we op zoek naar een leuk restaurant in de directe omgeving. Dat vonden we aan dezelfde Boulevard de Magenta in de vorm van een kleine pizzeria. Zelf niet zo'n liefhebber van pizza's, bestelde ik een kalfsmedaillon met huisgemaakte frieten. Die laatste waren bijzonder lekker, échte aardappels die niet te hard gebakken waren, maar wel een goudbruin korstje hadden. Héérlijk.
De volgende ochtend gingen we op tijd met de trein (RER) naar Versailles, dat duurde vanaf Gare du Nord nog zo'n 40 minuten. Vergeleken bij de afstand Antwerpen - Parijs was dat een behoorlijk lange tijd, maar volgens ons wel de snelste manier om er te komen.
In Versailles aangekomen was het nog 5 minuten lopen naar het kasteel, we hoefden alleen maar de massa te volgen. De expositie van Jeff Koons was op zijn zachtst gezegd bijzonder, maar op de een of andere manier misstonden zijn objecten helemaal niet tussen de overdaad van Lodewijk XIV! Naast het pronkstuk van Versailles - het bed van de Zonnekoning - stond de grote vaas met kunstbloemen van Koons helemaal op zijn plaats. In de spiegelzaal reflecteerde Koons' Light Blue Moon alsof die er altijd aanwezig was geweest. Wij konden het wel waarderen...
Terug in Parijs hebben we geluncht bij 'Le Chat Qui Pêche' in St. Michel in de Rue de la Huchette, nog steeds een erg leuk stuk van Parijs. 's Avonds zijn we naar de trendy wijk Bastille gegaan voor het diner. Bij een Corsicaans restaurant (BarBat) in de Rue de Lappe hebben we heerlijk gegeten. Natuurlijk hebben we ook nog even van de sfeer geproefd in Beaubourg (Koffie bij Le Cavalier Bleu) en op Montmartre (lunchen bij l'Ecrin). Wij hebben weer zoveel mogelijk uit ons weekend Parijs gehaald, maar zijn er zeker nog lang niet klaar! Als het weer wat beter wordt, ergens in het voorjaar, verzinnen we wel weer een reden om terug te gaan.

Eerder deze week schreef ik al over het overlijden van Arthur Denkelaar op mijn Volkskrantblog: Station-Mill. Wie daar nog over wil lezen, kan doorklikken naar Een abnormale schoolweek en Dag Arthur.

De Dijk

We hadden er al lang naar uitgekeken, maar vrijdag was het dan eindelijk zover. Het concert van De Dijk in De Vereeniging in Nijmegen waar we met een groep van 6 vrienden naar toe zouden gaan. Het was een koude, winderige dag en toen ik 's middags eerst nog naar Deurne reed, rolden de afgewaaide takken over de weg. Vooral tussen De Rips en Milheeze, die prachtige weg die door het natuurgebied De Stippelberg voert, was het echt herfst.
Aan het einde van de middag was het iets rustiger weer geworden, maar het leek nog kouder dan eerder op de dag. Dat was goed voelbaar toen we op het station in Cuijk op het boemeltje naar Nijmegen stonden te wachten. Op een tijd dat we het helemaal niet verwachtten, kwam dat treintje er al aan. Was het de vorige met vertraging of klopte de dienstregeling niet helemaal? Voor ons was dat niet belangrijk, wij konden gewoon instappen en hadden zelfs nog een zitplaats!
Vanaf het station in Nijmegen liepen wij via de Van Oldenbarneveldtweg en de Stijn Buisstraat naar de St. Annastraat. Daar hadden we afgesproken in Café St. Anneke met de rest van het gezelschap. Tenminste als iedereen in Nijmegen zou arriveren voor het tijdstip dat we bij de nabijgelegen pizzeria een tafel geboekt hadden. Voor de helft van onze groep lukte dat, de anderen zagen we pas toen we al aan tafel zaten. In verband met de aanvang van het concert moesten we een beetje opschieten met eten.
We kwamen tijdens het voorprogramma (Meneer van Zanten) aan in De Vereeniging. Mooi op tijd voor De Dijk dus, we hadden zelfs nog tijd om eerst koffie te drinken en daarna een redelijke plek in de zaal op te zoeken.
Om 5 over half 10 was het zover: De Dijk met Huub van der Lubbe in strak wit colbert begon aan een geweldige show. Nieuwe nummers van de cd 'Brussel' werden afgewisseld met eerdere successen zoals 'Ik kan het niet alleen' en 'Als het golft', 'Binnen zonder kloppen' en nog veel meer. Voor veel fans aanleiding om uit volle borst mee te zingen, de sfeer werd er alleen maar beter door! Want ondanks de 'moeilijke' akoestiek van De Vereeniging (in de volksmond ook wel een galmbak genoemd) klonk De Dijk fantastisch.
Na afloop bleef de muziek nog lang nagalmen in ons hoofd en dat was helemaal niet erg!
Voor prachtige foto's van de avond, zie www.jalomist.com.

Antwerpen

Dit weekend was ik in Antwerpen. Een stad waar ik graag kom en waar ik zo mijn vaste dingen te doen heb. Deze keer was ik er met een vriendin om te winkelen en natuurlijk om eens de tijd te nemen om flink bij te praten. Maar hoe leuk dat ook is, een bezoek aan Antwerpen begint voor mij pas echt met een Liefmans Kriek bij het Paters Vaetje. Een leuk café dat zowat tégen de kathedraal aan staat. Het is er altijd bijzonder druk, deze keer was er aanvankelijk zelfs geen plaats meer om te zitten. Uiteindelijk vonden we boven nog 2 stoelen en genoten van het bier en de drukte beneden.
Wat ik zeker ook nooit wil missen als ik in België ben is de lekkerste 'zwarte-kersenjam' die er bestaat en die gelukkig ook in Antwerpen te krijgen is. Bij de GB verkopen ze potjes vol van dit goedje. In Nederland 'behelp' ik me met Hero extra confiture, ook lekker, maar die mist nét dat beetje smaak die de jam van de GB wél heeft. Een tasje vol is er mee naar Nederland gegaan, dan kan ik voorlopig weer genieten.
Bij de kathedraal stond de vaste 'living statue' weer tussen de beeldengroep. Op de foto hierboven staat dus een beeld in de groep dat er eigenlijk niet bij hoort. Ik ben benieuwd of iemand mij kan vertellen om welk beeld het gaat!
Winkelen op de Meir vormt ook een vast onderdeel van een weekend Antwerpen, van het grote aanbod hebben wij ons een klein deel toegeëigend. Dat leverde het nodige gesleep met tassen op, we waren niet de enigen in de stad die daar last van hadden.

Achter de kathedraal zijn trouwens nog veel meer winkelstraatjes met veel apartere winkeltjes. Veel leuker ook om daar rond te neuzen dan met de grote stroom mee te moeten in de grote winkels.
Natuurlijk moest er ook af en toe gegeten worden, de lunch gebruikten we bij XO. Een hippe tent aan de Melkmarkt. Een paar straten verder is restaurant 'De Peerdestal' waar we meteen maar een tafel voor 's avonds reserveerden.
In dat restaurant genoten wij van een heerlijk diner later op de avond. Bij het maandmenu dat wij gekozen hadden hoorde een hele fles wijn per persoon. Daarmee kwamen wij de avond wel door! Na afloop dronken we nog wat op de Grote Markt voordat we aan de lange wandeling terug naar het Carlton Hotel begonnen. Het viersterrenhotel waar we onverwacht terechtkwamen omdat ons oorspronkelijke driesterrenhotel overboekt was. Een goede move van Hotel Astoria!

Bossche Bollen

Behalve het ontbijt heb ik deze week alle soorten maaltijden een keer bij Roels in 's-Hertogenbosch gebruikt. Een leuk eetcafé waar je heel rustig kunt lunchen, maar waar je voor het diner beter de 'vroege shift' kunt kiezen. Tenminste dat was onze ervaring toen tijdens het dessert de volumeknop van de geluidsinstallatie op maximaal ging.
Het was een week die toevallig wel een erg 'Bosch' karakter had. Woensdag begon ik er met koffie en een heerlijke Bossche Bol - ja, met 2 s-en en hoofdletters want het was er wél een van Jan de Groot - als inleiding voor een gezellige dag winkelen met een vriendin. Allerlei winkeltjes hebben we bezocht en zo hier en daar ook wat gekocht. Boeken, aardigheidjes voor Sinterklaas en kleren. Uiteindelijk sleepten we tassen vol mee. Maar behalve op zoek naar leuke winkels en natuurlijk koopjes, keken we ook nog even naar wat huizen die onlangs in de verkoop kwamen. Ons huis in Mill is dan nog wel niet verkocht, maar dromen over wonen in deze leuke stad is niet verboden.
Voor de lunch gingen we naar dé restaurantstraat van Den Bosch: de Korte Putstraat. Je waant je er in Zuid-Europese sferen in dat smalle straatje met aan weerskanten enkel restaurants. De terrassen raken elkaar bijna, er is nog net plaats om tussendoor te lopen. En zelfs met regenachtig weer, zoals het woensdag helaas was, is het er nog gezellig. Omdat ik voor zaterdagavond een tafel gereserveerd had bij Roels, daarover straks meer, besloten we om daar ook te gaan lunchen zodat ik meteen het juiste aantal personen door kon geven. Bovendien kreeg ik dan vast vast een indruk van dit restaurant en kon ik me alsnog bedenken als het tegen zou vallen. Gelukkig was de lunch erg lekker en de sfeer heel goed. Dat was een meevaller, want waar zou ik anders nog zo snel een restaurant hebben gevonden waar ze nog plaats hadden voor een gezelschap van 18 personen op zaterdagavond?
Na de lunch begonnen de eerste druppels te vallen op deze toch al grijze dag. Het regende zelfs even stevig door en wij waren blij dat we de boekhandel in konden vluchten. Daar raak ik nooit uitgekeken, sluit mij maar op in een ruimte met allemaal nieuwe boeken en ik ben gelukkig! Het is dan ook onmogelijk dat ik zo'n pand verlaat zonder enige aankopen te doen. Nog meer sjouwen dus, het was opletten geblazen dat we onze tassen niet hier of daar lieten staan. Wat soms ook bijna gebeurde trouwens!
Aan het einde van de middag waren we 'koopmoe' en wandelden we weer richting station. Onderweg kochten we nog Bossche Bollen voor thuis, dat bleek ook heel gemakkelijk te zijn in een bomvolle trein! Maar lekker smaakten ze thuis wél!
Zaterdagavond hadden we dus ons jaarlijkse familiediner in.... Den Bosch bij Roels dus. Bij het reserveren had ik al moeten kiezen voor de vroege of de late 'zit'. Als ik voor de eerste gekozen zou hebben, dan moesten we al om half 9 uitgegeten zijn en dat vonden we geen leuk idee. Daarom werd het half 9, maar toen wij daar rond die tijd arriveerden was er nog helemaal geen plaats voor ons. Daar sta je dan met een groep van 18 mensen, probeer dan maar eens niet in de weg te gaan staan in een overvol restaurant waar ook nog bediening rondloopt met volle borden. Dat was niet zo'n leuke binnenkomer, maar we hielden de moed erin. Wij wilden trouwens wel in de weg staan, zodat we niet onopgemerkt bleven en de wachttijd niet nóg langer werd. Uiteindelijk konden we pas tegen 9 uur aan tafel en toen kostte het nog wel wat geregel voordat de tafels zo stonden opgesteld dat we er ook allemaal áán pasten. In plaats van één grote groep werden het er daarom 2, iets minder gezellig maar wel meer zitgemak voor iedereen. Als één grote familie, wat we tenslotte ook zijn, deelden we drank en brood en keuvelden we genoeglijk tijdens voor- en hoofdgerecht. Het eten was voortreffelijk, werd vlot opgediend door leuke mensen die heel attent waren als wij iets extra's vroegen of wilden bestellen. Maar rond een uur of half 11, toen wij zo ongeveer toe waren aan het dessert, was de rest van het restaurant uitgegeten en veranderde het éétcafé in een muziekcafé. Met het volume van een kleine disco en dat is niet leuk als je nog aan tafel zit. Geen koffie dus meer voor ons, maar verder hadden wij een aangename avond met elkaar bij Roels in Den Bosch.

De Weef

Gisteravond hebben we genoten van De Weef. Waren wij dan in een voetbalstadion of gingen we ergens anders uit ons dak op de tribune? Nee, deze Weef is geen populaire vorm van een 'wave', maar zijn 27 enthousiaste vrouwen die samen een Deurnes koor vormen en gisteren een concert gaven. Om het derde jubileum te vieren, dat ze zelf Hout³ noemen vanwege 3x een 'houten bruiloft'. Officieel staat voor 15 jaar 'kristallen bruiloft' en wat mij betreft was het sprankelende kristal ook een betere vergelijking dan het wat sobere hout waarbij je bovendien op moet letten met vuur. En vuur was er in dat koor, aanvankelijk wat timide werd het optreden hoe langer hoe gepassioneerder.
Begeleid door een combo van piano (Erik van Horne), percussie (Jan van den Boomen), saxofoon (Mario van Ooy) en contra-bas (Daniël Lehman) en onder strikte, soms wat te strenge, leiding van dirigente/zangeres Anja van Lierop werd een avondvullend programma ten gehore gebracht. In de voormalige Helmondse Annakerk - nu Annatheater - klonken 24 songs uit volle borst. Behalve de muziek riepen ook de gezichten op het podium bij mij veel herkenning op. Uitgenodigd door een goede vriendin en eigenlijk speciaal voor haar gekomen, zag ik naarmate de avond vorderde steeds meer bekenden optreden. Niet zo gek natuurlijk als je bedenkt dat ik zelf geboren en opgegroeid ben in Deurne en veel koorleden in leeftijd dicht in mijn buurt zitten. Er waren zelfs koorleden die in mijn jeugd ook letterlijk bij mij in de buurt woonden. In dezelfde straat.
Maar eerst was daar het genieten van het optreden zelf. Voor de pauze gemakkelijk in het gehoor liggende Engelse nummers, variërend van de traditionele gospel 'Wild mountain thyme' tot de Beatle-hit 'Eleanor Rigby'. Wat een lef van sommige weef die solo gingen, de spanning spatte er vanaf.
Na de pauze begonnen De Weef met een nummer dat niet alleen prachtig was, maar tegelijkertijd ook gevaarlijk moeilijk om zuiver ten gehore te brengen. Het sfeervolle 'Homeless' van Paul Simon was voor mij het hoogtepunt van de avond, alles klopte. De mooie melodie, de Afrikaanse klanken en de bijpassende choreografie zorgden voor een sluitend geheel. Direct hierop volgde het enige Nederlandse nummer op het programma: 'Mijn houten hart' van de Poema's. Gewoon een lekker nummer, weer met beide benen op de grond. Ook de medley met Aretha Franklin nummers was verrassend met solo's van enkele weef. RESPECT, het klonk krachtig.
Het optreden van de dirigente zelf was wat mij betreft een onderbreking die meer weg had van reclame voor háár carrière dan een voortzetting van het 'wij'-gevoel dat langzamerhand van het koor afstraalde. Gelukkig werd de avond enthousiast afgesloten mét inschakeling van het publiek dat uitgenodigd werd voor een stukje choreografie tijdens het nummer 'I don't feel like dancing' met daarna de finale in de gedaante van 'Proud Mary'. Een prachtig nummer om af te sluiten.
Na de voorstelling was er in de foyer nog volop gelegenheid om na te praten. Voor mij extra leuk omdat ik daar de kans kreeg om met de die avond ontdekte 'oude bekenden' even bij te kletsen.

Wintertijd

Vanaf vandaag kunnen we weer aftellen, de wintertijd is begonnen en iedere dag die eraan komt, brengt ons dichter bij de volgende zomer! Op deze manier probeer ik mezelf moed in te praten met de donkere dagen in het verschiet. Want als ik ergens een hekel aan heb, dan is het aan de winter. Tegen de kou kun je je kleden, maar de meeste dagen van een Hollandse winter zijn niet bijzonder koud, maar wel erg donker en somber. En dat is nou precies waar ik niet tegen kan. Ik houd van zomer met veel zon en lange avonden waarop het licht is tot het bijna bedtijd is. Liefst ook nog zo heet mogelijk, dan ben ik helemaal tevreden. Typisch een geval van in een verkeerd land geboren zijn, maar verhuizen naar warmere streken zit er niet in.

Daarom los ik het anders op. Al jaren zorg ik dat ik de zomervakantie geboekt heb voordat de wintertijd begint. Dan heb ik iets om naar uit te kijken. Op de valreep is dat ook dit jaar weer gelukt! Omdat de Proloog van de Tour de France komend jaar in Monaco is, zullen wij 14 dagen op ongeveer 50 km afstand van dat mondaine ministaatje verblijven. In het plaatsje Lorgues, heerlijk in ons favoriete vakantiegebied Le Provence. Het huis van onze keuze was nog precies die 2 weken vrij die wij op het oog hadden. Op de dag van de Proloog (4 juli 2009) verblijven wij er al een week, zodat we die ochtend op tijd naar Monaco kunnen vertrekken. Het huis heeft een grote tuin met zwembad, een buitenkeuken en 4 slaapkamers en 2 badkamers zodat ook de overige leden van het gezelschap dat altijd met ons meereist naar de Tour voldoende plaats heeft. Zij komen een paar dagen na ons en gaan ook weer wat eerder weg. Zo wordt niet onze hele vakantie opgeslokt door de nobele wielersport. Natuurlijk is er wel een TV aanwezig in het vakantiehuis om de ontwikkelingen op de voet te volgen...

Het duurt nog héél lang voordat het juli 2009 is, dus ben ik ook vast wat andere dingen gaan plannen. Zoals een gezamenlijk uitje met vrienden naar een concert van Cuby & the Blizzards in april in 's-Hertogenbosch. Dan is het alweer voorjaar en hopen we op een beetje mooi weer, zodat we voorafgaand aan het concert een terrasje in Den Bosch kunnen meepikken. In ieder geval zullen we er zeker lekker kunnen eten in een van de vele restaurants die daar zijn.

Omdat we dit jaar eens wat anders willen met Oud en Nieuw dan Parijs, gaan we eind december naar Brussel. Geen idee hoe onze zuiderburen in hun hoofdstad de jaarwisseling vieren, maar we hebben er vast een luxe hotel geboekt. De rest gaan we gewoon beleven, we merken het vanzelf.

De zomertijd van 2008 hebben we gisteravond afgesloten met een feest ter ere van een kersverse 50-jarige, mijn broer. Voor die gelegenheid had hij een plaatselijk café in Deurne afgehuurd en mijn echtgenoot had speciaal voor hem een kleine quiz in elkaar gezet. Het was nog niet eenvoudig om de presentatie daarvan te realiseren, want de aanwezige beamer was niet goed aangesloten en er moest iemand voor van huis komen om dat in orde te maken. Uiteindelijk zaten alle snoertjes en stekkers op de juiste plaats en verscheen er beeld op het scherm! Zelfs de geluidsinstallatie deed het nog, zodat we ook de favoriete muziek van de jarige (AC/DC) hard het café in konden knallen. In 17 vragen leerden de verjaardagsgasten mijn broer beter kennen, de quiz vormde een aardige onderbreking van de avond.

Een avond vol spanning en een middagje jeugdsentiment

Zaterdag was er dan eindelijk de spannende avond waar we al wekenlang mee bezig waren. Zeventien opgaven hadden we voorbereid en achteraf bleek dat niet iedere opgave foutloos was. Helaas, maar voor de meeste deelnemers maakte dat niet erg veel verschil, want de oplossing was soms erg ver weg. Zoals gebruikelijk werden de verjaardagsgasten (de aanleiding voor deze jaarlijks terugkerende avond in oktober zijn 2 verjaardagen) in 6 groepen verdeeld en moest iedere groep in evenzoveel kamers 3 problemen oplossen. Behalve in de keuken, daar waren maar 2 opdrachten en bleef tijd over om koffie of thee te zetten. Voorbeelden van opgaven zijn bijvoorbeeld: zoek een bijpassende ansichtkaart bij diverse Zuid-Amerikaanse hoofdsteden of gebruik Google Earth om op verschillende toeristische attracties in Australië te bekijken of er ergens een letter te ontdekken is. Maar ook: maak een woord van de letters die in deze ijsblokken verstopt zitten (lekker kliederen in de berging!), leg de schilderijen bij de juiste musea op de kaart van Europa enz. De groep die als eerste met het gevonden wachtwoord van 17 letters op een bepaalde Hyvespagina inlogde, had gewonnen. Dat als eerste hadden we wel weg kunnen laten, want er was maar één groep die de juiste oplossing op tijd had gevonden. Wat heet op tijd trouwens, ze wisten al wat het moest worden toen ze nog maar net over de helft van de te maken opgaven waren!
Na afloop werd er nog lang en gezellig nagepraat, hopelijk kan het volgend jaar weer. Dat is een beetje afhankelijk van onze woonsituatie op dat moment, maar als we dan nog steeds in Mill wonen is er natuurlijk niks aan de hand.

Vanmiddag, maandag 20 oktober, waren we in Veldhoven voor de presentatie van het boek 'Verloren dorp - Het Zeelst van vroeger' van Thieu Vlemmix. Dat dorp is de geboorteplaats van mijn echtgenoot, zijn broers en zus en ook van zijn vader. Die laatste was een belangrijke inwoner van Zeelst, hij schreef zelfs het officieuze volkslied van dat dorp. Behalve daardoor, was hij in Zeelst ook bekend door het jeugdvakantiewerk en eerder was hij er politiek actief. Reden om een hoofdstuk van het boek aan hem - Piet Rijkers - te wijden. En daarom waren wij officieel uitgenodigd om bij de presentatie te zijn in de bibliotheek in Veldhoven (of eigenlijk in Zeelst, want Cobbeek is van oorsprong 'Zilsts').
De presentatie was onderdeel van een breder middagprogramma, georganiseerd door Vertelclub 'VerVe'. Er werden verhalen verteld rond de tentoonstelling over 2 markante onderwijzers uit Zeelst. De vertellers deden dat inderdaad met verve, alleen het idee om ook nog een verhaal te willen vertellen tussen de boekpresentatie en de gelegenheid om het boek aan te schaffen, was niet echt slim. De aandacht voor het, overigens erg leuke verhaal over kabouters, was miniem. De aanwezigen wilden eigenlijk alleen nog maar met elkaar herinneringen ophalen over Zeelst en met de auteur praten over zijn boek.
De bibliotheek in Veldhoven werd even overgenomen door de Zilster jeugd van toen, het was er gezellig!