Winterklaas

Alhoewel met enige vertraging, is Sinterklaas dit jaar ook weer bij ons geweest. Wij vierden het heerlijk avondje 2 dagen te laat, dat kwam ons beter uit. Misschien mag je dan niet meer van een sinterklaasavond spreken, want de Goedheiligman is dan natuurlijk al lang weer terug in het warme Spanje. De bofkont. Wij zitten hier dan wel temidden van allemaal leuke cadeaus, maar wél in de kou. Het is in dit geval beter om het dan maar over Winterklaas te hebben, dat is eigenlijk een veel betere aanduiding voor een goedheiligman die helemaal niet zo heilig is tenslotte.
Onze Winterklaas was wel heel goed bezig geweest, we hadden een prachtige avond. Met pakjes en gedichten, met banketstaaf en pepernoten en natuurlijk met surprises. In ons gezin zijn een aantal traditionele surprises, zo is er voor de oudste zoon al 7 jaar een 'Soundcheck' surprise met geluidsfragmenten van het afgelopen jaar. Reclamespotjes, films, tv-programma's, nieuwsflitsen en zelfs gewoon muziekfragmenten, alles komt voorbij in ongeveer 30 minuten. Voor mij zelf is er al sinds enkele jaren een getrouwe kopie van het TV-programma 'Twee voor Twaalf', compleet met 12 vragen, een stopwatch om de tijd bij te houden en een invulschema voor de letters en uiteindelijk het woord. Dit jaar had ik slechts 3 letters nodig om het woord te raden (Speculaaspop) en van de 12 vragen had ik er maar één fout. Ik moest er wel 3 opzoeken, dat kost dus tijd (en geld). De opgaven varieerden van een vraag over de Griekse Oudheid (antwoord Euripides) tot een straat op de plattegrond van Den Bosch benoemen (Stoofstraat).
Wij bleken ook weer grote dichterstalenten in ons midden te hebben! Verrassende zinnen en wendingen, maar altijd een voor iedereen begrijpelijk verhaal.
Voordat we rustig aan onze winterklaasavond begonnen, moesten er natuurlijk nog snel gedichten geprint worden en hier en daar nog wat ingepakt. De dagen ervoor zag het huis eruit als een vol pakhuis met overal doosjes en stapeltjes. Behalve dat die allemaal op tijd klaar moesten zijn, was er ook nog de jaarlijkse kerstkaart met nieuwsbrief die - ook alweer volgens traditie - de dag na Sinterklaas de deur uit moest. Dat betekende dus dit jaar dat de kerstkaart al weg moest zijn voordat wij zelf onze surprises helemaal af hadden. Het liep behoorlijk door elkaar heen, maar het is allemaal goedgekomen. Op zaterdagochtend stond ik in het (mini-)postkantoor hier in Mill met stápels kerstpakketjes die nog gefrankeerd moesten worden. De gewone kaarten met nieuwsbrief behoefden slechts één decemberzegel, maar op de pakketjes moesten er zés om aan het frankeertarief te voldoen. Het zal wel een grappig gezicht zijn geweest hoe ik daar stond met overal postpakketjes die ik op een piepklein tafeltje van postzegels stond te voorzien. Een hele opluchting toen ik die hele stapel gefrankeerd en wel kon achterlaten. Ik heb het weer gered: een originele kerstkaart mét jaaroverzicht op tijd de deur uit. Na Sinter- of Winterklaas ben ik nu helemaal klaar voor Kerstmis!

Groeten uit Parijs

Versailles

(klik op de afbeelding om naar het fotoalbum te gaan)

Na een enerverende week, waarin enerzijds veel werk en anderzijds verdriet, vertrokken wij vrijdagmiddag voor een weekend naar Parijs. Enkele weken geleden besloten wij dit jaar tóch nog een weekend naar Parijs te gaan i.v.m. de speciale tentoonstelling van Jeff Koons in Versailles. Dat vonden wij zo bijzonder, dat wilden we perse zien.
Vrijdagavond om half 6 vertrok de Thalys vanaf Antwerpen Centraal en om half 8 stonden wij op Gare du Nord in Parijs. Een kwartier later konden we al inchecken in hotel Libertel Gare du Nord Suede aan de Boulevard de Magenta. Gemakkelijk dichtbij en nadat we onze bagage in onze kamer hadden achtergelaten, gingen we op zoek naar een leuk restaurant in de directe omgeving. Dat vonden we aan dezelfde Boulevard de Magenta in de vorm van een kleine pizzeria. Zelf niet zo'n liefhebber van pizza's, bestelde ik een kalfsmedaillon met huisgemaakte frieten. Die laatste waren bijzonder lekker, échte aardappels die niet te hard gebakken waren, maar wel een goudbruin korstje hadden. Héérlijk.
De volgende ochtend gingen we op tijd met de trein (RER) naar Versailles, dat duurde vanaf Gare du Nord nog zo'n 40 minuten. Vergeleken bij de afstand Antwerpen - Parijs was dat een behoorlijk lange tijd, maar volgens ons wel de snelste manier om er te komen.
In Versailles aangekomen was het nog 5 minuten lopen naar het kasteel, we hoefden alleen maar de massa te volgen. De expositie van Jeff Koons was op zijn zachtst gezegd bijzonder, maar op de een of andere manier misstonden zijn objecten helemaal niet tussen de overdaad van Lodewijk XIV! Naast het pronkstuk van Versailles - het bed van de Zonnekoning - stond de grote vaas met kunstbloemen van Koons helemaal op zijn plaats. In de spiegelzaal reflecteerde Koons' Light Blue Moon alsof die er altijd aanwezig was geweest. Wij konden het wel waarderen...
Terug in Parijs hebben we geluncht bij 'Le Chat Qui Pêche' in St. Michel in de Rue de la Huchette, nog steeds een erg leuk stuk van Parijs. 's Avonds zijn we naar de trendy wijk Bastille gegaan voor het diner. Bij een Corsicaans restaurant (BarBat) in de Rue de Lappe hebben we heerlijk gegeten. Natuurlijk hebben we ook nog even van de sfeer geproefd in Beaubourg (Koffie bij Le Cavalier Bleu) en op Montmartre (lunchen bij l'Ecrin). Wij hebben weer zoveel mogelijk uit ons weekend Parijs gehaald, maar zijn er zeker nog lang niet klaar! Als het weer wat beter wordt, ergens in het voorjaar, verzinnen we wel weer een reden om terug te gaan.

Eerder deze week schreef ik al over het overlijden van Arthur Denkelaar op mijn Volkskrantblog: Station-Mill. Wie daar nog over wil lezen, kan doorklikken naar Een abnormale schoolweek en Dag Arthur.

De Dijk

We hadden er al lang naar uitgekeken, maar vrijdag was het dan eindelijk zover. Het concert van De Dijk in De Vereeniging in Nijmegen waar we met een groep van 6 vrienden naar toe zouden gaan. Het was een koude, winderige dag en toen ik 's middags eerst nog naar Deurne reed, rolden de afgewaaide takken over de weg. Vooral tussen De Rips en Milheeze, die prachtige weg die door het natuurgebied De Stippelberg voert, was het echt herfst.
Aan het einde van de middag was het iets rustiger weer geworden, maar het leek nog kouder dan eerder op de dag. Dat was goed voelbaar toen we op het station in Cuijk op het boemeltje naar Nijmegen stonden te wachten. Op een tijd dat we het helemaal niet verwachtten, kwam dat treintje er al aan. Was het de vorige met vertraging of klopte de dienstregeling niet helemaal? Voor ons was dat niet belangrijk, wij konden gewoon instappen en hadden zelfs nog een zitplaats!
Vanaf het station in Nijmegen liepen wij via de Van Oldenbarneveldtweg en de Stijn Buisstraat naar de St. Annastraat. Daar hadden we afgesproken in Café St. Anneke met de rest van het gezelschap. Tenminste als iedereen in Nijmegen zou arriveren voor het tijdstip dat we bij de nabijgelegen pizzeria een tafel geboekt hadden. Voor de helft van onze groep lukte dat, de anderen zagen we pas toen we al aan tafel zaten. In verband met de aanvang van het concert moesten we een beetje opschieten met eten.
We kwamen tijdens het voorprogramma (Meneer van Zanten) aan in De Vereeniging. Mooi op tijd voor De Dijk dus, we hadden zelfs nog tijd om eerst koffie te drinken en daarna een redelijke plek in de zaal op te zoeken.
Om 5 over half 10 was het zover: De Dijk met Huub van der Lubbe in strak wit colbert begon aan een geweldige show. Nieuwe nummers van de cd 'Brussel' werden afgewisseld met eerdere successen zoals 'Ik kan het niet alleen' en 'Als het golft', 'Binnen zonder kloppen' en nog veel meer. Voor veel fans aanleiding om uit volle borst mee te zingen, de sfeer werd er alleen maar beter door! Want ondanks de 'moeilijke' akoestiek van De Vereeniging (in de volksmond ook wel een galmbak genoemd) klonk De Dijk fantastisch.
Na afloop bleef de muziek nog lang nagalmen in ons hoofd en dat was helemaal niet erg!
Voor prachtige foto's van de avond, zie www.jalomist.com.

Antwerpen

Dit weekend was ik in Antwerpen. Een stad waar ik graag kom en waar ik zo mijn vaste dingen te doen heb. Deze keer was ik er met een vriendin om te winkelen en natuurlijk om eens de tijd te nemen om flink bij te praten. Maar hoe leuk dat ook is, een bezoek aan Antwerpen begint voor mij pas echt met een Liefmans Kriek bij het Paters Vaetje. Een leuk café dat zowat tégen de kathedraal aan staat. Het is er altijd bijzonder druk, deze keer was er aanvankelijk zelfs geen plaats meer om te zitten. Uiteindelijk vonden we boven nog 2 stoelen en genoten van het bier en de drukte beneden.
Wat ik zeker ook nooit wil missen als ik in België ben is de lekkerste 'zwarte-kersenjam' die er bestaat en die gelukkig ook in Antwerpen te krijgen is. Bij de GB verkopen ze potjes vol van dit goedje. In Nederland 'behelp' ik me met Hero extra confiture, ook lekker, maar die mist nét dat beetje smaak die de jam van de GB wél heeft. Een tasje vol is er mee naar Nederland gegaan, dan kan ik voorlopig weer genieten.
Bij de kathedraal stond de vaste 'living statue' weer tussen de beeldengroep. Op de foto hierboven staat dus een beeld in de groep dat er eigenlijk niet bij hoort. Ik ben benieuwd of iemand mij kan vertellen om welk beeld het gaat!
Winkelen op de Meir vormt ook een vast onderdeel van een weekend Antwerpen, van het grote aanbod hebben wij ons een klein deel toegeëigend. Dat leverde het nodige gesleep met tassen op, we waren niet de enigen in de stad die daar last van hadden.

Achter de kathedraal zijn trouwens nog veel meer winkelstraatjes met veel apartere winkeltjes. Veel leuker ook om daar rond te neuzen dan met de grote stroom mee te moeten in de grote winkels.
Natuurlijk moest er ook af en toe gegeten worden, de lunch gebruikten we bij XO. Een hippe tent aan de Melkmarkt. Een paar straten verder is restaurant 'De Peerdestal' waar we meteen maar een tafel voor 's avonds reserveerden.
In dat restaurant genoten wij van een heerlijk diner later op de avond. Bij het maandmenu dat wij gekozen hadden hoorde een hele fles wijn per persoon. Daarmee kwamen wij de avond wel door! Na afloop dronken we nog wat op de Grote Markt voordat we aan de lange wandeling terug naar het Carlton Hotel begonnen. Het viersterrenhotel waar we onverwacht terechtkwamen omdat ons oorspronkelijke driesterrenhotel overboekt was. Een goede move van Hotel Astoria!

Bossche Bollen

Behalve het ontbijt heb ik deze week alle soorten maaltijden een keer bij Roels in 's-Hertogenbosch gebruikt. Een leuk eetcafé waar je heel rustig kunt lunchen, maar waar je voor het diner beter de 'vroege shift' kunt kiezen. Tenminste dat was onze ervaring toen tijdens het dessert de volumeknop van de geluidsinstallatie op maximaal ging.
Het was een week die toevallig wel een erg 'Bosch' karakter had. Woensdag begon ik er met koffie en een heerlijke Bossche Bol - ja, met 2 s-en en hoofdletters want het was er wél een van Jan de Groot - als inleiding voor een gezellige dag winkelen met een vriendin. Allerlei winkeltjes hebben we bezocht en zo hier en daar ook wat gekocht. Boeken, aardigheidjes voor Sinterklaas en kleren. Uiteindelijk sleepten we tassen vol mee. Maar behalve op zoek naar leuke winkels en natuurlijk koopjes, keken we ook nog even naar wat huizen die onlangs in de verkoop kwamen. Ons huis in Mill is dan nog wel niet verkocht, maar dromen over wonen in deze leuke stad is niet verboden.
Voor de lunch gingen we naar dé restaurantstraat van Den Bosch: de Korte Putstraat. Je waant je er in Zuid-Europese sferen in dat smalle straatje met aan weerskanten enkel restaurants. De terrassen raken elkaar bijna, er is nog net plaats om tussendoor te lopen. En zelfs met regenachtig weer, zoals het woensdag helaas was, is het er nog gezellig. Omdat ik voor zaterdagavond een tafel gereserveerd had bij Roels, daarover straks meer, besloten we om daar ook te gaan lunchen zodat ik meteen het juiste aantal personen door kon geven. Bovendien kreeg ik dan vast vast een indruk van dit restaurant en kon ik me alsnog bedenken als het tegen zou vallen. Gelukkig was de lunch erg lekker en de sfeer heel goed. Dat was een meevaller, want waar zou ik anders nog zo snel een restaurant hebben gevonden waar ze nog plaats hadden voor een gezelschap van 18 personen op zaterdagavond?
Na de lunch begonnen de eerste druppels te vallen op deze toch al grijze dag. Het regende zelfs even stevig door en wij waren blij dat we de boekhandel in konden vluchten. Daar raak ik nooit uitgekeken, sluit mij maar op in een ruimte met allemaal nieuwe boeken en ik ben gelukkig! Het is dan ook onmogelijk dat ik zo'n pand verlaat zonder enige aankopen te doen. Nog meer sjouwen dus, het was opletten geblazen dat we onze tassen niet hier of daar lieten staan. Wat soms ook bijna gebeurde trouwens!
Aan het einde van de middag waren we 'koopmoe' en wandelden we weer richting station. Onderweg kochten we nog Bossche Bollen voor thuis, dat bleek ook heel gemakkelijk te zijn in een bomvolle trein! Maar lekker smaakten ze thuis wél!
Zaterdagavond hadden we dus ons jaarlijkse familiediner in.... Den Bosch bij Roels dus. Bij het reserveren had ik al moeten kiezen voor de vroege of de late 'zit'. Als ik voor de eerste gekozen zou hebben, dan moesten we al om half 9 uitgegeten zijn en dat vonden we geen leuk idee. Daarom werd het half 9, maar toen wij daar rond die tijd arriveerden was er nog helemaal geen plaats voor ons. Daar sta je dan met een groep van 18 mensen, probeer dan maar eens niet in de weg te gaan staan in een overvol restaurant waar ook nog bediening rondloopt met volle borden. Dat was niet zo'n leuke binnenkomer, maar we hielden de moed erin. Wij wilden trouwens wel in de weg staan, zodat we niet onopgemerkt bleven en de wachttijd niet nóg langer werd. Uiteindelijk konden we pas tegen 9 uur aan tafel en toen kostte het nog wel wat geregel voordat de tafels zo stonden opgesteld dat we er ook allemaal áán pasten. In plaats van één grote groep werden het er daarom 2, iets minder gezellig maar wel meer zitgemak voor iedereen. Als één grote familie, wat we tenslotte ook zijn, deelden we drank en brood en keuvelden we genoeglijk tijdens voor- en hoofdgerecht. Het eten was voortreffelijk, werd vlot opgediend door leuke mensen die heel attent waren als wij iets extra's vroegen of wilden bestellen. Maar rond een uur of half 11, toen wij zo ongeveer toe waren aan het dessert, was de rest van het restaurant uitgegeten en veranderde het éétcafé in een muziekcafé. Met het volume van een kleine disco en dat is niet leuk als je nog aan tafel zit. Geen koffie dus meer voor ons, maar verder hadden wij een aangename avond met elkaar bij Roels in Den Bosch.

De Weef

Gisteravond hebben we genoten van De Weef. Waren wij dan in een voetbalstadion of gingen we ergens anders uit ons dak op de tribune? Nee, deze Weef is geen populaire vorm van een 'wave', maar zijn 27 enthousiaste vrouwen die samen een Deurnes koor vormen en gisteren een concert gaven. Om het derde jubileum te vieren, dat ze zelf Hout³ noemen vanwege 3x een 'houten bruiloft'. Officieel staat voor 15 jaar 'kristallen bruiloft' en wat mij betreft was het sprankelende kristal ook een betere vergelijking dan het wat sobere hout waarbij je bovendien op moet letten met vuur. En vuur was er in dat koor, aanvankelijk wat timide werd het optreden hoe langer hoe gepassioneerder.
Begeleid door een combo van piano (Erik van Horne), percussie (Jan van den Boomen), saxofoon (Mario van Ooy) en contra-bas (Daniël Lehman) en onder strikte, soms wat te strenge, leiding van dirigente/zangeres Anja van Lierop werd een avondvullend programma ten gehore gebracht. In de voormalige Helmondse Annakerk - nu Annatheater - klonken 24 songs uit volle borst. Behalve de muziek riepen ook de gezichten op het podium bij mij veel herkenning op. Uitgenodigd door een goede vriendin en eigenlijk speciaal voor haar gekomen, zag ik naarmate de avond vorderde steeds meer bekenden optreden. Niet zo gek natuurlijk als je bedenkt dat ik zelf geboren en opgegroeid ben in Deurne en veel koorleden in leeftijd dicht in mijn buurt zitten. Er waren zelfs koorleden die in mijn jeugd ook letterlijk bij mij in de buurt woonden. In dezelfde straat.
Maar eerst was daar het genieten van het optreden zelf. Voor de pauze gemakkelijk in het gehoor liggende Engelse nummers, variërend van de traditionele gospel 'Wild mountain thyme' tot de Beatle-hit 'Eleanor Rigby'. Wat een lef van sommige weef die solo gingen, de spanning spatte er vanaf.
Na de pauze begonnen De Weef met een nummer dat niet alleen prachtig was, maar tegelijkertijd ook gevaarlijk moeilijk om zuiver ten gehore te brengen. Het sfeervolle 'Homeless' van Paul Simon was voor mij het hoogtepunt van de avond, alles klopte. De mooie melodie, de Afrikaanse klanken en de bijpassende choreografie zorgden voor een sluitend geheel. Direct hierop volgde het enige Nederlandse nummer op het programma: 'Mijn houten hart' van de Poema's. Gewoon een lekker nummer, weer met beide benen op de grond. Ook de medley met Aretha Franklin nummers was verrassend met solo's van enkele weef. RESPECT, het klonk krachtig.
Het optreden van de dirigente zelf was wat mij betreft een onderbreking die meer weg had van reclame voor háár carrière dan een voortzetting van het 'wij'-gevoel dat langzamerhand van het koor afstraalde. Gelukkig werd de avond enthousiast afgesloten mét inschakeling van het publiek dat uitgenodigd werd voor een stukje choreografie tijdens het nummer 'I don't feel like dancing' met daarna de finale in de gedaante van 'Proud Mary'. Een prachtig nummer om af te sluiten.
Na de voorstelling was er in de foyer nog volop gelegenheid om na te praten. Voor mij extra leuk omdat ik daar de kans kreeg om met de die avond ontdekte 'oude bekenden' even bij te kletsen.

Wintertijd

Vanaf vandaag kunnen we weer aftellen, de wintertijd is begonnen en iedere dag die eraan komt, brengt ons dichter bij de volgende zomer! Op deze manier probeer ik mezelf moed in te praten met de donkere dagen in het verschiet. Want als ik ergens een hekel aan heb, dan is het aan de winter. Tegen de kou kun je je kleden, maar de meeste dagen van een Hollandse winter zijn niet bijzonder koud, maar wel erg donker en somber. En dat is nou precies waar ik niet tegen kan. Ik houd van zomer met veel zon en lange avonden waarop het licht is tot het bijna bedtijd is. Liefst ook nog zo heet mogelijk, dan ben ik helemaal tevreden. Typisch een geval van in een verkeerd land geboren zijn, maar verhuizen naar warmere streken zit er niet in.

Daarom los ik het anders op. Al jaren zorg ik dat ik de zomervakantie geboekt heb voordat de wintertijd begint. Dan heb ik iets om naar uit te kijken. Op de valreep is dat ook dit jaar weer gelukt! Omdat de Proloog van de Tour de France komend jaar in Monaco is, zullen wij 14 dagen op ongeveer 50 km afstand van dat mondaine ministaatje verblijven. In het plaatsje Lorgues, heerlijk in ons favoriete vakantiegebied Le Provence. Het huis van onze keuze was nog precies die 2 weken vrij die wij op het oog hadden. Op de dag van de Proloog (4 juli 2009) verblijven wij er al een week, zodat we die ochtend op tijd naar Monaco kunnen vertrekken. Het huis heeft een grote tuin met zwembad, een buitenkeuken en 4 slaapkamers en 2 badkamers zodat ook de overige leden van het gezelschap dat altijd met ons meereist naar de Tour voldoende plaats heeft. Zij komen een paar dagen na ons en gaan ook weer wat eerder weg. Zo wordt niet onze hele vakantie opgeslokt door de nobele wielersport. Natuurlijk is er wel een TV aanwezig in het vakantiehuis om de ontwikkelingen op de voet te volgen...

Het duurt nog héél lang voordat het juli 2009 is, dus ben ik ook vast wat andere dingen gaan plannen. Zoals een gezamenlijk uitje met vrienden naar een concert van Cuby & the Blizzards in april in 's-Hertogenbosch. Dan is het alweer voorjaar en hopen we op een beetje mooi weer, zodat we voorafgaand aan het concert een terrasje in Den Bosch kunnen meepikken. In ieder geval zullen we er zeker lekker kunnen eten in een van de vele restaurants die daar zijn.

Omdat we dit jaar eens wat anders willen met Oud en Nieuw dan Parijs, gaan we eind december naar Brussel. Geen idee hoe onze zuiderburen in hun hoofdstad de jaarwisseling vieren, maar we hebben er vast een luxe hotel geboekt. De rest gaan we gewoon beleven, we merken het vanzelf.

De zomertijd van 2008 hebben we gisteravond afgesloten met een feest ter ere van een kersverse 50-jarige, mijn broer. Voor die gelegenheid had hij een plaatselijk café in Deurne afgehuurd en mijn echtgenoot had speciaal voor hem een kleine quiz in elkaar gezet. Het was nog niet eenvoudig om de presentatie daarvan te realiseren, want de aanwezige beamer was niet goed aangesloten en er moest iemand voor van huis komen om dat in orde te maken. Uiteindelijk zaten alle snoertjes en stekkers op de juiste plaats en verscheen er beeld op het scherm! Zelfs de geluidsinstallatie deed het nog, zodat we ook de favoriete muziek van de jarige (AC/DC) hard het café in konden knallen. In 17 vragen leerden de verjaardagsgasten mijn broer beter kennen, de quiz vormde een aardige onderbreking van de avond.

Een avond vol spanning en een middagje jeugdsentiment

Zaterdag was er dan eindelijk de spannende avond waar we al wekenlang mee bezig waren. Zeventien opgaven hadden we voorbereid en achteraf bleek dat niet iedere opgave foutloos was. Helaas, maar voor de meeste deelnemers maakte dat niet erg veel verschil, want de oplossing was soms erg ver weg. Zoals gebruikelijk werden de verjaardagsgasten (de aanleiding voor deze jaarlijks terugkerende avond in oktober zijn 2 verjaardagen) in 6 groepen verdeeld en moest iedere groep in evenzoveel kamers 3 problemen oplossen. Behalve in de keuken, daar waren maar 2 opdrachten en bleef tijd over om koffie of thee te zetten. Voorbeelden van opgaven zijn bijvoorbeeld: zoek een bijpassende ansichtkaart bij diverse Zuid-Amerikaanse hoofdsteden of gebruik Google Earth om op verschillende toeristische attracties in Australië te bekijken of er ergens een letter te ontdekken is. Maar ook: maak een woord van de letters die in deze ijsblokken verstopt zitten (lekker kliederen in de berging!), leg de schilderijen bij de juiste musea op de kaart van Europa enz. De groep die als eerste met het gevonden wachtwoord van 17 letters op een bepaalde Hyvespagina inlogde, had gewonnen. Dat als eerste hadden we wel weg kunnen laten, want er was maar één groep die de juiste oplossing op tijd had gevonden. Wat heet op tijd trouwens, ze wisten al wat het moest worden toen ze nog maar net over de helft van de te maken opgaven waren!
Na afloop werd er nog lang en gezellig nagepraat, hopelijk kan het volgend jaar weer. Dat is een beetje afhankelijk van onze woonsituatie op dat moment, maar als we dan nog steeds in Mill wonen is er natuurlijk niks aan de hand.

Vanmiddag, maandag 20 oktober, waren we in Veldhoven voor de presentatie van het boek 'Verloren dorp - Het Zeelst van vroeger' van Thieu Vlemmix. Dat dorp is de geboorteplaats van mijn echtgenoot, zijn broers en zus en ook van zijn vader. Die laatste was een belangrijke inwoner van Zeelst, hij schreef zelfs het officieuze volkslied van dat dorp. Behalve daardoor, was hij in Zeelst ook bekend door het jeugdvakantiewerk en eerder was hij er politiek actief. Reden om een hoofdstuk van het boek aan hem - Piet Rijkers - te wijden. En daarom waren wij officieel uitgenodigd om bij de presentatie te zijn in de bibliotheek in Veldhoven (of eigenlijk in Zeelst, want Cobbeek is van oorsprong 'Zilsts').
De presentatie was onderdeel van een breder middagprogramma, georganiseerd door Vertelclub 'VerVe'. Er werden verhalen verteld rond de tentoonstelling over 2 markante onderwijzers uit Zeelst. De vertellers deden dat inderdaad met verve, alleen het idee om ook nog een verhaal te willen vertellen tussen de boekpresentatie en de gelegenheid om het boek aan te schaffen, was niet echt slim. De aandacht voor het, overigens erg leuke verhaal over kabouters, was miniem. De aanwezigen wilden eigenlijk alleen nog maar met elkaar herinneringen ophalen over Zeelst en met de auteur praten over zijn boek.
De bibliotheek in Veldhoven werd even overgenomen door de Zilster jeugd van toen, het was er gezellig!

Fondsen werven zonder grenzen?

Telefoongesprek donderdag 16 oktober:
"Met Riky Lievendag"
"Goedemiddag meneer..."

"Ik ben geen meneer hoor!"
"O mijn excuses mevrouw Rijkers."

"Mijn naam is ook niet mevrouw Rijkers."
"Nogmaals mijn excuses, want dan ben ik helemaal fout."

"U spreekt wel met huize Rijkers, maar ik vertelde u net dat ik Riky Lievendag heet. Toevallig ben ik wel met meneer Rijkers getrouwd, maar dat wil niet zeggen dat ik ook dezelfde naam heb."
"Daar heeft u helemaal gelijk in, nogmaals excuses. U spreekt met Artsen zonder Grenzen, klopt het dat u donateur bent van Artsen zonder Grenzen?"

"Ja, dat klopt inderdaad. Daar ben ik gisteren ook al over gebeld, maar komt u ter zake alstublieft."
"Zouden wij u mogen vragen om uw jaarlijkse bijdrage voortaan per maand te mogen ontvangen? Dat is voor ons overzichtelijker."

"Wij betalen blijkbaar een vast bedrag per jaar, dat kan heel goed zijn. Kunt u mij vertellen wat dat bedrag is?"
"Ja, dat is € 23. Wij vragen u nu om dat bedrag voortaan verdeeld over 12 maanden over te maken, wilt u dat?"

"Moet ik daar zelf nog iets voor doen, of kunt u dat direct regelen?"
"Nee, daar hoeft u niets voor te doen. Ik kan het direct in mijn computer aanpassen. Vindt u het goed dat we voortaan € 3 per maand van uw rekening af laten schrijven?"

"Volgens mij is 23:12 nog niet eens € 2 per maand, dus dat is het bedrag waarmee ik akkoord wil gaan."
"Zou het dan € 2,50 mogen zijn? Dat is namelijk het minimum bedrag voor automatische afschrijving?"

En toen werd ik boos. Als dit de nieuwe manier is om meer geld van de vaste donateurs los te peuteren, dan wil ik daar niet aan meedoen. Regelmatig worden we gebeld door allerlei Goede Doelen waar we al jaren een vast bedrag aan geven. Ze willen allemaal meer, maar AzG heeft volgens mij wel een hele brutale methode bedacht om dat voor elkaar te krijgen. Het gaat mij opeens niet meer om het goede doel en al helemaal niet om die paar centen, maar ik voel me zo niet erg serieus genomen.
Het telefoongesprek was daarmee snel afgelopen, het was € 2 per maand, of gewoon een jaarlijkse bijdrage. Op mijn uiterste voorstel heeft AzG het niet aan laten komen: "Als u een jaarlijks bedrag niet overzichtelijk genoeg vindt, dan wil ik ook wel stoppen met donateur zijn. Aan u de keus!"

Zondagmiddag achter mijn bureau

Mijn bureau is op dit moment geen goed visitekaartje voor mijn bedrijf. De stapels zijn de laatste weken gegroeid van redelijk overzichtelijk naar een hoge puinhoop. Wat zit daar allemaal wel niet tussen? Van alles! Zakelijke stukken, maar ook privé post die nog afgehandeld moet worden en heel veel voorbereidingswerk voor ons feest op zaterdagavond. Dat feest is dan ook vooral schuldig aan de enorme berg rommel en dan niet alleen op mijn bureau. Overal in huis liggen stapeltjes met van alles en nog wat, allemaal uiterst belangrijke onderdelen voor onze spannende oktoberavond. Wij verkneukelen ons al dagen bij het idee dat onze gasten weer de grootste moeite zullen hebben om de opdrachten tot een goed einde te brengen. Die voorpret is voor ons, het echte plezier voor de deelnemers aan het 'spel'. En de groep die als eerste de juiste oplossing heeft gevonden zal zaterdagavond nog wel even nagenieten!
Gelukkig zijn de meeste opdrachten nu bijna compleet en begint er weer ruimte voor ander werk op mijn bureau te ontstaan. Met een beetje geluk is het zaterdagavond zo leeg dat het gebruikt kan worden voor de spannende avond.

Volgende week weer een uitgebreider verhaal op deze plaats, daar heb ik nu even geen tijd voor!

Time flies

'Time flies and you are the pilot!' Dat staat op mijn kookwekker die al jaren aan mijn afzuigkap vastzit. Ik moet het al héél vaak gelezen hebben voordat ik het bewust gezien heb. Dat was pas een paar weken geleden en het voelde echt als een eye-opener (bah, wat veel Engels in deze Nederlandse weblog). We verzuchten allemaal wel eens dat de tijd als los zand door onze vingers glipt, maar dat je dat niet hoeft te laten gebeuren is iets wat we ons niet altijd realiseren. In de praktijk valt het ook niet mee om de leiding te houden over de stuurknuppel. We moeten met ons allen zo veel, zomaar eens een keer de andere kant op vliegen of even een tussenlanding maken, is er vaak niet bij.
Neem nou mezelf. Nadat ik vorige week zondagavond met het vliegtuig uit Zagreb landde op Düsseldorf (gelukkig was ik níet de piloot, want dan had ik waarschijnlijk nu niet dit stukje zitten schrijven...) en anderhalf uur later thuis de sleutel omdraaide, moest ik direct aan het werk. Vuilniszakken klaarmaken voor maandagochtend, de kat schreeuwde om aandacht en voer, de vieze was moest uit de koffers en in de machine, er lag post te wachten van een halve week en mijn mailbox wilde ook wel leeg.
Maandagochtend bleef het werktempo gewoon hoog. De hond moest uit het pension gehaald worden, de makelaar kwam langs met spullen voor de open dag, nieuwsberichten moesten op een klantenwebsite voordat het geen nieuws meer was, de kattenbak stonk, de keuken moest gedweild, de de de... Na maandag komt dinsdag, woensdag enz. Ik zal het jullie allemaal besparen, maar ik kan iedereen verzekeren: er was meer dan genoeg te doen en ik had nooit het idee dat ikzelf de piloot was. Werk moet gewoon gebeuren, dingen moeten gedaan worden. De hele week zat weer propvol, inclusief een feestje in Wageningen, de cursus boetseren in Cuijk, een leuke dag tussendoor als kleuterjuf op De Kameleon, Open Huizendag op zaterdag en op diezelfde avond nog een verjaardagsvisite. De zondag ging helemaal op aan de voorbereiding van ons komende spannende oktoberfeest terwijl het buiten regende dat het goot. Dat had op zich iets heel knus, om binnen samen bezig te zijn met iets gezelligs terwijl buiten de straten blank staan. Tijd voor deze weblog was er gisteren dus ook al niet.
Maar gelukkig speelt tegenwoordig af en toe toch die Engelse wijsheid door mijn hoofd. En dan kan ik zomaar tussen alle drukte door even lekker wegdromen, of ik ga tussen de buien door het gras maaien, of ik laat de hond een keer extra uit. Niemand die er last van heeft en werken kan altijd nog.

Mill - Cuijk - Zagreb

Deze week is de cursus modelboetseren in Cuijk ook weer begonnen. Met een nieuwe docent, want Marcel Joosen 'viert' zijn pensioen in Frankrijk. Jos Willems, 'de nieuwe', is heel anders dan Marcel en daardoor zal het dit jaar waarschijnlijk een heel andere cursus worden dan vorig jaar. Maar voor iemand die alles nog moet leren op het gebied van model- en portretboetseren is dat helemaal niet erg. Ik leer gewoon overal nog van.Na de cursus zat er potverdorie ook nog een parkeerbon onder mijn ruitenwisser, ik had weliswaar de parkeerschijf wel zichtbaar in de auto liggen, maar had de tijd niet goed ingesteld. Nog niet wakker zeker toen ik i.p.v. de aankomsttijd de vertrektijd (net zoals bij de parkeerautomaat dus) had ingesteld. Dat is dan € 60 alstublieft, dankjewel!

Na de cursus was het rennen geblazen, want diezelfde donderdagmiddag vertrokken wij voor een paar dagen naar Zagreb. Daar zit ik nu in een poepsjiek hotel het begin van dit stuk te typen. We kwamen aan toen het al donker was, dus nog niks van Kroatië en deze stad gezien. Morgen vertel ik er meer over, net zoals over de persconferentie en het bezoek aan de universiteit van Zagreb. Tot dan.

De hele vrijdag druk bezig geweest met 'Vitality', eerst vanochtend om 11 uur een persconferentie in de medische faculteit en daarna om 13.00 uur een lezing voor de Zagrebse kinderartsen in de pediatrische kliniek. Bij de persconferentie was Ger de laatste van 5 sprekers en was het (Engelse) verhaal waarschijnlijk net iets te moeilijk voor de paar Kroatische journalisten die de moeite namen om te blijven. Bij de kinderartsen was hij de enige spreker en was de respons geweldig. Hoofd van de kinderartsen Milosovic, een goeiige, vriendelijke dokter (what's in a name...), stond aanvankelijk wat sceptisch tegenover het gebruik en vooral het voorschrijven van probiotica, maar werd steeds enthousiaster. De lezing duurde daarom ruim een uur en daarna was het nog moeilijk weg komen, want er werd nog lang nagepraat. Eenmaal terug in het hotel hebben we nog even wat in de lobby gedronken en zijn toen voor een snel eerste, toeristisch bezoek naar het centrum gewandeld. Helaas was het weer somber en de meeste inwoners van Zagreb lijken dat ook te zijn. Je ziet hier niet veel vrolijke gezichten, het leven lijkt hier moeilijk. Vanavond gaan we met z'n allen eten en daarom moeten we zo meteen weer verzamelen in de lobby. Hoogste tijd om me om te gaan kleden.

Gisteravond in een echt Kroatisch reataurant gegeten waar we gerechten moesten kiezen van een voor ons onbegrijpelijk menu. Gelukkig zaten er ook echte Kroatiërs bij ons aan tafel, dat hielp gelukkig enorm. Zo konden we ook van verschillende gerechten proeven zonder dat we alles zelf moesten bestellen. Volgens Branko Papa moet strukli op de Werelderfgoedlijst van Unesco worden opgenomen, want dat is volgens hem het meest authentieke gerecht van Kroatië. Lekker was het in ieder geval wel, een soort ravioli met veel kaas. Ook aten we erg sterke worst (kulen), speciaal brood, everzwijn, hele zoute aardappels en sommige van ons eindigden met een bord vol pannenkoeken (palacinka). Allemaal behoorlijk zware kost en vanavond gaan we dus weer in een (ander) origineel Kroatisch restaurant eten.

Vanochtend moesten we alweer vroeg op, want om half 9 stond er een taxi voor ons klaar om ons naar de universiteit te brengen. Daar was het symposium van Vitality waar Ger 2 keer moest spreken. Verder sprak professor Krejs uit het Oostenrijkse Graz, professor Branko Papa uit Zagreb, dr. Steyer uit Graz, een plaatselijke arts (Aleksander Soltysik) en eveneens uit Graz Frau Magister Apothekerin Anita Frauwallner. Na afloop ontstond er nogal wat discussie (in het Kroatisch) waarvan wij alleen de woorden 'probijotika', 'antibijotika', 'preventiva' en 'curativa' opvingen. Omdat de voorzitter (Papa) het moeilijk vond om de vraag te beantwoorden, 'mocht' Ger dat doen. Daar was hij niet heel erg blij mee, maar omdat hij natuurlijk niks van de hele discussie verstaan had, kon hij gewoon een 'eigen' zegje doen en de gemoederen waren gesust. Het is ontzettend moeilijk om het Kroatisch te verstaan, de mensen praten hier allemaal nogal toonloos en aan de gezichtsuitdrukking is ook helemaal niks af te lezen. Iedereen kijkt een beetje bozig, ook op straat zie je niet veel mensen lachen. Echt een vrolijke boel is het hier niet. Gelukkig zijn er ook uitzonderingen op deze regel en hebben wij toch veel plezier met Branko Papa, zijn vrouw Romana en met Bruno en Simone Krnjak. Aan het einde van alle lezingen was er nog een uitgebreid lunchbuffet (natuurlijk weer met strukli) en daarna zijn we naar het hotel gelopen. Bergaf was dat prima te doen. Toen we eindelijk zover waren dat we nog even wat wilden winkelen in het centrum, bleek dat we al veel te laat waren. De winkels sluiten hier op zaterdag al om 3 uur! Zagreb is dan wel de hoofdstad van dit land, maar er is niet heel veel te zien of te doen. We hebben dus nog maar ergens een pivo (biertje) gedronken en zijn weer teruggewandeld. Over een uurtje moeten we weer klaarstaan voor het diner vanavond, dus was er mooi even tijd om dit verhaal af te maken. Morgenochtend gaan we nog met Anita naar de dagelijkse versmarkt en 's middags vliegen we (via München) weer terug naar Düsseldorf.

Balade Gourmande

Dit weekend waren we met de hele familie in de Ardennen. Eens per jaar, altijd het derde weekend van september, organiseren we een familieweekend en we trekken dan vanaf vrijdagavond t/m zondagmiddag met elkaar op.
We doen niet álles samen, soms ontstaan er spontaan groepjes die iets met elkaar gaan doen. Op vrijdagavond komt iedereen binnendruppelen, we doen dan ook niet veel meer dan genieten van elkaars gezelschap, traditionele soep met aardappelsalade eten en Belgisch bier drinken. Dit jaar hadden we voor het eerst geen aparte huisjes per gezin, maar 2 grote huizen met veel slaapkamers en badkamers. De grootste keuken hadden we als centrale plaats bestempeld, maar als het even kon zaten we buiten in de zon. Mét jas of dik vest aan, want alhoewel erg zonnig was het niet bijzonder warm.
Op zaterdagochtend zaten de neven en nichtjes gezellig aan de grote tafel buiten te Monopoliën, een prima manier om de familiebanden te verstevigen! Er werd afgesproken dat er een groep zou gaan fietsen - mountainbiken - en een andere groep ging een balletje slaan op de golfbaan in Durbuy. Verder werd er door sommigen gewandeld, alles alleen maar voor de gezelligheid. 's Avonds was het natuurlijk tijd voor een grote barbecue. Ook dat is traditie, zeker als we in België zijn want daar kun je van die héérlijke dingen kopen. Dat hadden we eerder op de dag dan ook uitgebreid gedaan bij de GB in Bastogne, je kijkt je ogen uit in deze supermarkt met grote versafdelingen en veel bijzondere artikelen. Na de barbecue was het tijd voor de muziekquiz, net zoals vorig jaar ging het deze keer weer om de oe, o of a. Van 24 muziekfragmenten die midden in een nummer stopten, moest bepaald worden met welke klinker verder werd gezongen. Niemand had ze allemaal goed, het was weer behoorlijk pittig! Gezelligheid kent geen tijd en het werd dan ook behoorlijk laat op die zaterdagavond.
Op zondagmorgen werd er door de meesten dan ook wat langer geslapen, maar om een uur of 10 zaten we toch weer met een groot gezelschap in de zon aan de koffie. Enkele familieleden waren in Bastogne naar de 'Brocante' waar ze een jarenzestig pickupje scoorden dat het nog prima deed. De Monopoliërs wilden deze dag wel midget-golfen en moesten daarvoor naar Houffalize. Wij (echtgenoot en ik) besloten ook naar die plaats te gaan om deel te nemen aan de 'Balade Gourmande', een stevige wandeling van 8 km die 5 keer onderbroken werd voor evenzoveel gangen van een heerlijke lunch. We begonnen met een apéritief met een glaasje Chouffe waarna we de eerste etappe gingen lopen. Die eindigde bij een verzorgingshuis waar we verwend werden met heerlijke paté en een glas Rioja. Vervolgens was de afstand wat langer, we liepen naar de camping 'Le Viaduct' waar we soep met brood kregen en een glas witte wijn. De drank kregen we steeds in ons eigen glas dat met een touwtje om onze nek hing. Daaraan herkende je onderweg gemakkelijk de andere deelnemers aan de balade. De vierde gang was in het restaurant van een groot recreatie- en congrescentrum, we kregen daar een (te) vol bord met pasta, wildragoût en broccoli met wéér een glas Rioja. Omdat we het toch wel erg veel alcohol in korte tijd vonden, dronken we er een glas fris bij. De laatste etappe was behoorlijk pittig met smalle paadjes waarover ook nog een minirivier stroomde. Oppassen dus dat je niet onderuit ging. Bij een prachtig woonhuis, eigenlijk een soort klein kasteeltje, stond een kaasbordje met druiven en sla klaar met, jawel, alwéér een glas Rioja. Het was erg leuk om deze wandeling te doen, maar na het laatste bordje waren we toch blij dat we klaar waren. Ondanks de wandeling van 8 km vonden wij namelijk dat we toch wel erg uitgebreid geluncht hadden. 'Thuis' zaten onze kinderen op ons te wachten, ze hadden zelfs alles al keurig opgeruimd. De rest van de familie was al naar huis vertrokken.
Omdat ze bij de midget-golf baan 5 minuten voordat die dicht ging aankwamen, mochten ze niet meer spelen en waren ze al lang terug bij het huis in Bourcy. We hebben nog samen koffie gedronken, alles ingepakt en toen was het ook voor ons tijd om weer naar Nederland te rijden. Wat ons betreft doen we volgend jaar weer de Ardennen!
Voor foto's van de 'Balade Gourmande', klik hier.

De wereld draait door

Vorige week zaten we nog in grote onzekerheid, maar nu bevinden we ons weer aan de zonnige kant van het leven. Je hoort het vaker zeggen: "Wat kan er in een week toch veel gebeuren". Een cliché dat zo waar is als het maar zijn kan.

Na de hectiek van verpletterende diagnose, ziekenhuisopname en operatie volgden een paar spannende dagen. Maar gelukkig waren alle uitslagen goed en langzamerhand komen wij weer met beide benen op de grond terecht. Natuurlijk is het nog niet voorbij, maar ons kind heeft veel geluk gehad en wordt de komende jaren streng onder controle gehouden. En daar moet je gewoon mee verder, bijna alsof er niets gebeurd is. De wereld draait door.

Met vooruitziende blik zijn we deze week daarom heel druk geweest met de voorbereidingen van de 'oktoberverjaardagen'. Trouwe lezers van dit blog weten dat wij in oktober altijd een 'spannende avond' organiseren - dit jaar voor de 4^de keer alweer - met moeilijke vragen en opdrachten. De eerste keer was het nog een kloon van het spel Cluedo, het wordt echter steeds moeilijker om origineel voor den dag te komen. Maar al doende komen de ideeën vanzelf en dit weekend waren we zover dat de eerste uitnodigingen de deur uit konden. Spannend. (Voor een terugblik op vorige keren, klik op 2005, 2006 en 2007.)

Deze maand hebben we nog een paar leuke trips in het vooruitzicht. Volgend weekend gaan we weer op familieweekend, dit keer naar Bastogne waar we 2 grote huizen op een eigen terrein hebben gehuurd. De foto's ervan zien er goed uit en we hebben er allemaal weer veel zin in. Ik kom er zeker op terug.

Het weekend daarop zitten we in Zagreb in Kroatië. Op uitnodiging van Allergosan zijn wij daar een paar dagen te gast. Het moet er erg mooi zijn, dus ook dat is een leuk vooruitzicht.

Mogen we deze week svp overslaan?

Als het mogelijk zou zijn om één week van je leven zelf in te vullen, dan zouden de afgelopen 7 dagen daarvoor wel in aanmerking komen. De eerste paar dagen van de week was er niks aan de hand. Gewoon werken, auto naar de garage, vertegenwoordiger op bezoek en meer van die dingen die de tijd voorbij laten gaan. Maar op woensdag stond voor ons de wereld even stil. Onze oudste zoon belde na een spoedbezoek aan huisarts en ziekenhuis met een overdonderende mededeling. De volgende dag zou hij opgenomen en meteen geopereerd worden. Dagelijks wordt bij tientallen Nederlanders de diagnose kanker gesteld, maar als het opeens je eigen kind betreft, weet je even niet waar je het zoeken moet. Je staat machteloos en kunt helemaal niks doen. Zo zaten wij dus op donderdag met het hele gezin in het ziekenhuis opgewekt aan het bed van ons kind en spraken elkaar moed in. De eerste uitslagen zijn in ieder geval gunstig: de operatie is heel goed gegaan en de bloedwaarden zijn goed. En zoals het tegenwoordig in ziekenhuizen gaat: één dag na de operatie - op vrijdag - mag de patiënt alweer naar huis. Zijn eigen huis welteverstaan, dat betekent voor ons als ouders even een stapje terug. Wij gingen ook naar huis en besteedden de zaterdag allebei op onze eigen manier.
Voor mij stond er voor zaterdag al een dag 's-Hertogenbosch op het programma - nog een cadeau voor mijn verjaardag - en er was geen enkele reden om dat uit of af te stellen. Integendeel, zo'n dag geeft precies de afleiding die nodig is en omdat ik met een hele goede vriendin ging, kon ik er naar believen wel of niet over praten.
Wij begonnen ons bezoek met een Bossche Bol bij Jan de Groot, een stevige ondergrond voor onze wandeltocht door de Brabantse hoofdstad die hopelijk binnen niet al te lange tijd onze nieuwe woonplaats wordt. Met het oog op die laatste bestemming hebben wij ongeveer 5 potentiële huizen bekeken, tot nu toe komen ze allemaal in aanmerking. De ene was nog mooier dan de andere. Het bleef bij een bezichtiging van de buitenkant, de binnenkant komt pas aan de beurt als we ons huis in Mill hebben verkocht.
Behalve veel gewandeld, hebben we ook een boottocht over de Binnendieze gemaakt. Een hele andere manier om historisch Den Bosch te bekijken. Op sommige plaatsen voeren we zelfs onder gebouwen en straten door, bijvoorbeeld onder het Stadhuis en de Vughterstraat. We kregen uitleg van een fantastische gids, haar verhaal over de geschiedenis van Den Bosch was fascinerend met veel informatie en nooit saai. We troffen het met het weer en konden daarom overdag ook regelmatig op een terras neerstijken voor koffie of wat sterkers. 's Avonds hebben we nog heerlijk gegeten bij de 4 Azen in de Vughterstraat. Het leek een onbezorgde dag en als de zorgen af en toe toch de kop opstaken, bood de mobiele telefoon uitkomst en kon ik even contact met mijn zoon hebben. Die overigens blij was dat hij gewoon thuis op zijn eigen bank kon slapen wanneer hij daar zin in had. Er werd goed voor hem gezorgd, verzekerde hij me.
Vandaag toch maar naar Utrecht gereden om ons daarvan zelf te overtuigen. Morgenochtend vroeg moet hij weer de ziekenhuismolen in: hij wordt dan om 8 uur verwacht voor een CT-scan. Daarna wordt het een paar dagen afwachten tot we de uitslag krijgen. We hopen natuurlijk allemaal dat alleen de operatie voldoende was en dat er geen nabehandeling nodig is. Maar als ik de tijd deze week zelf had mogen invullen, zou ik op zijn minst afgelopen woensdag liever voor een onschuldigere diagnose hebben gekozen.