Den Bosch - Kiev - Mill - Den Bosch

Het was een rare week waarin we weinig thuis waren. Nog maar net terug uit Istanbul, stond er alweer een trip naar Kiev op het programma - eigenlijk Kyiv, daarover later meer. Maar op dinsdag gingen we eerst nog naar 's-Hertogenbosch om van de jubileumvoorstelling van Gerard van Maasakkers - 30 jaar in het vak - te genieten.
Een optreden van Van Maasakkers is altijd de moeite waard om bij te wonen. Zijn teksten zijn ook uit mijn leven gegrepen en met zijn stem maakt hij ware pareltjes van zijn liedjes. Kleine liedjes over dagelijkse dingen en gezongen verhalen over persoonlijke vreugde en verdriet. Hij weet mensen te raken. In zijn jubileumconcert zingt hij zowel oud als nieuwer werk, het was een mooie afspiegeling van zijn 30 jarige zangcarrière.
Ik schreef al vaker over deze Brabander op mijn weblog, voor impressies en muziekfragmenten klik hier.

Op woensdagochtend vertrokken we al vroeg naar Düsseldorf om het vliegtuig naar Kiev te kunnen halen. Geconfronteerd met meer files dan we verwacht hadden, haalden we het maar net. Terwijl ik alvast ging inchecken, probeerde Ger de auto nog ergens kwijt te raken zodat we daarna alleen nog maar de bagage hoefden af te geven. Het voordeel van zo laat arriveren op het vliegveld is dat je nergens meer lang hoeft te wachten, een nadeel is dat je voor vertrek al een hoop stress te verwerken hebt. Omdat we zo laat waren, konden we ook niet meer naast elkaar zitten maar verder verliep de reis zonder problemen. Na ruim 2½ uur vliegen landden we in Київ (spreek uit Kyiv). In feite gebruiken wij hier de Russische benaming voor de stad: Киев (spreek uit Kiejev). In het Oekraïens is het dus Kyiv. Het is een enorme stad die door de rivier de Dnjepr (Oekraïens: Дніпро/Dnipro; Russisch: Днепр/Dnepr) in tweeën verdeeld wordt. Een vlak gedeelte dat vooral Russisch is en het gedeelte van de stad dat op 7 heuvelen gebouwd is en Oekraïens georiënteerd is. De officiële taal is Oekraïens, alhoewel alle inwoners Russisch spreken. Voor ons was er geen verschil te horen in deze talen, soms wel te zien.
We werden opgewacht door Dmytro Gavrylenko die ons gelukkig meteen herkende, want we zagen nergens iemand met een bord waarop 'Dr. Rijkers' stond. Hij had op de website van Ger gekeken op wie hij moest letten, heel attent!
Onze eerste bestemming was het President Hotel (Президент Готель), zodat we onze bagage kwijt konden voordat we de stad gingen bezichtigen. Dmytro stelde een strak schema voor, maar omdat we maar zo kort in zijn stad zouden verblijven, waren we het daar volkomen mee eens. Wat ons als eerste opviel, was de hoeveelheid auto's die schijnbaar zonder enige verkeersregels hun weg zochten. Dmytro vertelde echter dat de regels vrij duidelijk waren, maar dat het in het centrum altijd zo druk was. We begonnen onze citytour met een rit langs het Vrijheidsplein, daar was het echter zo druk dat het onmogelijk was om te parkeren. Verderop kon dat wel, zodat we het Presidentieel paleis en daartegenover het bijzondere bouwwerk van architect Vladislav Gordetsky, de ‘Gaudí van Kyiv’ konden bewonderen. Dit huis met zijn bijzondere afbeeldingen van kikkers, neushoorns, olifanten en andere wezens, zou niet misstaan hebben tegen de St. Jan van Den Bosch aan! Het grootste gedeelte van de rondleiding brachten we door bij het 'Holenklooster' (Pechersk Lavra), dat werkelijk onvoorstelbaar mooi is. Dmytro bleek een vroom mens en hij vertelde dat hij hier bijna ieder weekend met zijn vrouw en zoon was te vinden. De vredige stilte die er hing, was zelfs voor ongelovigen zoals wij een heel bijzondere ervaring.
Omdat we hier zo lang bleven hangen, was er nog maar weinig tijd om meer van de stad te zien. Gelukkig konden we nog wel naar de St. Andrieskathedraal die hoog boven Podil (het Montmartre van Kyiv) uittorent. Binnen was het een kleurenpracht van orthodoxe ikonen, maar helaas mocht er niet gefotografeerd worden. Ook de priesters die op de achtergrond a capella zongen, mochten we niet filmen. Jammer, maar begrijpelijk.
Onder aan de heuvel waarop de kathedraal staat, had Dmytro een restaurant (Ресторан) besproken. Daar maakten wij kennis met de echte Oekraïense keuken: Varenyky (gevulde deegwaren), borshch (borsjt) en natuurlijk de onvermijdelijke wodka. Écht Oekraïens, of misschien typisch iets van Kyiv - dat werd me niet helemaal duidelijk - is de wodka met mierikswortel en honing. En dan zóveel mierikswortel dat je er tranen van in de ogen krijgt en bijna vergeet dat het drankje ook sterk alcoholisch is! De wodka wordt per karaf aan tafel geserveerd en als je het waagt je glaasje direct achterover te kiepen (wat natuurlijk wel wordt aangeraden) meteen weer bijgevuld. Over het algemeen zijn de gerechten stevig te noemen, met veel vet en grote porties. Niks verfijnde keuken en kleine hapjes, gewoon dooreten...
Na het diner was het eindelijk tijd om te werken. In het hotel hebben Ger en Dmytro de presentatie voor de volgende dag doorgenomen en heb ik me op mijn gemaakte foto's gestort. Zie voor het resultaat het album:

Kiev

Op donderdag hadden we genoeg tijd om het rustig aan te doen, want Dmytro kwam ons pas om 10 uur halen om naar het congres 'Men & Medicine' te gaan. Aan de buitenkant zag het gebouw er heel modern uit, maar binnen bleek dat een illusie. Een oude donkere zaal met versleten stoelen, we hadden voor het eerst het idee dat we in een voormalig oostblokland waren. Voordat Ger aan de beurt was, waren er 2 presentaties in het Russisch. Voor ons dus niet te volgen, af en toe hoorden we een bekend woord zoals interferon en hepatitis. Ook de dia's boden geen uitkomst, want die waren allemaal in Cyrillisch schrift. De presentatie van Ger werd simultaan in het Russisch vertaald door Dmytro en de dia's waren allemaal al eerder in het Cyrillisch bewerkt. Op mijn laptopje kon ik het een en ander bijhouden door goed naar Ger te luisteren en natuurlijk kende ik de presentatie in grote lijnen uit mijn hoofd. Er konden helaas geen vragen gesteld worden, die zouden allemaal later schriftelijk afgehandeld worden. Jammer, want we zagen dat er wel toehoorders in het publiek zaten die meteen wilden reageren. Volgens Dmytro waren de reacties heel positief en hij wil ons graag nog een keer uitnodigen voor een langer verblijf. We wachten het maar af, we zouden het wel leuk vinden om nog eens naar Kyiv terug te keren.

Vandaag, zaterdag, is het Open Huizendag van de NVM en ook wij doen mee omdat je alles moet proberen om je huis te verkopen. Het begon om 11 uur en ik zit nu al ruim 2 uur te wachten op de eerste belangstellende... Er heeft zich nog niemand gemeld en ik verwacht er ook niks meer van. Het regent buiten dat het giet, dat helpt ook niet echt mee en bovendien ligt de huizenmarkt nog steeds zo goed als stil. Voorlopig komen deze stukjes dus nog wel uit Mill, we zullen geduld moeten hebben. (Belangstelling?) Maar direct na 2 uur (als de Open Huizendag officieel is afgelopen) gaan wij nog snel even naar Den Bosch om er vast even te kunnen genieten van onze toekomstige woonplaats.

Dag Leo, ik wilde je vertellen over Spinvis en Booker T

Weer helemaal terug in Nederland was ik, toen ik maandag in de krant een bekende naam bij de overlijdensberichten zag staan: Leo Pennings. Een bekende naam omdat ik de overledene wél en tegelijkertijd ook niet kende. Ik heb hem nooit in levende lijve gezien, maar mag toch stellen dat ik deze man persoonlijk wel goed kende. Vanaf december hadden wij veelvuldig mailcontact over alles wat ons dagelijks bezighield. Hij was een paar jaar ouder dan ik, maar in veel opzichten hadden wij een vergelijkbaar leven geleid. We hielden van dezelfde dingen, kwamen allebei uit een klein dorp in de Peel, hadden dezelfde opleiding gedaan in Eindhoven en waren als jong volwassenen uit Brabant vertrokken. We schreven hierover met elkaar, maar ook over de dingen die ons nu bezighielden. Over lekker eten, over muziek, over literatuur, over reizen, kortom over de mooie dingen van het leven. In korte tijd leerde ik hem kennen als een aardige vriend en kreeg ik het gevoel dat dat wederzijds was. Zijn laatste mail sloot hij af met de zin: "In de tijden tussen jouw en mijn mailtjes, denk ik soms, dat moet ik aan Riky vertellen, maar dan ben ik het later weer kwijt of komen er andere dingen voor in de plaats." Ik zal zijn uitgebreide mails erg missen.
Waar ik hém graag over had willen vertellen zijn de concerten waar we deze week geweest zijn.



Woensdag zagen we in het Koningstheater in 's-Hertogenbosch hoe Spinvis 'Op z'n eentje' de zaal helemaal vulde met zijn 'KamerMuziek'. Op het podium staan weliswaar videoschermen waar af en toe 'versterking' op te zien is, maar vaak ook gewoon Spinvis zelf. Hij begint zijn voorstelling met het maken van samples, die hij aan elkaar breit in loops en vervolgens gebruikt als achtergrond voor zijn liedjes met poëtische teksten. Oude, bekende nummers klinken absoluut anders als de achtergrondmuziek ter plekke gemaakt wordt. De rust die Spinvis uitstraalt en de perfecte timing waarmee hij zijn nummers brengt, houden de aandacht van het publiek volledig vast. De artiesten op de videoschermen (o.a. Hans Dagelet op trompet, Simon Vinkenoog die eigen dichtregels declameert en Saartje van Camp op cello) spelen mee alsof ze live aanwezig zijn. Er is er maar één die die illusie in stand kan houden en dat is Spinvis zelf die het écht 'op z'n eentje' doet, en dat doet hij heel erg goed!

Vrijdag gingen we naar een concert in de Effenaar in Eindhoven waar we heel lang naar uitgekeken hadden, namelijk naar Booker T en zijn MG's. Ooit waren zij de eerste band in de Verenigde Staten waarin zwarte en blanke muzikanten samenspeelden. Ze zijn beroemd geworden met hun hits 'Time is Tight' en 'Green Onions', maar als begeleidingsband van o.a. Otis Redding en Rufus Thomas speelden ze een aardige noot mee in de Memphis Soul scene. Van de oorspronkelijke bezetting zijn alleen Booker T Jones (toetsen) en Steve Cropper (gitaar) nog over, maar ook Donald 'Duck' Dunn die al sinds 1965 de bassist is, mag je bijna een oorspronkelijk lid van deze band noemen. De drummer in de Effenaar was Steve Potts, neef van de oorspronkelijke drummer Al Jackson die in 1975 vermoord werd.
Het is toch een belevenis om zulke grootheden uit de Soulmuziek live te zien en te horen. Toen wij enkele jaren geleden in Memphis in het Stax-museum waren, zagen we daar een filmpje waarin Booker T en Steve Cropper vertelden over hun éérste Europese toernee in 1967. Hoe verbaasd ze waren dat er blánken naar hun soulmuziek kwamen luisteren en hoe ze van ieder moment wilden genieten (Booker T beweerde op die film zelfs dat ze 3 weken niet hadden geslapen...) omdat ze dachten dat ze nóóit meer in Europa zouden komen. Gelukkig is die verwachting niet uitgekomen en treden ze zelfs nu ze al de pensioenleeftijd hebben bereikt, nog graag op. Maar niet te lang, want na een uur is het gedaan. Met een geweldige uitvoering van 'Time is tight' wordt het concert afgesloten. Na een kleine handtekeningensessie voor de mensen die zo slim waren om hun platenhoezen mee te nemen, kwam er echter toch nog een toegift: Groovin', een mooi einde van een nostalgische avond.




En voor ik het vergeet, wij zijn voorafgaand aan het concert níet wezen eten bij Tortilla's in de Dommelstraat in Eindhoven. Op tijd gereserveerd en bij aankomst gezegd dat we om 8 uur weg wilden ivm het concert in de Effenaar, hadden wij er alle vertrouwen in dat we lekker gingen eten. Maar bij de drankjes ging het al mis, daar moesten we al achteraan om allemaal wat te drinken te krijgen. Vervolgens hebben wij meer dan een half uur op onze bestelling zitten wachten, terwijl we overal heerlijke gerechten langs zagen komen voor mensen die ruim na ons binnenkwamen. Omdat we wel in de gaten hadden dat er iets niet helemaal goed ging, waarschuwden we de serveerster dat het toch wel erg lang duurde. Dat hielp niet echt en om 10 voor 8 (na 50 minuten wachten) hebben we onze drankjes afgerekend en zijn we gegaan. Volgens de bediening - sorry, sorry - kwam ons eten er nét aan, ik hoop dat ze er van gesmuld hebben.... Wij gingen met een lege maag naar de Effenaar, maar gelukkig waren ze daar in het café zo aardig om ons snel van wat brood met tappenade te voorzien, zodat we in ieder geval niet afgeleid werden door gerommel in onze hongerige buiken.

Istanbul is top

Vorige week kwam ik na ruim 3 uur vliegen in een totaal andere wereld terecht. Alhoewel Istanbul een moderne stad is waar je alles kunt vinden wat iedere grote stad ter wereld te bieden heeft, is het tegelijkertijd een plaats uit een sprookje. De moskeeën en minaretten aan de horizon zijn niet te tellen en zelfs met het druilerige weer dat wij er hadden, zie je overal kleur en klatergoud. Je kunt je er helemaal in onderdompelen en heb je even geen zin in straatverkopers, bazaar en afdingen dan zoek je je heil op de heuvel van Pera waar je je in de verkeersvrije winkelstraat Istiklal Caddesi helemaal suf kunt shoppen in moderne winkels.
Mijn start in deze stad uit 1001-nacht verliep niet helemaal vlot. De KLM bracht ons er weliswaar zonder problemen heen, maar na het visum en de paspoortcontrole werden we al opgewacht door een medewerkster van Atatürk die een lijstje met ongeveer 25 passagiers had waarvan de bagage niet was meegekomen. Ook mijn tas was er niet bij. Dat was dus eerst formulieren invullen temidden van verhitte landgenoten en daarna zonder bagage naar het hotel. Daar arriveerden we om ongeveer half 4 's middags en pas de volgende morgen om half 11 werd mijn bagage daar alsnog afgeleverd. Een beetje onhandig en op het moment zelfs heel erg vervelend, maar natuurlijk niet onoverkomelijk. Achteraf is dat trouwens gemakkelijk praten, want alles is gewoon goed gekomen.
In een week Istanbul kun je heel veel doen, maar in deze stad kom je volgens mij altijd tijd tekort. Alleen al de wijk Sultanahmet - waar ons hotel vlakbij het Topkapi-paleis, de Haghia Sofia en de Blauwe Moskee stond - biedt genoeg voor meer dan een week. In de Kapali Çarsi (overdekte bazaar) met duizenden winkeltjes kun je gemakkelijk een paar dagen doorbrengen en de Egyptische Bazaar (Misir Çarsisi), ook wel Kruidenbazaar genoemd, is een feest voor de zintuigen. De oversteek naar Pera over de Galatabrug is een leuke wandeling. De vissers van Geert Mak staan zij aan zij om zoveel mogelijk sardines te vangen, een mooi gezicht dat lijnenspel van al die hengels. Op de benedenverdieping van de brug zijn tal van restaurantjes en overal is bedrijvigheid. Begin maart wordt Istanbul nog niet overspoeld door toeristen - helaas wel door de regen - en dat maakt het extra leuk. Dat bleek ook in de Haghia Sofia en het Topkapi-paleis, nu was er ruimte genoeg om veel foto's te nemen en kon je alles op je gemak bekijken.
Eten kun je in Istanbul de hele dag. Erg aan te raden zijn de stalletjes langs de straat waar je voor 2 Turkse Lira (ongeveer € 0,90) vers geperst sap van sinaasappels of granaatappels kunt kopen. Als je echt heel goedkoop wilt eten dan zijn de hele kleine restaurantjes waar eigenlijk alleen Turken eten aan te raden. Er wordt geen alcohol geschonken, wel heel veel Turkse thee en de sardines krijg je er gratis bij. Voor lekkere linzensoep - echt overal iedere dag de 'soep van de dag' - en een bord met kebab, brood en aardappels betaal je voor 2 personen ongeveer 30 Turkse Lira. Je moet dan wel voor lief nemen dat je als duidelijk niet Turkse vrouwen een bezienswaardigheid bent, maar de meeste Turkse mannen zijn heel vriendelijk en attent zonder vervelend te worden.
Ook een aanrader is een bezoek aan een voorstelling van 'De draaiende derwisjen van Istanbul' op Sufi-muziek. Het is even wennen aan de zang en de klank van de instrumenten, maar het totaal van deze show maakt uiteindelijk behoorlijk veel indruk.

Klik hieronder op het fotoalbum voor mijn indruk van Istanbul.

Istanbul maart 2009

Groeten uit Istanbul

Deze week ben ik in Istanbul, het is er prachtig alhoewel het weer nog niet echt meewerkt. De vlucht verliep prima, wij kwamen gisteren veilig aan - onze koffers helaas niet. Die bleven in Amsterdam om de een of andere duistere reden en kwamen pas vandaag - op verschillende tijden zelfs - hier aan. Volgende week meer foto's!

Verhuizen

Deze week stond helemaal in het teken van verhuizen. Helaas betekent dat niet dat wij ons huis verkocht hebben. Wij wonen nog steeds in Mill en wachten geduldig tot we daadwerkelijk van huis kunnen wisselen. Dan moeten we eerst onze huidige woning verkocht hebben en dat verloopt nog niet voorspoedig. Maar in de afgelopen 14 dagen heb ik toch 3 verhuizingen achter de rug, vanwaar deze week 2. De eerste twee verhuizingen waren zogenaamde virtuele verhuizingen. Ik hoefde helemaal niks in te pakken, geen dozen en meubels te versjouwen en er was absoluut geen rommel op te ruimen. Ook de kosten vielen verschrikkelijk mee, alles bij elkaar waren die hooguit € 75,-! Ik kon ze dan ook helemaal zelf vanachter mijn pc regelen. Ik was als het ware mijn eigen erkende verhuizer! Hoe dat zo kwam?

Al enige tijd was ik van plan om twee domeinnamen die ik in mijn bezit heb en die bij twee verschillende - veel te dure - providers ondergebracht waren te verhuizen. Ten eerste vanwege de kosten omdat ik inmiddels goedkopere ervaringen had met andere domeinen, maar zeker niet in de laatste plaats omdat ik de hoeveelheid spam die ik via de mail met die domeinnamen binnenkreeg behoorlijk zat was. Bij de goedkopere provider van mijn andere domeinnamen had ik daar absoluut geen last van en bovendien kon ik daar zelf veel meer regelen zonder dat ik daar extra voor hoefde te betalen. Ik begon 2 weken geleden met mijn zakelijke domein www.tekst-etcetera.nl te verhuizen en dat was - met behoud van e-mail - binnen 24 uur geregeld. Vanaf het moment van die verhuizing komt er nauwelijks nog spam binnen, ook dat gedeelte beviel me wel. Tien dagen geleden zette ik daarom ook de verhuizing van www.lievendag.nl in gang. Dit had wat meer voeten in de aarde, want dat domein moest eerst officieel van eigenaar veranderen voordat ik het kon verhuizen. In de tijd dat ik lievendag.nl aanvroeg was het namelijk nog niet mogelijk voor particulieren om een .nl domeinnaam te registreren en daarom stond het domein nog steeds op naam van een stichting namens wie we toen de aanvraag deden. Maar na 5 werkdagen (in totaal 7 dagen) was ook dat domein verhuisd en de hoeveelheid spam op dat domein is nu teruggelopen van minimaal 100 per dag tot maximaal 1 per 2 dagen. Wat een verademing! Tot zover mijn - geslaagde - virtuele verhuizingen.

De 3^de verhuizing was vandaag en die verliep veel minder voorspoedig. Het gebeurde bij een vriendin en de bestemming was een modderige bouwkavel waar de bouw nog moest beginnen. Zij heeft haar huis wél verkocht en gaat een nieuw, uniek woonhuis bouwen maar is nog in het stadium dat de tekening zelfs nog niet is goedgekeurd. Daarom heeft ze een noodwoning - hier verder aangeduid als woonunit of bouwkeet - op haar perceel laten plaatsen en daar moesten vandaag lampen worden opgehangen en apparatuur worden aangesloten. Haar oude huis moest leeg en schoon en er moest ook nog van alles afgevoerd worden naar de stort. Mijn 'opdracht' was om op het oude adres de audiovisuele apparatuur af te koppelen en in de tijdelijke woning alles weer aan te sluiten. Dat was geen probleem, waren het niet dat de TV-kabel nog niet doorgetrokken was tot ín de woning, dus het laatste gedeelte kon ik niet afmaken. Er is nu videobeeld, de dvd-speler doet het weer en de stereo staat met 4 boxen te dreunen als je de volumeknop open draait. Mijn tweede 'opdracht' vandaag ging om ongeveer hetzelfde wat betreft de internet/telefoonaansluiting. Dat werd al moeilijker, want de telefoonmaatschappij zet het signaal pas op maandag om, dus de controle of alles werkt zou ik sowieso al niet halen. Maar na grondige inspectie van de woonunit vond ik nergens een binnenkomende hoofdaansluiting van de telefoon. Die had ik wel nodig om de splitter en het modem te kunnen plaatsen en aansluiten. Ook buiten zag ik alleen maar losse kabels, tot ik uiteindelijk ontdekte dat de KPN-kabel niet verder was gekomen dan de bouwkast die op een afstand van zo'n 50 meter van de bouwkeet staat. Geen signaal, maar ook geen kabels dus. Maar och, de lampen hangen, er is muziek en de computer staat op zijn plaats. De rest komt dan wel.
Kijk ook op 'Ruimte voor Ruimte Deurne'.

Alleen Huub van der Lubbe

Terwijl heel Den Bosch, pardon Oeteldonk, op zijn kop stond, beleefden wij er een rustige avond in het Koningstheater. Het kan echt. Met 'Alleen Huub van der Lubbe' - de naam van de voorstelling geeft precies aan waar het om gaat - genoten wij van heerlijke muziek en niet te vergeten prachtige poëzie. Met alleen zijn stem, zijn gitaar, zijn liedjes en gedichten creëert hij een ingetogen sfeer waarin ook plaats is voor contact met het publiek. Hij begint zijn optreden met een kwartier onafgebroken muziek waarin de nummers vloeiend in elkaar overlopen. Daarna pas is er tijd om zijn publiek welkom te heten en vertelt hij tussen de songs door over het ontstaan ervan en over zijn belevenissen als dichter/zanger/tekstschrijver. Hierbij wordt hij ondersteund door zijn 'autocue' zoals hij het koffertje noemt waarin zijn speellijst en andere geheugensteuntjes blijkbaar zitten. Hij zingt en vertelt en speelt op zijn gitaar met heel zijn lijf, zoals we dat van hem gewend zijn. Maar toch is het allemaal veel kleiner, ingetogener en vooral rustiger dan tijdens zijn optredens met De Dijk. Hier stáát hij, helemaal alleen, kwetsbaar maar sterk. De zanger van De Dijk is nu gewoon Huub en hij neemt zijn publiek mee op zijn persoonlijke herinneringsreis. Hij vertelt over zijn samenwerking met Gerrit Komrij, over hoe hij eerst tegen hem opkeek en over hoe hun vriendschap tot stand kwam. Die samenwerking tussen 2 dichters - gedichten van Van der Lubbe zijn opgenomen in Komrij's bloemlezing 'De Nederlandsche poëzie van de 19e tot en met de 21e eeuw in 1000 en enige gedichten'- resulteerde in het prachtige lied 'Simpel Verlangen' (gedicht van Gerrit Komrij op muziek van en gezongen door Huub van der Lubbe).

Na een uur dacht Van der Lubbe dat we onderhand wel toe waren aan een korte pauze. Eigenlijk was het jammer dat de betovering even verbroken werd, maar na een koel biertje in een drukke foyer was het heerlijk om weer opgenomen te worden in het rustige wereldje achter de theaterdeur. Huub begint met zijn bekende en minder bekende liedjes en heeft de zaal in korte tijd weer helemaal onder controle. Hij heeft plezier in het contact en wordt ook steeds losser. Zijn pleidooi voor poëzie en hoe je als beginnende tekstschrijver overal en altijd op bijzondere teksten bedacht moet zijn is in al zijn eenvoud geweldig om te horen. Hij sluit uiteindelijk 'unplugged' af, doet een stapje naar voren en zingt zonder microfoon zijn laatste nummer: 'Zoek je ooit iemand om van je te houden..'.

Kijk ook op www.huubvanderlubbe.nl en www.koningstheater.nl

En vooruit, omdat het tenslotte Carnaval is ook nog de foto's van de optocht die vanmiddag door Mill trok:

Carnaval 2009 Optocht Mill

Tom Waits until spring

Na een week van uitersten - op maandag begonnen met een crematie en op zaterdagavond een feestje - besteedden wij onze zondagmiddag in onze favoriete stad 's Hertogenbosch. Of eigenlijk al Oeteldonk, want overal kwamen wij feestgangers tegen in de carnavalskleuren rood, wit en geel. Bij het Theater aan de Parade was het een drukte van belang, maar gelukkig stond er duidelijk aangegeven waar de 'Veurdeur' was. Niet dat wij daar vandaag doorheen gingen, wij vonden onze bestemming later op de middag in het Koningstheater daar vlakbij.
Maar eerst gingen wij lunchen in De Blauwe Druif aan de Markt. Als toekomstige bewoners van Den Bosch proberen wij allerlei gelegenheden uit als het gaat om lekker eten en drinken. Bij de genoemde brasserie ging het in ieder geval snel - de lunch op zich was 'niet vies' zoals onze jongste zoon een niet bijzonder lekker, maar heel goed te eten gerecht altijd benoemde toen hij nog thuis woonde - zodat we ruim op tijd in het theater waren. Begin deze week hadden we nog snel kaarten besteld voor een eenmalig Nederlands optreden van een Vlaams gelegenheidstrio dat op dit moment een tribute aan Tom Waits brengt in diverse (voornamelijk Vlaamse) theaters. Het trio bestaat uit 2 muzikanten en een actrice die de zang voor haar rekening neemt. Op de website van Cultureel Centrum De Schakel in Waregem (België) worden ze als volgt aangekondigd:
'Tom Waits in Vlaamse klei… de rauwe stem van Antje de Boeck, schitterende accordeon van Rony Verbiest en meesterpianist Jef Neve. Het vriendenclubje gaat tot op het bot.'
De voorstelling beoogde absoluut geen imitatie van een optreden van Tom Waits te zijn, alhoewel het lage, rauwe stemgeluid van Antje de Boeck wel heel erg op het geluid van deze zanger lijkt. Ze begon met Children's Story, een luguber verhaaltje voor het slapen gaan:

Children's Story

Once upon a time there was a poor child,
with no father and no mother

And everything was dead
And no one was left in the whole world
Everything was dead

And the child went on search, day and night
And since nobody was left on the earth,
he wanted to go up into the heavens
And the moon was looking at him so friendly
And when he finally got to the moon,
the moon was a piece of rotten wood

And then he went to the sun
And when he got there, the sun was a wilted sunflower
And when he got to the stars, they were little golden flies.
Stuck up there, like the shrike sticks 'em on a blackthorn

And when he wanted to go back, down to earth,
the earth was an overturned piss pot
And he was all alone, and he sat down and he cried
And he is there till this day
All alone...

Okay, there's your story!
Night-night!

Written by: Georg Büchner (Woyzeck, <1837)

Listen to audio excerpt of Children's Story as performed in the theatre play Woyzeck.

Een logisch gevolg op dit 'verhaaltje' was natuurlijk 'Lullaby'.
Het sublieme pianospel van Jef Neve - die voor de verandering ook af en toe achter een heus harmonium plaatsnam - steeg af en toe boven de Waits' sfeer van rokerige bar uit, maar was geweldig om naar te luisteren. Ook Rony Verbiest (behalve begeleidend muzikant ook echtgenoot van De Boeck) liet muzikale hoogstandjes horen op zijn accordeon. Met de saxofoon en mondharmonica wist hij de sfeer bijzonder goed te treffen. Samen zorgden deze 3 Vlamingen af en toe voor koude rillingen, maar door onverwachte improvisaties op piano en accordeon waren er ook luchtige momenten.
De voorstelling werd beëindigd met misschien wel het bekendste nummer van Waits: 'Waltzing Matilda' (originele titel hiervan is 'Tom Traubert's Blues'), een muzikaal gevoelig verhaal, oorspronkelijk afkomstig uit Australië waarbij 'waltzing Matilda' vertaald moet worden als met een plunjezak op je rug op pad gaan, oftewel gaan backpacken.

Tom Traubert's Blues

Wasted and wounded, it ain't what the moon did
I got what I paid for now
See you tomorrow, hey Frank, can I borrow
A couple of bucks from you?
To go waltzing Matilda, waltzing Matilda
You'll go waltzing Matilda with me

I'm an innocent victim of a blinded alley
And I'm tired of all these soldiers here
No one speaks English, and everything's broken
And my Stacys are soaking wet
To go waltzing Matilda, waltzing Matilda
You'll go waltzing Matilda with me

Now the dogs are barking and the taxi cabs parking
A lot they can do for me
I begged you to stab me, you tore my shirt open
And I'm down on my knees tonight
Old Bushmills I staggered, you buried the dagger
In your silhouette window light
To go waltzing Matilda, waltzing Matilda
You'll go waltzing Matilda with me

Now I've lost my St. Christopher, now that I've kissed her
And the one-armed bandit knows
And the maverick Chinamen, and the cold-blooded signs
And the girls down by the strip-tease shows go
Waltzing Matilda, waltzing Matilda
You'll go waltzing Matilda with me

No, I don't want your sympathy, the fugitives say
That the streets aren't for dreaming now
And manslaughter dragnets, and the ghosts that sell memories
They want a piece of the action anyhow
Go waltzing Matilda, waltzing Matilda
You'll go waltzing Matilda with me

And you can ask any sailor, and the keys from the jailer
And the old men in wheelchairs know
That Matilda's the defendant, she killed about a hundred
And she follows wherever you may go
Waltzing Matilda, waltzing Matilda
You'll go waltzing Matilda with me

And it's a battered old suitcase to a hotel someplace
And a wound that will never heal
No prima donna, the perfume is on
An old shirt that is stained with blood and whiskey
And goodnight to the street sweepers, the night watchmen, flame keepers
And goodnight, Matilda, too

Na dit nummer volgden er nog 2 toegifts en toen was het helaas echt afgelopen. Toen we buiten kwamen, regende het, maar we waren nog te vol van deze middag om er last van te hebben.

CC De Schakel
www.tomwaitslibrary.com
www.tomwaitsuntilspring.be
www.koningstheater.nl

Met Maarten van Roozendaal in Het Wilde Westen

(Fotograaf: Ben van Duin)

Wat kan ie zingen hè... Deze kleine variatie op de opmerking van Chantal Jansen over Fatima de Moreiro de Melo schoot me gisteravond te binnen toen ik Maarten van Roozendaal bezig hoorde. Met veel volume - of juist niet - prachtig gearticuleerd en perfect getimed, brengt hij zijn liedjes ten gehore. In het Koningstheater in Den Bosch zaten wij op rij 0 bijna boven op de vleugel en was het alsof we bij Maarten, Marcel (de Groot, gitaar) en Echon (Kracht, contrabas) op bezoek waren. In een groot theater komt de show ongetwijfeld ook tot zijn recht, maar wij waren blij dat we daar in dat kleine zaaltje in Den Bosch zaten. Ondanks de stevige verkoudheid waar Maarten van Roozendaal overduidelijk last van had ('het komt zelden voor dat ik het ben die door mijn eigen voorstelling heen hoest'), klonk de muziek als een klok.

Gisteravond begonnen wij ons avondje Den Bosch met wat tapas en heerlijke vis in De Dirigent. Lekker vroeg kwamen wij aan bij het Koningstheater waar we nog tijd genoeg hadden voor een kop koffie en een praatje met de man van de kassa. De overbodig geworden kaarten voor De Nieuwe Snaar (die waarschijnlijk voorlopig niet in dit theater zullen spelen) heb ik nu ingeruild voor wat anders. Dat is ook weer geregeld.
Eindelijk was het tijd voor de voorstelling, Maarten van Roozendaal begon met een lied over zijn 'vriend' Randy. Later noemde hij ook nog zijn 'vrienden' Bob, Neil en John. Voor de kinderen onder ons legde hij welwillend uit dat het om meneer Newman, Dylan, Young en Cash ging. De toon was gezet.
Vervolgens begon hij met zijn verhaal dat ons naar het Wilde Westen moest leiden. Over beschavingen en het integratieprobleem. Over hekjes die voor overzicht moeten zorgen, of juist niet? Alles onderbroken door prachtige songs met scherpe teksten. Veel zwartgalligheid, veel sterfgevallen ook, maar altijd ergens een kwinkslag of knipoog. Behalve zingen kan Van Roozendaal ook uitstekend piano spelen. Dat spel wordt versterkt door het virtuoze gitaarspel van Marcel de Groot. Dat heeft ie niet van zijn vader. De bastonen die Egon Kracht produceert, zorgen voor spanning als het moet, terwijl met wat vrolijke 'plokjes' de kwinkslagen worden vergezeld.
'Om een lang verhaal kort te maken...', gaat Van Roozendaal regelmatig verder na een muzikale onderbreking. Over zijn stamkroeg 'Het Kalfje' die wegens sterfgeval gesloten is, over de begrafenis van René, de barman. De verhalen houden de zaal in spanning, maar er wordt ook regelmatig gereageerd.

Na anderhalf uur is de koek op en blijkbaar heeft ook de stem van Van Roozendaal genoeg te verduren gehad. Met een kleine toegift wordt de voorstelling afgesloten, wij hadden een erg leuke avond in Den Bosch.

Interview met en over Maarten van Roozendaal

Groeten uit Oslo

Dit weekend zitten wij in het koude Oslo. Echt winter is het hier, met hopen sneeuw langs de weg en mooie witte vergezichten. Nu we in Nederland net uit de ergste kou zijn, is dit wel weer even afzien. We dachten ook nog wel warmere vooruitzichten te hebben, maar de trip naar Jakarta die voor eind maart gepland was, gaat niet door. Hier in Oslo kregen we vanmiddag te horen dat het symposium in Indonesië is afgelast. Alsof we dus van een koude kermis thuiskwamen.

We zitten hier in een heel luxe hotel, maar wel erg luidruchtig. Het feest beneden ons met een optreden van een live band maken we helemaal mee. Gelukkig hebben we het niet de hele avond aan hoeven te horen, want we komen net terug van een uitstekend visrestaurant: Lofoten. Vanmiddag toen we aankwamen, was het inchecken en meteen door naar het symposium hier in het hotel. Alle verhalen, behalve dat van mijn echtgenoot, waren in het Noors en dus absoluut niet te volgen. Daarom zijn we eerst koffie gaan drinken en daarna weer terug. De lezing 'Er probiotika godt for helsen?' ging dus over gezondheidsbvorderende aspecten van probiotica en werd heel goed ontvangen. Na de lezing was er nog een kort overleg met iemand van Nycomed en daarna was het voor ons gewoon weekend. Dat hebben we dus ingeluid bij Lofoten, samen met 3 andere Nederlanders. Morgen gaan we wat meer van de stad zien.


Vandaag, zaterdag 31 januari, hebben wij door Oslo gewandeld. Eerst waren wij van plan om een 'cruise' door de haven te maken, maar toen we ontdekten dat we alleen aan dek konden zitten als we ook echt iets wilden zien, vonden we dat toch echt veel te koud en zijn naar het Alfred Nobel Museum vlakbij de haven gegaan. Veel informatie over alle Nobelprijswinnaars voor de vrede, het museum wordt ook wel vredescentrum genoemd.









De meest recente winnaar (de Fin Martti Ahtisaari) leidde ons in de vorm van kleine beeldjes door het museum. De beeldjes deden ons nog het meest aan Kuifje denken.





Na dit bezoek gingen we per metro naar het volgende museum, namelijk dat van Edvard Munch. Eerst zagen we daar een film van 50 minuten over het leven van deze schilder. Dat was achteraf heel goed, want zonder de informatie die we zo op een leuke manier voorgeschoteld kregen, hadden we veel van zijn schilderijen waarschijnlijk niet begrepen. Van al zijn doeken straalt een bepaalde triestheid, maar er zijn ook hele mooie, gevoelige elementen in zijn werk die je moet willen zien.
















Na het museum werd het echt tijd voor de lunch. Wij dachten dat we daar laat mee waren, maar om half 3 zaten alle restaurants nog propvol en waren we blij dat we uiteindelijk een plek voor 4 hadden gevonden. De bediening in restaurants is hier trouwens érg vriendelijk en goed, terwijl we ook Noren tegengekomen zijn die niet meer dan het hoognodige tegen je zeggen (en dan nog liever niet...). Noorwegen, een echt no-nonsense land.

Na de lunch zijn we door een leuke wijk van Oslo met allerlei winkeltjes weer teruggelopen naar het centrum. Het was uitkijken onderweg, want er ligt overal veel sneeuw en niet alle stoepen zijn schoon. In de winkelstraten zelf loop je wel over sneeuwvrije stoepen, maar koud is het hier wel!
Vanavond gaan we nog met een ander Nederlands echtpaar eten en morgen vliegen we weer terug naar Nederland.

Bossche Koek

(klik op deze tekst om de historie echt te kunnen lezen)

Wat is het toch een leuke stad, Den Bosch. Aangemoedigd door een e-mail van A.R.T., waar de jassen nu voor € 40 de deur uitgaan, togen wij weer naar onze toekomstige domicilie. Voor een koopje - wat overigens niet doorging, want jassen in mijn maat en naar mijn gading waren er niet meer - en voor een lekkere lunch. En passant konden we dan uitkijken naar cadeaus voor de twee jarigen die we morgen gaan feliciteren. Onderweg en tijdens de lunch bij het piepkleine eethuisje 't Opkikkertje verzonnen we alvast allerlei dingen waarvan we zeker wisten dat we ze toch niet gingen kopen. Dat is altijd het gemakkelijke deel als je een cadeau voor iemand zoekt, keus genoeg in niet geschikte of zelfs totaal verboden ideeën. Kom echter maar eens op een wel bruikbaar idee, dat valt in de regel nogal tegen. We besloten na het broodje 'Zoete Lieve Gerritje' dan ook om gewoon de Vughterstraat in te lopen en dan zouden we wel zien. We waren het er in ieder geval roerend over eens dat het deze keer niet wéér een verantwoord boek moest worden.
In de Verwénstraat (terechte bijnaam van de Vughterstraat) passeerden wij eerst allerlei zaken waar we niks bij voelden, zelfs De Slegte lieten we links liggen want géén boek is dus ook niet een boek van De Slegte. Geen gadgets uit Computerland en geen glaswerk van Harperink. Maar bij Barrique, daar was het deze keer raak. Binnengelokt door de originele Bossche Koek, zagen we een ruim assortiment té lekkere dingen. Daar konden wij een keuze maken! Alhoewel in hetzelfde thema, namelijk 'lekker', hebben wij nu twee verschillende tasjes vol cadeaus met daarbij voor ieder ook nog een originele Bossche Koek. Als dat niet in de smaak valt! Aan de overkant hebben we er bij de Wereldwinkel nog voor allebei een toepasselijke kaart bijgekocht, wij kunnen morgen naar het feest.
Omdat we nu tóch in de buurt waren en natuurlijk ook omdat het wel leuk is, gingen we nog even bij Persoons binnen. Dé carnavalswinkel van Den Bosch.

(uit de Weekkrant/Stadsblad van 's-Hertogenbosch:
==========================================================
's-HERTOGENBOSCH - Carnavalswinkel Persoons is al bijna 50 jaar een begrip in 's-Hertogenbosch. Ook dit jaar wordt er rond carnaval weer flink verkocht.
"Het is absurd druk in de winkel", vertelt Hans Persoons, vader van huidig eigenaar Rob Persoons. "Wij zijn maar één periode per jaar geopend en dat is voor, tijdens en na carnaval. Het is dan gewoon alle hens aan dek", legt Hans uit. Carnaval begint dit jaar extreem vroeg en dat merken ze bij Persoons ook. "We zijn al vanaf 2 januari open. Daarom hebben we al heel vroeg moeten opbouwen"....
...Persoons is gericht op carnaval in 's-Hertogenbosch en daarom blijft de Oeteldonkse kikker een populair item. "Al wat met die kikker te maken heeft hebben we. We hebben wel 125 verschillende soorten kikkers."

Persoons
Vughterstraat 38
5211 GJ 's-Hertogenbosch
==========================================================

Wij zijn nu ook helemaal klaar voor carnaval, we gingen tenslotte heel vrolijk deze winkel uit. We wonen dan nog wel niet in Oeteldonk, maar we voelen ons er al behoorlijk thuis.

Resultaat

Alweer een week die nooit meer terugkomt. Al 1/17 jaar voorbij. Iedere maandag denk ik dat er een zee van tijd voor mij ligt en voordat ik het besef is het alweer zondagavond. Wat gebeurt er toch met al die tijd?
Deze week was een rare, een hoop te doen en achteraf het idee dat er niks uit mijn handen kwam. Ik heb alle tijd goed besteed, dat weet ik zeker, maar ik zie geen resultaten. En resultaat, daar houd ik van als ik met iets bezig ben. Vroeger breide ik het liefst hele dikke truien op hele dikke naalden, dat schoot lekker op. Maar soms lijkt het leven meer op een haakwerkje met naaldje nummer 0,5 en een héél dun draadje. Zo van, iedere dag een draadje maakt een hemdsmouw in het jaar. Van dat gepriegel. Maar gepriegel of dikke naalden, als je het druk hebt, rijgen de dagen zich evenzogoed als draden aan elkaar.
De week ging dus gewoon voorbij met de dingen van alledag. Met werk en hier en daar een verzetje. Gezellig een vriendin voor de lunch ophalen en genieten van eigengebakken brood en een 'hartjes'-ei. Samen foto's uitzoeken voor een digitale fotolijst.
Een dag als juf werken en samen met de klas een moeilijk lied leren. Over een schoolplein bij nacht. Als het donker is, gebeuren er rare dingen op zo'n plein, of toch niet? In ieder geval was het onderwerp spannend genoeg om er over te zingen.
Een restaurant waar we nog nooit geweest zijn uitproberen voor een lunch. Eerlijk gezegd vielen zowel het restaurant als de lunch wat tegen. Op de 'Uitsmijter Plein 5' lag een koud ei, terwijl de huisgemaakte kroket die erbij lag érg heet was. Daar in die keuken was nog wel wat te verbeteren aan het resultaat.

Op donderdagochtend was er weer zoals elke week tijd voor boetseren. Het is voor mij een vorm van ontspanning door flinke inspanning, want het vergt behoorlijk wat van mijn energie én van mijn geduld. In mijn hoofd weet ik allemaal precies hoe het eruit moet zien, maar zo'n brok klei lijkt soms een eigen leven te leiden. Tussen kijken en kleien zit vaak een enorm verschil. Maar als er dan iets lukt en het resultaat valt mee, dan is de voldoening groot. Het beeldje dat ik deze week mee naar huis kon nemen is zo'n voorbeeld van een redelijk gelukt resultaat!


Deze week ben ik ook eindelijk eens begonnen aan het 'grote opruimen'. Opruimen is meteen ook een groot woord voor het kleine beetje dat uiteindelijk in een vuilniszak belandde. Maar het voornemen om meer op te gaan ruimen en vooral veel weg te gaan gooien, is nu wel gemaakt. Vandaag is mijn bureau aan de beurt en morgen begin ik aan één van de vele laatjes. Want van opruimen zie je vrijwel direct het resultaat. Heerlijk!

Zó!

Zo, de kerstspullen staan weer voor een jaar op zolder. Het zou kunnen dat we ze nog voor de volgende kerst ergens anders neer moeten zetten, en of dat op een zolder zal zijn daar kunnen wij nu nog niets over zeggen. Maar als rasechte optimist geloof ik er vast in dat we een leuke plek voor die spullen gaan vinden, dit jaar of misschien volgend jaar. Maar eerst ons eigen huis verkopen, zo is dat.

Zó klein was ze, het baby'tje dat vorig weekend lekker op mijn schoot lag te slapen. Vijf weken pas, een mensje in het klein net als haar grote zus van bijna 2 die er o zo lief voor was. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat onze kinderen zo klein waren en wij de jonge, trotse ouders.

Zo gezellig was het bij onze jongste zoon en zijn vriendin toen wij daar deze week aan tafel zaten. Onze eigen tafel nog wel, waar de herinneringen aan versierde pannenkoeken en de vele kinderfeestjes zich tegelijk met het heerlijke eten aandienden. Nu vormt die tafel het middelpunt in hun eigen huisje en waren wij er te gast.

Zó, heet ook de voorstelling van Brigitte Kaandorp waar wij dinsdag in Utrecht bij waren. Brigitte die probeert duidelijkheid te scheppen in deze verwarrende tijden. Hele verhandelingen houdt ze daarover, nog eens extra uitgelegd op grote vellen papier. Puntsgewijs probeert ze de chaos om ons heen te bestrijden en komt uiteindelijk tot geweldige conclusies. Een geweldige show, deze originele 'Kaandorp' vol praatjes afgewisseld met liedjes, die overigens begon met grote inzet van het publiek. Bij binnenkomst werd iedereen voorzien van een kazoo en toen het gordijn openging, hing er een groot doek met daarop de eerste 2 regels van 'Land of hope and glory"..., alleen jammer dat die tekst er niet bijstond. Een enkele kenner van het notenschrift had het door, maar dat was in de massa niet te horen! De overzichtelijke show van Kaandorp begon daardoor allerminst geordend, een kakofonie was het! Maar Brigitte zou Brigitte niet zijn als ze het niet binnen de kortste keren geregeld had, want uiteindelijk draaide het maar om één vraag: 'Hoe?' Zó! dus.

(Geniet even mee van de toegift die Brigitte Kaandorp dinsdagavond weggaf)

Zo koud was het deze week, 's avonds laat zagen wij -18⁰C op de display van de auto verschijnen. En ook zóveel sneeuw die maar niet weg wil, we zitten er maar mee. Zo zag ik een buurman een flinke buiteling maken toen hij de straat over wilde steken. Als in een tekenfilm: eerst de benen de lucht in waarna hij met een grote smak op rug en achterhoofd belandde. Er even snel heenlopen om hulp te bieden, was onmogelijk als ik niet ook ruggelings op straat wilde belanden. Hij was er even helemaal dizzy van, reageerde een beetje verward, maar gelukkig zag ik hem de volgende dag weer gewoon rondlopen.

Zo is dit stukje ook weer voor elkaar, op Station-Mill deze week een bericht uit het ondergesneeuwde Mill, maar ook over de eerste woning die wij in 's-Hertogenbosch bekeken hebben.

Groeten uit Brussel

De beste wensen!

Zelf gebakken!

Toen de kinderen het huis uit waren, hebben wij ons huis in Nieuwegein verkocht en zijn naar Brabant getrokken. Tegelijk met het laatste kind ging ook de frituurpan de deur uit, in plaats daarvan kwam er een broodbakmachine. En dat bleek een gouden greep. Aanvankelijk zo af en toe, maar al gauw iedere dag aten wij zelfgebakken brood.
Vóór de tijd dat wij kinderen hadden, bakte ik ook ons eigen brood. Dat was toen een gigantisch karwei. De ingrediënten haalde ik bij de biologische winkel, een pak bakkersgist bestelde ik als het nodig was bij de warme bakker in de buurt. Er moest gekneed worden, het deeg moest rijzen - onder een vochtige theedoek, dat was het beste - vervolgens weer kneden en dan de voorverwarmde oven in. Alles bij elkaar was je er uren mee bezig en toen de kinderen kwamen, was broodbakken een van de eerste dingen die er bij inschoten. Gewoon geen tijd voor brood naast baan en baby's. Maar de smaak en vooral de geur van versgebakken brood bleef me altijd bij.

De jaren gingen voorbij en de broodbakmachine werd uitgevonden. Met mijn gespaarde airmiles schafte ik ons eerste exemplaar aan. Dat was nét voor de verhuizing naar Mill en daarom bleef de doos nog even dicht. Maar toen wij eenmaal hier woonden, paste de machine prima in de keuken en werd ook steeds vaker gebruikt. In plaats van bij de biologische winkel haal ik nu de grondstoffen voor ons dagelijks brood gewoon bij de supermarkt. Er is volop keus in diverse broodmixen voor de bakmachine. Zelf koop ik altijd heel donker meel met pijnboompitten, dat vul ik aan met veel rozijnen, krenten, abrikozen en walnoten van onze eigen boom. De oogst daarvan is bijna voldoende voor een heel jaar. Het resultaat van dit mengsel is een heerlijk, voedzaam brood dat bij geen enkele bakker te koop is!

Behalve brood ging er deze week ook nog wat anders van me de oven in. Mijn eerste werkstuk van dit seizoen van de boetseercursus in Cuijk staat nu te bakken als het goed is. Een vrije studie naar een klassieke buste die we als voorbeeld hadden. Het klassieke is in mijn interpretatie een beetje verdwenen, ik heb er een jongensachtig meisjehoofd van gemaakt. Niet te groot, wel uitgehold, dus ik hoop dat ik het volgende keer in zijn geheel mee kan nemen. Helemaal vervelend zou het zijn als nou net mijn werkstuk uit elkaar knalt in de oven en daarmee ook alle andere beschadigt...

Verder is er deze week niet zo veel bijzonders gebeurd. De eerste kerstkaarten zijn op de deurmat gevallen, ik was een dagje juf op De Kameleon en mijn laarsjes moesten nodig naar de schoenmaker. Die bleek het aardig druk te hebben met de economische recessie - ik zag het ook al op tv dat die branche er wel bij vaart - want hij had zoveel werk aangeboden gekregen dat ik bijna een hele week moet wachten voordat ik ze op kan halen.
Gisteren was het hier in Mill 'Midnight shopping' met kerstmarkt en is het uurwerk van de kerktoren weer officieel in gebruik genomen (zie Station Mill).
En vandaag, vandaag is het tijd om de kerstbomen te gaan zetten. Die zullen we dan eerst maar eens ergens uit gaan zoeken, bij een tuincentrum, langs de weg of bij de tuinder. We zien wel, er is keus genoeg hier in de buurt.