Volle dagen

Mijn vorige blog schreef ik in Miami, maar dat lijkt al weer lang geleden. Na de 'lastige' aankomst in de USA en gelukkig een rustige aankomst op donderdagavond in Miami Beach, volgden een paar zomerse dagen. Overdag was gereserveerd voor werk, maar ook daar in dat verre land begon voor ons het weekend op vrijdagavond. Na een zonnige dag die eindigde met flinke onweersbuien, was het 's avonds weer zodanig opgeklaard dat we tevoet naar Delano's togen voor het daar afgesproken diner. Vanwege een verkeerde vermelding in het programmaboekje leek het niet zo ver te zijn. We begonnen bij 2^nd Street en diegenen die de routebeschrijving bij zich hadden, waren in de veronderstelling dat ons eindpunt bij 7^th lag. Maar omdat ik 's middags het restaurant al had gegoogeld* was ik wijzer en had me voorbereid op een langere wandeling. Ik vond restaurant 'Blue Door Fish at Delano' aan 1685 Collins Avenue, 9 blokken verder dus! We zaten met veel mensen aan tafel (14) en aten heerlijke dingen met veel vis en dronken er Franse wijn bij. Dat laatste was vooral te danken aan de Fransozen aan tafel.
De volgende ochtend konden we uitslapen, maar mijn echtgenoot ging liever hardlopen over het strand. Al met al zaten we toch nog redelijk vroeg aan het ontbijt en troffen daar nog een aantal bekenden die dezelfde dag weer terugvlogen.
Wij zijn Miami Beach gaan verkennen waaronder het beroemde Art Deco District. Voor ons een heerlijke zomerdag in januari met een buitenlunch in de zon en af en toe pauze op een terras. Alhoewel wij het heerlijk weer vonden, was het geen echt strandweer. Daarvoor was de temperatuur net te laag en waaide het te koud. Zaterdagavond hebben we Cubaans gegeten, een flink contrast met het diner van de avond daarvoor! Zondagmiddag half 2 vertrok ons vliegtuig weer, dit keer hadden we een overstap op Atlanta. Om kwart over 8 op maandagochtend landden we op Schiphol en toen gebeurde er na een rustige reis toch nog iets heel geks! Tijdens het bij elkaar zoeken van mijn spullen miste ik mijn paspoort. Hoe ik ook zocht en waar ik ook keek, het was gewoon spoorloos! We hebben samen met het cabinepersoneel en de opgetrommelde security alles op zijn kop gezet in het vliegtuig. Stoelen werden uit elkaar gehaald en mijn tas binnenstenbuiten gekeerd. Niks. Met de belofte dat de schoonmaakploeg verder zou zoeken, hebben we het vliegtuig verlaten. Later, op weg naar de marechaussee, toen we ons meldden bij de transfer desk om te vragen of het daar soms al was afgegeven, kwam het 'tevoorschijn' uit de binnenzak van mijn echtgenoot. We snappen nog steeds niet hoe het daarin terechtgekomen is, tijdens onze reizen bewaren we altijd ieder onze eigen reispapieren. Na zo'n vliegreis ben je ook niet meer helemaal helder, het zal dus wel altijd een raadsel blijven ;-)

Maandag begon voor ons weer een gewone werkweek. Mijn echtgenoot stapte in Utrecht uit de trein om naar het UMCU te gaan en ik reed verder via Den Bosch naar Oss waar mijn auto stond. Ik ben meteen doorgereden naar Landhorst om de hond op te halen en daarna snel naar huis.
Hond in bad, post uitzoeken en achter de pc aan het werk. Alsof we nooit waren weggeweest.
Op dinsdag volgde ik voor de tweede keer in korte tijd een webinar, een live online cursus, over 'Kijk eens kritisch naar uw website'. Tijdens deze cursus wordt ingegaan op de gebruiksvriendelijkheid en vindbaarheid van websites. Heel interessant en leuk dat het via webcam en chat gegeven wordt, je hoeft tegenwoordig nergens meer de deur voor uit ;-)
Na een paar dagen alleen thuis hard aan het werk was ik blij dat ik op donderdag weer kon gaan boetseren. Een echte cursus met echte mensen en heerlijke klei om mee bezig te zijn. De andere cursisten waren vorige week, toen ik op weg was naar Miami, al begonnen met het liggend naakt waarvoor een model aanwezig was. Ik had dus wat in te halen, maar had gelukkig al heel snel de juiste vorm te pakken. Niks leuker dan een beeld dat je onder je handen ziet groeien, vooral als je voelt dat het gaat lukken om de juiste lijnen erin te krijgen!

Donderdagavond waren we in Perron 3 in Rosmalen, waar Jan Rot met band (An & Jan met Marjolein Meijers, Jan Rot en Jan van der Meij) vertalingen van Beatles en Stones nummers ten gehore bracht. De voorstelling was in de vorm van een soort 'wedstrijd' gegoten, Beatles versus Stones met quiz- en beoordelingsvragen. De avond eindigde met een 8-8 gelijkspel. Maar eigenlijk deed de hele puntentelling er niet toe, het was gewoon een ontzettend leuke avond met heel goed vertaalde teksten en mooie muziek. Jan Rot, behalve een begenadigd muzikant ook een groot woordkunstenaar!

Afgelopen weekend hadden we eindelijk weer eens tijd om te gaan lunchen in Den Bosch. Dat combineerden we met lekker rondsnuffelen in de beste boekhandel daar en nog wat andere boodschappen die we in de stad wilden doen. Een nieuw horloge voor mijn echtgenoot. Voor 2 jarige broers kochten we bij wijze van uitzondering dezelfde cadeaus: de Dylan-vertalingen van Ernst Jansz, boek met cd. Het is leuk om iets te geven wat je zelf ook erg mooi vindt!
Zondag waren we als familie bij elkaar, middelste zoon was de 115 km helemaal komen fietsen! Ieder zijn hobby, vooral met zulk koud weer vind ik het wel heel bijzonder.

En alweer is er een nieuwe werkweek begonnen. Een rustige deze keer hoop ik.


*De vervoeging van googelen (volgens het Groene Boekje als enige juist):

ik googel - ik googelde
jij googelt - jij googelde
hij/zij googelt - hij/zij googelde
wij googelen - wij googelden
jullie googelen - jullie googelden
zij googelen - zij googelden
ik heb gegoogeld
gebiedende wijs: googel!

Deze week op Station Mill: Primeur in Mill

Welcome to America

Waarom had ik óóit bedacht dat we via New York naar Miami zouden vliegen? Toen we daar in een enorme rij stonden, vond ik het in ieder geval absoluut geen geweldig idee meer. Zelfs na eerdere ervaringen met lange rijen op dit vliegveld was ik even vergeten dat het geen lolletje is om via JFK de Verenigde Staten binnen te komen.

Gisterochtend, donderdag 20 januari, vertrokken wij al vroeg richting Schiphol om naar Miami te gaan. Een rechtstreekse vlucht zat er niet in, daar begint de KLM in maart pas mee. Pech voor ons. Omdat wij meestal voor Düsseldorf kiezen, was het ons even ontgaan dat het omslachtig is om via Schiphol naar Miami te vliegen. In verband met verplichtingen maandag konden we het helaas niet anders regelen dan om het zo te doen. Dat betekende dus dat we een overstap moesten maken.

Het eerste gedeelte van de reis, de vlucht van Amsterdam naar New York verliep prima. Alhoewel het vliegtuig echt helemaal volgeboekt was, probeerde de stewardess toch nog een betere plaats voor ons te regelen. Ze dacht gezien te hebben dat er achter in het toestel nog 2 lege rijen waren en zou even informeren bij haar collega die daar dienst deed. Ze had echter niet goed gekeken, want er bleken daar wel passagiers  te zijn, die lagen te slapen. Jammer, maar het was wel heel lief bedoeld.

Het viel ons ook op dat de stewardessen erg vriendelijk en behulpzaam waren, dat hebben we wel eens anders meegemaakt bij de KLM. Misschien hebben ze hun beleid hierop veranderd of wellicht lag het gewoon aan de personen waar we mee te maken hadden. In ieder geval waren ze erg attent en we werden om de haverklap van eten en drinken voorzien.

Toen we bijna de oceaan overgestoken waren, werd er iemand onwel in het vliegtuig. Een paar rijen voor ons ontstond opeens flinke consternatie en het cabinepersoneel ging snel tot daden over. De man werd uit zijn stoel getild en op de grond gelegd en onmiddellijk werd er omgeroepen of er een arts aan boord was. Toen er zich niet direct iemand meldde, werd er gevraagd of er verpleegkundigen waren die konden helpen. Uiteindelijk was er toch een arts en er kwamen ook enkele verpleegkundigen naar voren. De man werd aangesloten op een apparaat voor wat simpele onderzoekjes en daar kwam gelukkig niks vervelends uit. Maar intussen lag hij daar nog steeds op de grond en had weinig te missen. Volgens de purser gebeurde het regelmatig op deze vlucht dat mensen onwel werden, flauwvielen en even wegzakten. Gelukkig kwam 'de patiënt' na een poosje weer bij en werd hij op de been gehesen om - met steun - wat rond te wandelen. Langzaam kwam er weer wat kleur op zijn wangen en omdat we hem de rest van de reis niet meer gezien hebben, denk ik dat hij een plekje in de business class heeft gekregen.

Ondanks dit incident arriveerden wij op tijd op JFK en wij dachten daar tijd genoeg te hebben om de aansluiting naar Miami te halen. Ons vliegtuig zou om 18.35 uur (voor ons idee dus om 5 over half 1 's nachts) vertrekken en we waren al om 16.10 geland. Toen we echter bij de douane kwamen, wisten we het weer! Lange, lange rijen gingen ons voor. Gesplitst in 'visitors' en 'residents', maar zo te zien maakte het geen enkel verschil wat de wachttijd betrof. Halverwege de wachtrij zagen we het al half 6 worden en begonnen we te vrezen voor onze aansluiting. Ongeveer een kwartier later zagen we een beambte langs de rij lopen die vroeg wie er informatie nodig had. Wij hebben toen meteen gezegd dat we bang waren onze vlucht naar Miami te missen en mochten toen direct door naar de kortere rij voor een van de 15 hokjes voor visitors. Ook daar duurde het nog zeker een kwartier voordat we aan de beurt waren. Na onze handafdrukken, digitale foto, het nakijken van onze esta's in de computer en een flinke stempel konden we door. Gelukkig hadden we alleen handbagage en hoefden we geen koffers op te halen om opnieuw in te checken (is normaal bij een aansluitende vlucht als je de USA binnenkomt), maar we moesten wel langs nog een loketje om ons douaneformulier weer af te geven voordat we met de air train naar de andere terminal konden. Daar stond weer een lange rij, maar ook een korte met allemaal dames in boerka en héél veel bagage. Toch zijn we naar die korte rij gelopen en daar mochten we voor toen we riepen dat we onze aansluiting dreigden te missen. De air train was er vlot en wij liepen opgelucht terminal 2 in. Tot we daar de rij voor security zagen. Help, ons hele reisschema dreigde alsnog te mislukken. Na enig rondkijken, zagen we weer iemand waar we ons verhaal deden en we mochten alweer voorschieten. Schoenen uit, jas uit, telefoon en laptop uit de tas, toiletspullen apart aanbieden en dan maar hopen dat je niet piept. Er was nog precies een kwartier over toen we bij Gate F9 aankwamen en daar bleek ons toestel minstens een half uur vertraging te hebben. Zucht. Op dat moment ontdekten we ook nog dat mijn echtgenoot zijn horloge kwijt was, maar er was nu alle tijd om terug te lopen naar security om te kijken of het daar was blijven liggen. Niks. Of hij is het ergens anders kwijtgeraakt, maar waar dan, of iemand anders loopt er nu mee rond. Mijn echtgenoot zal een nieuw moeten kopen in ieder geval.

Bij de gate stond al dat het vliegtuig naar Miami overboekt was en inderdaad was dat het geval. Hier ook weer lange rijen mensen die alsnog hoopten op een plaatsbewijs, gelukkig hadden wij daar geen last van.

Eenmaal in het vliegtuig bleek dat er geen plaats meer was voor de trolley van mijn echtgenoot, die moest ingecheckt worden als boardbagage. Dat kon er ook nog wel bij, dan zouden we alsnog naar de bagageband moeten bij aankomst.

Uiteindelijk mocht ons toestel pas om 8 uur (voor ons gevoel dus 2 uur 's nachts) vertrekken, dat was te wijten aan de lange rij vliegtuigen voor ons op de startbaan waar we op moesten wachten. Na ruim 2 en een half uur landden we op Miami International Airport. De bagage was er gelukkig snel en een taxi was zo geregeld. Maar het was inmiddels wel bijna middernacht voordat we in bed lagen, op die tijd zou mijn echtgenoot normaal opstaan voor zijn gewone werkdag in Nederland.

Vanochtend bleek dat we in een mooi hotel zitten met een balkon met uitzicht op de oceaan. Vandaag moet hier gewerkt worden (de lijst op www.gut-health.eu wordt steeds langer), mijn echtgenoot heeft een belangrijke meeting en ik heb een aantal sites bijgewerkt. Gelukkig bleef er voor de lunch nog even tijd over om deze blog te plaatsen. Groeten uit een zonnig Miami Beach!