Never a dull moment

Darling Harbour, Sydney Australië

Het zou een rustige week worden, er stond niks bijzonders op het programma. Daar waren we ook wel aan toe na de drukte van de afgelopen weken. Maar we hadden het kunnen weten, rustige weken bestaan gewoon niet bij ons. Niet dat we deze week harder moesten werken dan anders of dat we veel aanloop hadden, dat was het allemaal niet. Toch gebeurde er weer van alles.

Allereerst kregen we maandag een telefoontje van de verhuurder van ons vakantiehuis in juli 2010. De eigenaar heeft aangegeven dat hij het huis niet meer wil verhuren, dus onze voorboeking was daarmee voor niks. Dachten we een leuk huis te hebben gevonden, maar moesten we opnieuw gaan zoeken naar een huis met zwembad, buitenkeuken, beetje flinke tuin, internet, waar huisdieren zijn toegestaan, dat ook nog in de Provence moet liggen en niet onbelangrijk - betaalbaar is. Dat was even zoeken, maar dinsdag heb ik een nieuwe voorboeking gedaan. Een mooi huis op 10 km afstand van Avignon, dat precies in de periode die wij willen gaan nog vrij was. En nu maar hopen dat deze voorboeking wel definitief zal worden.

Op woensdag kregen we de bevestiging dat we eind november ruim een week naar Australië gaan. De vraag of we in die periode konden, was al eerder gesteld, maar we hadden er niks meer over gehoord. Zoiets gebeurt wel vaker en dan vergeten we het ook meteen weer. Maar woensdagochtend kwam er opeens een voorstel met vluchten naar Brisbane en Sydney. Het gaat dus toch door! Dat betekende wel dat ik ons reisje naar Parijs dat we eigenlijk in het laatste weekend van november zouden maken, moest proberen te verzetten. Met een kleine bijbetaling gaat dat zeer waarschijnlijk ook lukken, we zitten nu nog te wachten op bevestiging van de trein. Als de tickets daarvoor beschikbaar zijn, gaan we niet eind november maar in februari naar Parijs. Dat houden we nog tegoed dus.

Het leek wel of ik de hele week bezig was met reisjes plannen of om- boeken. Nou hebben we voor het einde van het jaar ook nog een paar dagen Keulen staan en daarvan vond ik steeds dat het net een dag te lang was. Dat heb ik ook maar meteen aangepakt en de laatste dag van de boeking afgehaald. Dat gaat heel gemakkelijk als je geboekt hebt via www.booking.com. Gewoon via je eigen beveiligde pagina naar je boekingsoverzicht en daar wijzigen wat je zelf wilt. De bevestiging krijg je per e-mail en het is geregeld.

Maar eerst gaan we dus naar Australië, dat hadden we in 2006 niet gedacht, dat we er zo snel weer heen zouden gaan. Wij vonden Sydney een geweldige stad en zijn erg blij dat we opnieuw de gelegenheid krijgen om daar weer rond te lopen. Lekker een visje eten in Darling Harbour of op de Sydney Fish Market. En misschien houden we zelfs nog wel even tijd over voor de sinterklaasinkopen die we eigenlijk in Parijs zouden doen. Maar het allermooiste voor mij is toch wel dat het daar ZOMER is! Wat zal ik daarvan genieten, ook al is het maar een weekje!

Deze week op Station Mill: Dan liever geen klant van de Rabobank
Deze week op IMMUUN: Nooit een Nobelprijs

Het is weer gelukt...

De spannende avond in Mill. Inmiddels een traditie die we gisteravond voor de 5^de keer vorm gaven. Voor ons misschien nog wel spannender dan voor de deelnemers aan het spel, is het verloop van zo'n avond. Klopt alles, hebben we niks over het hoofd gezien, staat alles op de juiste plaats klaar? Ook gisteravond zat er hier en daar een foutje in het spel, het lijkt haast onvermijdelijk. Maar gelukkig was het niet zo ernstig dat er ook maar iemand hinder van ondervond.

In 2005 begonnen we met onze eigen invulling van Cluedo, een klassieke 'whodunnit' die we zo goed mogelijk in levende lijve naspeelden volgens het beroemde bordspel. De vragen waren dan ook simpel: Wie was de dader, waar is de moord gepleegd en welk wapen werd gebruikt? In de volgende jaren moesten we zelf thema's gaan verzinnen. Zo hadden we al eens een bankkluis waarvan de code gekraakt moest worden, een verdwenen boekhouder (mét verduisterd kapitaal natuurlijk) waarvan het e-mail adres bij elkaar gepuzzeld moest worden en een wereldwijd crimineel netwerk dat via Hyves gevonden moest worden. Maar gisteren hielden we het dicht bij huis. De opdracht was om het misdaadcijfer van Mill zo laag mogelijk te houden (crimi-nul) en daarom moest die éne potentiële crimineel die er rond zou kunnen lopen, gevonden worden. Hiervoor hadden we weer verschillende opdrachten verzonnen en met de oplossingen daarvan konden onderdelen van een compositietekening bij elkaar verdiend worden. Met gebruik van dvd- en cd-speler, laptop en gewoon pen en papier werd er hard gewerkt. Alle vragen hadden betrekking op 'het gezicht', er moest geproefd worden, geroken, geluisterd, verschillen gezocht, verschillende kapsels worden vergeleken en ook de kin werd niet vergeten. Sommige opdrachten waren 'gemakkelijk' werd ons verzekerd en andere wat moeilijker. Bij de kijkopdracht waarbij een geheime afbeelding in 3D-foto's moest worden ontdekt (voor een voorbeeld hiervan: in de afbeelding boven dit stukje zit een vlieger verborgen), bleken sommige deelnemers het meteen te zien en anderen nooit. Het proeven van 4 blauwe yoghurtdrankjes (tijdens het mengen waren we zelf al tot de conclusie gekomen dat het net latex was...) leek heel goed te doen, maar toch waren er groepen die de juiste smaken er niet uithaalden. Zelfs de geur bracht hen niet op het goede spoor. Dat ruiken moeilijk is, bleek ook bij het herkennen van kruiden. Probeer maar eens zonder te zien om welk kruid het gaat, het onderscheid te ruiken tussen oregano, tijm of (gedroogde) basilicum.

Met 6 groepen die actief waren in 6 vertrekken in ons huis, was het overal gezellig druk. Mijn echtgenoot en ik liepen tijdens het spel ter controle tussen alle kamers op en neer, maar eerlijk gezegd deden we dat vooral voor de gezelligheid.

Na afloop van het spel bleek dat één groep álle goede antwoorden had en dus de juiste compositietekening kon tonen. De andere groepen hadden een gezonde mix van goede en foute ogen, oren, neuzen, monden, haar en kinnen. Gelukkig hadden we alle oplossingen bij de hand in de vorm van een PowerPoint presentatie en kon iedereen gerustgesteld worden. Natuurlijk moesten de 'verliezers' ook nog even mopperen of zeuren, dat hoort erbij. Maar alles bleef - zoals ieder jaar trouwens - gewoon gezellig en er werd nog een hele tijd nagepraat.

Volgend jaar weer? Wij zeggen ja, alleen zal de vorm dan afhankelijk zijn van het huis waarin we dan wonen. Want ja, wij hopen dat ons huis dan verkocht is en dan wonen we waarschijnlijk niet meer in zo'n groot pand met 6 vertrekken op de begane grond...

Zonder Pardon

Ongemerkt is het weekend al voorbij, tot nu toe heb ik de hele dag zitten werken aan de opdrachten voor volgende week zaterdagavond. Dan wordt het weer heel spannend in de Stationsstraat 5 in Mill. Traditiegetrouw verzamelen zich hier dan geroutineerde speurders die, vaak onder luid gekreun, het raadsel van die avond oplossen. Waar het dit jaar over zal gaan, blijft natuurlijk nog geheim. Maar de deelnemers hebben al wel aanwijzingen per mail en per post ontvangen. Wij hopen tenminste dat ze de uitnodigingen ook op die manier gelezen hebben... Er zijn nog een paar problemen op te lossen voordat we alles tot in de puntjes voorbereid hebben, maar dat moet komende week nog lukken. Net zoals de voorgaande 4 keren, wordt het dit jaar vast ook weer een succes. Volgende week hierover op deze plek meer.

Gelukkig was er deze week ook nog tijd voor andere dingen. Gisteravond zijn we met het hele gezin wezen eten bij Het Licht in Utrecht. Daarna togen we gezamenlijk naar de vlakbijgelegen schouwburg. Maanden geleden lukte het me om ondanks het maximum aantal van 4 per persoon toch 7 kaarten te bemachtigen. We konden niet allemaal bij elkaar zitten, maar kregen 3 balkonplaatsen en 4 voor de grote zaal.
De voorstelling was, zoals te verwachten, compleet uitverkocht. 'Zonder Pardon' is de eerste theatershow van Theo Maassen die ook in de bioscoop te zien zal zijn (zie trailer boven dit stukje). Theo Maassen, de Brabander die eigenlijk geen Brabander is (maar dat laatste is dan weer niet te horen), lijkt nog het meest op een verbaal kanon. Van de hak op de tak lijkt het soms, maar toch blijkt er structuur in de show te zitten. Verrassende wendingen en bespiegelingen over zijn dochtertje. Maar niet te lang en niet te sentimenteel, dan wordt het al weer snel tijd voor iets grofs. Theo Maassen, anderhalf uur lang fanatiek aan het werk om aan het einde van zijn voorstelling tot de ontdekking te komen dat hij er geen einde aan kan breien. 'Ja, ik vind het zelf ook een kuteinde', zijn z'n laatste woorden. Maar gelukkig was wat eraan vooraf ging de moeite van het komen zeker waard.

Deze week op IMMUUN: Eeuwige jeugd en een beter immuunsysteem door sperma slikken
Deze week op Station Mill: Klant worden van de Rabobank?

Groeten uit Graz

Op dit moment verblijven wij in Graz (nog heel even) in het zuidoosten van Oostenrijk. In het gebied Südsteiermark. Het is er prachtig. Binnenkort meer foto's vanaf hier te bekijken.

Het duurde even, vandaag is het 07-10, maar de foto's zijn prachtig geworden:

Oostenrijk - Graz en omgeving

Deze week op IMMUUN: Brandblussers

Doof of blind?

Bent u liever doof of blind mevrouw? Tja, dat soort vragen kun je verwachten als je op rij 0 zit in het Koningstheater in Den Bosch bij een voorstelling (try out) van Marc-Marie Huijbregts. Ik kon er geen echt antwoord op geven, want eerlijk gezegd heb ik daar nooit over nagedacht. Ik stamelde dus maar zoiets als "Allebei niet eigenlijk...".

Ons theaterseizoen is vanavond weer begonnen met een geweldige nieuwe show van Marc-Marie dus. Zónder cavia, alhoewel hij in eerste instantie wel met haar opkomt. Dat gaat na een paar minuten al af en dan komt er een beschouwing over de tijd dat hij met (nep)haar door het leven ging. Een uitvoerige beschrijving over een bezoek aan zijn 'kapper' in Utrecht hoort daarbij.
In de voorstelling 'Punt' probeert Marc-Marie zijn eigen 'ik' te ontdekken en aan het publiek te onthullen. Dat gaat gepaard met hilarische fragmenten, afgewisseld door heel serieuze ontboezemingen. Helemaal zoals we gewend zijn van hem.
Ook over zijn nieuwe TV-programma Marc-Marie in 't wild, waarin hij gevaarlijke dieren op moet sporen en daarmee op de foto gaat, geeft hij 'inside-information'.

Maar wat het meest opvalt in deze show, dat geldt overigens ook voor zijn vorige, is dat hij zo geweldig kan zingen. Zo kennen we hem op TV niet. Met een prachtige stem zingt hij voorzichtige hoge noten om daarna de volumeknop helemaal open te zetten en uit volle borst te zingen 'I am what I am' (bekend van Gloria Gaynor).

Voordat we naar het theater gingen, hebben we gegeten bij Ome Bernard (inderdaad 'familie' van Tante Pietje), een leuk restaurant in de Verwersstraat. Ze serveren er lekker eten en er werkt prettige bediening die er rekening mee houdt dat je op tijd naar het theater wilt (moet je natuurlijk wel even van tevoren aangeven).

(Lyrics I am what I am)
I am what I am
I am my own special creation
So come take a look
Give me the hook
Or the ovation
It's my world
That I want to have a little pride
My world
And it's not a place I have to hide in
Life's not worth a dam
Till I can say
I am what I am

I am what I am
I don't want praise I don't want pity
I bang my own drum
Some think it's noise I think it's pretty
And so what if I love each sparkle and each bangle
Why not see things from a different angle
Your life is a shame
Till you can shout out I am what I am


I am what I am
And what I am needs no excuses
I deal my own deck
Sometimes the aces sometimes the deuces
It's one life and there's no return and no deposit
One life so it's time to open up your closet
Life's not worth a dam till you can shout out
I am what I am

I am what I am

I am what I am
And what I am needs no excuses
I deal my own deck sometimes the aces sometimes the deuces
It's one life and there's no return and no deposit
One life so it's time to open up your closet
Life's not worth a dam till you can shout out
I am what I am

I am I am I am good
I am I am I am strong
I am I am I am worthy
I am I am I belong

I am

I am

Who whoooo etc.
I am

I am I am I am useful
I am I am I am true
I am I am somebody
I am as good as you

Yes I am

Deze week op IMMUUN: Het paard van Troje
Deze week op Station Mill: Weer genoeg te doen

--

Familieweekend

Een paar dagen later dan normaal verschijnt deze keer mijn wekelijkse blog. We waren in de Ardennen voor ons jaarlijkse familieweekend en toen we zondag thuiskwamen, waren er een heleboel andere dingen die voordrongen. Eigenlijk was ik veel liever meteen achter de pc gekropen om mijn stukje te schrijven, lekker rustig. De hond moest echter in bad - ze komt altijd erg vies van al het spelen uit het dierenpension, we moesten nog wat eten en de kat had van verveling de hele berging 'behaard'. Tegen de tijd dat er wel tijd was, had ik geen zin meer en maandag lag er zoveel werk te wachten dat het er niet van kwam.

Maar hier ben ik dan met mijn verhaal over ons prachtige huis in La Roche en Ardenne. Een paar weken geleden schreef ik hier al (blog van 8 augustus) over ons 'voorbezoek' aan deze leuke Ardense plaats.
Dit weekend zaten we er met (bijna) de hele familie. Het huis - Villa Constantia volgens de verhuurder, maar op het huis staat Château Curamont - was heel bijzonder en viel bij de hele familie zo in de smaak dat we er volgend jaar weer heen willen. Het ligt op een rots, zo'n 80 meter boven het stadje. Vanaf het terras kijk je zo de straatjes in en recht tegenover staat het middeleeuwse kasteel, of tenminste dat wat er nog van over is. 's Avonds is dat prachtig verlicht. We hadden 'traditioneel' weer - tijdens het familieweekend is het altijd mooi en droog, zou er 'boven' misschien iemand aan de knopjes zitten het 3^de weekend van september? - en genoten met volle teugen van het ruime terras.

Maar ook binnen was het een ideaal familiehuis. Met 8 slaapkamers, 3 badkamers en een grote keuken met alle apparatuur hadden we alles wat we nodig hadden. In de salon op de eerste verdieping met ramen van het plafond tot aan de grond was het uitzicht fantastisch.

Dit huis was een geweldige basis voor alle (familie)activiteiten tijdens het weekend. We doen altijd van alles, maar niks moet. Iedereen kan zijn gang gaan, er wordt gefietst (dit jaar zelfs heel vaak), gewandeld, veel koffie gedronken en gezellig met elkaar gekletst. Overdag worden er lekkere dingen gehaald voor de traditionele barbecue 's avonds en ook is er ieder jaar een muziekquiz.

Dit jaar hadden we voor het eerst ook een gezamenlijke activiteit voor overdag: de fotospeurtocht waarvoor mijn echtgenoot en ik in augustus al in La Roche waren. Die was blijkbaar moeilijk, of hadden wij onze familieleden te hoog ingeschat? In ieder geval bleek achteraf duidelijk dat goed lezen heel belangrijk is om zo'n tocht tot een goed einde te brengen. Of we volgend jaar weer zo'n tocht in elkaar zetten? We zullen zien: als we weer naar Villa Constantia gaan, wordt het wel moeilijk om een originele nieuwe tocht te verzinnen...

Het leven van alledag

De vakanties zijn zo ongeveer voor iedereen voorbij, een nieuw seizoen breekt op allerlei manieren aan. Je kunt de TV niet aanzetten of je krijgt informatie over de winterprogramma's voorgeschoteld en overal starten nieuwe cursussen en workshops in september. De scholen zijn in heel Nederland weer begonnen en de campings weer grotendeels verlaten.

Ook voor ons is 'het' weer begonnen, we werken ons van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat 3 slagen in de rondte en genieten van het leven van alledag.
Dat leven speelt zich voor mij grotendeels in Mill af en de vraag die mij deze week alweer een aantal keren gesteld is, luidt: "Zijn er nog ontwikkelingen rond de verkoop van jullie huis?". Helaas moet ik daar nog steeds ontkennend op antwoorden, er gebeurt gewoon helemaal niks. Al zouden we dat wel willen, we hebben er ook weinig of geen invloed op. We zien wel gebeuren dat er panden uit de verkoop worden gehaald en een paar dagen later bij een andere makelaar weer opnieuw aangeboden worden. Het is moeilijk om daar de zin van in te zien, waarom zou het via een andere makelaar wél sneller verkocht worden? Het enige voordeel van zo'n strategie is dat je huis voor heel eventjes opnieuw onder de aandacht gebracht wordt, soms voor een iets lagere vraagprijs. Maar verder blijft het gewoon te koop staan met een bord aan de gevel en diverse pagina's op internet (de belangrijkste: via de makelaar, funda en natuurlijk http://tekoop.station-mill.nl). Er zullen ook bij een volgende makelaar geïnteresseerden moeten zijn die een bod willen doen, daar verandert niks aan.

In oktober organiseert de NVM (Nederlandse Vereniging van Makelaars) weer een 'Openhuizen Dag", maar daar doen we niet meer aan mee. De twee keer dat we dat wel gedaan hebben, kwam er alles bij elkaar één stel kijken dat achteraf niet zo serieus bleek te zijn als wij aanvankelijk dachten.
We wachten maar gewoon af wat er gebeurt en wonen hier voorlopig nog goed. Grote woonvragen, bijvoorbeeld de hoognodige aanschaf van nieuwe banken, worden 'geparkeerd' tot we echt gaan verhuizen en verder doen we meestal of er niks aan de hand is. Behalve dan natuurlijk als er weer iemand vraagt hoe het met de verkoop van ons huis gaat.

Deze week op IMMUUN: Robuust
Deze week op Station Mill: Centrumplan?

Geslaagde potluck

Ondanks het tegenvallende aantal aanwezigen, hebben wij weer een geslaagde potluck achter de rug. Ons gezelschap bleef steken bij 21 mensen, terwijl er dat 50 hadden kunnen zijn als iedereen gehoor had gegeven aan de uitnodiging. Dat laatste is zeldzaam, een datum prikken dat iedereen kan (en wil) is niet gemakkelijk, maar 'normaal' vieren wij de potluck toch met 30 tot 35 mensen. Misschien lag het aan de verschoven datum, voor een aantal afwezigen was dat in ieder geval de reden dat ze er jammer genoeg niet bij konden zijn. Volgend jaar hopelijk weer gewoon in de 2^de helft van augustus, op de zaterdag vóór 23-08. Dat zal dan op de 21^ste worden en met een beetje geluk niet meer in Mill. Dat hoopten we vorig jaar ook al, maar dan zal er eerst een koper voor ons huis moeten komen! Toch waren er gisteren al gasten die 'Tot volgend jaar in Den Bosch' riepen bij het afscheid. Het zou fijn zijn als ze gelijk krijgen.

Dat we de potluck volgend jaar weer zullen vieren is een vaststaand feit, we kunnen niet meer zonder. Het is zo heerlijk om mensen die elkaar door het jaar heen nooit zien, gezellig met elkaar te zien kletsen onder het genot van heerlijke hapjes die iedereen altijd enthousiast meebrengt. Er wordt naar uitgekeken - en niet alleen door ons.

Dit jaar was het niet anders, de gesprekken van vorige keren werden vervolgd alsof er geen jaar tussen zat. Verhalen over vroeger passeerden de revue, er is altijd wel iemand die nog precíes weet hoe het allemaal was. Maar ook diepe gesprekken over de huizenmarkt, de afnemende tolerantie in Nederland, het belang van familie, werken in de zorg en andere onderwerpen werden niet geschuwd.

En dan hadden we natuurlijk weer een muziekquiz, iets anders van opzet dan andere jaren maar daardoor niet minder moeilijk. Alhoewel er nu keuzemogelijkheden op het prikbord hingen, bleek het niet eenvoudig om de maximale 18 goede antwoorden te geven. De hoogste score was 15, behaald door meerdere deelnemers. Daarin was voorzien, want er waren 2 finalevragen. De eerste vroeg naar het telefoonnummer van Will Tura (wie het weet mag op deze blog reageren), maar dat was te gemakkelijk. De uiteindelijke vraag naar het telefoonnummer van Wilson Picket (ook hier geldt: wie het weet...) bracht de beslissing. Thomas ging met de felbegeerde Potluck-CD 2009 naar huis!

En wat aten we? Het thema dit jaar was 'Onderweg', dat mocht zo breed mogelijk geïnterpreteerd worden. Dat betekende dat er weer heel veel variatie was in gerechten. Salades, sandwiches, kippenbouten, muffins, fruit, quiche, paté, saté, chocolademousse en andere hapjes. Met een lekker glaasje wijn erbij of een Belgisch biertje. We kwamen niks tekort.

En nu is de tent alweer afgebroken, de berging ziet er weer uit als berging en in de koelkast staan nog wat overblijfsels die wij vanavond nog opeten. Het feest is weer voorbij, mijn verjaardag echt over. Zo worden we oud, 56 was het dit jaar, maar ik hoop nog veel potlucks te mogen vieren.

Deze week op IMMUUN: Meer met minder
Op Station Mill: Nog meer dialect?

American facts

Het is iets langer geleden dan normaal dat er een nieuw blogje verschijnt. Dat komt omdat wij bij wijze van spreken de halve wereld zijn overgevlogen. Onze bestemmingen lagen allemaal in de USA, maar als ik uitga van de omtrek van de aarde (40.075 km) dan overdrijf ik niet. Hieronder volgen een heleboel getallen die mijn 2 weken afwezigheid op deze plek verklaren.

Wij vertrokken op maandag 17 augustus met de auto naar Brussel en kwamen vrijdagmiddag 28 augustus weer thuis. Een kleine opsomming van wat wij allemaal beleefd hebben:

• Wij sliepen in 5 verschillende bedden:
  • In Denver in een speciaal gastenverblijf in het souterrain (in Amerika heet dat basement) bij John en Sara Cambier thuis.
    
  • In Tacoma 'bewoonden' wij een luxe kamer op de 15^de verdieping van Hotel Murano.
  • In Boise sliepen wij een nacht in de Marriott Residence Inn en hadden de beschikking over een heel appartement waar zelfs de microwave popcorn al klaar lag.
    
  • De eenvoudigste slaapplaats was ongetwijfeld in onze cabin in Mack's Inn in Island Park bij Yellowstone. Meer dan een houten hut waar net een bed in paste was het niet.
    
  • De laatste 3 nachten sliepen wij bij Jolanda en Steve in een heerlijk bed in een prachtig huis.
  
  
• Bij 5 verschillende slaapplaatsen horen natuurlijk ook 5 verschillende badkamers. Die varieerden van heel klein in de cabin (je kon er letterlijk je kont niet keren) met douche, wc en wastafel op de vierkante meter tot super-de-luxe in het Murano. In de Marriott Inn was wel ruimte voor een hele familie en bij de families thuis waar wij geslapen hebben, hadden wij geheel volgens Amerikaanse gewoonte de beschikking over onze eigen badkamer met toilet.


• Wij brachten heel veel tijd door op 6 verschillende vliegvelden.
  We begonnen op Brussels International Airport en vlogen vandaar naar Hartsfield-Jackson Atlanta International Airport. Omdat we daar Amerika binnenkwamen moesten we in een lange rij voor de douane en daarna zelf onze koffers van de band halen en weer opnieuw inleveren voor de vlucht naar Denver. Denver Airport was dus de 3^de luchthaven in rij, waarvandaan we 2 dagen later weer naar Sea-Tac Airport (Seattle/Tacoma) vlogen. Op 21 augustus vlogen we naar Boise Airport in Idaho en haalden daar onze huurauto op.
  Tenslotte vlogen we op 27 augustus weer terug vanaf Salt Lake International Airport, eerst naar Hartsfield-Jackson Atlanta International Airport (waar we uren moesten wachten vanwege een technisch mankement) en uiteindelijk terug naar Brussels International Airport.


• Op vliegvelden wacht je op vliegtuigen. Wij zaten in 6 verschillende toestellen die samen goed waren voor 20.944 km (13.015 miles)!
  
  
  
  • Brussel - Atlanta: 7088 km (4405 miles)
    
  • Atlanta - Denver: 1925 km (1196 miles)
    
  • Denver - Sea-Tac: 1644 km (1021 miles)
    
  • Sea-Tac - Boise: 650 km (404 miles)
    
  • Salt Lake City - Atlanta: 2549 km (1584 miles)
    
  • Atlanta - Brussel: 7088 km (4405 miles)


• In onze huurauto legden we in 5 dagen nog 2746 km (1716 miles) af. Samen toch echt goed voor een afstand die ruim de halve wereld omspant!

En natuurlijk zagen we ook heel veel andere dingen. Vooral veel mensen, dunne en heel dikke en nóg dikkere exemplaren. Maar we waren ook in gebieden waar je bijna niemand zag en volop van de natuur kon genieten.
We zagen daar wel heel veel dieren: tientallen bizons, elanden (in Amerika maken ze onderscheid tussen 'moose' en 'elk', we zagen beiden maar kennen er maar één Nederlands woord voor), chipmunks, kolibries, haviken en een visarend.
Kortom, we hebben een heerlijke tijd gehad.
Voor iedereen die geïnteresseerd is in de foto's, klik hieronder op het album:

USA-reis augustus 2009

Lees meer over deze en andere reizen op http://lievendag.punt.nl

Deze week op IMMUUN: Koekje erbij?
Op Station Mill------------: Nieuws?

Woodstock en andere Amerikaanse steden

(Klik op de afbeelding om de tekst te kunnen lezen)

Vandaag is het 40 jaar geleden dat op het boerenerf van Max Yasgur in Bethel (in de staat New York) Woodstock begon. De stad die de naam aan het 3-daagse festival gaf, ligt ongeveer 65 km ten noordoosten van de werkelijke plek waar het Woodstock Aquarium Music and Art Fair (een hele mond vol die officiële naam) plaatsvond. Het is de geschiedenis ingegaan als het feest van 'love and peace' en iedereen van boven de 55 heeft er wel herinneringen aan. Wij zijn tenslotte opgegroeid in het hippietijdperk en deden daar - soms - zelf aan mee.
Begin van deze week besteedde het Eindhovens Dagblad al aandacht aan Woodstock en riep lezers op om per mail hun herinneringen daaraan te delen. Mijn echtgenoot reageerde hierop en werd prompt gebeld of hij mee wilde werken aan een kort interview met een foto in de krant. Woensdag kwam de fotograaf hier een foto maken van een hippie '40 jaar later' en vanochtend stond het stuk in de krant. Niet alleen in het ED trouwens, want als lezers van De Gelderlander zagen wij dat het ook in dit dagblad was opgenomen. In welke andere uitgaven van de Wegenergroep hetzelfde verhaal nog meer zal verschijnen, weten we niet, maar met de regio's Eindhoven en Nijmegen bereik je al een heleboel mensen die de persoon op de foto zullen herkennen. Het verhaal van Woodstock, het festival en de film, hoor en lees je nu overal, maar het persoonlijke verhaaltje eronder maakt het voor ons nog leuker!

Deze week bedachten we opeens dat we dit jaar nog helemaal niet in Parijs zijn geweest. Voor de mensen die ons een beetje kennen, moet dat vreemd klinken. Zij weten dat wij eigenlijk streven minstens 1 keer, maar nog liever 2 keer per jaar naar de lichtstad te gaan. Gelukkig kreeg ik op vrijdag een leuke aanbieding in mijn mailbox en heb ik meteen geboekt voor een weekend in november. Kunnen we daar meteen de sinterklaasinkopen voor dit jaar doen!

Vandaag en morgen zijn we bezig met de laatste voorbereidingen voor onze reis naar de USA volgende week. De laatste overnachting is nu ook geboekt (in Boise Idaho maken we een tussenstop) en de huurauto is geregeld. Die halen we op in Boise en kunnen we achterlaten in Salt Lake City. Voor de rest moet alles nu geregeld zijn, de eerste week werd dat voor ons gedaan en de tweede week door onszelf.
Vanaf morgen schrijf ik zo af en toe weer een stukje op onze reislog http://lievendag.punt.nl, tenminste als ik de beschikking over internet heb. Dat zal in Denver, Tacoma en Seattle niet zo moeilijk zijn. Maar of we in Mack's Inn en Yellowstone online kunnen, moeten we nog maar even afwachten. De laatste dagen van ons verblijf in Park City moeten we dan misschien de schade weer inhalen. Ook op deze plek probeer ik in ieder geval één keer per week een bijdrage te plaatsen, we hopen dat iedereen het met plezier zal lezen.

Groeten uit La Roche en Ardenne

Daar zit ik dan, in Oxford Street - City of Westminster (London). Onze buren 'hebben' Baker Street en op de verdieping onder ons 'wonen' ze allemaal in Parijs! Onze directe benedenburen zitten op de Champs Elysées! Als de lezer van dit blog er nog een touw aan vast kan knopen, dan vind ik dat erg knap. Dat kan alleen maar als die ook ooit in Hotel Midi in La Roche en Ardenne heeft gelogeerd, want daar hebben de kamers dus behalve nummers ook namen. Heel origineel met een echt straatnaambordje zoals je dat ook in de betreffende steden ziet.
Wij zijn hier gisteren aangekomen om 'iets' voor te bereiden voor ons jaarlijkse familieweekend dat komende september weer in de Ardennen zal plaatsvinden. We hebben de villa waar we zullen verblijven al gespot (zie foto hierboven), zelfs al even gezwaaid naar de mensen die er nu hun vakantie of weekend doorbrengen. Verder hebben we al grote delen van La Roche en daarbuiten lopend afgelegd en heel veel foto's gemaakt. Meer kan ik er nu op deze plek nog niet over verklappen, want dan is het in september geen verrassing meer.
Mooie bijkomstigheid is ook dat het weer prima heeft meegewerkt, want in plaats van de voorspelde neerslag hebben we het de hele dag al drooggehouden en nu schijnt er zelfs een voorzichtig zonnetje.
Vanmiddag toen ons 'werk' erop zat, zijn we nog even naar Vielsalm gereden voor de lekkerste jam die er is: zwarte kersenjam van de GB. Op de terugweg zijn we nog even wezen kijken in Cielle een piepklein plaatsje dat vlakbij La Roche ligt en waar we ooit lang geleden met het hele gezin de hemelvaartvakantie doorbrachten. Het huisje van toen staat er nog onveranderd van hetzelfde mooie uitzicht te genieten en aan de Nederlandse auto te zien die erbij stond, wordt het ook nog steeds aan vakantiegangers verhuurd.
Vanavond zoeken we weer een leuk restaurant op, er is in La Roche meer dan genoeg aanbod. Gisteravond hebben we trouwens in het restaurant dat bij ons hotel hoort gegeten en dat was erg goed. Morgenochtend om 10 uur moeten we alweer uitchecken, maar we doen het rustig aan op de terugweg zodat we in ieder geval nog in België kunnen lunchen voordat we weer naar huis rijden.

Deze week op IMMUUN: Waar heb dat nou voor nodig?
Op Station Mill: Jaarmarkt weer bijna bij ons binnen...

De vaart erin

Nu de Tour de France afgelopen is, ben ik zelf maar weer eens op de racefiets geklommen. Heel voorzichtig, dat nog wel, maar het streven om meer buiten te fietsen is er weer. Niet dat ik nooit fietste, want dat doe ik wel degelijk. Bijna elke dag, boven op mijn speedbike. Het is in feite zelfs het eerste wat ik doe 's ochtends als ik wakker word. Met het nieuws op TV of een opgenomen programma op video trap ik zo toch dagelijks minstens een half uur weg. Dat is een prima manier om de dag te beginnen en voor een 'mooi-weer-fietser' als ik ben, een prettige vorm van bewegen. Want bewegen moét als je - zoals ik - niet meer tot de jongsten behoort. Het is goed voor de gewrichten en je houdt er een goede conditie bij.
Maar vandaag toch maar weer eens op de échte fiets geklommen en naar buiten. Daar moest ik me dan wel voor kleden, want zoals ik 's ochtends thuis op de fiets zit, zo durf ik me buiten niet te vertonen. Bovendien hoef ik boven bij de TV ook geen helm op. In mijn wieleroutfit inclusief helm en handschoentjes begon ik samen met mijn echtgenoot aan mijn eerste rit sinds lange tijd. Via de Stationsstraat naar de Vorleweg en de Vokelseweg naar de rotonde van de Middenpeelweg. Bij de rotonde scheidden onze wegen, mijn echtgenoot die een geoefende fietser is, vervolgde zijn weg richting De Rips naar Deurne en ik reed verder richting Zeeland. Bij de nieuwe rotonde van de Witte Dellen draaide ik weer rechts richting Mill en vervolgde mijn weg over de Udensedijk naar de Koestraat en Groespeelweg zodat ik weer op de Volkelseweg uitkwam. Toen zat mijn rondje er bijna op, na 40 minuten was ik weer thuis. Een voorzichtig begin zoals ik al zei, maar het krijgt vervolg. Tijdens het familieweekend in september moet de fiets mee naar de Ardennen en daar wil ik dan met de jaarlijkse familiefietstocht meedoen. Ben benieuwd of dat haalbaar is, voorlopig zal ik hier op het vlakke maar eens flink gaan trainen!

Dat ik na een hele periode van futloosheid weer nieuwe energie begin te krijgen, werd deze week ook op een andere manier duidelijk. De badkamer boven moest eraan geloven, want ik ergerde me al een tijdje aan de muren die nodig eens gewit moesten worden. Ook al staat ons huis te koop, dat soort dingen gaat gewoon door. Waar gedoucht wordt, blijven de muren niet helemaal schoon. Donderdag ben ik de hele middag bezig geweest met latexen. Nou ja, dat verven op zich was nog niet eens het meeste werk, maar in een kleine badkamer de 'moeilijke' hoekjes bereiken, is een kunst op zich. Met de trap was er eigenlijk te weinig ruimte om te bewegen en zonder de trap kon ik nergens bij. Dat was dus een heel gedoe van trap erin, naar boven klimmen, klein stukje latexen, naar beneden klimmmen, trap er weer uit enz. Op die manier ben je wel even bezig, maar het resultaat mag weer gezien worden. Omdat ik een beetje een opruimbui had deze week, was ik ook vast dingen apart gaan zetten op zolder. Spullen die daar tijdelijk stonden omdat ze kapot of totaal overbodig waren. Vanochtend zijn we eerst naar de stort in Haps gereden (pardon de Milieustraat) en hebben ons ervan verlost. We waren lekker vroeg en konden - bijna - zo doorrijden. Toen we klaar waren zagen we bij het vertrekken dat er een lange file voor de ingang stond te wachten.

Het is stil op de huizenmarkt, althans in Mill en vooral bij ons. De makelaar kwam deze week nog even langs om zo maar even bij te kletsen, want we spreken elkaar nauwelijks als er geen kijkers zijn. Bij een kopje koffie hebben we alles nog eens op een rijtje gezet en zijn tot de conclusie gekomen dat we alles laten zoals het is en gewoon hopen dat een geïnteresseerde zich snel zal melden.
Woensdag is het hier Vakantiejaarmarkt en ik heb de organisatie gevraagd of ze ons huis vrij willen houden, zodat die duizenden bezoekers die dan in Mill rondlopen in ieder geval zicht op ons pand hebben. We moeten alles proberen en ook hier geldt: Wie niet waagt, die niet wint.

Gisteravond nog een onverwachte gezellige afsluiting van de week. Vrienden van ons hadden wat veel ingekocht voor hun barbecue met kennissen die wij ook kennen, of we ook kwamen helpen alles op te eten. Ik kan je verzekeren dat dat gelukt is. Het leven is mooi hier in Mill!

Deze week op Sation Mill: Wie wil de HEMA in Mill?
Deze week op IMMUUN: Lessen in zelfverdediging

Op naar de Mont Ventoux!

Met een half oog op de televisie en een scherm vol vakantiehuizen, probeer ik er een blogje uit te persen op deze - toch nog - zonnige zaterdag.
Vanochtend stonden wij vroeg op met de bedoeling om eindelijk eens de zolder te gaan opruimen en een gedeelte van wat dat zou opleveren naar de stort te brengen. Maar de motivatie om eraan te beginnen, ontbrak totaal en daardoor natuurlijk ook de energie om het dan toch maar te doen. Er is ook absoluut geen haast bij en volgende week kan het net zo goed. Vandaag wilden we wel weer eens in Den Bosch gaan lunchen en daarna op tijd naar huis om dé rit van deze Tour de France te kijken: de berg-op etappe met de finish boven op de Mont Ventoux! Heel speciaal als je, net zoals mijn echtgenoot, deze mysterieuze gigant vorig jaar zelf per fiets bedwongen hebt. Daarbij valt mijn prestatie in het niet: ik bereikte de top per auto, voor mij was dat al spannend genoeg.
Helemaal aangestoken door het landschap dat ik aan me voorbij zie trekken, ben ik nu ook bezig met het zoeken van een geschikt vakantiehuis voor volgende zomer. Wat zou ik graag direct weer in de auto stappen om naar de Provence te gaan. Echt helemaal mijn streek! Of ik vanmiddag nog een geschikt huis vind, is maar de vraag. De combinatie echter met wat ik op TV zie en wat er op mijn pc-scherm verschijnt, is heerlijk om bij weg te dromen.

De renners moeten nog 27,5 km, dat betekent dat ze bijna aan de klim der klimmen beginnen en het landschap dat ik nu zie, komt me wel heel erg bekend voor. Het is er natuurlijk mooi weer en als ik mijn ogen dichtdoe, kan ik de lavendel hier ruiken. Prachtig dat lint van wielrenners met de Ventoux op de achtergrond. En het is nog spannend ook met de broertjes Schleck en Contador volop in actie. Ook niet te vergeten Armstrong die het hier moet laten zien, wil hij nog op het podium komen in Parijs morgen.

Wij lunchten trouwens bij Picasso in de Kerkstraat. Niet alleen voor diner, maar ook voor lunch een geweldige gelegenheid. We hadden daarna nog net tijd voor een kort bezoek aan de boekhandel een paar deuren verder en klokslag half 3 zaten we achter de TV.

Deze week ook nog even flink gewandeld met een vriendin en met de hond uiteraard. Onderweg hadden we genoeg tijd om bij te praten voordat we onze lunch gebruikten bij FF Pauze in het buitengebied van Mill.
Verder deze week naar de slotavond van De Kameleon geweest, een heel spektakel in de Concertzaal bij ons in de straat. Alle groepen deden hun best om op een zomerse - en dus vrolijke - manier een optreden te verzorgen. Daarna was het de beurt aan groep 8 die met de musical 'Gestrand' afscheid nam van hun basisschooltijd. Een vrolijke boel was het, maar wel bloedheet met zoveel mensen in een zaal zonder voldoende ventilatie. (Zie ook Station Mill)

De wielrenners draaien zo te zien nog steeds heel soepel met de benen, nog 15 km tot de finish! Tijd om me nu volledig tot het TV-scherm te wenden, want ik wil natuurlijk wel echt zien hoe het afloopt!

Deze week op IMMUUN: Le Mur de la Peste

Gewoon in Mill

Wij zijn weer gewoon in Mill, terug van een geweldige vakantie. Die is zo goed bevallen dat ik stiekem al naar huizen in de Provence voor volgend jaar gekeken heb... Omdat dan de Proloog in Nederland is, zal onze vakantie er dan heel anders uitzien dan de laatste 2 jaren. Maar dat wil niet zeggen dat we dan niet naar Frankrijk gaan, dat doen we zeker wel! Eerst de Proloog in Rotterdam en de 1^ste etappe in Zeeland en daarna door naar 'La douce France'. Dat staat vast!

Maar eerst staan er nog andere reizen gepland. Deels ook vakantie maar toch voornamelijk zakelijke trips. Te beginnen met 10 dagen naar de USA volgende maand.
De avond voordat we naar Frankrijk vertrokken, hebben we de reis geboekt. Het was nogal gecompliceerd omdat we 4 verschillende plaatsen aandoen. We vliegen eerst vanaf Brussel naar Denver (16 uur onderweg met een overstap in Atlanta), daar bezoeken we het National Jewish Health Institute. Na 2 dagen vliegen we door naar Seattle/Tacoma voor een congres van de American Association of Naturopathic Physicians (AANP) (klik hier voor het programma). Daarna is het tijd voor ontspanning en gaan we met een huurauto een paar dagen naar Yellowstone National Park en vervolgens rijden we door naar Park City in Utah. Daar woont een vriendin die we nu eindelijk eens kunnen opzoeken. Vanaf Salt Lake City vliegen we terug naar Brussel (14 uur en 45 minuten, ook met overstap in Atlanta). De 11^de dag staan we dan 's ochtends vroeg weer op Belgische bodem. Geweldig dat je dit soort reizen tegenwoordig helemaal zelf via internet kunt boeken!

Als we terugkomen, is het al bijna september en tijd voor de jaarlijkse potluck. Gewoon in Mill, dat hadden we anders gehoopt. Maar in de verkoop van ons huis zit absoluut geen vooruitgang, net als zoveel andere huizen in Mill en omgeving staat het al meer dan een jaar te koop (zie Station Mill. Niets aan te doen en zeker niet iets om te lang bij stil te blijven staan. We zien wel wat er gebeurt, we hebben er verder toch geen invloed op.

Het 3^de weekend van september vindt zoals ieder jaar het familieweekend weer plaats, we zullen met z'n allen weer een groot huis in de Ardennen betrekken. Gezellig.
In oktober zijn we uitgenodigd in Graz en dat is voorlopig de laatste trip die op het programma staat. Maar er zullen er ongetwijfeld nog meer volgen, want zo gaat het altijd. Gewoon in Mill lijkt daarom soms meer een uitzondering op al ons gereis dan dat we van sleur kunnen spreken.

Deze week op IMMUUN: Op vakantie

Vakantie 2009: Lorgues Provence

Maandag 29 juni

Onze jaarlijkse vakantie brengen wij meestal door in Frankrijk, en dan bij voorkeur in het Zuidoostelijk gedeelte daarvan: in de Provence. Oók gaan wij ieder jaar naar de Proloog van de Tour de France en soms hebben we geluk en kunnen we deze 2 gebeurtenissen combineren. Zo ook dit jaar. De Proloog is in Monaco en daarom hebben wij een huis gehuurd in de Var (83), zo'n 40 km ten westen van Fréjus en nog wel zo'n 100 km van Monaco. Niet écht heel dichtbij dus, maar met het voordeel dat we hier prachtig zitten én dat de eerste etappe van de Tour de dag ná de proloog mooi door ons dorp komt. Dat betekent dat er dus 2 dagen Tour in onze vakantie zitten. Voor mij is dat genoeg, maar niet iedereen die met ons vakantie viert, denkt daar hetzelfde over. Zo is één van onze zonen al 8 dagen op zijn eigen racefiets onderweg hier naartoe. We hebben hem na 5 dagen fietsen (door hem uiteraard) op onze heenweg in Dijon ontmoet en het ging hem eigenlijk heel goed. Woensdag hoopt hij hier te arriveren, vandaag kwam er nog een SMS-je uit Valence dat hij lekker gefietst had en al om 5 uur 's middags daar was aangekomen.
Een andere zoon is met zijn vriendin ook onderweg, maar die vieren vast hun eigen vakantie hier en daar en zullen in de loop van de week ook wel in Lorgues aankomen.
Verder komt de grootste wielerfan van ons gezelschap op donderdag met het vliegtuig naar Marseille, waar we hem van het vliegveld gaan halen. Dat is de man met de grootste kennis van de Tour en vanaf het moment dat die zich bij ons voegt, laat het dagelijkse gespreksonderwerp zich raden.
Gelukkig is er ook nog vakantie na de Tour en zitten wij hier in Lorgues op een prachtige locatie in een heel groot huis met eigen zwembad. Mijn echtgenoot en ik genieten er al een paar dagen van. Vooral het grote terras van 80 m² en de grote tuin met zwembad zorgen voor een ultiem vakantiegevoel. Tel daarbij op een echte zomerkeuken - compleet met koelkast, magnetron, kookplaat en barbecue - en je begrijpt dat wij het hier wel een tijdje uithouden. Binnen komen wij alleen als het 's avonds écht donker is en het tijd wordt om naar bed te gaan.
De activiteiten die we tot nu toe ondernomen hebben, zijn zeer beperkt. Af en toe een boodschap, een wandeling naar het dorp en vandaag even naar Draguignan voor iets meer boodschappen.
Daarbij kregen wij nog even de schrik van ons leven toen op een rotonde de auto links van ons opeens rechtsaf wilde draaien. Daar zaten wij dus tussen, gelukkig ging het niet hard en bleef de schade beperkt tot een minieme veeg op onze Citroën Picasso en een enkele kras op de paarse Twingo van de Française die ons over het hoofd had gezien. Na enig geharrewar konden we haar duidelijk maken dat wij er verder geen werk van wilden maken en gingen we beiden opgelucht onze eigen weg. Pfff, bijna een flinke deuk in onze vakantie, maar het liep gelukkig goed af.

Woensdag 8 juli
Ruim een week geleden moest de Tour nog beginnen en waren mijn echtgenoot en ik nog alleen in ons vakantiehuis in Lorgues. Op dit moment zijn de kinderen alweer vertrokken en is de rust hier weergekeerd.
Vorige week woensdag kwam onze middelste zoon na bijna 1300 km fietsen in Lorgues aan. Hij had zijn eigen Tour de France erop zitten en was daarmee voor ons de grote winnaar van deze koers. De volgende dag arriveerden onze jongste zoon en zijn vriendin met de auto en daarmee was het huis bijna vol. Wij haalden aan het eind van de middag een vriend van het vliegveld in Marseille en vanaf dat moment draaide alles om DE TOUR. Tenminste voor de meeste mannen.
Op zaterdag volgden we de Proloog in Monaco, het was er bij lange na niet zo druk als wij gewend zijn van andere jaren. We gingen er met de trein heen, eerst van Les Arcs naar Nice en daar moesten we overstappen naar Monaco. We kochten een retour en konden zonder reservering in de 2,5 uur vertraagde slaaptrein uit Straatsburg plaatsnemen. In Monaco vonden wij een prima plek waar we de renners één voor één langs zagen komen. Toen de laatste renner ons gepasseerd was, dachten wij heel snel weer in de trein te zitten. Helaas was de ingang van het station waar wij vlakbij zaten, afgesloten en moesten we eerst nog een eind lopen voordat we in een dringende menigte terechtkwamen. Het was niet zo druk, maar een paar honderd mensen die een trein willen halen door dezelfde deur proberen te persen, levert stressvolle situaties op. Klemzittende wandelwagens en huilende kinderen waren het resultaat. De treinen reden af en aan en al snel waren we op weg naar Nice. Daar kregen we nog problemen met ons retourticket, want we hadden geen plaatsreservering op ons kaartje staan en mochten niet in de klaarstaande trein. Met nog een paar minuten voor vertrek op de klok en een hoop verwarring, lukte het toch nog om alles voor elkaar te krijgen en genoten we op de terugweg nog een keer van het prachtige spoortraject langs de Côte d'Azur.
Op zondag was er nog een dagje Tour voor ons, want de étappe kwam door Lorgues. Vrienden van ons die ongeveer 50 km verderop aan de kust kamperen, kwamen op bezoek en wilden ook wel eens het grote wielerspektakel meemaken. Het was heet aan de kant van de weg, maar we zagen eerst de kopgroep en daarna het peloton heel dichtbij langszoeven.
Dezelfde avond zaten we met een gezelschap van 8 mensen aan tafel, we leken wel één grote familie.
De rest van de dagen tot nu toe volgen we de Tour via de TV en rommelen de dag een beetje vol. Een beetje zwemmen, af en toe een wandeling naar het dorp - bijvoorbeeld voor de grote markt op dinsdagochtend - en soms moeten er natuurlijk ook boodschappen gedaan worden.
Het jaarlijkse vakantieschilderij hebben we al gemaakt en ook een bezoek aan de plaatselijke Cave om onze wijnvoorraad aan te vullen zit er al op (dit keer Château Sainte Béatrice, een van de vele domaines in Lorgues). Eigenlijk doen we gewoon wat we iedere vakantie doen en dat bevalt prima. Vandaag hebben we een bezoek gebracht aan Tourtour (volgens de borden 'het stadje in de hemel', inderdaad ligt het erg hoog en is het er prachtig) en vanavond hebben we gegeten in La Brasserie des Sarments, midden in Lorgues waar het gezellig druk was vanwege 'Le Marché Nocturne Artisanal et Musical'.
Morgen brengen we de grote wielervriend weer naar het vliegveld en dan zijn er voor mijn echtgenoot en mij nog een paar dagen om in alle rust te genieten voordat onze vakantie voorbij is.

Zaterdag 11 juli
Iets na 6-en arriveerden wij in het hotel in Dijon. Tussen Avignon en Valence waren veel files, voor de rest viel het wel mee. Onderweg zagen we ook nog toevallig onze vrienden die na hun vakantie aan de kust ook weer huiswaarts keerden. Tijdens onze gezamenlijke lunch konden we nog even heerlijk bijpraten voordat het voor dit jaar echt afgelopen was...

Zie hieronder een impressie van onze vakantie door op het fotoalbum te klikken.

Lorgues 2009

Meer informatie voor bezoekers aan Lorgues:
Lorgues