Vakantie voorbij...

Wij zijn weer thuis. Aan het einde van de middag arriveerden wij in Mill, waar onze poes Belle blij was ons weer te zien. Na al het uitpakken en opruimen - en tussendoor even genieten van een glas rosé met onze trouwe huis- en poes-oppassen - heb ik het foto-album op Picasa klaargezet.
Kijk en geniet met ons na van een heerlijke vakantie!

France2010

Vakantie

Wij zijn met vakantie en doen lekker niks. Sinds vorige week woensdag verblijven wij in Frankrijk, eerst een dag in Mulhouse omdat we daar ooit zo'n leuke avond hadden. Bij hetzelfde restaurant als toentertijd hebben we weer zuurkool gegeten en van het stadje genoten. De volgende dag reden wij naar Lyon, een stad die we meestal links (of is het rechts?) laten liggen op doorreis naar het zuiden. Deze keer hadden we er 2 dagen voor uitgetrokken en dat was de moeite waard. Onze andere ervaring met Lyon was die van een 14-urig oponthoud op het Gare Part Dieu, jaren geleden toen de Franse vrachtwagenchauffeurs boos waren en wij besloten om met de autoslaaptrein naar Avignon te reizen. Het feit dat we toen niet verder kwamen dan het station, moesten we altijd nog een keer 'rechtzetten' en daar hebben we geen spijt van. Lyon is een prettige stad met veel bezienswaardigs en een leuk centrum dat heel geschikt is om te winkelen en waar veel restaurants om een bezoek vragen. We belandden er in de 'Korte Putstraat van Lyon', zoals wij het gezellige straatje vol terrassen zelf noemden, en aten er 2 avonden op rij uitstekend (respectievelijk bij 'Bleu de toi' en bij 'Les enfants terribles'). Om alle gelegenheden in de Rue Mercière die in aanmerking kwamen voor ons bezoek te beoordelen, hadden wij te weinig tijd. Maar het beviel ons daar zo goed, dat wij een tussenstop in Lyon waarschijnlijk nog wel eens overdoen.

Op zaterdagochtend reden wij via de Bis verder naar het zuiden, of het druk was op de Péage kunnen wij niet vertellen. Volgens de nieuwsberichten was het 'samedi noir' en dat betekent dat het er waarschijnlijk vol files heeft gestaan. Zonder ons gelukkig.
Nog vóór de officiële aankomsttijd (16.00 uur) waren we al op de plaats van bestemming, terwijl we heel erg op ons gemak gedaan hadden. Het voordeel van over secundaire wegen rijden, is dat je bij alles wat 'leuk' lijkt even kunt stoppen om dat zelf te beoordelen. Lunchen hoeft niet op een grote parkeerplaats, maar op een leuk terras onderweg en je rijdt door dorpjes waarvan je het bestaan niet eens vermoedde. Vooral dat laatste is voor ons ieder jaar weer iets bijzonders, na zoveel jaren op vakantie in Frankrijk ontdekken wij nog steeds nieuwe dingen. Onze vakanties spelen zich weliswaar ieder jaar in het zuidoosten van dit prachtige land af, maar nóóit meer dan eenmaal in hetzelfde huis, laat staan in dezelfde plaats. En er blijkt nog genoeg te ontdekken!
Het huis waar we dit jaar zijn neergestreken, voldoet helemaal aan onze verwachtingen. Compleet ingericht, met allerlei originele potten en pannen en prachtig Provençaals serviesgoed. Buiten genieten wij van een grote tuin die zo goed afgesloten is dat Muis, onze hond, absoluut niet kan ontsnappen. Verder is er een zwembad van 4x8 waarin wij eindeloos ronddobberen.

's Ochtends beginnen wij onze dag sportief, mijn echtgenoot gaat zo'n anderhalf uur fietsen en ik zwem 'mijn baantjes'. Dat begon met 50 op zondag en is opgelopen tot 100 baantjes per dag. Daar doe ik nog geen half uur over, maar het gevoel van 'goed-bezig-zijn' wordt er geheel mee gevoed. Voor de rest van de dag doen wij het bijzonder rustig aan: ieder op ons eigen luchtbed in het zwembad drijven, genieten van het heerlijke weer, veel lezen, veel niksen en af en toe een boodschap. Pujaut is een dorp waarin dat niksdoen erg gemakkelijk gaat. Meer dan 2 bakkers en een 'Presse Tabac' is er niet. Zelfs de marché de jeudi konden wij gisteren - op donderdag - niet vinden! Op het daarvoor bestemde terrein stonden alleen maar auto's geparkeerd en van marktkramen was geen sprake. Komend weekend is er wel 'feest', een onderdeel hiervan is een stierengevecht waarvoor ze de arena nu aan het opbouwen zijn. Wij zullen er niet bij aanwezig zijn..
Héél af en toe maken we een uitstapje, zoals bijvoorbeeld gisteren naar de Pont du Gard en begin van de week naar Orange. Op het programma staan zeker nog Nîmes en het festival van Avignon natuurlijk. Verder maken we ons vooral niet te druk, slapen veel (soms wel twee keer zoveel uur als tijdens onze veelvuldige zakenreizen van de laatste tijd) en rusten dus flink uit. Voor het eerst in enkele jaren zijn we weer met ons tweeën op vakantie en dat bevalt heel goed. Al gebiedt de eerlijkheid wel erbij te vermelden dat ik de gezellige drukte van veel mensen aan tafel ontzéttend mis. 's Avonds zitten wij samen in onze buitenkeuken en gooien wat kleins op de barbecue. Beetje sla en brood erbij en natuurlijk lekkere rosé. Die van Tavel blijkt ook nog eens de beste, eerste (premièr) van Frankrijk te zijn. Pujaut ligt midden in dat wijngebied, komende week is hier ter plaatse een proeverij waar we heen willen.

Wij genieten nog even verder en lezen af en toe stiekem op internet (ook dat hebben we hier in huis!) over het noodweer dat Nederland de afgelopen week beheerste. En over de kabinetsformatie die nu toch wel heel serieus richting Paarsplus gaat. En natuurlijk mailen we af en toe met het thuisfront van familie en vrienden. Dat blijft, ook op vakantie, altijd gezellig.
Van alle foto's die ik inmiddels gemaakt heb, zal de komende tijd weer een album op internet verschijnen. Maar daar ben ik nog wel even mee bezig. Rustig aan daarmee, het moet niet teveel op werken gaan lijken...

Het weer in Pujaut

De Tour is weer begonnen

Voor ons is het een jaarlijks hoogtepunt: de start van de Tour de France. Al minstens 8 jaar zijn wij getuige van de eerste paar etappes van deze koningin van de wielerklassiekers. Ieder jaar gaan wij met een man of 6 naar 'le Grand Départ', ongeacht de plaats waar de Tour start. Dit jaar was dat Rotterdam, maar we waren er bijvoorbeeld ook bij in Parijs, Londen, het Franse schiereiland Noirmoutier en Monaco. Soms een weekend, maar vaker wat langer volgen we dan de renners en hun prestaties. We maken lijstjes, doen mee aan tourspellen via kranten en internet en kijken nadat we live aanwezig waren, 's avonds nog de samenvatting op televisie.

Dit jaar begon de Tour dus in Rotterdam. Met een proloog van bijna 9 km met start op het Zuidplein en finish op de Zuiderparkweg voerde het parcours langs Maashaven, Rijnhaven, Wilhelminaplein over de Erasmusbrug, de Boompjes en weer terug via Willemsbrug, Koninginnebrug langs de Koningshaven. Wij stonden vlakbij het nieuwe Luxor aan de Rijnhaven, zodat we de renners zowel op de heen- als de terugtocht voorbij zagen komen. In tegenstelling tot het prachtige weer dat we tot zo ongeveer een uur vóór aanvang van de proloog hadden, was het bijna de hele tijd nat met veel regen. Dat was niet in het voordeel van de renners, maar zeker ook niet van de toeschouwers die creatief met vuilniszakken en allerlei regencapes zo droog mogelijk probeerden te blijven. Het slechte weer was in ieder geval geen reden om het strijdtoneel te verlaten, het was en bleef erg druk langs het parcours. Iedere Nederlandse renner die voorbijkwam kon ook rekenen op een oorverdovend applaus en aanmoedigende kreten van het publiek, waarmee maar weer eens bewezen is dat wij Nederlanders net zo chauvinistisch reageren op 'onze' helden als de Fransen dat doen tijdens de Tour in Frankrijk. Bijna 3½ uur lang duurde het voordat alle 198 renners hun rondje gereden hadden. Als eerste eindigde Fabian Cancellara die deze Tour dus begint in de gele trui.

Vandaag voerde de eerste etappe van Rotterdam door Zeeland naar België om in Brussel te eindigen. Wij hadden voor dit weekend dan ook een huisje gehuurd op Port Greve en zaten aan de rand van de weg op de Brouwersdam toen daar het wielercircus voorbijkwam. Allereerst natuurlijk de reclamekaravaan die petjes, worstjes, sleutelhangers, snoepjes en ander promotiemateriaal naar de toeschouwers gooide. We hebben weer heel wat 'gevangen' dat we aan onze grote collectie Skoda hoedjes en aanverwante artikelen kunnen toevoegen. Toen de reclamekaravaan voorbij was kwam er iemand met 2 honden aanwandelen die de mensen die naast ons stonden, kende en zich bij hen voegde. Het eerste wat ze deed, was de honden van hun lijn loskoppelen waarop wij meteen zeiden dat dat heel onverstandig is. Er zijn al teveel ongelukken gebeurd met honden die áltijd heel goed luisteren maar toch pardoes de weg oprennen als er net een heel peloton aan komt fietsen. Onze waarschuwing werd echter niet in dank afgenomen - deze honden luisterden natúúrlijk uitstekend - en de honden bleven onaangelijnd. Ongelooflijk dat mensen zich zo onverantwoordelijk kunnen gedragen bij zo'n groot evenement. Dat ze er plezier in lijken te hebben om aan iedereen te tonen hoe goed hun hond luistert, tenminste dat denken ze. In plaats van zich volwassen te gedragen, denken ze hun hond menselijke eigenschappen toe waaraan zo'n dier gewoon niet kan voldoen. Een hond blijft nou eenmaal een beest met instincten die hij niet altijd onder controle heeft. Dat bleek ook maar weer eens achteraf, toen we bij de reportage op TV zagen dat er een paar honderd meter bij ons vandaan een valpartij was geweest door een hond die plotseling de weg op liep. Dat was overigens niet één van de honden van de buurvrouw, zij was zo verstandig geweest om ze alsnog aan te lijnen voordat de renners voorbij kwamen.

Ons tourweekend is weer voorbij, de renners hebben Nederland al verlaten. Morgen starten ze in Brussel en gaan wij weer gewoon aan het werk. Over een paar dagen beginnen wij aan onze eigen Tour de France, via Mulhouse en Lyon rijden wij dan naar Pujaut bij Avignon. Met de auto, dat wel.

Fotoalbum(pje) met tourfoto's:

Tour de France 2010

Alles weer normaal

Gewoon dinsdag vandaag en alles lijkt weer even normaal. Vorige week om deze tijd waren we in Parijs waar we het ProBiotech2010 congres bijwoonden. Na een rustig weekend en een normale maandag met heel veel achterstallige klussen en 's avonds Spaanse les, was het vorige week dinsdagochtend al heel vroeg dag. Om half 6 liep de wekker af en wij vertrokken vroeg naar 's Hertogenbosch waar wij de trein naar Rotterdam namen. Tenminste richting Rotterdam, want in Tilburg moesten wij nog een keer overstappen om op de plaats van bestemming te komen. Het bleek een heel gedoe te zijn om met bagage in een drukke forensentrein een plekje te vinden. Vroeger hadden NS-treinen tenminste nog bagagerekken boven de stoelen, maar tegenwoordig moet je maar zien waar je je spullen laat. De minimale ruimte die daar voor beschikbaar is, voldoet in ieder geval niet.
In Rotterdam bleek dat de Thalys naar Parijs een vertraging van 25 minuten had (dat is dus de tijd die deze trein erover doet om van Amsterdam naar Rotterdam te rijden, vreemd dat er al van vertraging gesproken wordt als de trein gewoon nog niet vertrokken is...), maar gelukkig was het lekker weer en hebben wij heerlijk in de zon op de trein staan wachten.
Toen we eindelijk in de snelle trein naar Parijs zoefden, werd het nog spannend of we wel op tijd in Montparnasse zouden zijn voor de middagsessie van het congres. We arriveerden in het Marriott terwijl de deelnemers al aan de lunch zaten en er was lichte paniek bij de organisatie omdat ze niks van ons gehoord hadden. Ze bleken een sms gestuurd te hebben, maar die is tot op de dag van vandaag nooit aangekomen. Na een snelle lunch was het tijd voor mijn echtgenoot om zijn lezing te houden. Tussen de deelnemers waren een aantal mensen die we ook al in Kosice gezien en gehoord hadden. Na de koffiepauze ben ik aan het congres ontsnapt en naar buiten gegaan. Even van Parijs genieten en van het mooie weer.
Aan het einde van de middag hadden we nog tijd voor een glas rosé op een terras aan de Blvd. Saint Jacques en daarna werden we verwacht op het cocktaildiner. Het was meer een walking dinner met allemaal (lekkere) kleine hapjes.

De volgende ochtend begonnen we met een overleg over een nieuw onderzoek met probiotica en daarna zijn we met de metro naar Châtelet gegaan om daar ergens te lunchen. Met al onze bagage wilden we ook nog even naar Centre Pompidou, maar daar mochten we niet naar binnen met onze tas en koffer. We kregen niet eens de kans om onze spullen bij de garderobe af te geven, jammer.
Aan het begin van de middag was het tijd om met de RER naar het vliegveld Charles de Gaulle te gaan. Via Londen naar Aberdeen is niet leuk, van de chaos van Charles de Gaulle naar de heksenketel Heathrow. Dat betekent uren op het ene of het andere vliegveld hangen en wachten tot je mag boarden. 's Avonds om een uur of 8 landden wij uiteindelijk in Aberdeen en waren nog net op tijd in ons hotel om voor sluitingstijd van de keuken (9 uur) in het restaurant te kunnen eten. We logeerden in het Soprano St. Magnus Court Hotel, een prachtige naam voor een zeer matig hotel. Ondanks de 4 sterren was de luxe ver te zoeken. Een slecht Engels sprekende receptionist, geen lift (wel erg steile trappen), heel traag internet, badkamer die niet goed afgewerkt was (en dat is vies..) enz..

Het congres was buiten de stad en de volgende ochtend moesten we al vroeg met de bus naar het Aberdeen Exhibition & Conference Centre. Omdat we niet precies wisten bij welke halte we uit moesten stappen, vroegen we de chauffeur of hij ons wilde waarschuwen. Toen dat wel érg lang duurde voor ons gevoel, ben ik me bij hem gaan melden en toen bleek dat hij ons vergeten was en dat we al 2 haltes te ver waren. Heel fijn.
Het congres was gróót en druk en omdat we nét te laat kwamen voor de eerste sessie (met dank aan de buschauffeur) hebben we ons eerst geregistreerd en zijn daarna naar de technische ruimte gegaan om de presentatie op de computer daar te zetten. Na de koffiepauze begon het uiteindelijke congres voor ons. Ook hier zagen we weer een aantal mensen die ook in Kosice waren.
De lunch was echte Schotse stew met mashed potatoes, stevige kost en véél (er werd voor je opgeschept, niks tegen in te brengen). 's Middags was mijn echtgenoot aan de beurt, hij presenteerde erg goed en het was een verademing na zijn voorganger uit Cambridge die probeerde om 20 minuten in een kwartier te praten. Na de lezing ben ik te voet teruggegaan naar het centrum van Aberdeen (ongeveer 75 minuten stevig doorstappen, dat was wel nodig na de stew) en het eerste half uur is mijn echtgenoot met me meegelopen in plaats van de koffiepauze en postersessie bij te wonen. Op zijn programma stond nog een workshop en ik ben even aan het werk gegaan in het hotel.
Aan het einde van de middag heb ik het centrum van Aberdeen verkend en uiteindelijk mijn echtgenoot van de bus gehaald. Om 7 uur was het alweer tijd om met een speciale bus naar het congresdiner vervoerd te worden. Dat was buiten Aberdeen in Ardoe House en wij hoopten dat dat een echt Schots kasteel zou zijn. Dat viel tegen, het was 'gewoon' een Mercure hotel - dat weliswaar wel in een mooi oud gebouw gevestigd was - en het diner was in een modern bijgebouw. Het was een massaal gebeuren met redelijk eten voor Engelse begrippen dat opgeluisterd werd door een Schotse violist, jammer dat er geen doedelzakspelers waren. Nou ja, misschien ook niet zo erg.

Onze laatste ochtend in Aberdeen hebben wij gebruikt om echte Engelse thee te kopen voor onze buurvrouw die thuis voor de kat zorgde. In een tweedehands boekenzaak (Beans and Books) waar je ook koffie kon drinken, hebben we van de echte Engelse sfeer genoten en toen was het tijd om uit te gaan checken en met een taxi naar het vliegveld te gaan. Deze vlucht ging via Heathrow naar Schiphol, waar we de trein naar Den Bosch moesten hebben (met overstap in Utrecht) waar onze auto nog stond. Om 11 uur 's avonds waren we in Mill.

Op zaterdag moest er gekookt worden voor het etentje bij ons thuis met de promovenda en haar echtgenoot die gisteren (maandag) in Utrecht gepromoveerd is. Ze deed het erg goed, ondanks het snikhete weer en de voetbalmanie die overal heerste. Om 4 uur was het opeens heel erg rustig op de receptie na afloop, de meeste gasten waren terug te vinden in één van de oranje gekleurde kroegen op het Wed waar massaal naar Nederland-Slowakije gekeken werd.
Na de wedstrijd was er nog een diner in Oudewater, het stadje van de heksenwaag en decor van de Swiebertje-opnamen. Er was een mooie lange tafel gedekt en de promovenda werd omringd door familie, vriendinnen en (co-)promotores met aanhang.

En vandaag was het een gewone dinsdag, alleen de temperatuur was allesbehalve normaal. Na een lange werkdag hebben we nog gezellig koffie gedronken bij de buurvrouw en nu beginnen we langzaam met de voorbereidingen voor het komende Tour-weekend in Rotterdam. En daarna nog een paar dagen en dan gaan we eindelijk écht niks doen in Frankrijk.

Deze week op Station Mill: Alweer onderweg

Even thuis

Tussen verschillende trips in waren we dit weekend even thuis. We begonnen de week maandag in Groningen, sliepen die nacht op Schiphol om vervolgens naar Kosice, Slowakije te vliegen. Daar bezochten we een internationaal congres over pro- en prebiotica en vrijdag in alle vroegte vlogen we weer naar huis.
Het weekend zijn we thuis en alweer bezig met de voorbereidingen voor onze volgende trips. Probiotech 2010 In Parijs en een symposium over darmflora in Aberdeen staan als volgende op het programma. We willen natuurlijk ook graag schone spullen meenemen, daarom draait de wasmachine dit weekend volop.
Kortom, we zijn wel thuis, maar in gedachte alweer bezig met andere dingen.
Vanmiddag hadden we gelukkig nog wel tijd voor een leuke verjaardagspartij. Met vrienden, familie en buren van de jarige ontstonden er verrassende gesprekken. En morgenavond is er weer Spaanse les waarvoor nog huiswerk gemaakt moet worden.

De stukken die we moeten vertalen, worden steeds langer en ingewikkelder. Zo is er deze keer een redelijk filosofisch verhaal over kleuren. Voor de liefhebber volgt hier het eerste gedeelte, stuur gerust je eigen interpretatie in als je daartoe behoefte hebt:

Los colores de las cosas
¿Te has preguntado alguna vez el significado de los colores?
Los colores son algo maravilloso, son como la luz, que nos ilumina y nos permiten ver cómo son las cosas.
De todo los colores el que más me gusta es el rojo. Porque el rojo es alegre y audaz como la pasión y caliento como la sangre. A alguna gente no le gusta este color porque la parece muy atrevido, prefieren colores más suaves como el celeste de los cielos o el blanco de las nubes.
Pero en general los colores significan algo más. El blanco por ejemplo es puro, perfecto, lo asociamos con la bondasd, la limpieza; con el frescor de la juventud y la salud de los hospitales...

En dat gaat dan zo nog een tijdje door.
Voor diegenen onder jullie die het Spaans niet voldoende beheersen, is het waarschijnlijk leuker om onze verhalen uit Kosice te lezen ;-) (http://lievendag.punt.nl)

Deze week op Station Mill: Wij waren er even niet

Met de bus naar Antwerpen

Voor onze jaarlijkse familiedag gingen we met de bus naar Antwerpen. Niet met een reisgezelschap in een grote touringcar, maar alleen wij in onze eigen (voormalige lijn)bus. Van buiten ziet het voertuig eruit als een 'gewone' bus, van binnen is daar niks meer van te zien. Behalve dan de plaatjes 'Tijdens het rijden niet spreken met de bestuurder' en 'Voor de streep geen staanplaatsen'. De passagiersstoelen zijn eruit en daarvoor in de plaats is een complete camperinrichting gerealiseerd. Met vaste bedden, keukentje, sanitair en natuurlijk een zithoek. Voor onze kleine familie ideaal om er eens per jaar mee op uit te trekken. Verder doet de bus dienst als teambus voor een aantal verenigingen waarvan mijn broer lid is.

Vanuit de loods waar de bus geparkeerd staat, vertrokken wij aan het eind van de ochtend naar België. In ruim een uur waren we in Antwerpen en daar bleek maar weer eens hoeveel voordelen het heeft om met de bus te reizen. Op de overvolle parkeerplaatsen voor personenauto's waarvoor je natuurlijk ook nog moet betalen, hadden wij deze keer niks te zoeken. Wij konden met onze bus terecht op het speciale parkeerterrein voor bussen bij het Zuiderterras, gratis en voor niks! De enige hindernis die we daarvoor moesten nemen, was de bussluis waar we met onze oude streekbus gewoon overheen konden rijden.

Onze eerste stop was voor de lunch op een terras aan het Sint-Jansvliet, vlakbij de stad en op nog geen 5 minuten lopen van het Zuiderterras. Hier hadden we een mooi uitzicht op de drukte op de Plantinkaai en zagen voetgangers en fietsers verdwijnen in het hoge gebouw dat toegang geeft tot de Sint-Annatunnel die onder de Schelde doorloopt.
Tijdens de lunch namen we de plannen voor de rest van de dag door en omdat we het rustig aan wilden doen, was dat snel gebeurd. Als vaste punten hielden we een boottocht om 4 uur aan en het afgesproken diner tegen 7 uur bij De Peerdestal aan de Wijngaardstraat. Maar eerst wandelden we door het centrum naar de GB om onze voorraad speciale Belgische jam en chocolade aan te vullen en even iets van de sfeer van de Meir - het winkelparadijs van Antwerpen - te proeven.


Daarna was het al snel tijd om ons naar het Steenplein te begeven voor een 50-minuten durende boottocht over de Schelde. Leuk om Antwerpen een keer vanaf het water te zien en daarbij uitleg te krijgen over de bezienswaardigheden waar we aan voorbij voeren. Heen tot aan de Kennedytunnel, daar draaiden we om om vervolgens helemaal tot aan de Kattendijksluis te varen voordat we aan de terugtocht naar het Steenplein begonnen.
Na de tocht over de Schelde waren we wel toe aan een leuk terras en zijn bij het Paters Vaetje neergestreken voor de lekkerste kriek van Antwerpen (tenminste dat vind ik) en andere dorstlessers. Om het af te maken, bestelden we er een schotel echte Vlaamse hapjes bij met kaas, worst en 'kop'! We zijn er heerlijk blijven zitten daar aan de voet van de kathedraal met uitzicht op de flanerende mensen van de Blauwmoezelstraat naar het pleintje voor de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal en terug. Als je er een tijdje blijft zitten, zie je steeds dezelfde groepjes langskomen, soms zelfs zo vaak dat het op gaat vallen.
Tegen de tijd dat we in De Peerdestal verwacht werden, zijn we via de Lijnwaadmarkt en de Melkmarkt naar de Wijngaardstraat gelopen en hebben daar de rest van de avond genoten van diverse lekkere gerechten en tenslotte bracht onze eigen chauffeur ons weer met de bus terug naar huis.

Deze week op Station Mill: Raku stoken

Eindelijk zomer

Wat een heerlijke week was dit. Eindelijk werd het zomer. Met mooi weer is alles zo veel leuker.
Nou was dit een heel gevarieerde week die begon met een ernstig gesprek en eindigde met een gezellige barbecue. Daartussenin zat nog een Spaanse les, een ANWB Streetwise verkeersles, een knie-operatie en een promotie. Alhoewel ik overal bij aanwezig was, was ik gelukkig niet altijd de 'hoofdpersoon'.
Over het ernstige gesprek gaan we het hier niet hebben, dat was onder 4 ogen. De Spaanse les was nummer 11 van de 14 lesssen in totaal, dat betekent dat we al aardig opschieten en veel hebben geleerd. Maar hoe meer je weet, hoe meer je beseft dat er nog veel meer te leren valt...

Op De Kameleon - de openbare school in Mill waar ik iedere week een dag mag 'kleuterjuffen'- vierden ze deze week hun tienjarig bestaan. Een van de evenementen was het project Streetwise van de ANWB waarbij iedere groep op eigen niveau een praktijkles aangeboden kreeg. Voor de buitenactiviteiten was het mooie weer ideaal en ook na de verkeersles was het goed toeven in het speeltuintje aan de Havikstraat.

Op donderdag onderging mijn broer een operatie aan zijn linkerknie en moest aan het einde van de dag opgehaald worden uit het ziekenhuis in Deurne. Na een hele middag wachten, besloot ik toch maar het ziekenhuis te bellen waarom het zo lang duurde. Het was inmiddels half 7, maar gelukkig was hij toen zo ver dat hij naar huis mocht. Compleet met krukken zat hij al buiten in de zon op me te wachten op het inmiddels lege parkeerterrein. Omdat het ziekenhuis alleen gebruikt wordt voor poliklinieken en dagverpleging, is het er na een uur of 6 uitgestorven.

Op vrijdag vertrokken wij 's ochtends al vroeg naar Maastricht waar we aanwezig moesten zijn bij een promotie. Drs. Karen Koning werd dr. Koning nadat ze haar proefschrift over toediening van probiotica bij antibiotica geassocieerde diarree met succes verdedigde. Na afloop was er receptie in de zonnige binnentuin van de aula van Maastricht aan de Minnebroedersberg. Een mooie locatie voor zo'n vrolijke aangelegenheid. Maastricht is altijd mooi, maar met zomers weer krijg je er al heel snel een vakantiegevoel. Zeker als je dan ook nog met het aanwezige gezelschap een rondrit maakt met het toeristische treintje dat door de stad rijdt. En daarna natuurlijk even genieten op een terras.
Het feest was 's avonds in het Theater aan het Vrijthof, in zo'n ambiance kan een feest al bijna niet meer mislukken!

Zaterdag gingen we eindelijk weer eens lunchen in Den Bosch, dat was alweer een paar weken geleden. In de tuin van Picasso kun je heerlijk zitten en wij namen de tijd om rustig te eten. Daarna moesten we nog wat inkopen doen en toen snel naar huis om ons klaar te maken voor een leuke avond bij vrienden. Zo rond deze tijd van het jaar nodigen zij familie en vrienden uit voor hun jaarlijkse barbecue en het is zelden zo'n mooi weer als dit jaar. Waren er wel eens jaren dat we bijna wegspoelden van de regen en de tent vast moesten houden vanwege de windstoten, dit jaar was het louter genieten van zon en lekker eten. Wat kan het leven mooi zijn.

En dan vandaag, de dag dat het mooie weer voorbij zou zijn. Toegegeven, het heeft even geregend, maar wij zijn de (regen)dans redelijk ontsprongen hier in Mill. Gelukkig maar, want ook vanavond hebben we nog genoten van onze eigen barbecue met lekkere salades en een koel glas van het een of ander. Tot het toetje, toen moesten we even de zomer onderbreken vanwege wat gespetter. Maar de zomerkoninkjes op de kwark smaakten binnen ook heel goed!

Deze week op Station Mill: Ingeburgerd?

Mister Slowhand Clapton 'Together Live' with Steve Winwood

'Together Live', zo heette de show waarmee Clapton en Winwood het Gelredome gisteravond veroverden. Een concert waar wij heel lang naar uitgekeken hadden en dat was niet voor niks. Bijna 2 uur werden we ondergedompeld in ballads en blues in een goede mix van gitaar, toetsen en zang.
Aan de setlist (onderaan dit artikel) kun je al zien dat het een ongewone combinatie was waarin geen of weinig plaats overbleef voor de 'geijkte' nummers zoals 'Tears In Heaven', 'I Shot The Sheriff' en 'Knocking On Heavens Door'. De nummers die we wel te horen kregen (20 plus toegift) waren krachtig en onwerkelijk mooi.
Vanaf rij 30 in vak G212 was het weliswaar een enorme afstand tot het podium - gelukkig had iemand van ons eraan gedacht om een toneelkijkertje mee te nemen - maar het voelde erg dichtbij. In de ban waren we van wat er on stage gebeurde. Muzikale chemie!
Is er soms tijdens concerten wel eens het gevoel dat het nu wel lang genoeg geduurd heeft, daar was gisteravond totaal geen sprake van. Sterker nog, het leek alsof we na 2 uur ontwaakten uit een korte, maar wonderlijke droom. Zoals je heel af en toe 's ochtends met een glimlach wakker wordt van geluk. In 2004 zag en hoorde ik Clapton voor het eerst live in Antwerpen, gisteren was de tweede keer. Volstrekt anders, maar beide keren briljant. Het concert van gisteren zal nog lang naklinken in mijn hoofd, maar over een paar jaar wil ik nog wel een keer!

Eric Clapton - electric & acoustic guitars, vocals
Steve Winwood - hammond organ, vocals, guitar
Chris Stainton - keyboards
Willie Weeks - bass
Steve Gadd - drums
Michelle John - backing vocals
Sharon White - backing vocals

1. Had to Cry Today
2. Low Down
3. After Midnight
4. Presenc Of The Lord
5. The Shape I’m In (The Band)
6. Glad
7. Well, Alright
8. It’s Too Bad
9. While You See A Chance
10. Key To The Highway
11. Midland Maniac
12. Slide Song
13. Georgia On My Mind
14. Driftin’
15. How Long
16. Layla
17. Can’t Find My Way Home
18. Gimme Some Lovin'
19. Voodoo Chile
20. Cocaine

Encore: Dear Mr. Fantasy


superkort fragment - geheugenkaart was vol

Voorafgaande aan het concert hadden wij een tafel voor 8 personen besproken bij een chinees restaurant in het winkelcentrum tegenover het Gelredome. Tijdens de telefonische reservering was al aangegeven dat we op tijd wilden eten, zodat we om half 8 weg zouden kunnen. Vervolgens hebben wij vanaf 6 uur tot half 8 gewacht op ons eten en zijn we na herhaaldelijk aandringen opgestapt zonder dat de bestelde rijsttafel geserveerd werd. We hadden het al aan zien komen vanwege de chaotische bediening in het restaurant. Alsof het er nog nooit zo druk was geweest.
Gelukkig konden we in het Gelredome nog snel wat eten, maar we zaten maar net op tijd voor aanvang van het concert op onze plaatsen. Volgende keer toch maar gewoon een Big Mac of zo!

Deze week op Station Mill: Wat doet Mill voor kinderen?

Op een mooie pinksterdag

Een ontspannen weekend weg in eigen land kan heel erg leuk zijn. Nou zijn wij nogal vaak van huis, niet alleen weekends voor de gezelligheid. Meestal zijn we dan een paar dagen in het buitenland en proberen dan het nuttige (werk) met het aangename (privé) te verenigen. Maar dit pinksterweekend waren we geheel voor ons eigen plezier op stap, naar een oerhollandse stad waar we veel te weinig komen: Den Haag. Aangespoord door een artikel in de krant, boekten wij een arrangement in een luxe hotel voor een mooie prijs. Bij dat arrangement hoorde ook een bezoek aan het gemeentemuseum waar op dit moment een tentoonstelling is van Wassily Kandinsky en Der Blaue Reiter (nog tot 13 juni).

Op zaterdagochtend vertrokken wij op tijd van huis en brachten eerst de hond naar een vriendin die er graag een weekend voor wilde zorgen. Vervolgens reden we op ons gemak Brabant uit en pauzeerden voor de lunch in de Betuwe, bij Den Tol in Meteren. Het weer was ons welgezind en we konden lekker buiten in de zon eten. Rond 2 uur reden we Den Haag binnen en het eerste wat ons opviel waren dikke wolken die boven de stad hingen. Het was blijkbaar gedaan met het mooie weer.
Het hotel was - dankzij de TomTom voor iPhone - snel gevonden en het inchecken verliep heel vlot. Voor de auto was op de parkeerplaats van het hotel geen plaats meer, maar vanwege het weekend kon er in de omgeving gratis geparkeerd worden.
Het Carlton Ambassador is op loopafstand van het centrum en vlakbij Paleis Noordeinde in een statige buurt. Op de kamer lagen onze toegangsbewijzen voor het Gemeentemuseum, twee dagkaarten voor de tram en een toegangskaart voor het Casino. Allemaal onderdeel van het arrangement SlaapinDenHaag.nl. Een mooi initiatief.

Omdat het al halverwege de middag was en het museum maar tot 5 uur open, besloten we om de zaterdag verder in de stad door te brengen. Het was behoorlijk fris en er was weinig zon op het terras waar we neerstreken, maar het was wel gezellig. We zijn natuurlijk ook even wezen kijken of er activiteit was op het Binnenhof, maar daar was het erg stil. Op een enkele toerist na die net als wij een kijkje kwam nemen, was er niemand. Verder hebben we met behulp van de stadsplattegrond die ook op de hotelkamer lag, een wandeling gemaakt door het centrum.
's Avonds zijn we, zoals dat eigenlijk ook 'moet' als je in Den Haag bent, Indisch wezen eten. Er zijn verschrikkelijk veel Ind(ones)ische restaurants, maar onze keuze viel op Garoeda. Een hele goéde keuze bleek achteraf, want het eten was er voortreffelijk en de sfeer aangenaam. Met een rijsttafel van meer dan 20 schaaltjes hadden wij genoeg te smullen.

Op zondag zaten wij al vroeg aan het ontbijt, zodat we om 10 uur (openingstijd van het Gemeentemuseum) meteen van start konden bij de Kandinsky expositie. Omdat we 's middags ook nog naar Scheveningen wilden voor het museum Beelden aan Zee, namen we na het ontbijt afscheid van het hotel en gingen met de auto naar de Statenlaan. Het was nog erg rustig in het museum zodat we op ons gemak door de zalen met schilderijen konden lopen. Er hing veel bekend werk van Kandinsky, kleurrijk en vol emotie.
Ook kleurrijk was de expositie 'Haute couture' die ook op dit moment in het museum te zien is.

Na een paar uur museum wilden we wel weer naar buiten, het koude weer van zaterdag had plaatsgemaakt voor een echte mooie pinksterdag! De auto lieten we staan en met de tram waren we snel in Scheveningen. Daar hebben we eerst geluncht de Boulevard (vis natuurlijk) en daarna zijn we op zoek gegaan naar Beelden aan Zee. Vanwege gigantische bouwwerkzaamheden op het strand van Scheveningen was dit museum een beetje 'verstopt', maar gelukkig vonden we al snel de juiste route. Mijn verwachtingen waren hooggespannen, vooral vanwege de positieve berichten die ik van mijn medecursiten boetseren over dit museum had gehoord. Eerlijk gezegd viel het me nogal tegen. Niet vanwege de beelden die er te zien zijn, die waren soms prachtig, soms grappig, maar altijd de moeite waard. Het museum zelf viel me erg tegen, een enorme ruimte waar heel veel mogelijk is en waar - vond ik - niks gebeurt! Geen duidelijke looproute, erg weinig informatie over wat er te zien was, totaal geen sfeer en alles zag er een beetje verlopen uit. Jammer, want het gebouw biedt mogelijkheden genoeg om er meer 'spanning' in te brengen. Misschien was de eerste indruk bij de kassa al veelzeggend, daar ontstonden 'problemen' omdat de bezoeker voor ons een niet alledaags toegangsbewijs had en dat werd nogal knullig opgelost door de - duidelijk - niet ervaren medewerksters (vrijwilligsters?). Misschien kwamen wij niet op het goede moment, maar voor mij was Beelden Aan Zee geen genoegen.
Na dit tegenvallende bezoek maakte het weer buiten heel veel goed. We besloten daarom om terug te wandelen naar de Statenlaan waar onze auto nog stond.
Aan het einde van de middag hebben we de hond weer opgehaald en zat onze mooie pinksterdag er op.

Deze week op Station Mill: Mag ik even...?

Koninginnedag?!

Het is alweer donderdag en daarom moet ik snel mijn verhaal vertellen voordat het 'oud nieuws' is. Vorige week zaterdag was ik uitgenodigd voor een bijzondere dag. Niet alleen ik, maar ook nog ruim 20 andere vrouwen hadden een uitnodiging ontvangen van 'de liefste vrouw van de wereld' (zoals mijn zoon haar ooit omschreef tegen een vriend). Ter ere van haar komende verjaardag - een kroonjaar - had ze bedacht dat ze een dag op stap wilde met al haar vriendinnen. Gelukkig hadden de meeste vriendinnen gehoor gegeven aan die invitatie en het was bijzonder om elkaar allemaal tegelijk te ontmoeten.
's Ochtends vroeg kwamen we samen in haar huis voor koffie met vlaai en nog meer lekkers. Omdat ik er zelf al voor dag en dauw was, mocht ik er getuige van zijn dat lang voor het feest begon een van de vriendinnen de voordeur kwam versieren. Ze dacht dit ongezien te doen en we hebben haar op dat moment mooi in die waan gelaten. Rond half 10 kwamen de eerste vriendinnen binnen en tegen 11-en was het tijd voor het eerste evenement van de dag: een workshop glas schilderen bij Chris Brussel. Een echte aanrader voor creatievelingen en minderbedeelden op dat gebied, iedereen kan binnen de 2 uur iets leuks maken! Ook in onze (grote) groep ontstonden echte kunstwerkjes en de bewondering voor elkaars producten werd dan ook niet onder stoelen of banken gestoken.

We vertrokken uiteindelijk allemaal heel tevreden uit IJsselstein om in Doorn te gaan lunchen bij Chalet Helenaheuvel. Op de parkeerplaats bleek de creatieve geest die diezelfde ochtend de voordeur al had versierd ook thuis heel actief te zijn geweest! Voor iedereen was er een feesthoed in de stijl van de koningin, een echte 'Beatrix' zullen we maar zeggen die we op het hoofd moesten zetten. Het feestvarken had een speciaal exemplaar, zonder haar eigen naam en leeftijd (wij allemaal wél dus) maar met een heleboel feestelijke veren. Het moet er enigszins kolderiek uitgezien hebben, ons gezelschap van wat oudere dames met die bijzondere hoeden op hun hoofd. Dat vond een van de voorbijgangers daar ook en hij bood dan ook direct aan om een groepsfoto van ons te maken. Lachend en toegelachen maakten wij onze vorstelijke entree in het chalet om te genieten van een heerlijk lunchbuffet. Maar eerst kregen we soep en meteen daarna was het tijd voor een feestlied met 16 coupletten. Het héle verhaal van onze jarige jet werd uit de doeken gedaan, ook leuk voor de andere gasten van de Helenaheuvel!
Daarna waren we behoorlijk met het lekkere eten bezig en werd het redelijk rustig. Voor zover dat kan natuurlijk met zoveel vrouwen bij elkaar. Er werd wat afgepraat en veel gelachen, de geplande tijd voor de lunch was al lang verstreken toen we aan het laatste onderdeel van de dag begonnen: een wandeling in de Kaapse Bossen.
Dat werd een kortere wandeling dan gepland gezien de tijd die ongenadig doorgetikt had terwijl wij zo gezellig met elkaar herinneringen ophaalden of anderszins met elkaar in gesprek waren.
Het was een prachtige dag vorige week zaterdag, het leek wel Koninginnedag voor onze eigen Bé!

=====

Hebben jullie ook allemaal zo genoeg van het koude, natte weer? Ik was er gisteravond helemaal klaar mee en heb vast de hotelovernachtingen gereserveerd voor de heen- en terugweg van onze zomervakantie in Zuid-Frankrijk. Zonnige vooruitzichten doen het altijd prima in sombere tijden. Ik kan me al helemaal verheugen op 3 zonnige zomerse weken, te beginnen met de Tour de France in ons eigen Nederland en dan niet lang daarna onze jaarlijkse bijtank-vakantie in Zuid-Frankrijk. Te beginnen met één nacht Mulhouse - vanwege de goede herinneringen aan dit mooie stadje - en 2 nachten Lyon (omdat het een prachtige stad is die meer verdient dan er zo snel mogelijk doorheen rijden). Voor de vakantie hebben we een huis gehuurd in Pujaut, vlakbij Avignon. Op de terugweg zullen wij traditiegetrouw overnachten in Dijon.
Ik kijk er nu al naar uit!

Deze week op Sation Mill: Vakantievieren in Mill

De dag nadat...

Vandaag, de dag nadat we 35 jaar* getrouwd waren, is maar een heel gewone maandag. 's Ochtends vroeg op en allemaal weer aan het werk. De dag ervoor was een speciale zaterdag. Lang geleden al was er afgesproken dat er op 1 mei gefietst moest worden door de mannen in ons gezin, nou ja door bijna alle mannen. Dit keer zou er een gedeelte van de Ronde van Vlaanderen gereden worden. De dagen ervoor was het prachtig weer, maar hoe dichter de datum naderde, hoe somberder de vooruitzichten werden. Zaterdag was het dan ook een regenachtige dag, ook in Vlaanderen. Toch was het niet het weer dat de dag bijzonder maakte.
Op Koninginnedag arriveerden de twee 'wielerzonen' op de racefiets in Mill, in 2½ uur zuivere fietstijd waren ze uit Utrecht komen rijden. Wonder boven wonder kwamen ze helemaal droog aan, een duidelijk geval van tussen de buien doorgefietst.
Op zaterdag vertrokken ze met een auto vol fietsen en proviand naar het Vlaamse land. De weersvoorspellingen waren nog slechter dan de dag ervoor, maar met een beetje geluk konden ze weer tussen de buien doorfietsen.

Een paar uur na het vertrek van het sportieve gedeelte van de familie, reed ik naar Tilburg om daar de vriendin van de jongste zoon van de trein te halen en samen gingen we verder naar België. Met de bagage van de jongens, onze tassen en de hond met toebehoren waren we klaar voor een gezellig weekend Gent. Daar had ik eerder in de week 3 kamers geboekt in een super luxe 4**** hotel (Hotel Harmony) aan de Kraanlei, midden in het centrum van de Middeleeuwse stad. Onderweg kwamen we in straffe buien terecht, heel fijn op het Belgische niet-zoab-asfalt. We hadden te doen met de fietsers, want wij gingen er vanuit dat die wel kletsnat zouden worden. Ten onrechte bleek achteraf, het weer was niet de oorzaak van een vervelend einde aan een leuke fietstocht.

Toen we in het hotel aankwamen, waren de mannen daar - tegen onze verwachting in - nog niet gearriveerd. Met mijn tijdelijke T-Mobile nummer bleek ik geen bereik te hebben in België (dat hadden ze me wel eens mogen vertellen toen ik de overstap maakte van mijn KPN-abonnement naar een iPhone die altijd gekoppeld is aan T-Mobile), en ook mijn echtgenoot bleek achteraf last te hebben van dat probleem. Gelukkig hadden de anderen wel allemaal werkende mobieltjes en konden we toch contact maken. De mannen zaten op het moment dat wij in Gent aankwamen in het ziekenhuis van Oudenaerde te wachten tot onze middelste zoon aan de beurt was bij spoedeisende hulp. Dat bericht hadden we helemaal niet verwacht en wij - 'de vrouwen' - waren dan ook meteen behoorlijk ongerust. Gelukkig bleek de schade mee te vallen en was er 'slechts' een middenhandsbeentje gebroken na een val van de fiets.
Zo'n breukje is dan wel weer goed voor gips van de elleboog tot en met de duim van de rechterhand. Lastig als je gewend bent alles rechts te doen. Met een klein dossier, waarin de röntgenfoto's, en pijnstillers kwamen de wielrenners een paar uur later dan gepland bij het hotel aan. Vriendin van jongste zoon en ik hadden toen inmiddels al wat van Gent gezien - tussen de buien door - en natuurlijk een pinteke gepakt in 'Het Bierhuis aan de Waterkant'. Erg warm was het echter niet en daarom besloten we om in de lobby van het hotel lekkere warme koffie te drinken en daar verder te wachten.
Vanwege onze trouwdag hadden we voor 's avonds een restaurant gereserveerd in het Patershol, de oudste wijk van Gent en vlakbij het hotel. Na alle consternatie rond de 'gipsarm' en het luisteren naar alle verhalen van de fietsers was het de hoogste tijd voor ze om te douchen en zich in gepaste kleding te hijsen voor ons 'trouwdagdiner'.
Keurig om 8 uur zaten we aan tafel en begonnen we aan ons aperitief, het eten was lekker en de wijn smaakte goed. Vanaf die tijd liep wel alles zoals we het vooraf bedacht hadden.

Op zondagmorgen na het uitgebreide ontbijt zijn we naar het Citadelpark gereden en hebben daar de expositie van Ed Templeton bezocht (The Cemetery of Reason) in het S.M.A.K. (Het SMAK over Ed Templeton: "De tentoonstelling brengt het verhaal van een pro-skateboarder, een fotograaf, een tekenaar, een schilder... Een verhaal dat – hoewel gefocust op zijn eigen leven en dat van de mensen die hem omringen – het ‘autobiografische’ overstijgt en sociaal-maatschappelijke fenomenen zonder schroom noch vingerwijzing blootlegt.").
Zo rond het middaguur zijn we weer richting Antwerpen gereden en hebben nog in St. Niklaas geluncht. Daarna was het tijd om de fietsers in Tlburg op de trein te zetten en zelf weer naar huis te rijden. Gisteren, de dag dat we 35 jaar getrouwd waren, was een bijzondere zondag na een nog specialere zaterdag.

*35 jaar getrouwd = koralen bruiloft! (bron: www.felicitatieboek.nl)

Deze week op Station Mill: Stilte voor de storm?

Istanbul - Miami

(Uitzicht hotelkamer)

Het ene weekend zaten we nog in Istanbul en het volgende alweer in Miami. We vliegen wel veel de laatste tijd, niet alleen letterlijk trouwens. Het is een heel georganiseer om de combinatie reizen en werken steeds weer voor elkaar te krijgen. Tot nu toe lukt ons dat echter heel aardig en houden we zelfs tijd over voor andere dingen. Zoals Spaanse les bijvoorbeeld. Dat is om de 14 dagen op maandag en we hebben nog maar één les gemist omdat we in het buitenland (Israël) zaten. Tot het einde van het cursusjaar gaan we alle komende lessen nog volgen, zoals het er nu tenminste uitziet. Hier in Miami valt trouwens genoeg te oefenen in het Spaans, want het lijkt wel tweetalig hier. Overal is alles in het Engels én het Spaans aangegeven, dat begon al op het vliegveld. Salida, baños, boletos, llegadas etc.
De reden dat we hier in Miami zijn, is het IPA world congress over probiotica. Dat is zo internationaal dat er maar één taal gesproken wordt en dat is Engels.
Over ons verblijf in Miami en het congres hier kun je meer lezen op onze reislog, daar vind je later deze week ook nog een link naar de foto's.

Weekend Istanbul

Eigenlijk is het net te ver voor een weekend cultuur snuiven, bovendien is een weekend echt te kort. Maar toch hebben wij een paar heerlijke dagen gehad in de Turkse stad Istanbul. We hadden tickets voor de vrijdagochtendvlucht van 07:20 uur en daarom besloten we om de nacht ervoor in een hotel vlakbij Schiphol te slapen. De eerste shuttlebus vertrok daar om 06:00 uur en we konden onze auto op het bijbehorende parkeerterrein laten staan. Mooi geregeld, we kenden het al van eerdere gelegenheden.
We hadden een prettige vlucht met Turkish Airlines en kwamen volgens schema om ongeveer 11:45 uur aan (in Istanbul is het een uur later). In het vliegtuig hadden we al besloten om een taxi naar het hotel te nemen, zodat we geen tijd zouden hoeven verknoeien met het zoeken van een juiste bus of trein. De taxi's in Istanbul zijn niet duur, maar op de een of andere manier hadden we wel het idee dat we niet via de kortste weg naar het hotel reden. Maar leg dat maar eens uit aan een Turkse taxichauffeur die 3 woorden Engels spreekt. Nou ja, we beschouwden het maar als wat extra sight seeing.

Ons hotel (Hotel Carlton Istanbul) lag net buiten het toeristische Sultanahmet, maar wel vlakbij de Grand Bazar (Kapali Çarsi), de universiteit, het Beyazit complex en de grootste moskee van Istanbul: Suleymaniye Camii.
We hadden prachtig weer en zijn dan ook vooral buiten geweest, met af en toe een bezichtiging van het interieur van een moskee en natuurlijk een bezoek aan de bazars. Het is een prachtig kleurenspel in de Kapali Çarsi (Grand Bazar) en daar komt in de Misir Çarsisi nog eens een spectaculair aroma bij van alle verse kruiden en specerijen die er te koop zijn. We hebben er niet teveel tijd aan opgeofferd, maar zijn er wel regelmatig dwars doorheen gelopen onderweg naar een andere bestemming. Het is wel verleidelijk om allerlei potjes en bordjes te kopen, maar thuis zijn die vaak lang niet meer zo leuk als toen je ze kocht. Mijn kooplust heb ik bedwongen door een paar shawls te kopen voor minder geld dan je er hier ooit kwijt aan zou zijn. Natuurlijk is het ook leuk om het spelletje mee te spelen en gepast af te dingen.
Op vrijdag hebben we veel tijd doorgebracht in Sultanahmet met een bezoek aan de Blauwe Moskee en de Aya Sofia. 's Avonds hebben we in een visrestaurant op de Galata brug gegeten. Toen we terug liepen naar het hotel, zijn we nog hopeloos verdwaald en kwamen in straatjes die we liever niet gezien hadden. Overal zie je in Istanbul taxi's, maar toen we die écht nodig hadden waren ze nergens te bekennen. Het leek dan ook wel op een sloppenwijk, het buurtje waarin we terecht waren gekomen. Gelukkig kwamen we uiteindelijk weer op bekend terrein en vonden het hotel weer terug.

Op zaterdag zijn we met de veerboot naar de 'overkant' (Harem) gevaren (voor anderhalve Turkse Lira heb je een enkele reis, dat betekent dat je voor ongeveer € 1,50 heen en terug kunt), je hebt dan een prachtig uitzicht op het oude Istanbul. Aan de overkant van de Bosporus ligt het Aziatische deel van Istanbul en het valt op dat er meteen geen of heel slecht Engels wordt gesproken. We hebben er een stukje gewandeld en kwamen onderweg langs de Kız Kulesi, ook wel Leandertoren of Meisjestoren genoemd. Het is een toren op een klein eilandje in de Bosporus, duidelijk zichtbaar vanuit verschillende wijken.
Volgens de legende zou de toren gebouwd zijn door een Osmaanse sultan, die zijn dochter erin liet opsluiten. Er was namelijk voorspeld dat de dochter zou sterven op haar 18e verjaardag, en de sultan dacht dat ze in de toren veilig zou zijn. Helaas overleed de prinses zoals voorspeld op haar 18e verjaardag, door toedoen van een slangenbeet. De slang had zich verstopt in een mand fruit die de sultan zijn dochter liet brengen op haar verjaardag. Nu is er in de toren een restaurant waar je alleen per boot kunt komen.
Bij Üsküdar Besiktas zijn we weer op de boot terug gestapt en hebben op de Galata brug geluncht. Daarna zijn we naar de overkant van de brug naar de op één na oudste wijk van Istanbul gelopen: Galata dat op de heuvel van Pera ligt.
Het was zo'n prachtig weer dat we zonder enige haast rondgewandeld hebben. Om een uur of 4 waren we weer terug in Sultanahmet en wilden toen nog naar het Topkapi Paleis dat volgens de boekjes tot 6 uur open was. Helaas mochten we er niet meer in, er stonden soldaten met uzi's iedereen tegen te houden. Dat zag er nogal dramatisch uit, maar toen ik ging vragen waarom we er niet in konden, antwoordde één van hen dat ze om 4 uur gesloten waren. Jammer, maar dan moeten we gewoon nog een keer terug.
Op zaterdagavond hebben we in een restaurant tegenover de Suleymaniye Moskee gegeten, heel authentiek Turks. Ik had een soort lamsrolletjes (gehakt of misschien wel veel erger in deeg gerold) met daaroverheen héél veel yoghurt. Het was best lekker, ook al zag het er niet echt smakelijk uit.

Zondag hadden we niet veel tijd meer om nog iets te ondernemen. We hebben daarom in de buurt van het hotel gewandeld (onder andere naar het Aquaduct over de Atatürk Boulevard) en nog maar een keer Turkse thee en vers geperst sinaasappelsap gedronken. Eigenlijk waren we van plan geweest om naar de start van de Tour of Turkeye te gaan kijken, maar die begon pas om 11 uur en dat ging niet meer lukken. Wij vertrokken om half 12 met de taxi naar het vliegveld en hadden daar nog een klein beetje tijd over voor de laatste Turkse koffie. Toen we bij de gate aankwamen, werd ik geroepen en toen bleek daar een oud collega met haar man te zitten. Zij waren ook een paar dagen in Istanbul geweest, leuk om het weekend zo af te sluiten.

Boven deze blog zie je een diavoorstelling van mijn foto's. Als je ook de onderschriften wilt lezen, ga dan naar Picasaweb.

OV-chipkaart

'Je zou er een blog over kunnen schrijven', dacht ik bij de zoveelste poging om mijn OV-Chipkaart geactiveerd te krijgen. Nu het na eindeloos proberen misschien gelukt is, zal ik dat maar doen ook!

In januari 2010 vroeg ik op de website van ov-chipkaart.nl voor mijn echtgenoot en mezelf een kaart aan. De eerste kaart waarvoor ik op de website de gevraagde gegevens invulde, lukte vrijwel meteen. Daarmee was de kaart voor mijn echtgenoot aangevraagd. Bij de tweede kaart, voor mezelf, begonnen de problemen al. Het lukte niet om een foto te uploaden. Bij de eerste poging werd ik automatisch teruggestuurd naar de homepage, weg alle gegevens. Bij volgende pogingen gaf het programma steeds aan dat de foto niet goed was, terwijl ik zeker wist dat de foto aan de norm voldoet. Toen ik als controle de - eerder goedgekeurde - foto van mijn echtgenoot probeerde, kreeg ik dan ook dezelfde melding. Ik besloot om een paar dagen te wachten voordat ik het opnieuw probeerde en dat bleek een goed idee te zijn. Met dezelfde foto die eerder als 'kwalitatief niet goed' bestempeld werd, kon ik de aanvraag afronden.
Inmiddels was de kaart van mijn echtgenoot al per post aangekomen en kon hij hem gaan gebruiken. Voor iemand die regelmatig gebruik maakt van het openbaar vervoer in de Randstad is het logisch dat hij de kaart daar ook activeert. Bij de infobalie van het GVU en Connexxion in Utrecht was dat snel gebeurd en de kaart heeft inmiddels zijn gemak al bewezen.

Het 'gezeur' begon pas toen ik mijn eigen kaart wilde gaan activeren. Met de kaart wordt een brief meegestuurd waarin staat dat automatisch opladen van de kaart vóór eerste gebruik persoonlijk ('u kunt niet iemand anders sturen') geactiveerd moet worden bij een Verkoop- & Informatiepunt van RET (oorspronkelijk Rotterdamse Elektrische Tram, nu gemeentelijk vervoerbedrijf R'dam) of GVB (Gemeentelijk Vervoer Bedrijf Amsterdam). Alsof Nederland alleen maar uit Rotterdam en Amsterdam bestaat, daar hebben wij hier in Brabant niet zoveel aan. Helaas bleek dat laatste maar al te waar te zijn.
Mijn eerste poging om de kaart te activeren strandde in Uden. volgens de website van de OV-chipkaart was er bij de AH daar een mogelijkheid om het automatisch opladen op de kaart 'aan' te zetten, waarmee de kaart klaar voor gebruik zou zijn. Helaas hadden ze bij de Albert Heijn in Uden geen idee waar ik het over had.
De volgende poging deed ik bij de AH in Cuijk, weer op aanwijzing van de website van de OV-chipkaart. Daar bleken ze wel een automaat te hebben waar mijn kaart in paste, maar dat apparaat gaf geen enkele respons. Op alle mogelijke manieren heb ik er mijn kaart ingestopt, linksom - rechtsom - ondersteboven en alle variaties daarop. Het schermpje bleef helemaal leeg...

Gisteren waren we in 's-Hertogenbosch en daar hebben we weer enkele pogingen ondernomen. In dit geval zeg ik 'we', want mijn echtgenoot is aan zijn 2^de OV-chipkaart toe omdat hij de eerste al verloren is. Ook zijn kaart moest dus weer geactiveerd worden. Bij onze eerste poging bij AH-Arena in Den Bosch kon ik zomaar mijn saldo opvragen en er zelfs geld bijzetten. Dat leek erop alsof mijn kaart toch al geactiveerd was bij een eerdere poging. Dat kon dan alleen maar in Cuijk zijn geweest, maar op een leeg display kun je dat niet zien. Om helemaal zeker te zijn, zijn we alsnog naar het station gelopen om bij het OV-informatiepunt (op het busstation) te vragen of ze de kaart van mijn echtgenoot konden activeren en die van mij als dat nodig mocht blijken. Tot onze grote verbazing hebben ze bij het informatiepunt nog geen mogelijkheid om kaarten te activeren en we werden naar de AH-vestiging in het stationsgebouw verwezen. We raakten er al een beetje aan gewend, ook hier verwezen de medewerkers ons naar het oranje kastje van de OV-chipkaart maar konden ons verder niets wijzer maken.
Tenslotte zijn we naar het NS loket gegaan om op beide kaarten het automatisch opladen 'aan' te zetten. Dat was op zich geen probleem, waren het niet dat ze bij de NS dan ook meteen het 'reizen op saldo' willen aanzetten en dat moet je dan weer van tevoren online aangevraagd hebben. Van het kastje naar de muur? Zoiets, maar dan in het kwadraat.

Al met al lijkt het erop dat de kaarten nu toch geactiveerd zijn, dat merken we pas als er zich geen complicaties voordoen als we de kaarten gaan gebruiken in tram of bus. We hopen er maar het beste van.
Toen we naar binnen gingen op station Den Bosch was het ons al opgevallen dat er zoveel mensen stonden te wachten met een grote tas of zak. De reden daarvan zagen we toen we weer naar buiten kwamen. We belandden midden in een enorm kussengevecht op het Stationsplein! Een prachtig gezicht overigens, al die mensen in een 'waas' van veren (voor de geruststelling: allemaal synthetisch) druk in de weer met kussens. Iedereen die dat wilde kreeg een kussen aangereikt in een sloop in 'Chocomelkleuren' en kon aan het gevecht gaan deelnemen. Wij hebben er ook een in ontvangst genomen, maar hebben ons verder niet met het gevecht bemoeid. Uiteraard heb ik er wel foto's van gemaakt! Op YouTube vond ik ook een filmpje:

Deze week op Station Mill: Mill in het nieuws
Deze week op IMMUUN: Some like it hot

Een reis rond de wereld in Millse hapjes

Het restaurant waar we vanavond aten is misschien al net zo lang in Mill als wij er wonen, maar we waren er nog nooit geweest. Hoogste tijd dus om er kennis mee te gaan maken. 'Des Werelds' is de veelbelovende naam van het restaurant dat zich in het Fitland complex aan de Hoogveldseweg in Mill bevindt. Met een bescheiden kaart en enkele combinatiemogelijkheden (keuze uit verschillende variaties 3 of 4 gangendiner) is het gemakkelijk kiezen om een lekkere maaltijd samen te stellen. Op de kaart staan gerechten uit alle delen van de wereld en het restaurant is ook in deze stijl 'aangekleed'. Met landkaarten en foto's zit je er werkelijk middenin.
Wij aten er met 4 personen en kozen allemaal een ander voorgerecht en hoofdgerecht. Als eerste gang kwamen op tafel Italiaanse carpaccio, een salade met gebakken gamba's, Franse vissoep en in filodeeg gebakken zalm met Thaise groenten. We aten er allemaal smakelijk van en waren benieuwd naar onze hoofdgerechten: Nieuw Zeelands lamsrack met gekonfijte knoflook met rozemarijn en rozevalpuree, Argentijnse rundertournedos met truffelsaus en gestoomde schorseneren, Indiase kalfssukade met kerrie en kokosmelk met notenrijst en Kabeljauwfilet met gebakken witlof en bospaddenstoelen. Het waren allemaal heerlijke gerechten die op zich al voldoende waren, maar er werd voor 4 personen één klein schaaltje salade en één puntzak frites bij geserveerd. Wij hadden er genoeg aan, maar het zag er wat karig uit. Bovendien heb ik in een restaurant mijn frites liever in een schaaltje dan in zo'n onstabiele puntzak waaruit je niet kunt opscheppen. Ik dacht eigenlijk dat die trend al passé was, maar bij Des Werelds nog volop in gebruik. Over de smaak van de frites kan ik alleen maar lovend zijn, lekkere dikke Vlaamse frieten.

In de keuze van het dessert waren we wat eensgezinder, slechts één van ons bestelde Crème brulée en voor de rest was er een Brusselse wafel met warme kersen. Bij de koffie werd ruim chocolade snoep gepresenteerd.
De bediening was netjes, maar misschien net iets te bescheiden. De fles wijn die we bestelden (Cote du Ventoux) werd zonder plichtplegingen geopend en de glazen werden zonder proeven vooraf ingeschonken.
Je kunt prima eten in Des Werelds, maar het is er wel een beetje sáái. Misschien omdat het restaurant nogal ruim bemeten is en er niet zo heel veel bezoekers waren. De strakke inrichting en heldere verlichting dragen niet bij aan een knus gevoel. Toch hebben wij een erg leuke avond gehad met lekker eten en in goed gezelschap van vrienden.

Gisteren deden wij mee aan de openhuizendag van de NVM in een poging geïnteresseerden voor ons huis naar de Stationsstraat te 'lokken'. Helaas pakte dat niet uit zoals wij dat hadden gewild, lees daarover meer op Station Mill.
De dag ervoor hadden we nog ontzettend ons best gedaan om te zorgen dat alles er netjes bij lag. De jongste zoon en zijn vriendin kwamen er speciaal voor uit Utrecht om daarbij te helpen. Dat was behalve hard nodig, ook heel gezellig, maar er is geen enkele kijker komen opdagen die ervan heeft kunnen genieten. We proberen er de moed maar in te houden, ons geduld wordt wel erg op de proef gesteld.

Morgen is het weer tijd voor Spaanse les. Door ons verblijf in Israël hebben we de vorige les gemist en moesten we dat thuis inhalen. Dat betekent dat er zowel gisteren als vanmiddag nog flink huiswerk gemaakt moest worden. Het wordt steeds leuker om Spaans te leren, maar zoals met alles wat je leert ook steeds moeilijker naarmate je vordert met de leerstof. Tegelijkertijd brengt meer kennis van het Spaans ook het besef met zich mee dat je nog veel meer níet weet en dat je er voorlopig dus nog niet mee klaar bent.
¡Veo negro para hablar español pero me gusta todavia!