Vuurplaats

Wij wonen in een prachtig huis met oorspronkelijk 3 'vuurplaatsen'. In het jaar dat wij in Philadelphia in de USA woonden, heb ik geleerd dat het aantal 'fireplaces' bepalend is voor de waarde van je huis. Hoe meer mogelijkheden om vuurtje te stoken, hoe meer je huis daar waard was. Ter verduidelijking: wij woonden in Philadelphia in een huis dat geen enkele fireplace bezat.

Terug naar Mill. In ons huis hebben wij tegenwoordig alleen nog maar 3 schouwen, want de mogelijkheid om vuurtje te stoken is er niet meer. De schoorstenen en rookkanalen zijn dichtgemaakt als gevolg van een trieste gebeurtenis in de tijd dat de vorige bewoners nog in ons huis woonden. In ons vorige huis in Nieuwegein hadden we wel een open haard en na aanvankelijk enthousiast stoken, verloren we al gauw de belangstelling voor deze sfeermaker. Want behalve voor sfeer, zorgt een open vuurplaats ook voor veel stof en roet. Wij hebben daarom nooit iets gedaan om de rookkanalen weer te openen met het idee dat we daar later nog wel eens over na wilden denken. Dat later is inmiddels door onze verkoopplannen achterhaald, maar mooi vinden we die lege schouwen eigenlijk niet. Tijdens de open atelierroute in St. Anthonis besloten we daarom om voor de lege schouwen in de eetkamer en de bibliotheek beelden te kopen bij Marleen van de Steeg - van Kemenade. We hadden al eerder een beeld bij haar gekocht en ook deze keer vonden we wat we zochten.
De twee beelden voor de eetkamer hadden we direct na de atelierroute al opgehaald. Voor de bibliotheek maakte ze op ons verzoek een groter exemplaar en dat kregen we gisteren thuisbezorgd. Wij zijn nu helemaal blij met onze 'vuurplaatsen', de beelden staan er prachtig.
Op Station Mill is in de rechterkolom een diavoorstelling te vinden van enkele van haar beelden.

Dat bewuste blog heeft deze week voor veel ellende gezorgd. Eigenlijk heb ik het nu over het 'oude' Station Mill dat bij het Volkskrantblog draaide. Daar heb ik 4 jaar met veel plezier allerlei verhalen over Mill en omstreken op gepubliceerd en ik hoop dat ik ze ooit nog terugzie. Voor meer informatie hierover kun je verder lezen op mijn nieuwe blog Station Mill.

Deze week op Station Mill: Tobben
-------------- op IMMUUN---: Zoek de verschillen

Zondagochtend thuis

Enigszins de tel kwijt vanwege recente veelvuldige afwezigheid en daarna alle vrije dagen thuis, besef ik opeens dat het zondagochtend is. Zondagochtend is voor mij 'blogtime', waar ter wereld ik ook ben. Klinkt behoorlijk decadent, ik weet het, maar vorige week zondagochtend zat ik toch echt aan mijn keukentafeltje in Helsinki te bloggen. Helemaal overdreven is mijn globale terminologie dus niet.
Maar nu zit ik weer gewoon thuis in Mill achter mijn bureau waarop de stapels post al een paar dagen liggen te schreeuwen om aandacht. Die post moet nog maar even wachten, eerst bloggen.
Eigenlijk valt er niet zoveel te melden nu. Want in tegenstelling tot alle Nederlanders die dit lange weekend aangrepen om er eens heerlijk op uit te trekken, genoten wij eindelijk eens van het luie niksdoen. Gewoon gekeutel in en om het huis, een beetje boodschappen en natuurlijk zaterdag weer eens lunchen in Den Bosch. Daar was het al een paar weken niet meer van gekomen, maar nu zaten we heerlijk in de zon op een van de vele terrassen aan de Parade. Daarna zijn we nog even de stad in geweest om cadeautjes te kopen voor dierbare jarigen in de komende week en deden we nog snel even wat boodschappen op de markt. Op de radio hadden we al gehoord dat er een demonstratie in 's-Hertogenbosch zou zijn van de extreemrechtse NVU (Nederlandse Volksunie), maar behalve het geluid van wat helikopters in de lucht hebben we daar niks van gemerkt. Zelfs daar kan ik dus niks over melden.
We moesten weer op tijd naar huis, want de enige afspraak die we voor dit weekend hadden gemaakt was zaterdagmiddag half 5. Dan zou een goede vriendin die net terug is uit Hong Kong een kopje koffie komen drinken.

Oude (en nieuwe) vrienden vond ik deze week ook weer terug op Facebook. Meer dan een jaar geleden meldde ik me aan voor deze netwerksite, maar deed er verder helemaal niks mee. Toen ik een paar dagen geleden op internet aan het zoeken was naar gegevens van een zakelijke relatie, stuitte ik opeens weer op deze vriendensite. Eigenlijk is het een leuke manier om niet alleen in Nederland, maar over de hele wereld bekenden via onternet te ontmoeten. Ik heb dus mijn profiel maar eens flink opgepimpt, zowel in het Nederlands als in het Engels en ben weer actief geworden op Facebook. Via deze website ontdekte ik ook nog een geweldige site waar je je reizen kunt opslaan en plannen. Mooi voor je eigen overzicht en voor medereizigers die je tips kunnen geven over plaatsen waar je naartoe wilt. Neem maar eens een kijkje op www.dopplr.com. Je kunt natuurlijk ook registreren en het zelf gaan gebruiken.

Citykoti.com

Zondagmorgen half 10 (in Nederland pas half 9) zit ik op de bank van ons mini-appartementje midden in Helsinki. Gisterochtend van huis vertrokken, nadat ik net een halve dag en een nacht thuis was van het bezoek aan Wenen met aansluitende afspraak in Utrecht. Deze week heb ik nog niet veel van Mill gezien.
Wij vlogen vanaf Düsseldorf via Hamburg naar Helsinki en arriveerden daar om half 6 plaatselijke tijd. Met de speciale bus van Finnair duurde het nog 3 kwartier voordat we afgezet werden bij het Centraal Station. We konden verder lopend naar het appartement dat we geboekt hadden, omdat alle hotelkamers al bezet waren toen mijn echtgenoot te horen kreeg dat zijn lezing op het congres van ECCMID geaccepteerd werd. Geen luxe hotelkamer voor ons waar je een opgemaakt bed vindt en niks hoeft te doen voor je ontbijt, maar een superklein appartementje (www.citykoti.com) waar al het serviesgoed aanwezig is, maar de koelkast er leeg bij staat. Gelukkig was gisteravond de supermarkt bij het metrostation nog open en hebben we nu wat te eten.
Mijn echtgenoot is inmiddels vertrokken en omdat ik niet ingeschreven ben voor het congres - en ik dat ook niet wens - zit ik hier even te genieten van een vrije zondagochtend. Buiten schijnt de zon, het wordt zo tijd om eens wat indrukken op te gaan doen van deze stad.

Inmiddels is het laat in de middag en heb ik al veel gezien en gedaan in Helsinki. Mijn echtgenoot is al lang terug naar het congres en blijft daar nog even om de ingelaste workshop van Ab Osterhaus over het H1N1-virus (Mexicaanse griep) bij te wonen. Straks zie ik hem wel een keer verschijnen en dan gaan we ergens eten.
Vanochtend ben ik eerst richting Centraal Station gelopen omdat ik er een foto van wilde maken. Het is in late Jugenstil (1914) van de Finse architect Eliel Saarinen. De toren wordt op dit moment gerestaureerd en is helaas verpakt in bedrukt bouwdoek.
Vanaf het station ben ik richting Senaatplein gelopen waar de reusachtige witte Kathedraal van Helsinki staat. Het plein wordt behalve door dit bouwwerk gedomineerd door nog 3 andere werken van dezelfde Finse architect: Carl Ludvig Engel. In 30 jaar, tussen 1822 en 1852 bouwde hij daar het Parlementsgebouw, het hoofdgebouw van de Universiteit van Helsinki, de Nationale Bibliotheek van Finland en de kathedraal dus. Allemaal prachtige voorbeelden van neoclassisisme.
De wandeling naar de haven was nu niet ver meer. Daar heb ik eerst koffie gedronken, vervolgens wat over de markt gelopen en heerlijke kersen gekocht. Inmiddels had mijn echtgenoot zich weer bij me gevoegd en hebben we de boot genomen naar Suomenlinna, een eiland vlakbij Helsinki dat al sinds 1991 op de werelderfgoedlijst van Unesco staat. Het is van oorsprong een maritiem fort op 'kanonsafstand' van Helsinki voor de verdediging van de stad. Het eiland herinnert nog aan de tijd dat de ligging van Finland tussen Oost en West wel eens problemen opleverde.
Wij hebben op Suomenlinna heerlijk geluncht en van het mooie weer genoten. Daarna zijn we weer met de boot teruggegaan en is mijn echtgenoot weer naar het congres vertrokken. Ik ben nog even de stad in geweest en heb daar - eindelijk - de schoenen gevonden waar ik al heel lang naar op zoek was. Ik wist precies wat ik wilde, maar kon ze in Nederland en België nergens vinden. Ook vorige week in Oostenrijk zag ik niks wat er op leek. Maar nu heb ik dan toch hoge sandalen zónder metalen gespen en met genoeg stevigheid voor mijn enkels. Voor het kind van een collega moest ik nog op zoek naar een exacte kopie van een kwijtgeraakte Finse knuffel en die heb ik gelukkig ook gevonden. Heerlijk is dat hier op zondag gewoon alles open is, Helsinki is overigens een echte winkelstad. Na een bezoekje aan de supermarkt zit ik hier nu met een lekker glaasje en een reep chocolade dit stukje te typen. Van de foto's heb ik al een album gemaakt, dat zal ik hieronder zetten.

Helsinki 17 mei 2009

Wenen - Utrecht

Voor een kort bezoek waren wij deze week in Wenen. Dinsdagavond heen en donderdagochtend héél vroeg weer terug. Dat heen was nog bijna niet gelukt, want toen ons vliegtuig landde op Vienna-Schwechat bleek dat op het verste achteraf baantje te zijn dat er maar te vinden was. We moesten allemaal blijven zitten en we werden vriendelijk verzocht te wachten. Toen werd er omgeroepen dat er passagiers die uit Mexico kwamen aan boord waren en die moesten eerst onderzocht worden op aanwezigheid van het griepvirus. Er kwamen 2 artsen met mondkapjes het vliegtuig binnen en de desbetreffende personen werden naar voren geroepen. Het ging om ongeveer 8 mensen, bij hen werd met een oorthermometer eventuele koorts gemeten. Bij een enkeling moest het opnieuw en de sfeer in het vliegtuig werd een beetje lacherig. Gelukkig werd bij geen van deze reizigers iets geconstateerd en mochten we allemaal met de bus naar de airport terminal. Onderweg werden we nog door de - lege - ambulance ingehaald en bij het verlaten van de bus kregen we van die chauffeur allemaal een A4-tje met uitleg over het virus. Welkom in Wenen, dat deze passagiers ook half Schiphol hadden kunnen besmetten tijdens hun transfer was blijkbaar niks om je druk over te maken. Wat een willekeur in het voorkomen van een pandemie.

In Wenen stond lieve, trouwe Anita ons al op te wachten om ons naar Hilton Vienna Plaza aan de Schottenring te brengen. Omdat het al laat was, hebben we alleen even de bagage gedropt en zijn toen meteen gaan eten bij Appiano. Een origineel Oostenrijks restaurant waarvan de uitbaatster dezelfde - redelijk zeldzame - achternaam heeft als Anita Frauwallner, ook al kenden ze elkaar niet. Het zorgde wel meteen voor een heel familiaire sfeer en het eten was er overigens ook heel erg lekker.
De volgende dag waren er een paar vaste agendapunten, maar we hadden ook het plan om 'Het Laatste Oordeel' van Jeroen Bosch dat ook in Wenen blijkt te 'hangen' te gaan bewonderen. Na wat navraag gedaan te hebben en vooral dankzij ons eigen onderzoek op Google, kwamen we erachter dat het in de Gemäldegalerie der Akademie der bildende Künste aan de Schillerplatz te vinden was. We konden het nog net voor de lunch in het imposante Albertina bekijken. Op de foto boven dit stukje zie je een fragment van het middenstuk van de triptiek. De foto is 'illegaal' genomen en van heel dichtbij, mar geeft toch redelijk de sfeer van het stuk weer.
In het café bij het Albertina aten we alweer asperges en daarna wilden we nog even de Stefansdom bezoeken voordat we weer aan het werk moesten.
's Avonds was er het mini-symposium in het Billroth-Haus waarvoor we uiteindelijk gekomen waren. Het liep allemaal nogal uit en de geplande eindtijd van 21.30 werd uiteindelijk 22.30 uur. Daarna was er nog een diner waar we niet onderuit konden en zo werd het opeens half 1 voordat we opstonden om naar het hotel te gaan. Het werd een korte nacht, want om half 5 ging de wekker en om half 9 landden we alweer in Amsterdam. Zonder oponthoud door het Mexicaanse griep- of ander virus. Dat betekende dat mijn echtgenoot nog ruim op tijd was voor de Masterclass Autoimmuniteit in Karel V die hij om 11 uur moest geven. Ik had een lunchafspraak en daarna was het heerlijk om weer eens in Utrecht rond te wandelen én te shoppen natuurlijk. Vanavond zijn we nog in Utrecht, morgen thuis en zaterdag vertrekken we naar Helsinki. Daarover binnenkort meer.

Terug naar Kralingen

Zaterdag waren wij in Apeldoorn bij vrienden die zo gelukkig waren hun huis wél te kunnen verkopen en inmiddels in een gloednieuw appartement wonen. Wij waren uitgenodigd voor de 'housewarming' zoals ze dat in het Engels zo mooi uitdrukken. Een passende Nederlandse term hiervoor is moeilijk te vinden, het veelgebruikte 'open-huis' klinkt toch een stuk koeler. En bij 'inwijdingsfeest' moet ik persoonlijk meer aan geheimzinnige rituelen denken dan aan een gezellig samenzijn in het nieuwe huis van vrienden.
Omdat het prachtig weer was, hebben we na de rondleiding door hun mooie woning vooral buiten gezeten op hun riante, zonnige terras. Er was ruimte genoeg om met ons 9-en in een ruime kring om de tafel te zitten en vanaf de 4^de verdieping van het uitzicht te genieten.

's Middags liepen we door het drukke centrum van Apeldoorn naar het CODA-museum (Cultuur Onder Dak Apeldoorn) waar de tentoonstelling 'Beleef het mee met Yesterday' te zien was. Veel foto's uit de periode 1960 - 1970 van binnen- en buitenlandse popmuzikanten, allemaal door Nico van der Stam gefotografeerd. De meeste van hen als jong popidool nog voordat ze wereldberoemd waren. In totaal 200 portretten, gerangschikt op alfabet en tentoongesteld op uitvergrote 'singeltjes'. Achter in de zaal was er gelegenheid om te luisteren naar diverse nummers uit die periode.
Maar het allermooiste was toch de film over Kralingen, het eerste grote meerdaagse Nederlandse Popfestival dat helaas nooit herhaald werd. Omdat meer dan de helft van ons gezelschap er zelf bij was geweest of er bij had willen zijn, was dit toch het hoogtepunt van de expositie. De documentaire voerde ons allemaal terug in de tijd en de opgenomen gesprekken tussendoor met mensen van de organisatie deed ons inzien dat er toentertijd een enorm risico is genomen op zowel organisatorisch als financieel gebied. De Stichting Kralingen van toen heeft het dan ook niet overleefd en de organisatie is officieel failliet verklaard.
We hebben met plezier de hele film afgekeken en met verbazing geluisterd naar de politiefunctionaris die in de documentaire een soort politieverslag gaf van wat er vooral níet was voorgevallen! Geen ernstige incidenten, geen zedendelicten (alhoewel er wel 'naaktlopers' gesignaleerd werden), geen vechtpartijen.
Wat er wel was: saamhorigheid, hasjiesj en marihuana, coca cola (die hoofdsponsor was) en veel lege blikjes dus. Wat een prachtig tijdsbeeld en voor ons een flinke dosis jeugdsentiment!
Als laatste hebben we vol bewondering naar de prachtige portretten gekeken die Bill Wyman (bassist van de Rolling Stones inderdaad) van collega-Stones en andere bekendheden maakte. De expositie Wyman Shoots was zeker de moeite van een bezoek waard.

Terug in 2009 liepen we weer door de stad naar de Baron Sloetkade, waar we onthaald werden op een lekker glas en heerlijke hapjes. Zoals gewoonlijk was er meer dan genoeg om met elkaar over te praten. Want ook al kennen de meesten van ons elkaar al van vóór Kralingen, uitgepraat raken wij nooit.
Binnen in de ruime kamer stond nog een buffet op ons te wachten en het werd vanzelf laat met koffie als afsluiter.

Deze week op:
Immuun:____Wonderlijke transplantatie
Station Mill:__Domino-day begint in Mill?

Samen bloggen

Vanaf deze week kunnen we hier thuis zeggen dat we 'samen' bloggen. Want behalve mijn 'tic' is het nu ook een soort beroepsafwijking van mijn echtgenoot geworden. Naast mijn blogs Lievendags Weblog en Station Mill verschijnt er nu ook minstens 1x per week een nieuw bericht op Immuun. Deze weblog is ontstaan na het verschijnen van het boek Immunologie en er zal ook door de uitgever naar worden verwezen. Het is de bedoeling dat er 'leuke stukjes' over immunologie op komen te staan in begrijpelijk Nederlands.

Op woensdag kregen wij weer bezoek van de grote paarse bus. Dat is het vervoermiddel van onze oudste zoon en omdat de bus niet echt nieuw meer is, is het altijd spannend of het aangekondigd bezoek doorgaat. Na flink wat gesleutel was het deze keer toch weer gelukt en hadden wij een gezellige middag met zoon, vriendin en Lyra de hond. Die laatste zag er tamelijk grappig uit met een grote lampenkap om haar hoofd omdat ze last had van een allergische reactie waar ze niet aan mocht likken. Nou is het zo dat de meeste honden goed zijn in zielig kijken, maar Lyra was woensdgmiddag daarin de onbetwiste kampioene.

Donderdag schrokken wij, net zoals veel andere Nederlanders die naar Koninginnedag 2009 op TV keken, van de beelden uit Apeldoorn. Onvoorstelbaar, wat daar gebeurde ging ieder voorstellingsvermogen te boven. Maar het was de harde werkelijkheid die, zoals wel vaker, meer bizar kan zijn dan men ooit zou kunnen bedenken. Gelukkig bleven de vrienden die wij in Apeldoorn hebben, ongedeerd. Want hoe erg ook voor alle betrokkenen, het zijn toch altijd de mensen die dicht bij je staan waar je het eerste aan denkt.

Deze week heb ik ook de beelden opgehaald die wij 'uitgezocht' hadden tijdens de Kunst10daagse in St. Anthonis. Behalve een getalenteerd keramiste is de maakster ook mijn achternichtje en we hadden weer veel bij te kletsen. De beelden staan inmiddels heel mooi voor de schouw in de eetkamer. Aan het beeld dat voor de schouw in de bibliotheek moet komen, is ze deze week begonnen en dat zal ze later zelf naar Mill komen brengen. Dan kan ze met eigen ogen zien hoe haar beelden hier staan.

Vanwege onze 34^ste trouwdag brachten we het weekend in Antwerpen door. We verbleven in een luxe hotel, niet al te ver van de stad en hebben vooral genoten van heerlijke Belgische biertjes en veel asperges - op zijn Vlaams natuurlijk.
Zondagmiddag sloten we ons bezoek aan 't Stad (zoals ze zelf zeggen in Antwerpen) af met een bezoek aan het Museum voor Schone Kunsten. Daar zagen wij een speciale expositie van Goya, Redon en Ensor. Een overzicht van groteske schilderijen en tekeningen, waarin zowel de gelijkenissen als de verschillen van deze 3 grootmeesters belicht wordt.
Deze expositie is nog tot 14 juni 2009 te zien www.kmska.be.

Cuby & The Blizzards

Cuby & The Blizzards. Van een echte blizzard hebben ze niet veel weg, ze blijven met beide voeten op de grond. Maar muziek maken kunnen ze wel, de blizzards. En met extra blazers maken ze er soms een echte show van!
Wij waren vrijdagavond bij een optreden van deze band in het Theater aan de Parade in Den Bosch. In de Pleinzaal was de bar open en genoten we met een heleboel andere fans van echte Drentse blues. Opvallend was dat het publiek vooral uit mannen bestond, er waren natuurlijk ook vrouwen meegekomen maar in tegenstelling tot wat je ziet bij andere bands, waren hier de mannen in de meerderheid. En dan vooral kalende mannen en als er nog wel haargroei was dan overheerste de kleur grijs. Op leeftijd dus, net zoals de band zelf. Bij andere groepen waarin 50-ers en 60-ers spelen zie je meestal veel meer jong publiek, zoals bij De Dijk of Golden Earring.
Helemaal niet gewend aan het feit dat een optreden van Cuby op tijd begint, kwamen wij dan ook te laat. Niet ernstig, 15 minuten of zo, maar ze waren al wel begonnen. Volgens de mevrouw van de garderobe was het ook een 'gewone' voorstelling met pauze en op tijd afgelopen. Wij schoven dus enigszins beschaamd naar binnen en werden meteen opgenomen door de krachtige bluesakkoorden van Erwin Java op gitaar. Oude, bekende nummers werden afgewisseld met nummers van de nieuwe cd (Cats Lost).
Na ongeveer 3 kwartier spelen vond Harry Muskee het tijd voor een pauze. Wij kregen even tijd om wat te drinken en bij te praten om daarna naar het tweede deel van de show te luisteren. Voor zijn doen was Muskee bijzonder spraakzaam, hij vertelde zelfs over zijn vriendin die hem gered had van alles wat slecht was. Speciaal voor haar schreef hij het nummer 'More Than I Could Ask For' en ook bij 'Devil Made Religion' hield hij een (hele) korte inleiding. Ook de 'bijna-traditional' Boom Boom Boom van John Lee Hooker werd op eigen wijze vertolkt. Na weer 3 kwartier spelen vond de band het welletjes en nog voordat het publiek er écht om gevraagd had, klonk Muskee's "nou vooruit dan doen we er nog eentje" al dat direct gevolgd werd door 'Window Of My Eyes'. Toen restte er voor mijn gevoel nog maar één nummer dat nog gespeeld moest worden, en jawel hoor als definitieve afsluiting van dit theaterconcert kregen wij 'Appleknockers Flophouse' te horen. Toen was de show dan ook echt voorbij, inderdaad qua tijdsplanning een 'gewone' voorstelling!

Bezetting C+B anno 2009 is Harry Muskee (zang), Erwin Java (gitaar), Helmig van de Vegt (toetsen), Herman Deinum (bas) en Hans Lafaille (drums). Voor het theateroptreden aangevuld met saxofoon (Miklós Fürst), trombone (Bert Pfeiffer) en trompet.
De nieuwe cd 'Cats Lost' is geproduceerd door Daniël Lohues, net zoals Muskee een ware ambassadeur van Drente. Nummers op de nieuwe cd:

1. Blues Is A Bad Habit
   
2. Deadlines
   
3. I'm In Your Corner
   
4. Low Country Blues
   
5. Baghdad Blues
   
6. Peabody Hotel Room #13
   
7. Devil Made Religion
   
8. Mama Won't You Buy Me A Dream
   
9. Stranger
   
10. My Old Jimny
    
11. More Than I Could Ask For
    

www.cubyandtheblizzards.nl

Op Station Mill deze week de column Haps, Mill & Oeffelt van Martin Bril.

Omdat ik deze zo mooi vind, een 'tussendoor' blogje

Oudegracht in Utrecht

Op www.360cities.net vond ik prachtige panorama's van steden over de hele wereld. Als voorbeeld ons eigen Utrecht!
Ga er maar eens met de muis op staan, linkerknop ingedrukt houden en naar rechts of links bewegen...
Met 'controls on' kun je beter bepalen wat je ziet en zijn er nog meer mogelijkheden.
Mooi hè, die Oude Gracht.

Huub en Jan Willem, een week met Nederlandse muziek

Regelmatig wordt er aan ons gevraagd of we nog wel eens ooit thuis zijn. Weinig. Neem nou deze week, vanaf maandag t/m zaterdag aten we de helft van de dagen in een restaurant. Op maandag zelfs 2 keer. Je hoort mij niet klagen, alhoewel het gevecht met de weegschaal niet altijd even succesvol verloopt.
Maandag gingen alle mannen uit ons gezin fietsen in de heuvels van Zuid-Limburg. Traditiegetrouw deden ze dat altijd op Goede Vrijdag, maar vanwege zakelijke verplichtingen was dat dit jaar naar 2^de Paasdag verschoven. Voor mij tijd genoeg om overdag met een vriendin op een terras in Grave aan de Maas neer te strijken. Een prachtig plaatsje, zeker als de zon volop schijnt op de mooie oude gevels. 's Avonds aten we met het gezin bij Picasso in Den Bosch, een restaurant dat ons tot die tijd nooit eerder opgevallen was, maar zeker voor een volgend bezoek in aanmerking komt.
Donderdag gingen we met een stel vrienden naar Deurne, waar De Dijk in het nieuwe cultureel centrum optrad. Voorafgaande aan zo'n concert gaan wij meestal met een hele groep uit eten, maar door allerlei omstandigheden was het dit keer slechts een groepjé van 2 personen. Ikzelf en een goede vriend die me in Mill opgehaald had. Bij De Roode Leeuw in Deurne aan de Molenstraat genoten wij van een lekker maaltje en hadden daarna nog tijd genoeg om rustig naar het nieuwe centrum van Deurne te lopen. Of dat nieuwe centrum ook een verbetering is, daar moet ik nog eens flink over nadenken. Van het Deurne dat ik me kan herinneren, blijft zo niet zoveel over in ieder geval. Alles lijkt nieuw en modern te moeten, dat geldt overigens niet alleen voor Deurne. Maar dat terzijde.
Eenmaal binnen in het cultureel centrum bleek De Dijk veel te laat te arriveren, in plaats van 9 uur werd het daarom 10 uur voordat ze eenmaal speelden. Maar toen ging het dak er dan ook af, vol overgave werden de nummers ten gehore gebracht. Met zijn karakteristieke stem wist Huub van der Lubbe de zaal binnen de kortste keren 'plat' te krijgen. Er werd luidkeels meegezongen en geswingd en zoals het wel vaker gaat bij concerten, helaas ook erg veel en hard dwars door de muziek heen gekletst. Ik zou zeggen, ga lekker naar het café en vraag of ze een plaatje draaien van De Dijk als je liever praat dan luistert...




Zaterdag keerden wij terug naar Ger zijn jeugd in De Kempen, wij gingen namelijk naar Eersel . Lang geleden hadden we kaartjes besteld voor een optreden van JW Roy (die zelf uit Knegsel, vlakbij Eersel, komt) in De Muzenval in dat dorp. Wij kennen deze artiest vooral van optredens met Gerard van Maasakkers en kunnen zijn muziek wel waarderen.
Vooraf aten we bij 't Menneke - de naam slaat op 'den contente mens', een beeldje dat ertegenover op de Markt staat - in het centrum van Eersel. Een prachtig dorp overigens met mooie oude panden die allemaal in hun oude glorie bewaard zijn gebleven.

Vanmiddag gaan we nog naar St. Anthonis om een gedeelte van de kunstroute te volgen. Ook dat is een mooi dorp waar, ondanks het moderne gemeentehuis, de Brink nog sterk aan vroeger doet denken. We beginnen de kunstroute dan ook daar, uiteraard eerst met een lunch en daarna zien we wel verder. Vanavond of morgen lees je er meer over op Station Mill.

Sterrennacht in Amsterdam

‘Dikwijls lijkt me de nacht veel levendiger en kleurrijker dan de dag’ is een uitspraak van Vincent van Gogh (Arles, 8 september 1888). Het Van Gogh Museum en The Museum of Modern Art (MoMA) in New York werken samen voor de tentoonstelling Van Gogh en de kleuren van de nacht. Deze eerste expositie die gewijd is aan voorstellingen van de avond en de nacht van Vincent van Gogh is t/m januari 2009 te zien geweest in New York, maar van 13 februari t/m 7 juni 2009 in het Van Gogh Museum in Amsterdam. Voor de vele Nederlandse liefhebbers van Van Gogh een mooie kans om te gaan kijken. De beroemdste sterrennacht schilderde Vincent van Gogh toen hij in het ziekenhuis van Saint Rémy de Provence lag in juni 1889, ruim een jaar voor hij zelfmoord pleegde. Het schilderij is een nachttafereel met gele sterren boven een kleine stad met heuvels. Het wordt beschouwd als een van de grootste meesterwerken van zijn tijd. De woorden van Van Gogh "Waarom, vraag ik me af, zouden de stralende stippen in de lucht niet net zo makkelijk te bereiken zijn als de zwarte stippen op de kaart van Frankrijk? Net zoals we de trein naar Tarascon of Rouen nemen, gebruiken we de dood om naar de sterren te reizen." worden vaak met dit schilderij geassocieerd. Ook voor zanger Don McLean, vormde het de inspiratiebron voor zijn lied 'Vincent', dat begint met de woorden 'Starry, Starry Night...'

Alhoewel deze beroemde sterrennacht een van de bekendste werken van Van Gogh is, geef ik zelf de voorkeur aan 'Sterrennacht boven de Rhone'. Een prachtig spel van licht en donker, gereflecteerd in het water.

De tentoonstelling trok gisteren veel belangstelling op een mooie paaszaterdag in zonnig Amsterdam. Vanwege het mooie weer en de vrije dagen was het overal druk in de stad, gezellig druk. Op het gras van het Museumplein was het dan ook goed toeven en na een korte wandeling via de PC Hooftstraat - waar we Jort Kelder bezig zagen met opnames voor zijn programma - naar het Vondelpark streken we daar neer op het terras van het Filmmuseum. Met een lekkere koele rosé of een wit biertje en wat hapjes zaten we daar heerlijk te genieten. Want wat is er mooier dan vanaf een terras het kleurrijke schouwspel dat aan je oog voorbijtrekt te aanschouwen. Áchter mij zat trouwens Kas van Iersel, de man met de prachtige donkerbruine stem die jaren geleden dagelijks mijn favoriete TV-programma Denktank presenteerde, maar dat zag ik pas bij het weggaan.

We hadden nog ruim de tijd om lekker te eten bij Indonesisch specialiteitenrestaurant Kartika aan de Overtoom. Er werd een tafel vol schaaltjes met authentieke Indonesische gerechten geserveerd en nadat we daarvan meer dan genoeg gegeten hadden, wandelden we rustig naar ons volgende doel: De Melkweg.



Om helemaal in de sfeer van de 'Sterrennacht' te blijven was dit wel een heel toepasselijke bestemming, alhoewel dat meer toeval was dan resultaat van bewuste planning. Toen wij lang geleden de kaartjes voor de Van Gogh-tentoonstelling bestelden, keken wij meteen of er 's avonds ook nog iets leuks te doen was waar we met het hele gezin naartoe konden. Dat bleek het geval, want ons favoriete Afrikaanse muziekgezelschap Orchestra Baobab trad diezelfde avond op in De Melkweg in Amsterdam. Dat was boffen vonden wij toen en dat vinden wij nu, de dag erna, nog steeds. Het is een feest om een concert van deze band bij te wonen, op de site van De Melkweg vond ik de volgende rake omschrijving""Live is de groep een droom: tijdloze magie regelrecht uit het hart van Senegal." Zelf zou ik er in het kader van deze dag nog aan toe willen voegen dat ze de sterren van de hemel speelden... Meer hoeft er niet over gezegd te worden!

Het is er!

Na bijna 6 jaar intensief werken, is het boek IMMUNOLOGIE nu dan eindelijk werkelijkheid. Het is er, gedrukt en gebonden, stoffelijk aanwezig: we kunnen het vasthouden! Oorspronkelijk was het de bedoeling dat het in 2005 uit zou komen, maar daarna werd de verschijningsdatum alsmaar verschoven. Het ontstaan van het boek had veel weg van een verbouwing. Eenmaal begonnen, bleek er veel meer te moeten gebeuren dan aanvankelijk gepland en in het laatste stadium waren het de 'onderaannemers' die voor verschrikkelijke vertraging zorgden. Hiermee bedoel ik de ingehuurde Indiase tekenaars die de figuren moesten bewerken voordat ze gedrukt konden worden. De communicatie met het verre India verliep niet helemaal naar verwachting en uiteindelijk zijn de meeste figuren toch 'hier' tot stand gekomen.

Eind 2003 werd er een planning gemaakt voor een (leer)boek voor universitaire en HBO studenten die het vak Immunologie moeten doorlopen. Er werd een redactie gevormd, deelspecialisten op verschillende gebieden van de immunologie werden benaderd om een bijdrage te leveren en men begon enthousiast aan de inhoud van het omvangrijke boek. Al gauw bleek dat de eerste deadline absoluut niet gehaald kon worden. Dat was het eerste struikelblok.

Hieronder een fragment uit een brief van 10 juni 2004 van de uitgeverij:

===============
"In de planning voor het leerboek Immunologie is een deadline voor de eerste versie gesteld, die voor een aantal auteurs niet haalbaar is gebleken. Om de auteurs tegemoet te komen heeft de uitgeverij, in overleg met de redactie, een nieuw tijdspad afgesproken, waarover ik u hierbij graag wil informeren...

... De uiterste datum waarop wij de eerste versie van uw gehele hoofdstuk verwachten is opgeschoven naar 30 september (2004 dus, RL), vervolgens zien wij uw definitieve bijdrage uiterlijk 30 november tegemoet.

Wij menen dat wij u nu voldoende tijd bieden uw bijdrage te schrijven en hopen dan ook dat u onverminderd enthousiast uw medewerking blijft verlenen en zich wilt inspannen deze nieuwe planning aan te houden...

Rest ons nog u veel succes en plezier te wensen met uw werkzaamheden voor de uitgave.

Met vriendelijke groet,

Mede namens de redactie,

..... .......
Uitgeefassistent"

===============

Iets later dan bovengenoemde 30 november 2004 was veel van het gevraagde materiaal binnen en werd het echt hard werken voor de redactie. Met name de 2 hoofdauteurs hebben er een hele kluif aan gehad om er een leesbaar geheel van te maken. Iedere vrije (en niet vrije) minuut werd aan het boek besteed. Ik zou niet durven zeggen hoeveel uren de intensieve telefoongesprekken tussen Groningen en Mill in totaal duurden, maar het waren er veel. Ruim 1000 e-mails werden over en weer gestuurd en op de laptops van G.T. Rijkers en F.G.M. Kroese staat een bestandsmap 'Immunologieboek' met een grootte van 2,21 GB waarin 3113 files. Om ook af en toe alle teksten naast elkaar te leggen en te bespreken, werd regelmatig halverwege afgesproken. Daarbij was de Hanzehogeschool in Zwolle heel behulpzaam door vergaderruimte ter beschikking te stellen. De deadline werd nog regelmatig uitgesteld, het jaar van geplande uitgifte verschoof van 2005 naar 2006, 2007 en 2008. De Rijkers-Lievendag nieuwsbrieflezers onder jullie weten er alles van!
Het werd uiteindelijk 2009, maar nu ligt het er dan toch echt! Een kroon op het werk van Ger en Frans!
Meer informatie over een van de auteurs: www.gtrijkers.nl.




Alhoewel 'het boek' deze week natuurlijk het hoogtepunt was, wil ik toch ook nog even vermelden dat we woensdagavond genoten hebben van de voorstelling 'Soul of Motown' in de Schouwburg in Cuijk. Een show die gebaseerd is op de meest beroemde acts van Tamla-Motown artiesten, uitgevoerd in de originele versie, compleet met de daarbijbehorende looks en kostuums. Alles uitgevoerd door 8 geweldige zangers en zangeressen met een 10-koppig orkest erachter. Behalve zingen, konden ze ook allemaal goed dansen. Een feest voor oor en oog was het, zeker voor ons op de eerste rij!

Den Bosch - Kiev - Mill - Den Bosch

Het was een rare week waarin we weinig thuis waren. Nog maar net terug uit Istanbul, stond er alweer een trip naar Kiev op het programma - eigenlijk Kyiv, daarover later meer. Maar op dinsdag gingen we eerst nog naar 's-Hertogenbosch om van de jubileumvoorstelling van Gerard van Maasakkers - 30 jaar in het vak - te genieten.
Een optreden van Van Maasakkers is altijd de moeite waard om bij te wonen. Zijn teksten zijn ook uit mijn leven gegrepen en met zijn stem maakt hij ware pareltjes van zijn liedjes. Kleine liedjes over dagelijkse dingen en gezongen verhalen over persoonlijke vreugde en verdriet. Hij weet mensen te raken. In zijn jubileumconcert zingt hij zowel oud als nieuwer werk, het was een mooie afspiegeling van zijn 30 jarige zangcarrière.
Ik schreef al vaker over deze Brabander op mijn weblog, voor impressies en muziekfragmenten klik hier.

Op woensdagochtend vertrokken we al vroeg naar Düsseldorf om het vliegtuig naar Kiev te kunnen halen. Geconfronteerd met meer files dan we verwacht hadden, haalden we het maar net. Terwijl ik alvast ging inchecken, probeerde Ger de auto nog ergens kwijt te raken zodat we daarna alleen nog maar de bagage hoefden af te geven. Het voordeel van zo laat arriveren op het vliegveld is dat je nergens meer lang hoeft te wachten, een nadeel is dat je voor vertrek al een hoop stress te verwerken hebt. Omdat we zo laat waren, konden we ook niet meer naast elkaar zitten maar verder verliep de reis zonder problemen. Na ruim 2½ uur vliegen landden we in Київ (spreek uit Kyiv). In feite gebruiken wij hier de Russische benaming voor de stad: Киев (spreek uit Kiejev). In het Oekraïens is het dus Kyiv. Het is een enorme stad die door de rivier de Dnjepr (Oekraïens: Дніпро/Dnipro; Russisch: Днепр/Dnepr) in tweeën verdeeld wordt. Een vlak gedeelte dat vooral Russisch is en het gedeelte van de stad dat op 7 heuvelen gebouwd is en Oekraïens georiënteerd is. De officiële taal is Oekraïens, alhoewel alle inwoners Russisch spreken. Voor ons was er geen verschil te horen in deze talen, soms wel te zien.
We werden opgewacht door Dmytro Gavrylenko die ons gelukkig meteen herkende, want we zagen nergens iemand met een bord waarop 'Dr. Rijkers' stond. Hij had op de website van Ger gekeken op wie hij moest letten, heel attent!
Onze eerste bestemming was het President Hotel (Президент Готель), zodat we onze bagage kwijt konden voordat we de stad gingen bezichtigen. Dmytro stelde een strak schema voor, maar omdat we maar zo kort in zijn stad zouden verblijven, waren we het daar volkomen mee eens. Wat ons als eerste opviel, was de hoeveelheid auto's die schijnbaar zonder enige verkeersregels hun weg zochten. Dmytro vertelde echter dat de regels vrij duidelijk waren, maar dat het in het centrum altijd zo druk was. We begonnen onze citytour met een rit langs het Vrijheidsplein, daar was het echter zo druk dat het onmogelijk was om te parkeren. Verderop kon dat wel, zodat we het Presidentieel paleis en daartegenover het bijzondere bouwwerk van architect Vladislav Gordetsky, de ‘Gaudí van Kyiv’ konden bewonderen. Dit huis met zijn bijzondere afbeeldingen van kikkers, neushoorns, olifanten en andere wezens, zou niet misstaan hebben tegen de St. Jan van Den Bosch aan! Het grootste gedeelte van de rondleiding brachten we door bij het 'Holenklooster' (Pechersk Lavra), dat werkelijk onvoorstelbaar mooi is. Dmytro bleek een vroom mens en hij vertelde dat hij hier bijna ieder weekend met zijn vrouw en zoon was te vinden. De vredige stilte die er hing, was zelfs voor ongelovigen zoals wij een heel bijzondere ervaring.
Omdat we hier zo lang bleven hangen, was er nog maar weinig tijd om meer van de stad te zien. Gelukkig konden we nog wel naar de St. Andrieskathedraal die hoog boven Podil (het Montmartre van Kyiv) uittorent. Binnen was het een kleurenpracht van orthodoxe ikonen, maar helaas mocht er niet gefotografeerd worden. Ook de priesters die op de achtergrond a capella zongen, mochten we niet filmen. Jammer, maar begrijpelijk.
Onder aan de heuvel waarop de kathedraal staat, had Dmytro een restaurant (Ресторан) besproken. Daar maakten wij kennis met de echte Oekraïense keuken: Varenyky (gevulde deegwaren), borshch (borsjt) en natuurlijk de onvermijdelijke wodka. Écht Oekraïens, of misschien typisch iets van Kyiv - dat werd me niet helemaal duidelijk - is de wodka met mierikswortel en honing. En dan zóveel mierikswortel dat je er tranen van in de ogen krijgt en bijna vergeet dat het drankje ook sterk alcoholisch is! De wodka wordt per karaf aan tafel geserveerd en als je het waagt je glaasje direct achterover te kiepen (wat natuurlijk wel wordt aangeraden) meteen weer bijgevuld. Over het algemeen zijn de gerechten stevig te noemen, met veel vet en grote porties. Niks verfijnde keuken en kleine hapjes, gewoon dooreten...
Na het diner was het eindelijk tijd om te werken. In het hotel hebben Ger en Dmytro de presentatie voor de volgende dag doorgenomen en heb ik me op mijn gemaakte foto's gestort. Zie voor het resultaat het album:

Kiev

Op donderdag hadden we genoeg tijd om het rustig aan te doen, want Dmytro kwam ons pas om 10 uur halen om naar het congres 'Men & Medicine' te gaan. Aan de buitenkant zag het gebouw er heel modern uit, maar binnen bleek dat een illusie. Een oude donkere zaal met versleten stoelen, we hadden voor het eerst het idee dat we in een voormalig oostblokland waren. Voordat Ger aan de beurt was, waren er 2 presentaties in het Russisch. Voor ons dus niet te volgen, af en toe hoorden we een bekend woord zoals interferon en hepatitis. Ook de dia's boden geen uitkomst, want die waren allemaal in Cyrillisch schrift. De presentatie van Ger werd simultaan in het Russisch vertaald door Dmytro en de dia's waren allemaal al eerder in het Cyrillisch bewerkt. Op mijn laptopje kon ik het een en ander bijhouden door goed naar Ger te luisteren en natuurlijk kende ik de presentatie in grote lijnen uit mijn hoofd. Er konden helaas geen vragen gesteld worden, die zouden allemaal later schriftelijk afgehandeld worden. Jammer, want we zagen dat er wel toehoorders in het publiek zaten die meteen wilden reageren. Volgens Dmytro waren de reacties heel positief en hij wil ons graag nog een keer uitnodigen voor een langer verblijf. We wachten het maar af, we zouden het wel leuk vinden om nog eens naar Kyiv terug te keren.

Vandaag, zaterdag, is het Open Huizendag van de NVM en ook wij doen mee omdat je alles moet proberen om je huis te verkopen. Het begon om 11 uur en ik zit nu al ruim 2 uur te wachten op de eerste belangstellende... Er heeft zich nog niemand gemeld en ik verwacht er ook niks meer van. Het regent buiten dat het giet, dat helpt ook niet echt mee en bovendien ligt de huizenmarkt nog steeds zo goed als stil. Voorlopig komen deze stukjes dus nog wel uit Mill, we zullen geduld moeten hebben. (Belangstelling?) Maar direct na 2 uur (als de Open Huizendag officieel is afgelopen) gaan wij nog snel even naar Den Bosch om er vast even te kunnen genieten van onze toekomstige woonplaats.

Dag Leo, ik wilde je vertellen over Spinvis en Booker T

Weer helemaal terug in Nederland was ik, toen ik maandag in de krant een bekende naam bij de overlijdensberichten zag staan: Leo Pennings. Een bekende naam omdat ik de overledene wél en tegelijkertijd ook niet kende. Ik heb hem nooit in levende lijve gezien, maar mag toch stellen dat ik deze man persoonlijk wel goed kende. Vanaf december hadden wij veelvuldig mailcontact over alles wat ons dagelijks bezighield. Hij was een paar jaar ouder dan ik, maar in veel opzichten hadden wij een vergelijkbaar leven geleid. We hielden van dezelfde dingen, kwamen allebei uit een klein dorp in de Peel, hadden dezelfde opleiding gedaan in Eindhoven en waren als jong volwassenen uit Brabant vertrokken. We schreven hierover met elkaar, maar ook over de dingen die ons nu bezighielden. Over lekker eten, over muziek, over literatuur, over reizen, kortom over de mooie dingen van het leven. In korte tijd leerde ik hem kennen als een aardige vriend en kreeg ik het gevoel dat dat wederzijds was. Zijn laatste mail sloot hij af met de zin: "In de tijden tussen jouw en mijn mailtjes, denk ik soms, dat moet ik aan Riky vertellen, maar dan ben ik het later weer kwijt of komen er andere dingen voor in de plaats." Ik zal zijn uitgebreide mails erg missen.
Waar ik hém graag over had willen vertellen zijn de concerten waar we deze week geweest zijn.



Woensdag zagen we in het Koningstheater in 's-Hertogenbosch hoe Spinvis 'Op z'n eentje' de zaal helemaal vulde met zijn 'KamerMuziek'. Op het podium staan weliswaar videoschermen waar af en toe 'versterking' op te zien is, maar vaak ook gewoon Spinvis zelf. Hij begint zijn voorstelling met het maken van samples, die hij aan elkaar breit in loops en vervolgens gebruikt als achtergrond voor zijn liedjes met poëtische teksten. Oude, bekende nummers klinken absoluut anders als de achtergrondmuziek ter plekke gemaakt wordt. De rust die Spinvis uitstraalt en de perfecte timing waarmee hij zijn nummers brengt, houden de aandacht van het publiek volledig vast. De artiesten op de videoschermen (o.a. Hans Dagelet op trompet, Simon Vinkenoog die eigen dichtregels declameert en Saartje van Camp op cello) spelen mee alsof ze live aanwezig zijn. Er is er maar één die die illusie in stand kan houden en dat is Spinvis zelf die het écht 'op z'n eentje' doet, en dat doet hij heel erg goed!

Vrijdag gingen we naar een concert in de Effenaar in Eindhoven waar we heel lang naar uitgekeken hadden, namelijk naar Booker T en zijn MG's. Ooit waren zij de eerste band in de Verenigde Staten waarin zwarte en blanke muzikanten samenspeelden. Ze zijn beroemd geworden met hun hits 'Time is Tight' en 'Green Onions', maar als begeleidingsband van o.a. Otis Redding en Rufus Thomas speelden ze een aardige noot mee in de Memphis Soul scene. Van de oorspronkelijke bezetting zijn alleen Booker T Jones (toetsen) en Steve Cropper (gitaar) nog over, maar ook Donald 'Duck' Dunn die al sinds 1965 de bassist is, mag je bijna een oorspronkelijk lid van deze band noemen. De drummer in de Effenaar was Steve Potts, neef van de oorspronkelijke drummer Al Jackson die in 1975 vermoord werd.
Het is toch een belevenis om zulke grootheden uit de Soulmuziek live te zien en te horen. Toen wij enkele jaren geleden in Memphis in het Stax-museum waren, zagen we daar een filmpje waarin Booker T en Steve Cropper vertelden over hun éérste Europese toernee in 1967. Hoe verbaasd ze waren dat er blánken naar hun soulmuziek kwamen luisteren en hoe ze van ieder moment wilden genieten (Booker T beweerde op die film zelfs dat ze 3 weken niet hadden geslapen...) omdat ze dachten dat ze nóóit meer in Europa zouden komen. Gelukkig is die verwachting niet uitgekomen en treden ze zelfs nu ze al de pensioenleeftijd hebben bereikt, nog graag op. Maar niet te lang, want na een uur is het gedaan. Met een geweldige uitvoering van 'Time is tight' wordt het concert afgesloten. Na een kleine handtekeningensessie voor de mensen die zo slim waren om hun platenhoezen mee te nemen, kwam er echter toch nog een toegift: Groovin', een mooi einde van een nostalgische avond.




En voor ik het vergeet, wij zijn voorafgaand aan het concert níet wezen eten bij Tortilla's in de Dommelstraat in Eindhoven. Op tijd gereserveerd en bij aankomst gezegd dat we om 8 uur weg wilden ivm het concert in de Effenaar, hadden wij er alle vertrouwen in dat we lekker gingen eten. Maar bij de drankjes ging het al mis, daar moesten we al achteraan om allemaal wat te drinken te krijgen. Vervolgens hebben wij meer dan een half uur op onze bestelling zitten wachten, terwijl we overal heerlijke gerechten langs zagen komen voor mensen die ruim na ons binnenkwamen. Omdat we wel in de gaten hadden dat er iets niet helemaal goed ging, waarschuwden we de serveerster dat het toch wel erg lang duurde. Dat hielp niet echt en om 10 voor 8 (na 50 minuten wachten) hebben we onze drankjes afgerekend en zijn we gegaan. Volgens de bediening - sorry, sorry - kwam ons eten er nét aan, ik hoop dat ze er van gesmuld hebben.... Wij gingen met een lege maag naar de Effenaar, maar gelukkig waren ze daar in het café zo aardig om ons snel van wat brood met tappenade te voorzien, zodat we in ieder geval niet afgeleid werden door gerommel in onze hongerige buiken.

Istanbul is top

Vorige week kwam ik na ruim 3 uur vliegen in een totaal andere wereld terecht. Alhoewel Istanbul een moderne stad is waar je alles kunt vinden wat iedere grote stad ter wereld te bieden heeft, is het tegelijkertijd een plaats uit een sprookje. De moskeeën en minaretten aan de horizon zijn niet te tellen en zelfs met het druilerige weer dat wij er hadden, zie je overal kleur en klatergoud. Je kunt je er helemaal in onderdompelen en heb je even geen zin in straatverkopers, bazaar en afdingen dan zoek je je heil op de heuvel van Pera waar je je in de verkeersvrije winkelstraat Istiklal Caddesi helemaal suf kunt shoppen in moderne winkels.
Mijn start in deze stad uit 1001-nacht verliep niet helemaal vlot. De KLM bracht ons er weliswaar zonder problemen heen, maar na het visum en de paspoortcontrole werden we al opgewacht door een medewerkster van Atatürk die een lijstje met ongeveer 25 passagiers had waarvan de bagage niet was meegekomen. Ook mijn tas was er niet bij. Dat was dus eerst formulieren invullen temidden van verhitte landgenoten en daarna zonder bagage naar het hotel. Daar arriveerden we om ongeveer half 4 's middags en pas de volgende morgen om half 11 werd mijn bagage daar alsnog afgeleverd. Een beetje onhandig en op het moment zelfs heel erg vervelend, maar natuurlijk niet onoverkomelijk. Achteraf is dat trouwens gemakkelijk praten, want alles is gewoon goed gekomen.
In een week Istanbul kun je heel veel doen, maar in deze stad kom je volgens mij altijd tijd tekort. Alleen al de wijk Sultanahmet - waar ons hotel vlakbij het Topkapi-paleis, de Haghia Sofia en de Blauwe Moskee stond - biedt genoeg voor meer dan een week. In de Kapali Çarsi (overdekte bazaar) met duizenden winkeltjes kun je gemakkelijk een paar dagen doorbrengen en de Egyptische Bazaar (Misir Çarsisi), ook wel Kruidenbazaar genoemd, is een feest voor de zintuigen. De oversteek naar Pera over de Galatabrug is een leuke wandeling. De vissers van Geert Mak staan zij aan zij om zoveel mogelijk sardines te vangen, een mooi gezicht dat lijnenspel van al die hengels. Op de benedenverdieping van de brug zijn tal van restaurantjes en overal is bedrijvigheid. Begin maart wordt Istanbul nog niet overspoeld door toeristen - helaas wel door de regen - en dat maakt het extra leuk. Dat bleek ook in de Haghia Sofia en het Topkapi-paleis, nu was er ruimte genoeg om veel foto's te nemen en kon je alles op je gemak bekijken.
Eten kun je in Istanbul de hele dag. Erg aan te raden zijn de stalletjes langs de straat waar je voor 2 Turkse Lira (ongeveer € 0,90) vers geperst sap van sinaasappels of granaatappels kunt kopen. Als je echt heel goedkoop wilt eten dan zijn de hele kleine restaurantjes waar eigenlijk alleen Turken eten aan te raden. Er wordt geen alcohol geschonken, wel heel veel Turkse thee en de sardines krijg je er gratis bij. Voor lekkere linzensoep - echt overal iedere dag de 'soep van de dag' - en een bord met kebab, brood en aardappels betaal je voor 2 personen ongeveer 30 Turkse Lira. Je moet dan wel voor lief nemen dat je als duidelijk niet Turkse vrouwen een bezienswaardigheid bent, maar de meeste Turkse mannen zijn heel vriendelijk en attent zonder vervelend te worden.
Ook een aanrader is een bezoek aan een voorstelling van 'De draaiende derwisjen van Istanbul' op Sufi-muziek. Het is even wennen aan de zang en de klank van de instrumenten, maar het totaal van deze show maakt uiteindelijk behoorlijk veel indruk.

Klik hieronder op het fotoalbum voor mijn indruk van Istanbul.

Istanbul maart 2009

Groeten uit Istanbul

Deze week ben ik in Istanbul, het is er prachtig alhoewel het weer nog niet echt meewerkt. De vlucht verliep prima, wij kwamen gisteren veilig aan - onze koffers helaas niet. Die bleven in Amsterdam om de een of andere duistere reden en kwamen pas vandaag - op verschillende tijden zelfs - hier aan. Volgende week meer foto's!