Maastricht

Gisteren waren wij in het prachtige Maastricht. Alhoewel wij er al vaak geweest zijn, is het iedere keer toch weer aangenaam verblijven. Wij doen daar, net als alle andere toeristen, de gebruikelijke dingen zoals op terrasjes zitten, wandelen door het centrum en natuurlijk genieten van Limburgs bier en lekker eten. Maar gisteren voegden we daar nog iets extra's aan toe: we maakten samen met een gids van de VVV een wandeling door de kazematten. Of zoals ze in Mestreech zeggen, de katsj. Onze gids Cor Halmans was een enthousiaste verteller en hij nam ons op een leuke manier mee op deze reis door een stukje Maastrichtse geschiedenis.
Het gangenstelsel onder Maastricht vindt zijn oorsprong al in 1575, maar bij iedere dreigende aanval werd het uitgebreid en soms verbeterd. Zo ontstond een netwerk van gangen die wel iets weg hebben van mijngalerijen, dat samen het verdedigingswerk van Maastricht vormde. In Maastricht noemen ze dat 'De Werken' of 'De Kazematten'. Tot 1825 vonden de uitbreidingen plaats, maar ook nog lang daarna werden de kazematten gebruikt als toevluchtsoord. In de Tweede Wereldoorlog schuilden er duizenden mensen in, iedere wijk kreeg zelfs een eigen gedeelte toegewezen en er werden speciaal banken geplaatst en zwakstroom aangelegd om de bevolking enigszins bij te staan in die angstige dagen. Tegenwoordig zijn er zelfs nog heuse, compleet ingerichte schuilkelders tegen een atoomoorlog te vinden, overgebleven uit de koude oorlog. Maar terug nu naar Cor en onze rondleiding!

Wij vertrokken vanaf het Bastion Waldeck voor een excursie van ongeveer een uur. Bastion Waldeck is de zuidelijke punt van de Hoge Fronten en het enige bastion aan deze kant van de verdedigingslinie dat de afbraakwoede doorstaan heeft. Door het enthousiasme van onze gids duurde ónze rondleiding in het ondergrondse Mestreech bijna een half uur langer. Wij kregen een indruk van het ‘hoe en waarom’ van dit unieke krijgsbouwkundige monument, waarin kundig gemetselde koepelgewelven en imponerende bomvrije ruimten afwisselen met kruitkamers, trappen en galerijen. Maar vooral genoten wij van de verhalen over de belevenissen onder de grond in de tijd dat Maastricht regelmatig aangevallen werd. Over de 'etiquette' die er toen heerste: als de vijand een bres in de muur of verdediging geschoten had, werd er vanuit de stad met de witte vlag gezwaaid. Dat was geen teken van verlies, maar betekende politieke overgave en dan werden de stadspoorten geopend en vertrok de heersende macht in een plechtige optocht terwijl de 'vijand' zijn plaats innam. Voor de inwoners van Maastricht veranderde daar niet zoveel door. Eigenlijk zouden de poorten ook gewoon bij de eerste aanval opengezet kunnen worden, dat zou een hoop vechten hebben gescheeld (en dus veel dode soldaten aan weerszijden). Maar zo dachten de machthebbers toen natuurlijk niet; die overtuiging is ook later niet veranderd, in geen enkele oorlog ter wereld. Jammer.
Het is een heel speciaal gevoel om ruim een uur door donkere gangen te lopen (in een voorovergebogen houding omdat je anders je hoofd stoot) waarin zoveel historie ligt. Zelfs de geschiedenis van De Drie Musketiers speelt zich hier nog voor een klein gedeelte af! De Franse musketier Charles de Batz de Castelmore D'Artagnan, bekend uit de boeken van Alexandre Dumas, stierf in 1673 op deze plek, 63 jaar oud. Tijdens een bestorming van de bres bij de Tongerse kat (aan de walmuur, waar ook een beeld van hem staat), werd hij door een musket geraakt. Hij werd wel nog in veiligheid gebracht maar overleed. Vast staat dat hij gestorven is en niet mee terug genomen naar Frankrijk. Zijn overschot moet dus nog in de stad liggen. Maar waar is niet bekend. Bij recente vondsten van skeletten werd dan ook gespeculeerd of het deze persoon kon zijn.
Als laatste nam Cor ons mee naar een gang waar in de oorlog veel mensen geschuild hebben voor de luchtaanvallen van de Duitsers. Als er na zo'n schuilperiode het teken 'veilig' gegeven werd en de mensen naar huis wilden, bleek dat voor een aantal niet meer mogelijk te zijn. Boven deze gangen zijn na de bombardementen nieuwe woningen gebouwd.
Ook in de atoomschuilkelder zijn wij even gebleven, een ruimte die was ingericht om 14 dagen te kunnen overleven. Gelukkig is dat nooit nodig geweest!
Al met al was een geweldige ervaring om deze historische wandeling te maken. En volgende keer wil Cor wel een stadswandeling met ons maken, want in Maastricht ligt zo enorm veel geschiedenis en mensen als Cor willen die dolgraag met iedereen delen.

Lievendag

Als je met de naam Lievendag geboren bent, heb je daar je hele leven plezier van. Het is een mooie naam en je trekt er ook vaak de aandacht mee. In ieder geval is de naam altijd goed voor een leuk gesprek. Vaak wordt de naam ook verbasterd en wordt de dag veranderd in bijvoorbeeld dal of das. Daarmee wordt het al meteen een minder leuke naam! De enige Lievendag waarmee ik dit soort ervaringen regelmatig deel, is mijn broer. Het zou leuk zijn van anderen te horen of zij hetzelfde meemaken. Dat is ook precies de reden waarom ik een extra gastenboek heb aangemaakt voor de naam Lievendag.
Als je op de link: Lievendag, een bijzondere naam klikt, kom je er direct in terecht.
Natuurlijk zijn er bij mij al een heleboel Lievendags bekend, ik ben immers al een hele tijd bezig met mijn stamboom. Overal in Nederland en ver daarbuiten kom je ze tegen, onze naamgenoten. Met sommigen heb ik regelmatig contact, maar het zou natuurlijk nog leuker zijn als er via het gastenboek ook onderling contact ontstaat.
Ik heb gemerkt dat veel mensen op mijn weblog terechtkomen via Google, ook de mensen die zoeken op de naam Lievendag. Dat is precies de doelgroep waarnaar ík op zoek ben. Ik hoop dan ook dat er binnenkort veel in het nieuwe gastenboek geschreven wordt. Wie weet waar dat nog toe kan leiden!

Wist je trouwens dat er een site bestaat waarop je kunt zien waar in Nederland mensen met een bepaalde achternaam wonen? Als je Lievendag intypt zie je dat het er heel weinig zijn. Echt helemaal betrouwbaar zijn de gegevens helaas niet, want behalve de 2 in Brabant (mijn broer en ik) en de andere 13 in Noord-Holland (die ik ook al had gelocaliseerd) moeten er ook nog mensen met onze naam in Overijssel wonen. Daarvan zie je op de kaart helemaal niks terug. Kijk zelf (ook voor andere achternamen natuurlijk) op www.familienaam.nl.

Mijn broer had deze week vette pech, zijn vrachtwagen is total loss. Op weg naar huis botste de chauffeur die er op dat moment in reed op een andere vrachtwagen die plotseling compleet stil stond, midden op de snelweg. Als je dan met staalprofielen geladen bent en de wagen voor je stopt pardoes, zelfs zonder dat zijn remlichten het deden, mag je van geluk spreken dat je het overleeft! Doordat de chauffeur nog net op
tijd zijn wagen naar links kon trekken, bleef het gedeelte waar hij zelf zat het minst ingedeukt. Hij kon er daardoor zelf heelhuids uitklimmen. Een hele opluchting! Als je met eigen ogen wilt zien hoe zo'n vrachtwagen er uitziet na zo'n crash: www.112brabant.nl.

Deze week op Station Mill: Wat hangt er in de lucht?

Back home...

Back home, back home,

Well I'm a round the world rambler
Just a fortune gambler
It's always good to be back home
Lyrics: Golden Earring

Vanaf donderdagochtend half 6 staan wij weer met beide benen op Hollandse bodem. Wij hebben een fantastische week gehad in Maleisië, maar nu moet er weer gewerkt worden. Alle foto's van de weblog staan inmiddels in de juiste volgorde op Picasaweb.

Maleisië juni 2007

Als je ze nog een keer wilt zien, klik dan op de afbeelding en je komt rechtstreeks in ons fotoboek terecht.
Het is voorlopig nog niet afgelopen met reizen. Allereerst begin juli een klein tripje naar Londen, om de Proloog van de Tour de France mee te maken. Vervolgens natuurlijk onze zomervakantie in de Provence.
Als we daarvan terug zijn, gaan we bijna alweer meteen op een verre reis. Was oorspronkelijk het plan om 'slechts' naar Vietnam te gaan, nu is daar een kort bezoek aan India bijgekomen. De plannen zijn nog niet helemaal concreet, er zijn nog geen vluchten geboekt, maar het is zeker dát we gaan. Waarschijnlijk zullen we ongeveer zo'n 10 dagen wegblijven: 1 dag voor de vlucht naar India, 2 dagen in India (Chennai), 1 dag voor vlucht naar Vietnam, 2 dagen Hanoi, 1 dag voor de vlucht naar Ho Chi Minh City, 2 dagen in Saigon, 1 dag voor de terugvlucht. Heel erg mis zal ik het hiermee niet hebben, dat betekent dat wij helaas niet veel tijd over zullen hebben om nog iets van het land te zien. Vorig jaar waren we 2 dagen in Mui Ne aan de kust, dit jaar hadden we graag een nacht doorgebracht op een jonk in de Halong Baai. Dat zullen we waarschijnlijk uit moeten stellen tot een volgend bezoek aan Vietnam. Wij moeten namelijk wel weer op tijd terug zijn voor onze jaarlijkse pot luck. Die is, zoals vorig jaar al afgesproken, op zaterdag 18 augustus. Over het thema denken we nog na.
Wat een luxe problemen allemaal hè, je kunt je maar ergens druk over maken. Wij hebben niks te klagen, we mogen zomaar overal heen en zien een heleboel van de wereld!

Groeten uit Kuala Lumpur

Sinds donderdag 31 mei zijn wij in Kuala Lumpur, een stad met vele gezichten. Aan de ene kant heel rijk en westers. Hoge gebouwen, kantoren van alle banken van de wereld, luxe hotels en alle grote internationale winkelketens die wij ook kennen. Als je geld teveel hebt, is dit een prima plek om het uit te geven.

Aan de andere kant het Kuala Lumpur van de Maleiers zelf. De Central Area, zoals het oude gedeelte hier heet, wordt gekenmerkt door kleine(re) winkels, kleine restaurantjes en eethuizen, stalletjes op straat en veel mensen op brommers die overal door het verkeer krioelen.

Dat verkeer is in heel KL een ramp, de spits begint hier al om 3 uur 's middags en dan staat ook meteen alles vast tot 8 uur 's avonds.

Voor ons is het een belevenis om hier te zijn, we zijn te gast van een Nederlandse organisatie met vestigingen in het Verre Oosten, waaronder dus Maleisië. We worden van alle kanten verwend, op het gebied van accomodatie en eten. Op dit moment zit ik bijvoorbeeld in het Hilton achter mijn laptop. We worden door luxe omringd.Dat geeft ook een heel dubbel gevoel, maar de Maleiers zitten daar niet mee. Wij zijn hun gast, dús worden we verwend.

Volgende week weer gewoon een bericht uit Mill, dan zijn we lekker weer thuis.

Voor meer verhalen uit Maleisië, zie http://lievendag.punt.nl

Voorpret

Nog even en dan hangen we weer in de lucht, richting het Verre Oosten.
Woensdagavond vertrekken we, maar voor die tijd moet er nog van alles gebeuren.
Alles wat er nog aangeschaft moest worden om mee te nemen, is inmiddels geregeld. Met extra aandacht voor de gezondheid, we gaan immers naar de tropen. De zakjes O.R.S. (oral rehydration solution) liggen klaar, de deet muggenolie moeten we zeker niet vergeten. De vaccinaties zijn een paar weken geleden al gehaald.
Alles wat achterblijft moet nog afgewerkt worden, mijn bureau ligt tjokvol.
De gebruikelijke administratie aan het eind van de maand, ongeopende post die waarschijnlijk nog beantwoord moet worden, stápels die nog opgeruimd moeten worden.
Een reis voorbereiden is leuk, de nodige rommel wegwerken al veel minder.
Het ingewikkelde programma waar we ons aan moeten houden, hebben we al een paar keer bestudeerd. De mails uit Maleisië hebben elkaar in een snel tempo opgevolgd, de wijzigingen in het programma waren talrijk. Gelukkig hebben we in het vliegtuig tijd genoeg om alles nog eens door te nemen.
In het kort: 2 dagen Kuala Lumpur, 1 dag Johor Bahru, 2 dagen Taman Negara (de echte jungle) en nog 1 dag Kuala Lumpur.
Maar eerst nog een mooie Pinksterdag; morgen in Utrecht en maandag in Mill.
De buurvrouw nog de 'gebruiksaanwijzing' voor onze kat uitleggen.
Op de laatste dag nog zoveel mogelijk was wegwerken en de hond naar het pension brengen.
Nog even en dan vliegen we naar Maleisië.

Volgende week dus geen nieuws uit Mill. Als het goed is en de techniek me niet in de steek laat, lees je hier dan nieuws uit Maleisië. Komend weekend bericht ik vanuit Kuala Lumpur of Johor Bahru, afhankelijk van de tijd en faciliteiten die ik dan tot mijn beschikking heb.

Deze week op Station Mill: Wat gebeurt er?

Dit Deurne Van Ons

Nog niet zo lang geleden las ik een gedicht van Frans Babylon uit Deurne voor, vandaag ging ik naar de voorstelling Babylon in Deurne. Het theaterstuk is een verhaal, verteld door het personage van de Deurnese dichter Frans Babylon – de rode draad in het stuk – over het Deurne van de Tweede Wereldoorlog en de eerste jaren daarna. Er waren toen twee kampen rond een verdenking van collaboratie; enerzijds gepersonifieerd door burgemeester Lambooy en ondernemer Hub van Doorne met daartegenover huisarts/schilder Hendrik Wiegersma en schrijver Antoon Coolen. Erik Vink, die dit spektakelstuk schreef is de kleinzoon van Piet Vink, de eigenaar van het rondtrekkend theater dat in die tijd in Deurne neerstreek en daar zijn bestemming vond in Bio Vink. Behalve Eriks visie op de geschiedenis verwerkte hij in het stuk ook nog een liefdesverhaal met een dramatische wending. Vijfenveertig rollen plus nog dertig figuranten, vier Deurnese toneelverenigingen. Een ware monsterproductie op een historische locatie met het Groot Kasteel op de achtergrond.
Het prachtige van het stuk zit hem vooral in het feit dat het karakter van dorpstoneel is behouden, terwijl het logistiek om een grote productie gaat. De Duitsers brachten een echt gevechtsvoertuig mee en de Tommy's kwamen in hun eigen jeep. Ook voor de Koninklijke Harmonie Deurne en het gilde Sint Antonius Abt was een rol weggelegd.
De verhaallijn was niet overal even duidelijk, maar de herkenbaarheid meestal wel heel groot. Markante figuren uit 'dit Deurne van ons', waaronder ook Hub van Doorne en Antoon Coolen, kwamen op het toneel goed uit de verf, alhoewel ze in het dagelijks leven misschien niet altijd de rol speelden die ze hier toegedicht hadden gekregen. Ikzelf herinner me bijvoorbeeld Grard Sientje nog heel goed, maar niet als de grappenmaker die Vink ervan gemaakt heeft. Daarentegen was de rol van pastoor Roes precies zoals ik me hem van de verhalen thuis had voorgesteld.
Wel jammer dat de hoofdrolspeler niet over de beste acteerkwaliteiten beschikte, vooral op de momenten dat hij gedeeltes uit zijn 'eigen' gedichten mocht voordragen. Daar had ik meer van verwacht.
De hoogtepunten waren de vertolking van De Wieger (dokter Hendrik Wiegersma door William van der Heijden) - die zijn entree in het stuk natuurlijk te paard maakte - en niet te vergeten de onvergetelijke Sientje Kivits (de moeder van Grard dus) die door een subliem spelende Pieternel Mastenbroek werd neergezet.
Het was een lange 'zit' (20.30 uur tot 23.30 uur met een half uur pauze), maar dat bleek pas aan het einde van het stuk. Avondvullend plezier, ik hoop dat Erik Vink over een paar jaar zich weer eens te buiten gaat aan het schrijven van een monsterproductie! Chapeau!
Alhoewel ten strengste verboden, heb ik uiteraard toch enkele opnames gemaakt. In de stijl van het stuk zijn ze hier in sepia-tinten te zien. Excuses voor de slechte beeldkwaliteit, zal wel komen omdat het illegaal gemaakte foto's zijn ;-)

Voor meer informatie en beeldmateriaal: www.ditdeurnevanons.nl.

Deze week op Station Mill: Niks aan de hand

Ook leuk om te bekijken zijn onze online foto-albums, een voorbeeld hiervan zie je hieronder. Door op de afbeelding te klikken, kun je het hele album zien:

Australië 2006

Meer albums op Picasaweb/lievendag

Zwarte mezen en ander nieuws

Tussen de buien door wandelden wij vanmiddag in een bos in Bennekom. Op aanwijzing van een bevriend bioloog genoten wij van nestelende vogels, bloeiende veenbesjes en af en aan vliegende kersverse vogelouders, zoals bijvoorbeeld de bonte vliegenvanger. Hij wist precies waar ieder vogeltje zat en waar je moest kijken om ze te zien. Logisch, want dat Bennekomse bos is zijn eigen (achter)tuin.
De afspraak was al lang geleden gemaakt, toen het nog prachtig weer was. Helaas doet dit weekend daar niet meer aan mee en was het overal behoorlijk nat. Het voordeel daarvan is wel dat het dan extra lekker ruikt in het bos.
Tijdens de wandeling hoorden we natuurlijk ook allerlei vogels en daarbij zongen de mezen het hoogste lied. Iedereen kent natuurlijk de koolmees en de pimpelmees met hun gele buikjes. Iets zeldzamer is de zwarte mees, die nét een ander lied zingt. Het klinkt als 'pietsie-pietsie-pietsie' en als je deze vogel wilt horen en zien, klik dan even hier.

We hadden ook nog het geluk dat we vader en moeder zwartmees af en aan zagen vliegen met wormpjes enz. voor hun kroost. Die jonkies 'zaten' in een mezenpot die we voorzichtig even van de plaats gelicht hebben om er stiekem in te kijken. Daar zagen we 7 kleine hongerlijders die allemaal hun best deden om op te vallen en zo het beste hapje te bemachtigen. Het is zelfs gelukt om een foto van het nest te maken, het bijdehandste mezenkind wilde wel even poseren!

Deze week las ik een opmerkelijk en ook verontrustend bericht in De Gelderlander. Ons nieuwe parlement heeft binnen het eerste half jaar van hun bestaan al voor de derde keer verlof! In totaal is de Tweede Kamer 18 weken per jaar buiten bedrijf! Het lijken verdorie wel onderwijzers. De in De Gelderlander geciteerde Jan Schinkelshoek (CDA) ontkent echter dat het om vakantie gaat, een reces is volgens hem iets totaal anders. De tijd wordt bijvoorbeeld gebruikt om leesachterstand weg te werken, speeches voor te bereiden en voor werkbezoeken in de regio. Daarmee wordt de vergelijking met onderwijzers alleen maar sterker. Die beweren ook altijd dat ze in hun lange vakanties nog van alles moeten inhalen en voorbereiden. Werk waar ze normaal gesproken niet aan toekomen. Volgens mij klopt er dan iets niet helemaal. Als 52-18 weken niet genoeg zijn voor het Kamerwerk, dan is het misschien verstandiger om niet 36 maar 46 weken echt te werken. Met de overige 6 weken vakantie zitten ze dan keurig op het gemiddelde (25-30 dagen) waar de doorsnee Nederlander recht op heeft.
En dat geldt natuurlijk ook voor iedereen die geniet van krokus-, mei-, zomer-, herfst- en kerstvakantie. Bij elkaar goed voor minstens 11 weken. Ruim boven het gemiddelde dus.
Ik gun iedereen zijn vakantie, maar al die vrije weken mogen niet als excuus gebruikt worden voor te hoge werkdruk.
In diezelfde krant van donderdag 10 mei stond een nóg opmerkelijker bericht. Over agenten die wel héél verantwoordelijk met hun werktijd omgaan! Klik voor commentaar hierop op deze link. Oordeel zelf!

De olifanten zijn los

Dit weekend genieten wij volop van het prachtige weer in Antwerpen. Maanden geleden al kochten wij 2 kaartjes voor de tentoonstelling van de Vlaamse Primitieven in het Museum der Schone Kunsten in Antwerpen. Vrijdag reden wij naar Antwerpen en namen voor een paar dagen onze intrek in het Astrid Park Plaza hotel, recht tegenover het Centraal Station. Onze eerste ontmoeting met Antwerpen waren dan ook de houten olifanten die op het Koningin Astridplein staan en richting Zoo lijken te lopen. Op de foto die ik uit de krant heb overgenomen (gefotografeerd met mijn Ixus vanaf het papier!) zie je ze in kolonne door Antwerpen lopen met het hotel op de achtergrond. De olifantengroep is een kunstproject van Andries Botha en heeft als doel nog meer bezoekers naar de Antwerpse Zoo te lokken. Vrijdagavond hebben wij heel erg lekker gegeten in De Peerdestal, een restaurant in de Wijngaardstraat dat wij tot nu toe, zeer ten onrechte, steeds voorbij waren gelopen. Het is een aanrader: je eet er bijzonder lekker, de sfeer is leuk en voor minder dan € 40,- krijg je er een compleet diner inclusief aperitief, een fles wijn én koffie! Wij kozen allebei voor zo'n menu en gingen dus na het nuttigen van ieder een fles wijn ietwat lollig terug naar het hotel.
Zaterdagmiddag bezochten wij dus de expositie van de Vlaamse Primitieven - en dan speciaal de mooiste tweeluiken - in het KMSKA. De sfeer was enigzins plechtig, maar sommige diptieken mocht je zelfs aanraken zodat je ook de achterkant ervan kon bekijken. De ruimte waar de tweeluiken hingen en stonden was erg beperkt en het was er heel druk, dat was nogal van invloed op het kijkgenot. Sommige toeschouwers waren zo in de ban van hun audiotourguide dat ze weinig of geen rekening meer hielden met mensen die het graag zelf willen bekijken en beoordelen (met een gidsje in de hand). Die waren er gelukkig nog genoeg.
Natuurlijk moest er in Antwerpen ook gewinkeld worden, vast onderdeel voor ons van een weekend in deze stad. Voorlopig hebben wij weer even geen nieuwe kleren nodig, we zijn goed geslaagd.
En dan zijn er uiteraard nog de vele terrassen die wij niet konden weerstaan. Zo zit je bijvoorbeeld bij D'n Bengel heel erg lekker in de zon en heb je een fantastisch uitzicht over de Grote Markt. Daar was het erg druk, er stonden kraampjes van Oxfam en Fair Trade en er er werd fanatiek op djembé's getrommeld. Denk daar een lekkere kriek bij en je zit ook bij D'n Bengel.
Hieronder nog een aantal foto's van dit zonnige weekend.









Deze week op Station Mill: Mill versus Nieuwegein

Onder professoren

Deze week woonden wij in Utrecht een unieke bijeenkomst bij. Nog niet eerder vertoond in de geschiedenis, tenminste zeker niet in Utrecht, waren wij getuigen van het afscheid van de ene hoogleraar en de 'inwijding' van een nieuwe, tijdens dezelfde zitting. Dat op zich is al heel bijzonder, maar dat het hier om een echtpaar gaat, maakt het nog specialer.

"Vol trots geef ik nu het woord aan mijn lieve echtgenote." Met deze ongewone woorden nam prof.dr. Louis Akkermans na een loopbaan van 37 jaar afscheid als hoogleraar gastro-intestinale fysiologie bij heelkunde.

Door het werk van Ger stevig verbonden met het onderzoek van Louis, bevatte zijn rede voor ons geen schokkend nieuws. Dat gold echter niet voor alle aanwezigen. Louis vertelt namelijk graag over de goede invloed van 'moederpoep' op de darmflora van een boreling. Een voordeel dat baby's die met de keizersnede geboren worden, moeten missen. Hij pleit er daarom voor om die laatste groep, meteen na de keizersnede, een beetje poep van de moeder toe te dienen. Dat zou het natuurlijke proces in de darmen beter op gang brengen en later veel gezondheidsproblemen kunnen voorkomen.
Professor Akkermans blijft voorlopig nog onderzoek doen naar probiotica en de invloed daarvan op de macrobiota (darmflora), hij zal er waarschijnlijk ook even smakelijk over blijven vertellen.

Zijn vrouw, Gerda Croiset, is benoemd tot onderwijshoogleraar (medische onderwijskunde) en heeft een masteropleiding opgezet voor studenten die een bachelor in de biomedische wetenschappen hebben en zich willen ontwikkelen tot arts én tegelijkertijd tot klinisch onderzoeker. Via een strenge selectie worden studenten toegelaten tot deze opleiding, SUMMA genaamd (Selective Utrecht Medical MAster).
In haar oratie verdedigde professor Croiset haar stelling dat het goed is om biologisch te discrimineren bij de toelating tot deze opleiding. Bij 'gelijke geschiktheid' wil ze de voorkeur geven aan een jongen!
Is dit nou een kwestie van 'het feminisme overwonnen' of speelt er iets anders?
Al een paar jaar is er de tendens dat er meer vrouwen afstuderen als arts dan mannen. Dat komt voornamelijk door de strenge selectie bij toelating. Op de leeftijd dat aankomende studenten van de middelbare school komen en een studie kiezen, zijn bepaalde delen van de hersenen van meisjes verder ontwikkeld dan die van jongens. Daarnaast is het onderwijs in de exacte vakken veranderd, minder abstract geworden. Meisjes hebben daar voordeel van, jongens niet. Daar komt nog bij dat meisjes op school vaker voor 'het hoogste cijfer' gaan en dat jongens eerder tevreden zijn. Scholieren met een acht of hoger worden, door de gewogen loting, meteen toegelaten tot de opleiding geneeskunde. Daarmee is de feminisering in de geneeskunde doorgeschoten: 70 van de 100 studenten zijn vrouwen. Gerda Croiset vindt dat niet wenselijk.

Deze week op Station Mill: Koninginnedagen

Gerard van Maasakkers

(Klik op afbeelding voor beeld en geluid)

Zaterdagavond gingen wij naar Theater De Molen in Beuningen. Voor de voorstelling 'Als ik zing vur jou' door Gerard van Maasakkers, de zanger van Brabantse 'liekes' uit Nuenen (die tegenwoordig in Budel woont). Het was een prachtige avond, een kleine intieme show in een al even klein en intiem theater. Vooral d��e combinatie maakte het heel bijzonder. In plaats van zijn begeleidingsgroep De Vaste Mannen had Gerard alleen gitarist Harry Hendriks meegebracht. Het intieme zat hem ook in de persoonlijke verhalen die de zanger vertelde voordat hij een nummer begon te zingen. Ontroerend, maar ook vaak vrolijk waren die. Gewone, alledaagse dingen transformeert hij moeiteloos om tot ware po��zie. Zijn liefde voor Brabant steekt hij niet onder stoelen of banken, ook niet als hij in Beuningen optreedt.
Hij houdt voortdurend contact met zijn publiek, je voelt je echt op bezoek bij hem. Bij sommige nummers moedigt hij zijn publiek ook aan om mee te zingen, bijvoorbeeld bij ''t Is altijd nou' en de uitsmijter 'H�� gaode mee'.
Ruim dertig jaar geleden kochten wij zijn eerste elpee en sinds die tijd hebben wij hem een beetje gevolgd. Maar of je nou de liedjes uit zijn begintijd beluistert, of de nieuwste nummers, ze gaan allemaal over het echte leven. Heel herkenbaar, vooral als je net als wij, op het Brabantse platteland bent opgegroeid.
Alhoewel wij veel muziek van hem in huis hebben, was dit pas het tweede concert dat wij bijwoonden. Op 10 augustus 2005 (tijdens het theaterfestival Boulevard) zagen we hem samen met JW Roy met het programma RoyAkkers in het Theater aan de Parade in Den Bosch. Ook heel mooi, maar minder persoonlijk dan de voorstelling van zaterdagvanavond. Daar heeft ongetwijfeld de zaalgrootte iets mee te maken.
Een aantal 'liekes' die wij in Beuningen te horen kregen:
---
As ik zing vur jou - Achter de schuur - Liedje van altijd - Dragen - Cis Verdonk - 't Is altijd nou - Benny - As ge ooit - Kan de deur nie dicht - Liedje van niks - Gij en ik - In zijne kop - Niks te beginnen - Hier heur ik thuis - Marie - Ik loop - Daor is de zon - Van d'n hoeksteen - Lieke vur Mariken - H�� gaode mee
---
Wij hebben ervan genoten en ik hoop dat dat ook geldt voor iedereen die dicht bij ons zat toen wij uit volle borst meezongen!

Deze week op Station Mill: Vertragingen in Mill

Armatrading: my all time favourit

Dinsdag was het dan eindelijk zover: mijn favoriete zangeres trad op in Paradiso in Amsterdam. Na jaren te hebben genoten van al haar cd's vond ik het wel eens tijd worden om haar live te horen. Het werd een avond om niet te vergeten, Joan Armatrading is na ruim 30 jaar 'podiumervaring' nog zo goed als nieuw. Zichtbaar staat ze te genieten van haar eigen show en haar enthousiasme werkt aanstekelijk op haar publiek. Ze houdt voortdurend contact, reageert op opmerkingen uit het publiek en maakt zelfs tijd vrij om even 'bij te kletsen'. Hoe gemoedelijk dat ging zie je onder deze link.
Een setlist van de avond heb ik via een andere fan gekregen die ik op Joans' netwerk heb gevonden. Via die site www.jabaspace.com heb ik ook een mail naar Joan gestuurd met dezelfde vraag, maar ik betwijfel of daar ooit antwoord op zal komen...
Setlist:
Heaven - Devil I Know - Woman In Love - Show Some Emotion - Somethings Gonna Blow - Play the Blues - Into the Blues - Tall in the Saddle - Love and Afffection - All the Way from America - My Babys Gone - Empty Highway - Cool Blue - You Rope You Tie Me - Call Me
Names - Me Myself I - Willow - Drop the Pilot

Dat haar uiterlijk behoorlijk 'met de tijd' is meegegaan, bewijzen de beelden van een oude opname. Klik op de foto voor de bijbehorende muziek: het nummer waarmee Joan Armatrading mij voor eeuwig onder haar fans mag rekenen. Over de muziek kun je zelf oordelen en wat de tekst betreft, die getuigt van een scherp realiteitsbesef. Tijdloos en helemaal waar.

De Brug

Wij gingen naar Bommel om de brug te zien. Dat is niet helemaal waar, wij gingen naar Waardenburg om de brug te zien. En zelfs dat klopt niet, want wij gingen naar Leerdam op kraamvisite. Het was een uitgestelde kraamvisite, de baby werd al in januari geboren, maar eerder waren er omstandigheden die dit bezoek verhinderden. Nu, na bijna 3 maanden na de geboorte, was het dan eindelijk zover. In de week dat er ook een koninklijke baby geboren werd, bezochten wij Julia (ook al bijna een koninklijke naam dus) die met trots op haar rompertje verkondigt dat papa haar koning is. Een meisje dat mijn hart nu al gestolen heeft. Ik maak het namelijk niet zo vaak mee dat de baby die ik op schoot krijg me een brede glimlach schenkt. Een prachtig, actief kind dat het nu al zonde van de tijd vindt om de hele dag te slapen. Dat belooft wat voor de toekomst...
Op de terugweg gingen wij dus bij Waardenburg van de snelweg af om de werkzaamheden aan de oude brug bij Zaltbommel te bekijken. Dit weekend zijn ze daar begonnen met de sloopwerkzaamheden van de brug zelf, de toegang tot de brug was al veel langer afgesloten. Het viel niet mee om echt in de buurt van de brug te komen. Vanaf het witte kerkje van Waardenburg, voor veelgebruikers van de A2 een herkenbaar bouwwerk, kun je tevoet over de dijk en dan meteen na de spoorbaan rechtsaf. Je komt dan op een pad langs het spoor, maar op een gegeven moment loopt dat pad dood tegen de spoorbrug aan. Gezien het drukke treinverkeer is het niet raadzaam om daar de rails over te steken, in de 20 minuten dat wij er liepen passeerden er 5 treinen! Toch heb ik geprobeerd om een paar karakteristieke foto's te maken, met vaag op de achtergrond de toren van Zaltbommel.
Nog even en de oude brug is er niet meer. De brug waarvoor wij heel vaak in de file hebben gestaan. Voordat de Martinus Nijhoffbrug klaar was, moest je over de oude brug die voor het verkeer in noordelijke én zuidelijke richting samen waarschijnlijk smaller was dan voor één richting van de nieuwe brug. Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik daar de eerste keer overheen reed. Net terug uit Philadelphia waar alles breed - breder - het breedst was, moest ik voor mijn gevoel met de auto over een smal fietspad terwijl de tegenliggers probeerden om mijn buitenspiegel aan flarden te rijden. Met het zweet in de handen en drukke kinderen op de achterbank haalde ik de overkant. Maar zoals alles, als je iets maar vaak genoeg doet, wen je overal aan. Dat gold zeker voor het gebruik van de brug.
De nieuwe brug is natuurlijk prachtig, maar speciale herinneringen heb ik er (nog) niet aan. De files staan nu ergens anders, een stuk verder waar de A2 weer smaller wordt. En als dat ooit verholpen wordt, ontstaan ze wel weer op een andere plaats...

Deze week op Station Mill: Zomergevoel

Bob Dylan in person

(klik afbeelding voor video)

Nooit gedacht dat het nog eens zou gebeuren, maar gisteravond heb ik hem in levende lijve gezien. Tenminste dat mag ik aannemen. Hij stond namelijk zo ver weg dat het niet meer was dan een man met een hoed op, die met de stem van Bob Dylan een geweldig concert gaf. Je kunt niet zeggen dat hij een fantastische show stond weg te geven, dat is dan ook niet de stijl die je van Dylan verwacht. Geheel naar verwachting begon het concert om stipt half 8 en 2 uur later was het 'gedaan'. Voor iemand van bijna 66 is dat lang niet gek. Bijkomend voordeel voor het publiek, dat overigens ��rg keurig was, was dan ook dat we allemaal weer op tijd naar huis/bed konden!
Toch gek dat ik zo'n 35 jaar geleden voor mijn eindexamen Engels een songtekst van Bob Dylan moest bespreken, die ik nu na zoveel tijd door de meester zelf hoor zingen. Een prachtige uitvoering van Highway 61 Revisited! Na afloop van het concert hoorde ik een erg jeugdige fan zeggen dat het zo jammer was dat Dylan geen bekende nummers had gespeeld! Slecht geluisterd dus jongeman, maar je moet ze natuurlijk wel herkennen...
Wat wel erg opvalt, zelfs als je heel ver weg staat: Dylan doet geen enkele moeite om te communiceren met zijn publiek. Gewoon spelen en dat is het. Pas als het concert bijna afgelopen is, stelt hij zijn muzikanten voor. Maar ook dat klinkt niet erg bezield.
Toch kan ik zeggen dat wij een mooie Dylan-avond hebben meegemaakt. Je moest erbij zijn om dat te begrijpen!

Setlist 9 april HMH

Cat's In The Well
Don't think twice, it's alright
Watching the river flow
It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)
Spirit On The Water
High water
To Ramona
Rollin' And Tumblin'
Visions of Johanna
Highway 61 Revisited
When The Deal Goes Down
Most likely you go your way (and I'll go mine)
Ain't talkin'
Summer Days
Like A Rolling Stone

Toegift

Thunder On The Mountain
All Along The Watchtower


Klik hier voor een uitvoerige recensie.

Pasen

Een lang zonnig paasweekend dat vrijdag begon met de jaarlijkse fietsrit door Zuid Limburg. De drie zonen die samen met hun vader elk jaar op Goede Vrijdag de Limburgse heuvels bevechten. Het traditionele telefoontje dat ze boven op de Keutenberg staan, vertelt mij dat alles goed is gegaan. Het werk is verzet en er hoeft dan slechts nog te worden genoten van een lekker glas bier in Partij en de aankoop van een 'heilig' souvenir in Wittem. Zo ging het ook dit jaar weer.
Na afloop van de inspannende rit moest er uitgebreid gedoucht worden voordat we naar Den Bosch reden om daar in de Korte Putstraat te genieten van een verrassingsmenu in restaurant De 5 Kamers.
Paaszaterdag was een dag van boodschappen en klussen. Grote voorraden werden ingeslagen bij de Macro en voor de te maken regenpijp vonden wij bij -dat zeg ik- de GAMMA alles wat we nodig hadden.
Het was nog een heel karwei om alle onderdelen bij elkaar te zoeken. Nog meer werk was het uiteindelijk om de regenpijp aan de dakgoot te bevestigen en voor een goede afwatering te zorgen. Met een wateropvang in de grond van 60 liter, moet het nu afdoende zijn om ons te verlossen van de wateroverlast in de berging die we bij bijna elke regenbui ondervonden. Het is te hopen dat we nu eindelijk de buitenmuur droog kunnen houden, dan kunnen we die na 2 jaar eens gaan witten.
Morgen, Eerste Paasdag, zullen wij ons niet al te druk maken. Overdag misschien wat fietsen of wandelen - het belooft lekker weer te worden - en 's avonds gaan we naar Boxtel. We hebben daar een tafel gereserveerd bij restaurant De Negenmannen. Er wordt een speciaal paasmenu geserveerd en gezien de goede ervaringen die we met dit restaurant hebben, verheugen we ons op het eten.
(Frisse salade van jonge tuinboontjes en crème fraiche, waarbij een tartaar van gemarineerde zeewolf. Er op een spiegeleitje van kwartel. - Filet van zeebaars met auberginekaviaar en een saus van chorizo. - Blonde Aquitainerund van biologische veehouderij Hoeve de Bosrand te Boxtel met een saus van Pedro-Ximenez-sherry. - Kleine halve paaseitjes gevuld met een mousse van hazelnoot en mousse van pure Valrhona-chocolade waarbij ijs van de Vughtse ijsboerderij.)

Tweede Paasdag zal echter pas het hoogtepunt worden van dit lange weekend: dan gaan we naar een concert van Bob Dylan. Het lijkt me fantastisch om deze man, die eigenlijk bij leven al een legende is, eens in het echt te zien en te horen. Natuurlijk zullen we proberen om er iets van op een (telefoon)videootje vast te leggen. Ik vind ongetwijfeld nog wel ergens tijd om daar dinsdag iets over te vertellen op deze weblog!

Op Station Mill vertel ik deze week over een 'elektrisch probleem' dat ons in de nacht van woensdag op donderdag trof. Niks ernstigs en alles is weer helemaal opgelost. We ondervonden wel weer even hoe kwetsbaar wij als mens zijn in zo'n situatie en hoe afhankelijk van ons alledaags comfort!

Apeldoorn

Eigenlijk had ik vandaag op deze plaats natuurlijk een sappige aprilgrap moeten publiceren, maar daarvoor had ik deze keer geen inspiratie. Een paar jaar geleden heb ik, samen met collega's, wél een zeer geslaagde grap uitgehaald. Daarover vertel ik deze week op Station Mill.
We hadden het dit weekend ook al veel te druk om iets te bedenken. Vrijdagavond waren we te gast op een prachtig feest in Amsterdam. Midden op De Dam, in De Industrieele Groote Club (www.igc.nl), vierde een kersverse 60-jarige zijn verjaardag. Vanaf het balkon, met direct uitzicht op het Nationale Monument, voelden wij ons even als de koningin. Binnen werd het steeds drukker, bekende en onbekende gezichten vulden de eerste verdieping. In de exclusieve ambiance genoten wij van het buffet, vooral van het verrukkelijke - erg foute - dessert. Met op de achtergrond de vrolijke noten van het ingehuurde quintet, voerden wij leuke gesprekken met aardige mensen. Over de meest uiteenlopende onderwerpen, maar vooral over de jarige.
Zaterdag maakten wij een wandeling door de bossen van 't Loo in Apeldoorn. Als een van de eersten dit seizoen konden we ook rond het Oude Loo wandelen, dit gedeelte van het park is dit jaar geopend van 31 maart t/m 3 juni. 't Oude Loo dateert oorspronkelijk uit de 15de eeuw en is achtereenvolgens bewoond geweest door de familie Bentinck (een oud Gelders adellijk geslacht), de Oranjes en door de Fransen (Lodewijk Napoleon woonde bij het ontstaan van de Bataafse Republiek in 1806 in Paleis 't Loo). Pas in het begin van de vorige eeuw (1904) gaf Wilhelmina opdracht aan de bekende bouwmeester Dr. P.J.H. Cuypers tot een algehele restauratie. Uiteindelijk zou het tot 1976 duren voordat de restauratie volledig gereed was. Hieraan werkten achtereenvolgens Jos Cuypers (tot 1921), C.W. Royaards (1968-1970) en baron van Asbeck (1970-1976). Het Oude Loo is een rijksmonument en is sinds 1968 eigendom van de Staat der Nederlanden.
Op het terrein van het Oude Loo staat ook het 'speelhuisje' van de kleine prinses Juliana. Compleet met meubeltjes en theeserviesje. Dat moesten we dan wel vanaf een eerbiedige afstand bewonderen, want het huisje is niet open voor publiek.
Verderop in het park staan ook nog prachtige paviljoens aan de grote vijver. Een geweldige plek voor een groot feest, met wat fantasie zagen wij ons daar een prachtige partij geven. Helaas zal dat wel bij een fantasie blijven!
Het hele park is voorzien van goed beloopbare wandelpaden, het bos wordt keurig onderhouden. Het is wel allemaal heel erg netjes, je voelt je er een beetje 'op bezoek bij de Koninklijke Familie'. Dat beeld wordt versterkt doordat je af en toe een marechaussee op zijn fiets voorbij ziet komen. Toen wij 10 minuten na de officiële sluitingstijd weer bij de parkeerplaats aankwamen werden we al opgewacht door zo'n wetsdienaar. Met de sleutel in zijn hand en een glimlach op zijn gezicht kon hij het toch niet laten ons vermanend toe te spreken over onze overtreding. Zes uur is zes uur, orde moet er zijn! Als laatste bezoekers reden wij dus door de poort weer naar buiten, achter ons werd die officieel afgesloten.
Vandaag gaan we weer op verjaardagsvisite, niet in de IGC, maar in de Utrechtse Sterrenwijk. Op 1 april 1985 werd onze jongste zoon geboren, onze eigen aprilmop.