Van flirten naar werkelijkheid

Zoals de laatste tijd bijna gebruikelijk is, was het weer een week vol afwisseling. Schreef ik vorige week nog dat we aan het nadenken waren over een eventuele verhuizing, deze week is die gedachte omgezet in een concreet plan. Zo concreet zelfs dat we ons huis hebben aangeboden op de huizenmarkt. Maandag heb ik met een makelaar gebeld en dinsdag zat hij al hier aan tafel om afspraken te maken. Vanochtend kwam er een pakketje papieren per post met invulformulieren en het contract dat ondertekend moet worden.

Als woensdag de foto's gemaakt worden, neemt de makelaar alle papieren meteen mee en is het 'te-koop-zetten' een feit! Hoe snel kan iets gaan? En nu maar hopen dat met de werkelijke verkoop alles ook zo vlot verloopt. Om een klein beetje mee te helpen, heb ik zelf - natuurlijk zou ik bijna zeggen - ook vast wat actie ondernomen. Op internet staat ons huis al op een eigen plekje te koop aangeboden (http://tekoop.station-mill.nl). Om te zorgen dat ook veel mensen daar gaan kijken, heb ik deze week na het bezoek van de makelaar al onze familie, vrienden en bekenden een mail gestuurd met de mededeling dat we ons huis gaan verkopen en met het verzoek of ze de mail willen doorsturen naar andere belangstellenden. Je weet nooit of zoiets werkt, maar hoe meer mensen er vanaf weten hoe groter de kans dat we ons huis snel verkopen. Als aan het einde van volgende week ons huis op Funda staat, gaat de flirtpoging op Moviq eraf. En dan begint het grote wachten....

Gelukkig ging het deze week niet alleen om de verkoop van ons huis, maar was ik ook nog een dag en een nacht in Utrecht. Op donderdag promoveerde Loes Kuijk, zij verdedigde met succes haar proefschrift 'Mechanisms of Inflammation in Mevalonate Kinase Deficiency'. Haar promotie was al om 12.45 uur, dus ik moest al vroeg uit Mill vertrekken. Eerst met de auto naar Ravenstein en vervolgens met de trein. Eenmaal in de aula aangekomen, zag ik daar al meteen een oude bekende. Mijn leraar wiskunde van de middelbare school (toen nog een jong ventje dat net van de opleiding kwam) is de oom van Loes. We hadden al meteen wat bij te praten, het was erg leuk om te merken dat het nog steeds goed klikte.
De promotie verliep heel goed en het was ontroerend om te zien hoe trots de hele familie Kuijk was. Ook oma was erbij, ze was er speciaal een dagje voor ontslagen uit het ziekenhuis. Na de promotie moest ze meteen weer terug naar Ziekenhuis Bernheze in Oss, maar dit had ze toch mooi even mee mogen maken!
Na de plechtigheid en receptie hadden we even 'vrij', want omdat het zo vroeg begon, was het natuurlijk nog geen tijd voor het diner. Wij maakten van de gelegenheid gebruik om in te gaan checken bij Karel V, een chic hotel in Utrecht. Omdat mijn echtgenoot daar de volgende ochtend op een masterclass moest spreken, hadden wij er 's nachts een kamer.
Het diner bij Artisjok aan de Nieuwegracht was erg lekker en het feest daarna in Toque Toque vooral erg luidruchtig. Maar dankzij het mooie weer konden we buiten aan de gracht zitten en nog even bijkletsen met oom Luuk.

Na een uitgebreid ontbijt de volgende ochtend was het voor mij weer tijd om met de trein naar huis te gaan. Ik had er geen moment aan gedacht, maar ik 'trof' het dat ik in een trein vol Pinkpop-gangers terecht kwam. Met wat moeite kon ik zelfs zitten en ik heb genoten van de enthousiaste Amsterdamse jongens die op weg waren naar Landgraaf.
In Ravenstein weer gauw in mijn auto gestapt, zodat ik nog een redelijke werkdag overhield.
Vandaag vast de ramen gelapt met het oog op de foto's die woensdag gemaakt worden. De heg is geknipt, het gras gemaaid en de ramen glimmen. Hoe vaak zullen we dat nog moeten doen voordat ons huis verkocht is?
Hoort, zegt het voort: 'TE KOOP: uniek pand in Mill'

Volop beweging

Deze week had zomaar 5 hele werkdagen, alles weer gewoon bij het oude. Alhoewel ik eigenlijk niet precies weet wat een 'gewone' week inhoudt. Er is bij ons altijd wel iets wat voor afwisseling zorgt. Dat kan concreet zijn in de vorm van een evenement of reis, maar dat kan ook iets zijn waar we vooral in ons hoofd druk mee bezig zijn.
Deze week had van allebei wel iets. Allereerst moest er natuurlijk gewoon gewerkt worden. Zowel thuis op kantoor als op school. Dat laatste was al weer een hele tijd geleden, maar gelukkig liet mijn agenda het weer toe. Op school waren ze er blij mee en ik vond het ook een welkome afwisseling op het vele werk achter de pc van de laatste tijd. Over de biologieles op school schrijf ik deze week op Station Mill.

Mijn echtgenoot was de halve week in Montreux voor een bijeenkomst van ILSI Europe. Dat zorgde op zich ook al voor afwisseling: minder aanspraak en meer 'huis'taken voor mij. Die taken vielen trouwens wel mee, van iemand die niet zo veel uren per dag thuis is, valt niet veel werk over te nemen. Hoogstens 's avonds laat nog even de hond uitlaten, meer was het niet.

Blijven dus toch de 'hoofd'zaken over waar we ons deze week samen vooral mee bezig hielden. Daar moet ik eerst even iets over uitleggen: wij zijn de laatste weken erg geïnteresseerd geweest in de huizenmarkt. Dat komt enerzijds omdat onze middelste zoon zijn eerste eigen huis heeft gekocht en anderzijds omdat een goede vriendin háár huis binnen 3 maanden verkocht heeft. Wij bezochten daarvoor vaker dan normaal de website van Funda. Dan kun je je meteen afvragen: "Wat is normaal?" Dat verschilt natuurlijk van mens tot mens, maar je zou kunnen zeggen dat wij altijd al bovengemiddeld geïnteresseerd zijn geweest in de huizenmarkt. Ook al wonen wij nu dan in een prachtig huis, dat wil helemaal niet zeggen dat wij niet meer naar andere huizen kijken. Een mens moet blijven dromen. En dat laatste zorgde ervoor dat wij nog eens diep na gingen denken of wij wel op de juiste plek wonen. Op zich natuurlijk wel: in Brabant, midden in een dorp en toch rustig en dan ook nog eens in een prachtig huis. Wat wil een mens nog meer?
Nou dat weten wij inmiddels ook, wij willen een station en minder files.

Toen wij in Mill gingen wonen, had mijn echtgenoot een goede kans op een baan in Nijmegen. Dat is niet meer aan de orde en zo werden de dagelijkse files een probleem waaraan geen einde meer komt. Ze worden waarschijnlijk alleen maar erger en de reistijd langer. Willen wij dat nog wel? Dat is wat ons deze week druk bezig heeft gehouden. Gaan we er iets aan doen of kiezen we toch voor blijven wonen in ons droomhuis? Wij weten het nog niet, wij denken erover na.

Intussen 'doen' we er wel iets aan: we flirten met ons huis. Sinds kort is er een nieuwe website, ze maken erg veel reclame en timmeren flink aan de weg: www.moviq.nl. Zij hebben de term 'flirt met je huis' geïntroduceerd en wij proberen dit nieuwigheidje nu uit. Te koop zetten is één ding, beschikbaarheid tonen is ook een mogelijkheid. Het verplicht tot niks, maar kan misschien toch iets moois opleveren. Wíj werden ook ooit verliefd op Stationsstraat 5, dus wie weet helpt het ons om een beetje te flirten. Dat geeft ons nog wat extra tijd om te beslissen wat we nu écht willen.
Bekijk hier onze flirtpoging.

Keek op de week

Deze bijna vergeten titel van het gelijknamige populaire programma van Koot en Bie schoot me te binnen, toen ik bedacht waar ik het deze week over zou hebben. Het was een rommelige week waarin eigenlijk niks bijzonders gebeurde, maar die toch een volle indruk achterliet.
We begonnen met een 'mooie pinksterdag' en zowel het fietsen als de barbecue verliepen daardoor heel geslaagd (zie vorig blog). De eerste werkdag deze week zorgde voor veel fileleed. Ik had me dat niet gerealiseerd toen ik een hele tijd geleden voor die dag een afspraak maakte in Nieuwegein. Ruim 75 minuten deed ik erover om er te komen! Het was niet alleen de eerste werkdag van de week, maar ook na een lange, rustige 'meivakantie' en iedereen was weer present op de A2! De terugweg ging gelukkig vlotter, alhoewel ook niet helemaal filevrij.
Op woensdag was voor mij D-Day, oftewel de uitgestelde deadline voor publicatie was eindelijk bereikt! Om een uur of 10 kwam er groen licht en kon het publiceren en het versturen van het persbericht beginnen.
Vanaf dat tijdstip tot 's avonds 7 uur heb ik bijna ononderbroken achter de pc gezeten om alles af te handelen. Na het online zetten bleek namelijk ook nog dat alle diakritische tekens niet goed overgekomen waren. Dat zijn er heel veel op een website waar bacteriën en darmbarrières een grote rol spelen! Een flinke oefening in 'Find and Replace' was het gevolg. Aan het eind van de dag was het grootste gedeelte van de website weer normaal te lezen, wat nu nog rest komt later wel. Door deze tegenslag was het helaas niet meer mogelijk om op tijd in Den Bosch te zijn voor Marc Marie Huybregts. Zijn ongetwijfeld leuke show lieten we daarom voorbijgaan.
Alsof het zo afgesproken was, vielen tegelijk met de regen de nieuwe theaterprogramma's voor het seizoen 2008 - 2009 bij ons in de bus. Na een week die begon met práchtig weer, was het vanaf donderdag af en toe weer 'gewoon' nat.
Voor beide Bosche theaters, De Parade en het Koningstheater, startte de verkoop op zaterdag 17 mei. Daarom zat ik op vrijdagavond na 12 uur klaar achter de pc om meteen mijn voorkeuren via internet door te geven en kaarten te bestellen. Vorig jaar ging dat goed en nu vertrouw ik er ook weer op dat het gelukt is. Dat betekent dat we o.a. de nieuwe show van De Nieuwe Snaar (Foor 11) in het Koningstheater kunnen gaan zien. Iets waar we al weer een tijd naar uitkeken. Het optreden van Marc Marie Huybregts (Opdat ik niet vergeet) dat we deze week gemist hebben, is komend seizoen ook in de 'reprise' en we doen een nieuwe poging.
Het lijkt sowieso wel of we de laatste tijd erg op Den Bosch georiënteerd zijn. Het programma voor het Parktheater in Eindhoven hebben we ook doorgenomen, maar daarin vonden we niks extra's dat we de moeite waard vonden om voor naar Eindhoven te gaan.
Op zaterdag hadden we een gast te dineren. Ze promoveert binnenkort met mijn echtgenoot als co-promotor en dan is het bij ons traditie dat we eerst samen aan tafel gaan. Zo leer je elkaar voor de promotie ook in de privé-sfeer wat beter kennen en het is meteen een origineel cadeau van ons voor de promovendus. Deze keer kwam de promovenda alleen, met de trein. Daarom haalden we haar 's middags al van het station in Ravenstein en dronken daarna thuis vast een glas Brut om op voorhand de promotie te vieren. Na het eten moest ze dus ook weer weggebracht worden en terwijl mijn echtgenoot dat deed, ruimde ik vast op. Daarbij sneuvelden 3 glazen (!), gelukkig vóór ik ze afgewassen had. En nou maar hopen dat scherven echt geluk brengen, dan wordt het zeker een succesvolle promotie.
En toen was het weer zondag, tijd voor mijn blog. Ik ben benieuwd wat de komende week weer voor ons in petto heeft.

Jazz, bijkletsen en fietsen in Limburg

Was ik vorige week de tel al kwijt, ik geloof niet dat ik die deze week helemaal heb teruggevonden. Het begon maandag alwéér met iets wat op een vrije dag leek. Dat klinkt een beetje moeilijk, maar dat is wel het gevoel dat ik erbij had. Weliswaar leek men om ons heen gewoon te werken, de winkels waren (gelukkig) open en er lag 's ochtends een krant op de mat. Maar wat uiteindelijk ons 'vrije-dag-gevoel' compleet maakte: de wekker ging niet om 6 uur want mijn echtgenoot bleef thuis.
Gelukkig volgden daarop een aantal normale werkdagen, maar door het zomerse weer leek het toch verdacht veel op vakantie. Wat een zonnige dag doet met ons mensen, wordt duidelijk als je op een gewone ochtend boodschappen gaat doen in het dorp. Op woensdagochtend bijvoorbeeld, als het markt is in Mill, zie je overal mensen samen lachen en praten. Alsof niemand haast heeft, want eenmaal buiten wil iedereen zo lang mogelijk genieten van de zon. Iedereen loopt weer in zomerse kleuren en je kunt lekker zonder jas naar buiten. Het straatbeeld wordt er een stuk vrolijker van.
En het mooie weer houdt aan. Wat zijn we toch een bofkonten, want we hoeven er helemaal niks voor te doen! Behalve ervan genieten dan.
Aan het eind van de week hebben we al weer een lang weekend voor de boeg.
Zaterdagochtend zijn we druk bezig geweest met inkopen doen voor onze barbecue op maandag.
In ons gezin is het eigenlijk traditie dat pa met de zonen op Goede Vrijdag gaat fietsen in Zuid Limburg en dat we daarna met het hele gezin ergens gaan eten. Maar omdat het dit jaar op Goede Vrijdag extreem koud was, is de jaarlijkse fietsdag 2008 verplaatst naar 2^de Pinksterdag. Dat blijkt achteraf een hele slim zet te zijn geweest, want beter weer kun je je nauwelijks wensen. Na het fietsen gaan we dan ook niet uit eten, maar thuis barbecueën.
Zaterdagmiddag gingen we al vroeg naar Den Bosch. We hadden daar 's avonds een eetafspraak met 'de meiden van HOMIJ' en natuurlijk met hun mannen. Dat is altijd heel gezellig, want ook al werk ik daar al lang niet meer, de band met elkaar lijkt blijvend te zijn. Omdat we ook nog wat boodschapjes moesten doen en uitgebreid van de zon wilden genieten op een Bosch terras, waren wij 's middags al op tijd naar de grote stad vertrokken. We vielen met onze neus midden in de boter: 'Jazz in Duketown' zorgde voor een nóg gezelligere sfeer dan we al van Den Bosch gewend zijn. Overal podia waar jazzbands optraden en natuurlijk overal vrolijke mensen. Wat is het ook een leuke stad, dat 's Hertogenbosch, en natuurlijk niet alleen als het mooi weer is. Alhoewel dat wél helpt!
's Avonds hebben we heerlijk gegeten (en veel bijgekletst) bij Bellagio in de Kruisstraat. We hadden gereserveerd voor binnen, en alhoewel we dat bij aankomst eigenlijk wel jammer vonden, merkten we bij het weggaan dat dat achteraf gezien maar goed was ook! Schuin tegenover het terras van Bellagio was namelijk óók een podium waar een band optrad en hoe leuk dat ook was, van bijkletsen was buiten waarschijnlijk niet zo veel gekomen! Maar nu zijn we weer helemaal van elkaars wel en wee op de hoogte.
Vandaag hebben we alleen van de zon genoten! Gewoon van de extra dag gebruik gemaakt om helemaal niks te doen. Dat voelt ook wel een keer heel erg goed.
Op dit moment, zondagavond, is het weekend nóg niet afgelopen. Morgen weer een hele dag genieten van het mooie weer!

Een week waarin je de tel kwijtraakt

Wat voor dag is het vandaag? Dat heb ik me deze week meerdere malen afgevraagd! Als je op zondag terugkomt van een heerlijk weekend Antwerpen en je hebt 2 dagen later alweer een weekend-gevoel, dan wil je de tel wel eens kwijtraken. Alhoewel er de laatste week nog keihard gewerkt moest worden om de magische deadline op 1 mei te halen, overheerste toch het gevoel dat je ook hebt als het bijna vakantie is. De deadline is voor mezelf gehaald, het zal alleen nog een week of 2 duren voordat de buitenwereld daar weet van heeft. Communiceren in deze weken is namelijk niet eenvoudig. De mensen die je nodig hebt, hebben de 'meivakantie' al helemaal in hun systeem en er wordt op veel plaatsen op halve kracht gewerkt. - Vreemd vind ik het en een echt Nederlands verschijnsel om het werk om (veel) vakanties heen te bouwen in plaats van een vakantie te zien als iets wat je verdient na heel lang en hard werken. Het is verbazingwekkend hoeveel Nederlanders er nú op vakantie zijn en over 2 maanden alweer een paar weken vertrekken voor hun zomervakantie. Daarna is het al snel weer tijd voor de herfstvakantie en de kerstvakantie. Het nieuwe jaar beginnen we met de voorjaarsvakantie en in de meivakantie gaan we er nog snel even hélemaal tussenuit! Heel Nederland lijkt wel één grote schoolvakantie, wat hebben we het toch allemaal moeilijk! - Het komt er dus op neer dat je moet wachten tot half mei voordat je iets nieuws op de markt brengt. Een persbericht heeft nu weinig zin volgens mijn opdrachtgever, dus wordt de wereld pas ná Pinksteren op de hoogte gesteld van het heuglijke feit dat de Stichting Gut Flora een nieuwe website heeft. Tot die tijd draait de oude site gewoon door en staat de nieuwe zo lang op een ander domein. Deze weken gebruiken we dat domein om zoveel mogelijk mensen naar de nieuwe site te laten kijken en eventuele op- en aanmerkingen te verwerken. Dan is die meivakantie toch nog ergens nuttig voor! Aan die deadline van 1 mei heb ik voor mezelf gewoon vastgehouden en op die donderdagavond 11 uur kon er een mail naar de opdrachtgever dat de site klaar was. De brochure was al eerder afgerond, rest alleen nog het persbericht en de verspreiding. En daar blijk ik nu opeens zeeën van tijd voor te hebben!
Terug naar 'de week': vóór 1 mei was het ook nog Koninginnedag natuurlijk. Van de dag zelf heb ik niet veel gemerkt, wat drukte in de straat voor mijn raam, er klonk wat muziek in het dorp en met een half oog zag ik op de TV dat het oranjehuis deze dag vooral in het roze was. Maar aan het eind van de middag hadden wij ook ons verzetje, we gingen naar Eindhoven voor een optreden van de Golden Earring. Al ruim 36 jaar betekent deze band meer voor ons dan de gemiddelde popgroep, dus een concert van hen bijwonen is voor ons altijd een feest! Voor de mensen die dit niet weten: tijdens een optreden van de Earring op 15 december 1971 raakte het 'aan' tussen mijn echtgenoot en mij, sinds die tijd zijn wij dan ook trouwe fans van de band en van elkaar!
Op 1 mei ging het koninginnedaggevoel in Mill nog gewoon door (zie Station Mill) en de vraag 'Wat voor dag is het vandaag eigenlijk?' kwam steeds vaker in me op. Dat zal er ook alles mee te maken hebben gehad dat we op 2 mei alweer voor een weekend moesten afreizen naar Kloster Seeon bij München. Daar zit ik nu deze blog te schrijven, terwijl mijn echtgenoot naar de ochtendsessie is. Vanmiddag moet hij zelf de keynote lecture geven, over het omstreden pancreatitis onderzoek dat een paar maanden geleden voortdurend in het nieuws was. In Nederland lijkt de aandacht daarvoor nu afgezwakt, maar in wetenschappelijke kringen is het nog geen dag rustig geweest over deze kwestie. Ook internationaal komen er steeds meer vragen, zoals vorige maand in Wenen en nu dus in Duitsland. Bij de lezing over dit onderzoek zal ik zeker in de zaal zitten, maar nu even niet. Eerst dit afmaken, daarna wat mail beantwoorden en dan even lekker genieten van het prachtige weer (de zon brandt al op mijn rug terwijl ik lekker bij het open raam zit) en de mooie omgeving. We logeren in een monumentaal klooster (van de Heilige Benedikt von Nursia) dat is gelegen aan, of eigenlijk meer ín de Klostersee. Ik ga zo direct naar buiten en wandel dan over het bruggetje naar het dorp Seeon. Het is hier erg rustig, toen ik net naar buiten keek zwom er een moeder eend met een hele sliert kuikentjes achter zich aan voorbij. Een lief dorpje waar je in de verte de besneeuwde Alpentoppen ziet liggen. Vanochtend even genieten, straks naar de lezingen. En morgenochtend vroeg op om weer op tijd op het vliegveld in München te kunnen zijn. Daarna hebben we dan nog een extraatje: we beginnen de volgende week ook weer met een vrije dag. Je zou van minder je ritme kwijtraken!

Nog net op tijd voor de lunch heb ik de foto's van mijn wandeling rond het meer in een album gezet. Klik op de afbeelding:

Seeon, een wandeling rond het meer (Klostersee)

Groeten uit Antwerpen

Dit weekend genieten wij van een zonovergoten Antwerpen. Na een week hard werken, waarin ik anders dan voor mijn werk of de boodschappen nauwelijks andere mensen heb gezien of gesproken, doen we nu even helemaal niks. Op donderdagavond om kwart voor 10 vertrokken we uit Mill, we hadden met de receptie van Hotel Astoria afgesproken dat we vóór middernacht zouden arriveren, en konden in één ruk doorrijden naar de Korte Herentalsestraat midden in de diamantbuurt in Antwerpen. Op vrijdag moest er nog gewoon gewerkt worden, Ger in Antwerpen-Middelheim en ik achter de laptop in de hotelkamer. Daar had ik een 'rechtstreekse lijn' met Woerden, waar mijn contactpersoon voor mijn lopend project werkt. Leve het internet, dat maakt dat ik niet perse thuis achter mijn bureau hoef te zitten om mijn werk te kunnen doen. Vrijdagmiddag begon ons weekend, via de laptop worden alleen nog de mailberichten gelezen en af en toe een 'brandje geblust'.
Ons hotel is vlakbij het centrum en Antwerpen is zo 'klein' dat je gemakkelijk alles lopend kunt doen! Dat doen we dan ook volop. Behalve vanmiddag naar het Museum voor Schone Kunsten, daarvoor hebben we toch maar de tram gebruikt. Verder winkelen we hier weer volop, onze favoriete winkels zitten tenslotte toevallig allemaal in Antwerpen, genieten van de zon, het lekkere eten (gisteravond bij De Peerdestal, maar er zijn teveel leuke restaurants om te noemen of aan te raden) en de heerlijke Belgische bieren. Heel toevallig is onze middelste zoon Lennart dit weekend óók in Antwerpen, met zijn basketballteam als afsluiting van het seizoen. We zijn hem nog niet tegengekomen, maar dat zou ook wel heel toevallig zijn met zoveel mensen die dit weekend in Antwerpen rondlopen! Zo meteen gaan we weer op stap, naar het volgende restaurant, maar eerst even bij 't Paters Vaetje een pintje pakken. Want bij welk restaurant we ook eten, dat pintje halen we bij voorkeur in onze favoriete kroeg!

Van Utrecht tot Wenen

Dit was een week van de snelle trips. En dan bedoel ik natuurlijk geen psychedelische trips (voor de jongere lezers: dat is iets uit de jaren '60 van de vorige eeuw), maar trips in de zin van reizen. Nauwelijks tijd voor wat dan ook, was het deze week toch noodzakelijk om huis en haard voor een poos te verlaten.

Op maandag was dat slechts een halve dag om in Utrecht naar het toekomstige huis van één van onze zonen te gaan kijken. Van Mill naar Utrecht en terug doe je niet in een uurtje, maar je moet wat overhebben voor je kinderen. En als ik heel eerlijk ben, deed ik het vooral voor mezelf. Spannend toch als je kinderen opeens zo groot zijn dat ze een huis gaan kopen! Daar wilde ik toch echt wel wat mee te maken hebben!

Het bewuste pand ligt in een leuke buurt vlakbij het Julianapark en net achter de Amsterdamsestraatweg. In een rustige straat en toch dicht bij alle winkels, stond een benedenwoning te koop die er volgens de foto's op de makelaarssite prima uitzag. Dat bleek nog waar te zijn ook, de woning is helemaal klaar om zo in te kunnen trekken. Alles goed in de verf en een prachtige houten vloer van voor tot achter. Er zit zelfs een tuin bij die voor Utrechtse begrippen zeker ruim is te noemen. De zoon had zijn beslissing eigenlijk al genomen, maar wilde graag ook onze mening weten. Fijn als je nog steeds nodig bent, dat geeft een goed gevoel! Inmiddels is de deal gesloten, naar ieders tevredenheid, en wordt maandag het voorlopig koopcontract ondertekend. Over een paar maanden kan hij er al in, zijn eerste echte eigen plek!

Op woensdag stond een snel bezoek aan Wenen gepland. Dit was al in december afgesproken, tijdens de bijeenkomst van Ärtz-Apothekern van Allergosan. We werden toen uitgenodigd door Kurt Widhalm, professor in de Ernährungsmedizin. Voor een avond over pro- en prebiotica in Oostenrijk. De volgende ochtend was er ook nog een persconferentie waar Allergosan (van Anita Frauwallner) een nieuw product presenteerde en Ger was gevraagd om die gebeurtenis te ondersteunen. Voor mij allemaal 'voer' voor de website van de Stichting Gut Flora.
Op woensdagmiddag hadden we heel even tijd om door Wenen te wandelen en ergens een koffie met taart te gebruiken. (We kwamen 'Sissy' ook nog tegen, bij haar paleis in een koetsje)


In Wenen struikel je zo ongeveer over de Konditoreien, dus taart eten moet. Deze keer voor ons geen Sachertorte (ook lekker), maar een heerlijke punt Mozarttorte. Dat was dan ook alles op toeristisch gebied waar we tijd voor hadden.
Na de persconferentie op donderdagochtend moesten we te vlug alweer naar het vliegveld. Anita had ons daar een dag eerder opgehaald en bracht ons ook weer weg. Een snel bezoek en bij het afscheid een soort belofte: 'Volgende keer in Zagreb'. We merken het vanzelf!

Voor plezier in plaats van werk moet je boeten, dat heb ik dit weekend weer gemerkt. Tot vanavond 11 uur heb ik zitten werken, morgen doe ik (denk ik) niks. Volgende week de puntjes op de i van de brochure en de website en dan moet het persbericht nog geschreven worden. Het einde komt in zicht, ik moet maar eens uit gaan kijken naar mijn volgende grote project!

Rowwen Hèze 'anders'

We begonnen deze week met een speciale maandagavond in Den Bosch. We hadden kaarten voor de show van Rowwen Hèze 'Saus volgens eigen recept'. Voor ons de eerste keer dat we naar een optreden van deze band gingen waarbij we konden, of eigenlijk moesten, zitten. En dat nog wel op luxe pluchen stoelen. Genieten in stijl dus.
Meteen al bij het binnenkomen van het Theater aan de Parade viel ons op dat het publiek anders was dan anders. Niet beter, zeker niet minder, maar ánders dan bij de meeste voorstellingen die wij in dit theater hebben bezocht. Blijer, vrolijker in ieder geval, de stemming zat er al vóór het begin goed in. Van een aantal mensen meenden wij ook dat we ze wel eens eerder hadden gezien in de tent in America, de echte fans met de Rowwen Hèze merchandising zichtbaar om de leden. Eerlijk gezegd hadden wij daar zelf helemaal niet aan gedacht. Als we naar de tent in Horst America gingen, deden we dat meestal wel. Maar na een dag hard werken en daarna snel even eten bij De Dirigent aan de Kerkstraat in Den Bosch, was dat niet iets wat in ons plaatje paste. Maar het was wel leuk om te zien dat zelfs in een schouwburg de echte fans dat wel doen.
De zaal was uitverkocht, een goed teken. Net voor het begin van de show zagen we ook nog een andere 'beroemdheid' binnenkomen: Gerard van Maasakkers. Leuk dat die op zijn vrije avond ook komt genieten van zijn favoriete band!
Om iets na achten begon de muziek met 6 mensen op het podium waarvan er niet één bandlid van Rowwen Hèze was! Je voelde dat het publiek onrustig werd, ook al was er niks mis met de muziek die gespeeld werd. Maar gelukkig lieten ze de spanning niet te hoog oplopen en verschenen de 6 mannen waar het iedereen uiteindelijk toch om te doen was op het toneel.
Met 12 man sterk ging het meteen flink los. Of, zoals violist/klarinettist Emil Szarkowicz het treffend verwoordde: elf musici en Jack Poels. Of was het Jack Poels en 11 musici? De band werd voor deze gelegenheid aangevuld met de eerdergenoemde Emil, en verder met Mo’Jones (toetsen,wasbord, gitaar), Pieter Vermeulen (gitaar, steelgitaar), Hub Boesten (trompet, tuba,trombone) en de zangeressen Linda Smeets (saxofoon) en Simone Cox (percussie). Alles samen zorgde dat voor een sprankelende saus met geweldig geluid. Het is heel verfrissend om bij een optreden echt van de muziek van Rowwen Hèze te kunnen genieten, zonder dat je intussen overgoten wordt met bier terwijl je je probeert staande te houden op de steeds harder op en neer deinende houten vloer in de tent! Dit keer konden we gewoon lekker achteroverleunen in het pluche en meezingen met Antonius, 't Roeie Klied of met Auto, vliegtuug.. en al die andere prachtige nummers die toch zo vertrouwd klinken ondanks de nieuwe saus! Ook het gevoelige 'Lied veur Limburg' klinkt in deze setting helemaal goed. Tussendoor kregen we mooie verhalen te horen van Jack Poels, over de belevenissen van de band in de Verenigde Staten en in Ierland. Met bijpassende muziek natuurlijk!
Nog voor het einde van de show kreeg de band al een staande ovatie. Gelukkig kwamen ze nog terug met De Peel in Brand, Bestel Mar en De Neus Omhoeg. Maar de absolute afsluiter was ook deze keer natuurlijk weer 'Tis een Kwestie van Geduld...'!
Kijk voor meer informatie over deze prachtige theatertoer op www.rowwenheze.nl of nog beter, koop kaartjes en ga zelf kijken!

Workshop Chocolade

Vanochtend in alle vroegte reden wij al naar Valkenswaard voor de workshop chocolade die wij daar gingen beleven. Bij Chocolaterie Winters werden wij ontvangen door Thijs. De koffie stond al klaar, natúúrlijk met bonbons, en we kregen een plastic schort en papieren mutsje om hygiënisch te kunnen werken.
Allereerst gaf Thijs ons een echte theorieles over de herkomst van chocolade en over het proces van cacaoboon tot bijvoorbeeld heerlijke bonbons.
Maar toen moesten we toch echt zelf aan de slag. Allereerst de zogenaamde 'vormbonbon': zoals Thijs het voordeed leek het erg gemakkelijk. Maar bij het vullen van de vorm is het al een hele kunst op zich om de chocolade echt gelijkmatig te verdelen. Meteen daarna houd je de vorm op zijn kop, om de meeste chocolade er weer uit te laten lopen. Daarna moet de vorm op een trilplaat om de luchtbellen uit de vloeibare chocolade te krijgen. Na ongeveer 10 seconden trillen, moet de vorm weer opgepakt worden - wat helemaal niet meevalt met glibberige vingers - om omgekeerd precíes 2 seconden op een trilrooster uit te druipen. Doe je dit te kort dan wordt de bonbon veel te dik en doe je het langer dan 2 seconden dan wordt het laagje chocolade te dun en zal de vulling eruit lopen in de vorm. Ja, het is vakwerk!
Terwijl onze eerste resultaten in de koelkast stonden op te stijven, gingen we aan de slag met marsepein. Daarvan maakten we zogenaamde 'handbonbons': door de marsepein in een vorm te kneden, maakte iedereen een eigen persoonlijke bonbon. De geknede marsepein moest vervolgens in een chocoladebad gedompeld worden, waarna de overtollige chocolade er weer afgetikt werd. Natuurlijk is het veel lekkerder om zoveel mogelijk chocolade te laten zitten, alhoewel dat natuurlijk wel ten koste van de vorm gaat. Ik geloof niet dat iemand daar echt last van had...
Bij de volgende stap gingen de handbonbons de koeling in en moesten de vormbonbons gevuld worden met een hazelnootpraliné (gemalen hazelnoten met chocolade). Na het vullen konden de bonbons dichtgemaakt worden met een onderkant van chocolade. Terwijl dat aan het drogen was, was er tijd om met een spuitzakje de handbonbons te garneren.
Het allerspannendste kwam natuurlijk aan het einde van de workshop: hóe komen mijn bonbons uit de vorm? Nou, ze waren niet van echt te onderscheiden én ze smaken ook nog eens heerlijk! Kortom, wij hadden een leuke ochtend in Valkenswaard!

Even spijbelen

Alhoewel we ons de tijd eigenlijk niet konden veroorloven, hebben we vanmiddag genoten van een flinke wandeling in de Ripse bossen.

Na het troosteloze paasweekend waren wij erg blij met deze mooie zaterdag, we hadden er echt geen zin in binnen te blijven. Dus hebben we het werk even aan de kant geschoven, het boek en de website met naderende deadline moesten maar even wachten, en zijn met hond Muis naar De Stippelberg gereden.






Tot onze verbazing was het er helemaal niet druk, we hadden het bos bijna helemaal voor onszelf! Omdat we er vaker wandelen, namen we niet de moeite om goed naar de route te kijken voordat we begonnen. We hielden met een half oog de rood/witte tekens in de gaten en als we die af en toe 'kwijt' waren dan gokten we de goede richting. Hierdoor werd onze wandeling twee keer zo lang als het uur dat we van tevoren hadden gepland, maar verloren loop je niet gauw op De Stippelberg.
Het is een prachtig bos, maar niet groot. En vandaag dus ook niet vol mensen, we zijn niet één andere wandelaar tegengekomen, alleen een eenzame fietser die ons al net zo vreemd aankeek als wij hem.


Als we daar wandelen, is het niet duidelijk voor wie het leuker is. Voor ons of voor de hond. Die sprint vooruit, moet dan uitgebreid aan een dode tak snuffelen, rent ons vervolgens weer voorbij en doet ontelbare plasjes om haar soortgenoten te laten weten dat ze er was. Heerlijk, zo'n ongecompliceerd plezier, daar word je vanzelf vrolijk van.
Waar je ook helemaal blij van wordt, is de lente die je overal om je heen in het bos ziet. Al die knoppen waar het prille groen heel voorzichtig uitpiept.
Heerlijk, dat spijbelgevoel als je daar loopt terwijl je eigenlijk achter je pc zou moeten zitten bikkelen. We halen het morgen gewoon weer in, volgens het weerbericht regent het dan toch weer als vanouds!

Een doctor uit één stuk!

THE DESIGNER CYTOKINE HYPER-IL-6

Deze week was weer veel te kort. In een paar dagen moest er weer van alles klaar zijn, want voor mijn gevoel begon het weekend al op donderdag. Eerst 's ochtends de laatste les portret- en modelboetseren van Marcel Joosen (zie Station Mill) en daarna haasten om op tijd in Utrecht te zijn voor een bijzondere promotie.
Naast zijn baan als analist op het drukke laboratorium voor Pediatrische Immunologie, speelde Wilco de Jager het klaar om zonder universitaire opleiding te promoveren tot doctor in de geneeskunde aan de Universiteit van Utrecht. (Thesis: Cytokines in Arthritis. Pathogenesis, biomarkers and therapeutic targets.)
Wilco ontwikkelde met financiële ondersteuning van het Reumafond een test waarmee je in één druppel bloed wel dertig verschillende stoffen kunt meten. Er is nu minder tijd en geld nodig en nog belangrijker, kinderen hoeven niet meer meerdere malen geprikt te worden om bepaalde ziektes te kunnen aantonen. Het onderzoek van de Jager was vooral gericht op jeugdreuma, de test die hij gebruikt, is gebaseerd op de Luminex xMAP. Het gaat te ver om in deze weblog op het onderzoek in te gaan, maar voor belangstellenden is het een interessant onderwerp (zie ook www.reumaresearch.nl).
Na de promotie was er receptie in het academiegebouw en aansluitend diner en feest in De Winkel van Sinkel. Tussendoor moesten we nog even snel door de regen naar de betere boekhandel om On the Road van Jack Kerrouac voor de nieuwe doctor te kopen. Door de promotor was daar al aan gerefereerd tijdens het laudatium, dus een toepasselijk cadeau namens die promotor en co-promotor (mijn Ger). Zoals al de hele dag, regende het verschrikkelijk, maar gelukkig zijn de boekhandel en 'de winkel' overburen en werden we maar één keer nat. In het nachtrestaurant hebben we genoten van een heerlijk tapas-maal en het feest was op een voor ons geheel nieuwe locatie: de vernieuwe bovenverdieping van De Winkel van Sinkel. Een prachtig pand, midden in het centrum van Utrecht.
Na een paar uur feest, vonden wij het wel weer tijd om richting Mill te gaan. We moesten eerst nog met de tram naar het transferium, dus erg snel zou het niet gaan. In het transferium maakte ik nog een rare smak, ik struikelde over een zogenaamde parkeerstop. Omdat er nog maar zo weinig auto's stonden op dat uur van de dag, liep ik op een niet daarvoor bestemde plek en ging vol onderuit. Op mijn gezicht. Gelukkig viel het achteraf allemaal wel mee, tand door de lip en mijn bril een beetje scheef en beschadigd. Later bleek ook mijn knie geschaafd (mijn panty was nog heel!!) en ik had behoorlijk last van mijn schouder. Een beetje bibberig stapte ik in de auto, blij dat ik in ieder geval niet hoefde te rijden. Mijn eigen auto stond nog in Ravenstein bij het station, die zou ik de volgende dag wel ophalen.
Vrijdagochtend dus eerst naar Ravenstein en daarna gauw door naar Uden om mijn bril weer recht te laten zetten. Een scheve bril is namelijk een ramp met varifocus glazen, er klopt dan niets meer van de afstanden voor lees- en afstandgedeelte. Het was snel geregeld en ik kreeg het advies om de krassen te bewerken met nagellak in de juiste kleur. Een geweldige tip, mijn bril is weer als nieuw!
Inmiddels had ik alweer haast, want 's middags werden we weer in Utrecht verwacht. Deze keer gewoon gezellig eten bij de kinderen, geen officiële toestanden maar samen gourmetten. Wel heel luxe als je daarvoor zelf helemaal niks hoeft te doen als het gourmetstel meenemen. Tijden veranderen en kleine kinderen worden volwassen zonen die het leuk vinden om ook een klein beetje voor óns te zorgen.
Eigenlijk was het op Goede Vrijdag bij ons altijd traditie dat 'de mannen' gingen fietsen, maar door de barre weersomstandigheden is dat voor dit jaar uitgesteld naar een latere datum. Omdat we die dag wel altijd allemaal samen (met 'de vrouwen' erbij dus) afsloten met een etentje was het gourmetten een goed idee.
En zo hadden wij op zaterdag al het gevoel dat we er al een heel weekend op hadden zitten, maar eigenlijk begint het nu pas. Ons oorspronkelijke plan om wat verfklussen op te knappen die al lang op ons liggen te wachten, hebben we laten varen en ook maar uitgesteld tot het wat beter weer is. Heerlijk, dan hoeven we even helemaal niks...

CCC Inc.

Het komt niet meer zo heel vaak voor, maar als je geluk hebt kun je anno 2008 live genieten van CCC Inc. Héél lang geleden (1967) begonnen ze in Amsterdam (CCC staat voor Capital Canal City) en in 1969 zijn ze in het zuidelijke Neerkant beland.
Het is in die tijd dat wij voor het eerst van ze hoorden. Vanaf 1970 traden ze regelmatig in deze omgeving op en dat zorgde altijd voor bijzondere avonden. Ze hadden net hun eerste single uitgebracht (Green Green Happy Home/Little Willy) en hadden tussen de groten der aarde gestaan op het hoofdpodium van Kralingen (Jefferson Airplane, The Byrds en Pink Floyd). Tot 1974 hielden ze dat sfeertje vast en wij maakten er graag deel van uit.
Nu in 2008, bijna 40 jaar nadat we met hun muziek kennismaakten, treden ze weer af en toe op. Vanavond was dat in De Pul in Uden en daar moesten wij bij zijn!
Eerst gingen we eten bij tante Pietje, een leuke bistro op loopafstand van de zaal. Op aanraden van de serveerster, die volgens ons oordeel heel goed tante Pietje zelf geweest zou kunnen zijn, dronken we een prima Puglia. Rode wijn uit Sicilië met de warme smaak van Zuid Italië. Het was gezellig druk bij tante, maar we konden vlot dooreten en gingen voor ons gevoel ruim op tijd naar De Pul.
Maar CCC was nog beter op tijd dan wij en zelfs al begonnen met hun optreden. Om half 9 hadden ze al 3 nummers gespeeld, we werden bij binnenkomst meteen overrompeld door hun muziek.
Daar stonden ze dan - Ernst Jansz, Jan Hendriks, Jaap van Beusekom, Joost Belinfante en Huib Schreurs. Mét wasbord, autoharp, viool en natuurlijk de mondharmonica's helemaal compleet om ons een avond te vermaken.
Bekende nummers volgden elkaar snel op en het plezier van de muzikanten sloeg over op het publiek. Met je ogen dicht waande je je 35 jaar terug in de tijd! Die stemmen, echt net zoals vroeger. De koppen wel wat ouder, maar met dezelfde vrolijke uitstraling die een optreden van CCC zo onvergetelijk maakte.
Het publiek bestond voornamelijk uit mensen rond de 50, met een enkele uitzondering van een paar jaar jonger. Het waren geen oude hippies, maar gewoon mensen die met hun tijd mee waren gegaan. Gelukkig.
Ook de humor van vroeger ontbrak niet, want bij een optreden van CCC was er altijd wel wat te lachen. Zo ging het vanavond ook: Joost Belinfante die het Doe Maar nummer Nederwiet niet alleen voortreffelijk inleidde, maar het ook op komische wijze vertolkte. Jaap van Beusekom die zijn kenmerk - de autoharp - liefdevol omarmde zodat het nog beter klonk. Ernst Jansz die de geheime adoratie van zijn zus voor Pat Boone verklapte.
Het was gewoon léuk om die jongens weer met elkaar te zien spelen en het allerleukste was dat het nog steeds geweldig klonk.
Hieronder een klein fragment van Nederwiet:


En hieronder Jaap van Beusekom op de autoharp (Diggy Liggy Loo):


Klik hieronder op de linkjes voor meer CCC muziek!
Little Maggie
Midnight Special
Old Joe Clark

Nog meer over deze band op www.cccinc.nl

Op zoek naar de waarheid in Barcelona?

Wij zijn dit weekend in Barcelona. Wij genieten van deze prachtige stad, het zonnige weer en het heerlijke eten. De foto's volgen zo spoedig mogelijk!


Maandag 10-03-08 toegevoegd:

Barcelona 2008

Het Terracotta Leger van Xi'an

Vandaag waren we in Assen voor een bijzondere tentoonstelling: 'Het Terracotta Leger van Xi'an. Schatten van de eerste keizers van China'. Het was een eind rijden, maar zeker de moeite waard om daar onze zaterdag aan te besteden.
We hadden er al van alles over gehoord en gelezen en de verhalen van mensen die er al geweest waren, maakten ons nóg enthousiaster. Wij moésten dat ook gaan zien.
Op de meest stormachtige zaterdag sinds tijden reden wij daarom door een bijzonder vlak land naar het noorden. In het begin nog redelijk druk voor een zaterdagochtend, maar na Zwolle werden auto's een zeldzaamheid. Wat een ruimte en vooral vandaag, wat een wind.
Na ongeveer 2 uur arriveerden wij in Assen, een mooie plaats met prachtige pandjes. Midden in de stad, op De Brink moesten we zijn. We zagen het al aan de lange rij die bij de ingang van het Drents Museum stond te wachten.
Gelukkig hadden wij onze kaartjes al eerder via internet besteld en thuis geprint, dus hoefden we niet achter aan te sluiten. Eenmaal binnen werden we opgenomen door de drukte, want het museum bleek niet erg groot en er waren ons al heel wat bezoekers voor geweest. Het was behoorlijk druk, maar met wat geduld was alles goed te zien.
Voor het eerst in Nederland (en dat nog wel in Assen, dat niet helemaal voorbereid leek voor zo'n spectaculaire expositie) zijn enkele van de originele wereldberoemde soldaten van het grafcomplex van de eerste keizer van China te zien, aangevuld met ruim 200 prachtige grafgiften van aardewerk, goud, jade en brons uit de Qin- en Westelijke Han-dynastie.
De terracotta beelden zijn gemaakt van ongeglazuurde gebakken klei. Na het bakken werden ze beschilderd, maar omdat daarvoor als ondergrond een laklaag werd gebruikt, liet de verf binnen enkele minuten na de opgraving los door de verandering van luchtvochtigheid.
Daarom is men toen direct gestopt met verdere afgraving en is besloten daarmee pas verder te gaan als er een manier is gevonden om ook de verf op de beelden te conserveren.
Sommige beelden hadden lederen en houten onderdelen zoals bewegende armen, wapens, teugels enz., deze zijn in de loop der tijd echter vergaan. Ook de kleding die door sommige beelden gedragen werd, is uiteraard niet meer aanwezig.
Opvallend aan de grote beelden is dat ze allemaal een eigen gezichtsuitdrukking hebben, ieder beeld is anders. Ook de koppen van de beesten zijn sprekend en verschillend.
De afmeting van de grootste beelden is op zijn minst bijzonder te noemen: met een lengte van 1.85 meter voor het grootste beeld zegt dat meer over de importantie van de verbeelde persoon dan van de werkelijke lengte van de Chinezen tijdens de Qin- en de Westelijke Han-dynastie.
Al met al hadden wij een prachtige dag daar in dat verre Assen en door de aard van de expositie waanden wij ons eigenlijk nog verder van huis, wij bevonden ons even in een andere wereld daar midden tussen die gigantische Chinezen. Zie ook: Het Drents Museum

HET TERRACOTTA LEGER VAN XI'AN

Brabants feestje

(Op deze video zie je Gerard van Maasakkers samen met Jelle Amersfoort, je hoort As ge ooit. Dit is niét in Eindhoven opgenomen, maar van YouTube gehaald.)

Een volle week waarin ik op alle fronten aan de slag moest. Zowel op zakelijk als op huishoudelijk gebied moest er flink doorgewerkt worden. Na eindeloos uitstellen had ik me namelijk voorgenomen dat er deze week toch écht iets aan de ramen gedaan moest worden. Zwakke pogingen om daarvoor iemand te vinden, waren tot nu toe niet gelukt en dus moest ik er gewoon zelf aan geloven. Gelukkig zaten er genoeg mooi-weer dagen in deze week, zodat ik ook nog een beetje plezier van mijn werk heb gehad.
Intussen had ik wel bedacht dat ik voordat het wéér nodig was, iemand moest hebben gevonden die dat soort taken van me over kan nemen. Een hulp in de huishouding dus.
In Nieuwegein kwam Chen - onze persoonlijke, onvervangbare poetshulp - zelfs 2 keer per week en hier in Mill probeer ik het al 3 jaar helemaal alleen voor elkaar te krijgen. Omdat Ger op een normale doordeweekse dag maximaal maar 3 uren 'wakker' thuis is, kan ik van die kant ook niks verwachten. Er moest dus actie worden ondernomen.
Een eerdere, zoals gezegd zwakke, poging was een kaartje bij de AH ophangen. Er kwam weliswaar een reactie, maar die had toch niet het gewenste resultaat. (Zie Volkskrantblog Station Mill)
Omdat ik toch het grootste gedeelte van de week achter mijn pc zit te werken, bedacht ik dat ik die vaardigheid dan maar in moest zetten. Zo gezegd, zo gedaan en tussen de bedrijven door heb ik deze week een kleine extra website opgezet. Ik had nog een ongebruikt domein: www.station-mill.nl en daarop heb ik een interactieve site voor Mill gebouwd. Eigenlijk heel simpel: ik heb een kant- en klare forumsite in dit domein geïntegreerd en nu hoop ik maar dat het genoeg bezoekers trekt om mij in ieder geval aan een hulp in de huishouding te helpen. Verder mogen andere mensen er zoveel berichten opzetten als ze willen. Graag zelfs. Hoe meer verkeer, hoe beter.
Deze week heb ik ook nog de laatste puntjes op de i gezet voor de website van l'Escale BV. Een laatste sessie, samen met de opdrachtgever, vond op kantoor in Mill plaats. Altijd nuttig, zo bleek ook nu weer, want ondanks scherp opletten, sluipen er toch altijd ongemerkt fouten in zo'n site. Dit keer niet in de tekst, maar in een vergeten achtergrondje; gelukkig ontdekten we het voordat de site online ging.
Via mijn zakelijke netwerk vond ik deze week ook nog iemand terug waarnaar ik eigenlijk niet op zoek was. Haar naam kwam tevoorschijn omdat ze na haar scheiding opeens dezelfde achternaam bleek te hebben als een voormalige collega van me. Gelukkig hebben we nu weer contact, via Linkedin vind je dus echt heel gemakkelijk mensen terug.
Maar ook via Hyves vond er deze week weer veel 'sociaal' verkeer plaats, dat maakt het eenzame ;-) werk achter mijn pc beslist leuker!
Zo aanmodderend werd het toch weer zaterdag, weekend. Omdat nu álle ramen van binnen én van buiten (boven 5 en beneden 10!) blonken, moesten ook nodig de achtergebleven resten van de carnaval weggeveegd en onder de heg uitgeplukt worden. Zo ziet alles er weer prima uit.
Zaterdagavond stond ons nog een Brabants feestje te wachten: Gerard van Maasakkers in het Parktheater in Eindhoven. Voor hem ongeveer een thuiswedstrijd, want alhoewel hij tegenwoordig in Budel woont, komt hij oorspronkelijk uit Nuenen. En dat is te horen!
Met zijn prachtige stem en mooie accent brengt hij hele mooie 'liedjes' ten gehore. Ik heb zelfs een klein telefoonvideootje gemaakt en op YouTube gezet, erg onduidelijk beeld maar het geluid is prima. Hij zingt uit volle borst Hé goade mee (en de tekst was zó toepasselijk voor me deze keer: hé goade mee, dan gôn we'n eindje lope, hawter toch op mi poetse, 't kumt nie zo naw...)

Maar hij verkondigde ook andere 'levenswijsheden', bijvoorbeeld SPIJT, 'T IS ZEUND VAN DEN TIJD. Daarna moést hij natuurlijk wel 't Is alteed naw' zingen.

Ger filmde het héle nummer Cis Verdonk (zelf zegt hij over dit stukje: 'Ze is al in 1977 gestorven op de eerste LP van Gerard va Maasakkers; op zaterdagavond 23 februari 2008 bleek ze toch nog springlevend. Sorry voor de bewogen beelden in het begin (dat was de emotie)'.)

Verder genoten wij van (en je kunt van de meeste nummers even meegenieten door op de titel te klikken!) :
Niks te beginne - In zijne kop - As 't dalijk donker is - Cis Verdonk - 't Kumt zoals 't kumt - Klok in de kamer - D'n boom - Efkes weg - As ge nie - Strepen in de lucht - Aander weer - De zoon van d'n dominee - Boom aan de rivier - Mee en dan - 't Is alteed naw - Marie - Hier heur ik thuis - Gij en ik - De lucht zit nog vol dagen - Hé goade mee